Mahābhārata · Adhyāya 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
Hace mucho, el rey llamado Aṅga quiso dar esta tierra a los dvijas como dakṣiṇā; entonces, oh rey, la tierra cayó en la inquietud.
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
Habiendo obtenido a mí, la sustentadora de todos los seres, ¿cómo desea este rey darme, la hija de Brahmā, a los brahmanes?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
"Abandonando el estado de tierra, iré a la morada de Brahmā, para que este rey, junto con su reino, deje de existir." Pensando así, se marchó.
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
Entonces Kaśyapa, al verla partir, entró de inmediato en la tierra, dueño de sí y perfectamente concentrado.
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
Ella se volvió próspera por todas partes, dotada de hierbas y plantas medicinales; y desde entonces, oh rey, la tierra estuvo sobre todo regida por el dharma y libre de temor.
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
Así, oh rey, Kaśyapa de grandes votos fue la tierra durante miles de años divinos, treinta (mil), sin cansarse.
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
Entonces, oh gran rey, habiendo llegado ante Kaśyapa y rendido homenaje, la tierra, Kāśyapī, nació como hija de aquel magnánimo.
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
Oh rey, Kaśyapa llegó a ser un brahmán así. Ahora habla de otro kṣatriya, o de uno mejor que Kaśyapa.
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
El rey guardó silencio, y Pavana pronunció estas palabras: Escucha, oh rey, la historia de Ucathya, nacido en el linaje de los Āṅgirasa.
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
Bhadrā, hija de Soma, era considerada suprema en belleza. Soma vio en Ucathya a un esposo igual a ella.
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
Aquella gloriosa y gran afortunada practicó una austeridad intensa; entonces, por ella, escogió como esposo al gran afortunado Ucathya.
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
Entonces, llamando a Ucathya, se le dijo: «Te daré a esta gloriosa.» Y él la tomó por esposa, conforme a la regla, dando abundantes ofrendas.
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
El glorioso Varuṇa la había deseado desde antes. Llegó al retiro del bosque y la raptó junto al Yamunā.
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
El señor de las aguas la arrebató y la llevó hacia su ciudad, de maravillosa belleza, con seis mil cien estanques.
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
No hay ciudad más encantadora que aquella, la mejor, adornada con moradas, ninfas celestiales y placeres divinos.
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
Allí el dios, señor de las aguas, se regocijó con ella, oh rey. Luego se le contó a Ucathya el relato de la ofensa a su esposa.
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
Tras oír todo de boca de Nārada, Ucathya le dijo entonces: Ve, di palabras duras a Varuṇa.
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
Por mi palabra, libera a mi esposa. ¿Por qué la has raptado? Eres guardián de los mundos, no destructor de los mundos.
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
"Soma me dio mi esposa, y hoy tú la has robado." Así interpelado por las palabras de Nārada, el señor de las aguas (Varuṇa)…
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
"Libera a la esposa de Ucathya; ¿por qué la has tomado?" Al oír sus palabras, Varuṇa entonces le dijo…
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
"Esta es mi muy querida esposa; no estoy dispuesto a soltarla." Así interpelado por Varuṇa, Nārada llegó entonces ante aquel sabio Ucathya y, no con ánimo alegre, dijo estas palabras…
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
"Oh gran sabio, Varuṇa me agarró por el cuello y me arrojó. No te devuelve a tu esposa; haz lo que tu deber exige."
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
Al oír las palabras de Nārada, Aṅgiras (Ucathya), airado, se encendió. El de gran austeridad, conteniendo el agua con su poder, la bebió.
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
Mientras toda el agua era bebida, aunque sus amigos suplicaban, el señor de las aguas (Varuṇa) entonces no la liberó en absoluto.
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
Entonces Ucathya, el mejor de los brahmanes, airado, habló a la tierra: Oh bienaventurada, muéstrame tu lugar con sus seiscientos estanques.
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
Entonces, al retirarse el mar, surgió una agitación; y por eso aquel mejor de los nacidos dos veces habló también a la río desde aquella región.
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
Ve, temerosa Sarasvatī, invisible, hacia los desiertos; y que esta tierra, abandonada por ti, oh auspiciosa, quede adornada solo con arena.
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
Entonces, cuando aquella tierra quedó reducida a polvo, el señor de las aguas, tomando solo a Bhadrā e yendo a buscar refugio, entregó a aquella esposa a Āṅgirasa.
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
Habiendo recibido a aquella esposa, Ucathya se alegró; y los Marutas, puros, también libraron al mundo del dolor.
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
Entonces Ucathya, conocedor del dharma y de gran esplendor, habiendo obtenido aquella esposa, habló a Varuṇa. Escucha, oh señor de los hombres, lo que dijo.
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
«La obtuve por medio de la ascesis mientras tú clamabas, señor de las aguas». Tras decir esto, la tomó y se fue a su propia morada.
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
Así es, en verdad, este Uchathya, oh rey, toro entre los brahmanes. Hablo; ahora nombra tú a otro kshatriya mejor que Uchathya.