மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.252.1
अथ व्योम्नि महाञ्शब्दः सविद्युत्स्तनयित्नुमान् ।
मेघैश्च गगनं नीलं संरुद्धमभवद्धनैः ॥ १३.२५२.१ ॥
பின்னர் வானில் பெரும் முழக்கம் எழுந்தது, மின்னலும் இடியும் சேர்ந்து; நீல வானம் அடர்ந்த மேகங்களால் மூடப்பட்டது.
13.252.2
प्रावृषीव च पर्जन्यो ववृषे निर्मलं पयः ।
तमश्वैवाभवद्धोरं दिशश्च न चकाशिरे ॥ १३.२५२.२ ॥
மழைக்காலத்தைப் போல மேகம் தூய நீரைப் பொழிந்தது; அந்த இருள் பயங்கரமாயிற்று, திசைகள் ஒளிரவில்லை.
13.252.3
ततो देवगिरौ तस्मिन्रम्ये पुण्ये सनातने ।
न शर्वं भूतसङ्घं वा ददृशुर्मनयस्तदा ॥ १३.२५२.३ ॥
பின்னர் அந்த அழகிய, புனித, நித்தியமான தேவகிரியில் முனிவர்கள் அப்போது சர்வனையும் பூதக் கூட்டங்களையும் காணவில்லை.
13.252.4
व्यभ्रं च गगनं सद्यः क्षणेन समपद्यत ।
तीर्थयात्रां ततो विप्रा जग्मुश्चान्ये यथागतम् ॥ १३.२५२.४ ॥
ஒரு கணத்தில் வானம் உடனே மேகமற்றதாயிற்று. பின்னர் அந்தணர்கள் தீர்த்தயாத்திரை சென்றனர்; மற்றவர்கள் வந்த வழியே திரும்பினர்.
13.252.5
तदद्भुतमचिन्त्यं च दृष्ट्वा ते विस्मिताऽभवन् ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादं त्वत्कथाश्रयम् ॥ १३.२५२.५ ॥
அந்த அற்புதமும் சிந்திக்கவொண்ணாததுமான காட்சியைக் கண்டு அவர்கள் வியப்படைந்தனர். உமையுடன் சங்கரர் நிகழ்த்திய அந்த உரையாடல் உம் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
13.252.6
स भवान्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मभूतः सनातनः ।
यदर्थमनुशिष्टा स्मो गिरिपृष्ठे महात्मना ॥ १३.२५२.६ ॥
நீங்களே, புருஷ வ்யாக்ரரே, நித்தியமான பிரம்மமாகியவர்; எதற்காக மகாத்மாவால் மலை முகட்டில் நாங்கள் உபதேசிக்கப்பட்டோமோ அவர் நீங்களே.
13.252.7
द्वितीयं त्वद्भुतमिदं त्वत्तेजःकृतमद्य वै ।
दृष्ट्वा च विस्मिताः कृष्ण सा च नः स्मृतिरागता ॥ १३.२५२.७ ॥
கிருஷ்ணா, இன்று உன் தேஜஸால் உருவான இந்த இரண்டாவது அற்புதத்தைக் கண்டு நாங்கள் வியப்படைந்தோம்; அதனால் அந்த நினைவு எங்களுக்குத் திரும்பியது.
13.252.8
एतत्ते देवदेवस्य माहात्म्यं कथितं प्रभो ।
कपर्दिनो गिरीशस्य महाबाहो जनार्दन ॥ १३.२५२.८ ॥
பிரபுவே, தேவதேவனின் இந்த மகிமை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; ஜடாதாரியும் மலைகளின் தலைவனுமான அவனது பெருமை இது, மஹாபாஹுவே ஜனார்தனா.
13.252.9
इत्युक्ताः स तदा कृष्णस्तपोवननिवासिभिः ।
मानयामास तान्सर्वानृषीन्देवकिनन्दनः ॥ १३.२५२.९ ॥
தபோவனவாசிகள் இவ்வாறு சொன்னதும், தேவகியின் மகனான கிருஷ்ணன் அந்த ரிஷிகள் அனைவரையும் கௌரவித்தான்.
13.252.10
अथर्षयः सम्प्रहृष्टाः पुनस्ते कृष्ममब्रुवन् ।
पुनःपुनर्दर्शयास्मान्सदैव मधुसूदन ॥ १३.२५२.१० ॥
பின்பு மிக மகிழ்ச்சியடைந்த அந்த ரிஷிகள் மீண்டும் கிருஷ்ணனிடம் சொன்னார்கள்: மதுசூதனா, எங்களுக்கு நீ மீண்டும் மீண்டும் எப்போதும் தரிசனம் அளிக்க வேண்டும்.
13.252.11
न हि नः सा रति स्वर्गे या च त्वद्दर्शने विभो ।
तदृतं च महाबाहो यदाह भगवान्भवः ॥ १३.२५२.११ ॥
விபுவே, உன் தரிசனத்தில் உள்ள அந்த இன்பம் சுவர்க்கத்தில் கூட எங்களுக்கு இல்லை; மஹாபாஹுவே, பகவான் பவன் சொன்னது உண்மையே.
13.252.12
एतत्ते सर्वमाख्यातं रहस्यमरिकर्शन ।
त्वमेव ह्यर्ततत्त्वज्ञः पृष्टोऽस्मान्पृच्छसे यदा ॥ १३.२५२.१२ ॥
பகைவரை வாட்டுபவனே, இந்த முழு இரகசியமும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; நீயே உண்மைத் தத்துவத்தை அறிந்தவன், ஆயினும் எங்களிடம் கேட்கிறாய்.
13.252.13
तदस्माभिरिदं गुह्यं त्वत्प्रियार्थमुदाहृतम् ।
न च तेऽविदितं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ १३.२५२.१३ ॥
ஆகவே உமது மகிழ்ச்சிக்காக நாங்கள் இந்த இரகசியத்தைச் சொன்னோம். மூன்று உலகங்களிலும் உமக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை.
13.252.14
जन्म चैव प्रसूतिश्च यच्चान्यत्कारणं विभो ।
वयं तु बहुचापल्यादशक्ता गुह्यधारणे ॥ १३.२५२.१४ ॥
ஓ வீபுவே, பிறப்பும், தோற்றமும், வேறு காரணங்களும் (சொல்லப்பட்டன). ஆனால் மிகுந்த சபலத்தால் நாங்கள் இரகசியத்தைக் காக்க இயலாதவர்கள்.
13.252.15
ततः स्थिते त्वयि विभो लघुत्वात्प्रलपामहे ।
न हि किञ्चित्तदाश्चर्यं यन्न वेत्ति भवानिह ॥ १३.२५२.१५ ॥
பின்னர், ஓ வீபுவே, நீர் இங்கே இருக்கையில் சபலத்தால் நாங்கள் பிதற்றுகிறோம். இங்கு நீர் அறியாத அதிசயம் எதுவும் இல்லை.
13.252.16
दिवि वा भुवि वा देव सर्वं हि विदितं तव ।
साधयाम वयं कृष्ण बुद्धिं पुष्टिमवाप्नुहि ॥ १३.२५२.१६ ॥
விண்ணிலும் மண்ணிலும், ஓ தேவா, அனைத்தும் உமக்குத் தெரியும். ஓ கிருஷ்ணா, நாங்கள் (நம் செயலை) நிறைவேற்றுவோம்; நீர் அறிவையும் வலிமையையும் பெறுவீராக.
13.252.17
पुत्रस्ते सदृशस्तात विशिष्टो वा भविष्यति ।
महाप्रभावसंयुक्तो दीप्तिकीर्तिकरः प्रभुः ॥ १३.२५२.१७ ॥
ஓ அன்பனே, உன் மகன் உனக்கு நிகராகவோ அல்லது சிறந்தவனாகவோ இருப்பான்; பெரும் ஆற்றல் நிறைந்தவனாய், ஒளியும் புகழும் தருபவனாய், ஆளும் தலைவனாய் இருப்பான்.
13.252.18
ततः प्रणम्य देवेशं यादवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रदक्षिणमुपावृत्य प्रजग्मुस्ते महर्षयः ॥ १३.२५२.१८ ॥
பின்னர் தேவர்களின் தலைவனும், யாதவனும், புருஷோத்தமனுமான அவனை வணங்கி, வலம் வந்து, அந்த மகரிஷிகள் சென்றனர்.
13.252.19
सोयं नारायणः श्रीमन्दीप्त्या परमया युतः ।
व्रतं यथावत्तच्चीर्त्वा द्वारकां पुनरागमत् ॥ १३.२५२.१९ ॥
அந்த மகிமைமிக்க நாராயணன், பேரொளியுடன் கூடியவராய், அந்த விரதத்தை முறைப்படி முடித்து மீண்டும் துவாரகைக்கு வந்தார்.
13.252.20
पूर्णे च दशमे मासि पुत्रोऽस्य परमाद्भुतः ।
रुक्मिण्यां सम्मतो जज्ञे शूरो वंशधरः प्रभो ॥ १३.२५२.२० ॥
பத்தாம் மாதம் நிறைவுற்றபோது, ருக்மிணியிடம் அவருக்கு மிகவும் அற்புதமான, அன்புக்குரிய, வீரமிக்க, வம்சத்தைத் தாங்கும் மகன் பிறந்தான், ஓ பிரபுவே.
13.252.21
स कामः सर्वभूतानां सर्वभावगतो नृप ।
असुराणां सुराणां च चरत्यन्तर्गतः सदा ॥ १३.२५२.२१ ॥
ஓ அரசே, அந்த காமம் எல்லா உயிரினங்களிலும், எல்லா உணர்வு நிலைகளிலும் உறைந்திருக்கிறது; அது அசுரர்களிலும் தேவர்களிலும் உள்ளுறையாக எப்போதும் இயங்குகிறது.
13.252.22
सोयं पुरुषशार्दूलो मेघवर्णश्चतुर्भुजः ।
संश्रितः पाण्डवान्प्रेम्णा भवन्तश्चैनमाश्रिताः ॥ १३.२५२.२२ ॥
இந்த மனிதர்களுள் புலி போன்றவர், மேகவண்ணர், நான்கு கரங்கள் கொண்டவர், பாண்டவர்களை அன்புடன் ஆதரிக்கிறார்; நீங்களும் இவரையே சரணடைந்திருக்கிறீர்கள்.
13.252.23
कीर्तिर्लक्ष्मीर्धृतिश्चैवक स्वर्गमार्गस्तथैव च ।
यत्रैष संस्थितस्तत्र देवो विष्णुस्त्रिविक्रमः ॥ १३.२५२.२३ ॥
புகழும், திருமகளும், மனஉறுதியும், அதுபோல் சொர்க்க வழியும் எங்கே இவர் நிலைபெற்றிருக்கிறாரோ அங்கே உள்ளன; அங்கேயே தேவன் விஷ்ணு, மூவடி அளந்தவர், இருக்கிறார்.
13.252.24
सेन्द्रा देवास्त्रयस्त्रिंशदेष नात्र विचारणा ।
आदिदेवो महादेवः सर्वभूतप्रतिश्रयः ॥ १३.२५२.२४ ॥
இந்திரனுடன் கூடிய முப்பத்து மூன்று தேவர்களும் — இவர் இதில் சந்தேகமில்லை; அவர் ஆதிதேவர், மகாதேவர், எல்லா உயிர்களுக்கும் புகலிடம்.
13.252.25
अनादिनिधनोऽव्यक्तो महात्मा मधुसूदनः ।
अयं जातो महातेजाः सुराणामर्थसिद्धये ॥ १३.२५२.२५ ॥
ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர், வெளிப்படாதவர், மகாத்மாவான மதுசூதனன். இந்த மகா தேஜஸ்வி தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற பிறந்தவர்.
13.252.26
सुदुस्तरार्थतत्त्वस्य वक्ता कर्ता च माधवः ।
तव पार्थ जयः कृत्स्नस्तव कीर्तिस्तथाऽतुला ॥ १३.२५२.२६ ॥
மிகக் கடினமான உண்மைப் பொருளைச் சொல்பவரும் செய்பவரும் மாதவரே. பார்த்தா, உனக்கு முழு வெற்றியும் ஒப்பற்ற புகழும் உண்டு.
13.252.27
तवेयं पृथिवी देवी कृत्स्ना नारायणाश्रयात् ।
अयं नाथस्तवाचिन्त्यो यस्य नारायणो गतिः ॥ १३.२५२.२७ ॥
முழு பூமி தேவியும் நாராயணனின் அடைக்கலத்தால் உனதே. உனக்கு இந்த அசிந்தனீயமான தலைவன் இருக்கிறான்; அவனுக்கு நாராயணனே புகலிடம்.
13.252.28
स भवांस्त्वमुपाध्वर्यू रणाग्नौ हुतवान्नृपान् ।
कृष्णस्रुवेण महता युगान्ताग्निसमेन वै ॥ १३.२५२.२८ ॥
அந்த நீயே துணைப் புரோகிதனாக இருந்து போர்த்தீயில் அரசர்களை ஆகுதி செய்தாய் — யுகாந்த நெருப்புக்கு இணையான பெரிய கருப்பு ஸ்ருவத்தால்.
13.252.29
दुर्योधनश्च शोच्योसौ सपुत्रभ्रातृबान्धवः ।
कृतवान्योऽबुधः क्रोधाद्धरिगाण्डीविविग्रहम् ॥ १३.२५२.२९ ॥
துரியோதனனும் பரிதாபத்திற்குரியவன். மகன்கள், சகோதரர்கள், உறவினர்களுடன் அறியாமையால் கோபத்தினால் ஹரிக்கும் காண்டீவி அர்ஜுனனுக்கும் எதிராகப் போரிட்டான்.
13.252.30
दैतेया दानवेन्द्राश्च महाकाया महाबलाः ।
चक्राग्नौ क्षयमापन्ना दावाग्नौ शलभा इव ॥ १३.२५२.३० ॥
பெரிய உடலும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்ட தைத்தியர்களும் தானவத் தலைவர்களும் சக்கரத்தின் நெருப்பில் காட்டுத்தீயில் விட்டில்கள் போல அழிந்தனர்.
13.252.31
प्रतियोद्धुं न शक्यो हि मानुषैरेव संयुगे ।
विहीनैः पुरुषव्याघ्र सत्त्वशक्तिबलादिभिः ॥ १३.२५२.३१ ॥
புருஷவ்யாக்ர, போரில் மனிதர்களால் அவர்களை எதிர்த்து நிற்க முடியாது; அவர்கள் ஆற்றல், வலிமை, பலம் முதலியவற்றை இழந்தவர்களாக இருந்தால்.
13.252.32
जयो योगी युगान्ताभः सव्यसाची रणाग्रगः ।
तेजसा हतवान्सर्वं सुयोधनवलं नृप ॥ १३.२५२.३२ ॥
அரசே, யோகியான ஜயன், யுகாந்தத்தின் ஒளியுடையவனும் சவ்யசாசியுமான அவன், போர்முனையில் முன்னணியில் நின்று தன் தேஜஸால் சுயோதனனின் முழுப் படையையும் அழித்தான்.
13.252.33
यत्तु गोवृषभाङ्केन मुनिभ्यः समुदाहृतम् ।
पुराणं हिमवत्पृष्ठे तन्मे निगदतः शृणु ॥ १३.२५२.३३ ॥
காளைக் கொடியுடையவர் (சிவன்) முனிவர்களுக்கு இமயமலையின் முதுகில் சொன்ன அந்தப் புராணத்தை, நான் சொல்லும்போது கேள்.
13.252.34
यावत्तस्य भवेत्पुष्टिस्तेजो जीप्तिः पराक्रमः ।
प्रभावः सन्नतिर्जन्म कृष्णे तत्त्रिगुणं विभो ॥ १३.२५२.३४ ॥
ஓ விபுவே, அவனுடைய வளம், தேஜஸ், ஒளி, பராக்ரமம், பிரபாவம், பணிவு, பிறப்பு எவ்வளவோ, அவை கிருஷ்ணனிடம் மூன்று மடங்கு உள்ளன.
13.252.35
कः शक्नोत्यन्यथा कर्तुं तद्यदि स्यात्तथा शृणु ।
यत्रः कृष्णो हि भगवांस्तत्र पुष्टिरनुत्तमा ॥ १३.२५२.३५ ॥
அதை மாற்றி அமைக்க யார் வல்லவர்? அது அவ்வாறு இருந்தால் கேள்: பகவான் கிருஷ்ணன் எங்கு இருக்கிறாரோ, அங்கேயே மிகச்சிறந்த வளம் உள்ளது.
13.252.36
वयं त्विहाल्पमतयः परतन्त्राः सुविक्लबाः ।
ज्ञानपूर्वं प्रपन्नाः स्मो मृत्योः पन्थानमव्ययम् ॥ १३.२५२.३६ ॥
நாங்கள் இங்கு குறைந்த அறிவுடையவர்கள், பிறரைச் சார்ந்தவர்கள், மிகவும் துன்புற்றவர்கள்; அறிவோடு மரணத்தின் அழியாத வழியை நாங்கள் சரணடைந்துள்ளோம்.
13.252.37
भवांश्चाप्यार्जवपरः पूर्वं कृत्वा प्रतिश्रयम् ।
राजवृत्तं न लभते प्रतिज्ञापालने रतः ॥ १३.२५२.३७ ॥
நீரும் நேர்மையில் ஈடுபட்டவராக, முன்பு உறுதிமொழி அளித்து, சத்தியத்தைக் காப்பதில் மூழ்கியிருப்பதால் அரசநெறியை அடையவில்லை.
13.252.38
अत्येवात्मवधं लोके राजंस्त्वं बहु मन्यसे ।
न हि प्रतिज्ञा या दत्ता तां प्रहातुमरिंदम ॥ १३.२५२.३८ ॥
அரசே, உலகில் தற்கொலையைக்கூட நீ மிகவும் பெரிதாக எண்ணுகிறாய்; எதிரிகளை அடக்குபவனே, கொடுத்த உறுதிமொழியை விடுவது தகாது.
13.252.39
कालेनायं जनः सर्वो निहतो रणमूर्धनि ।
वयं च कालेन हताः कालो हि परमेश्वरः ॥ १३.२५२.३९ ॥
காலத்தால் இந்த மக்கள் அனைவரும் போர்முனையில் கொல்லப்பட்டனர்; நாமும் காலத்தால் வீழ்த்தப்பட்டோம்; காலமே உயர்ந்த ஈசுவரன்.
13.252.40
न हि कालेन कालज्ञः स्पृष्टः शोचितुमर्हसि ।
कालो लोहितरक्ताक्षः कृष्णो दण्डी सनातनः ॥ १३.२५२.४० ॥
காலத்தை அறிந்தவனே, காலத்தால் தொடப்பட்ட நீ துக்கப்படுவது தகாது. காலம் இரத்தச் சிவப்புக் கண்களுடையது, கருமையானது, தண்டம் ஏந்தியது, நித்தியமானது.
13.252.41
तस्मात्कुन्तीसुत ज्ञातीन्नेह शोचितुमर्हसि ।
व्यपेतमन्युर्नित्यं त्वं भव कौरवनन्दन ॥ १३.२५२.४१ ॥
ஆகையால் குந்தியின் மகனே, இங்கு உறவினர்களுக்காக நீ துக்கப்படுவது தகாது. கௌரவர்களின் மகிழ்ச்சியே, நீ எப்போதும் வருத்தமும் கோபமும் நீங்கியவனாக இரு.
13.252.42
माधवस्यास्य महात्म्यं श्रुतं यत्कथितं मया ।
तदेव तावत्पर्याप्तं सज्जनस्य निदर्शनम् ॥ १३.२५२.४२ ॥
நான் சொன்ன, நீ கேட்ட இந்த மாதவனின் மகிமையே இப்போதைக்குப் போதுமானது; இது நல்லோரின் எடுத்துக்காட்டு.
13.252.43
व्यासस्य वचनं श्रुत्वा नारदस्य च धीमतः ।
स्वयं चैव महाराज कृष्णस्यार्हतमस्य वै ॥ १३.२५२.४३ ॥
வியாசரின் வார்த்தைகளையும் ஞானி நாரதரின் வார்த்தைகளையும் கேட்டு, மகாராஜாவே, கிருஷ்ணனின் இந்த தகுதியையும் தானே அறிந்து.
13.252.44
प्रभावश्चर्षिपूगस्य कथितः सुमहान्मया ।
महेश्वरस्य संवादं शैलपुत्र्याश्च भारत ॥ १३.२५२.४४ ॥
முனிவர் கூட்டத்தின் மிகப் பெரிய மகிமையையும், பாரதா, மகேஸ்வரனுக்கும் மலைமகள் பார்வதிக்கும் இடையிலான உரையாடலையும் நான் சொல்லியிருக்கிறேன்.
13.252.45
धारयिष्यति यश्चैनं महापुरुषसम्भवम् ।
शृणुयात्कथयेद्वा यः स श्रेयो लभते परम् ॥ १३.२५२.४५ ॥
மகாபுருஷனிடமிருந்து தோன்றிய இதை எவன் நினைவில் வைத்திருப்பானோ, அல்லது கேட்பானோ, அல்லது சொல்வானோ, அவன் உயர்ந்த நலனை அடைவான்.
13.252.46
भवितारश्च तस्याथ सर्वे कामा यथेप्सिताः ।
प्रेत्य स्वर्गं च लभते नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ १३.२५२.४६ ॥
அவனுக்கு விரும்பிய அனைத்து விருப்பங்களும் நிறைவேறும்; இறந்த பின் மனிதன் சுவர்க்கத்தை அடைவான், இதில் ஐயமில்லை.
13.252.47
न्याय्यं श्रेयोभिकामेन प्रतिपत्तुं जनार्दनः ।
एष एवाक्षयो विप्रैः स्तुतो राजञ्जनार्दनः ॥ १३.२५२.४७ ॥
நலம் விரும்புபவன் ஜனார்த்தனனை ஏற்றுப் பற்றுவது நியாயமானது; இந்த அழியாத ஜனார்த்தனனையே அந்தணர்கள் துதித்துள்ளனர், அரசே, ஜனார்த்தனனை.
13.252.48
महेश्वरमुखोत्सृष्टा ये च धर्मगुणाः स्मृताः ।
ते त्वया मनसा धार्याः कुरुराज दिवानिशम् ॥ १३.२५२.४८ ॥
மகேஸ்வரனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட, நினைவுகூரப்பட்ட தர்மகுணங்களை, குருராஜனே, நீ இரவும் பகலும் மனதில் தாங்க வேண்டும்.
13.252.49
एवं ते वर्तमानस्य सम्यग्दण्डधरस्य च ।
प्रजापालनदक्षस्य स्वर्गलोको भविष्यति ॥ १३.२५२.४९ ॥
இவ்வாறு நடந்துகொண்டு, முறையாகத் தண்டத்தைத் தாங்கி, குடிமக்களைக் காப்பதில் திறமையுள்ள உனக்குச் சுவர்க்கலோகம் கிடைக்கும்.
13.252.50
धर्मोणापि सदा राजन्प्रजा रक्षितुमर्हसि ।
यस्तस्य विपुलो दण्डः सम्यग्धर्मः स कीर्त्यते ॥ १३.२५२.५० ॥
அரசே, நீ எப்போதும் தர்மத்துடன் குடிமக்களைக் காக்க வேண்டும். அதன் பெரும் தண்டமே முறையான தர்மம் எனப்படுகிறது.
13.252.51
य एष कथितो राजन्मया सज्जनसन्निधौ ।
शङ्करस्योमया सार्धं संवादो धर्मसंहितः ॥ १३.२५२.५१ ॥
அரசே, நல்லோர் முன்னிலையில் நான் சொன்ன இது, உமையுடன் சங்கரர் நிகழ்த்திய தர்மம் நிறைந்த உரையாடல்.
13.252.52
श्रुत्वा वा श्रोतुकामो वाऽप्यर्चयेद्वृषभध्वजम् ।
विशुद्धेनेह भावेन य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १३.२५२.५२ ॥
கேட்டவனோ, கேட்க விரும்புபவனோ, விருஷபக் கொடியோனை வழிபடட்டும்; தன் நலனை விரும்புபவன் இங்கே தூய மனத்துடன் அவ்வாறு செய்யட்டும்.
13.252.53
एष तस्यानवद्यस्य नारदस्य महात्मनः ।
संदेशो देवपूजार्थं तं तथा कुरु पाण्डव ॥ १३.२५२.५३ ॥
இது அந்த குறையற்ற மகாத்மா நாரதரின் செய்தி; தேவ வழிபாட்டிற்கானது. பாண்டவனே, அதை அப்படியே செய்.
13.252.54
एतदत्यद्भुतं वृत्तं पुण्ये हि भवति प्रभो ।
वासुदेवस्य कौन्तेय स्थाणोश्चैव स्वभावजम् ॥ १३.२५२.५४ ॥
பிரபுவே, இந்த மிக அற்புதமான நிகழ்ச்சி புண்ணிய இடத்தில் நடைபெறுகிறது; கௌந்தேயா, இது வாசுதேவனும் ஸ்தாணுவும் (சிவன்) இயல்பாக உடையது.
13.252.55
दशवर्शसहस्राणि बदर्यामेष शाश्वतः ।
तपश्चचार विपुलं सह गाण्डीवधन्वना ॥ १३.२५२.५५ ॥
நிலைத்தவரான இவர் பதரியில் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் காண்டீவ வில்லாளியுடன் சேர்ந்து பெரும் தவம் செய்தார்.
13.252.56
त्रियुगौ पुण्डरीकाक्षौ वासुदेवधनंजयौ ।
विदितौ नारदादेतौ मम व्यासाच्च पार्थिव ॥ १३.२५२.५६ ॥
அரசே, இந்த இருவரும் மூன்று யுகங்களைச் சேர்ந்த தாமரைக்கண்ணரான வாசுதேவரும் தனஞ்சயரும் ஆவர்; இது நாரதரிடமும் வியாசரிடமும் இருந்து எனக்குத் தெரியும்.
13.252.57
बाल एव महाबाहुश्चकार कदनं महत् ।
कंसस्य पुण्डरीकाक्षो ज्ञातित्रामार्थकारणात् ॥ १३.२५२.५७ ॥
குழந்தையாக இருந்தபோதே அந்த மகாபாஹுவான தாமரைக்கண்ணர் தம் உறவினரைக் காக்கும் பொருட்டு கம்சனை பெரிதும் அழித்தார்.
13.252.58
कर्मणामस्य कौन्तेय नान्तं सङ्ख्यातुमुत्सहे ।
शाश्वतस्य पुराणस्य पुरुषस्य युधिष्ठिर ॥ १३.२५२.५८ ॥
குந்தியின் மகனே, யுதிஷ்டிரா, இந்த நிலைத்த பழமையான புருஷரின் செயல்களின் முடிவை எண்ண நான் துணியேன்.
13.252.59
ध्रुवं श्रेयः परं तात भविष्यति तवोत्तमम् ।
यस्य ते पुरुषव्याघ्रः सखा चायं जनार्दनः ॥ १३.२५२.५९ ॥
அன்பே, உனக்கு நிச்சயமாக உயர்ந்த மிகச்சிறந்த நலம் உண்டாகும்; ஏனெனில் மனிதரில் புலியான இந்த ஜனார்தனன் உன் நண்பர்.
13.252.60
दुर्योधनं तु शोचामि प्रेत्य लोकेऽपि दुर्मतिम् ।
यत्कृते पृथिवी सर्वा विनष्टा सहयद्विपा ॥ १३.२५२.६० ॥
ஆனால் தீய புத்தியுள்ள துரியோதனனுக்காக நான் வருந்துகிறேன்; அவன் காரணமாக இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் யானைகளுடன் முழு பூமியும் அழிந்தது.
13.252.61
दुर्योधनापराधेन कर्णस्य शकुनेस्तथा ।
दुःशासनवतुर्थानां कुरवो निधनं गताः ॥ १३.२५२.६१ ॥
துரியோதனனின் குற்றத்தாலும், கர்ணன், சகுனி ஆகியோரின் குற்றத்தாலும், துச்சாசனனும் நான்காமவனும் ஆகியோராலும் குருக்கள் அழிவை அடைந்தனர்.
13.252.62
एवं सम्भाषमाणे तु गाङ्गेये पुरुषर्षभे ।
तूष्णीं बभूव कौरव्यो मध्ये तेषां महात्मनाम् ॥ १३.२५२.६२ ॥
கங்கையின் மகனாகிய அந்த நரரிஷபன் பீஷ்மர் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அந்த மகாத்மாக்களின் நடுவே குரு வீரர் மௌனமானார்.
13.252.63
तच्छ्रुत्वा विस्मयं जग्मुर्धृतराष्ट्रादयो नृपाः ।
सम्पूज्य मनसा कृष्णं सर्वे प्राञ्जलयऽभवन् ॥ १३.२५२.६३ ॥
அதைக் கேட்டு திருதராஷ்டிரர் முதலிய அரசர்கள் வியப்படைந்தனர்; மனதில் கிருஷ்ணரை வணங்கி அனைவரும் கைகூப்பினர்.
13.252.64
ऋषयश्चापि ते सर्वे नारदप्रमुखास्तदा ।
प्रतिगृह्याभ्यनन्दन्त तद्वाक्यं प्रतिपूज्य च ॥ १३.२५२.६४ ॥
நாரதர் முதலிய முக்கிய முனிவர்கள் அனைவரும் அந்தச் சொற்களை ஏற்று, மதித்து, மகிழ்ந்தனர்.
13.252.65
इत्येतदखिलं सर्वैः पाण्डवो भ्रातृभिः सह ।
श्रुतवान्सुमहाश्चर्यं पुण्यं भीष्मानुशासनम् ॥ १३.२५२.६५ ॥
இவ்வாறு முழுவதுமாக, பாண்டவன் தன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து, மிக அற்புதமான, புனிதமான பீஷ்மரின் உபதேசத்தை கேட்டான்.
13.252.66
युधिष्ठिरस्तु गाङ्गेयं विश्रान्तं भूरिदक्षिणम् ।
पुनरेव महाबुद्धिः पर्यपृच्छन्महीपतिः ॥ १३.२५२.६६ ॥
பின்பு மகாபுத்திமான் பூமிபதியாகிய யுதிஷ்டிரர், ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்த, மிகுந்த அறிவுடைய கங்கையின் மகன் பீஷ்மரிடம் மீண்டும் கேள்வி கேட்டார்.