మహాభారతం · అధ్యాయం 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
పూర్వం అంగుడు అనే రాజు ఈ భూమిని బ్రాహ్మణులకు దక్షిణగా ఇవ్వాలనుకున్నాడు; ఓ రాజా, అప్పుడు భూమి చింతించింది.
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
సర్వ ప్రాణులను ధరించే నన్ను పొందినా, ఈ రాజు బ్రహ్మ కుమార్తెనైన నన్ను బ్రాహ్మణులకు ఎలా ఇవ్వాలనుకుంటున్నాడు?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
"భూమి రూపాన్ని విడిచి నేను బ్రహ్మ స్థానానికి వెళ్తాను; ఈ రాజు తన రాజ్యంతో సహా లేకుండుగాక" అని అనుకుని ఆమె వెళ్లిపోయింది.
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
అప్పుడు కశ్యపుడు భూమి వెళ్లిపోవడాన్ని చూసి, ఆత్మనిగ్రహం కలిగి, పూర్ణ ఏకాగ్రతతో వెంటనే భూమిలోకి ప్రవేశించాడు.
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
ఆ భూమి అన్ని వైపులా సమృద్ధిగా అయింది, గడ్డి మరియు ఓషధులతో నిండింది; ఓ రాజా, అప్పటినుండి భూమి ధర్మోత్తరమై భయరహితమైంది.
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
ఇలా, ఓ రాజా, మహావ్రతుడైన కశ్యపుడు దివ్యమైన వేల సంవత్సరాలు, ముప్పై (వేల) సంవత్సరాలు, అలసట లేకుండా భూమిగా ఉన్నాడు.
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
అప్పుడు మహారాజా, కశ్యపుని వద్దకు వచ్చి ఆయనకు నమస్కరించి, ఆ మహాత్ముని కుమార్తెగా కాశ్యపీ పృథ్వి జన్మించింది.
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
రాజా, ఇలాంటి బ్రాహ్మణుడే ఈ కశ్యపుడు అయ్యాడు. లేదా కశ్యపుని కంటే శ్రేష్ఠుడైన మరో క్షత్రియుని గురించి నువ్వు చెప్పు.
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
రాజు మౌనంగా ఉండిపోయాడు; అప్పుడు పవనుడు మాట్లాడాడు: రాజా, అంగిరస వంశంలో జన్మించిన ఉచథ్యుని గురించి విను.
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
సోముని కుమార్తె భద్ర రూపంలో అత్యుత్తమురాలిగా భావించబడింది. ఆమెకు తగిన భర్తగా సోముడు ఉచథ్యుని చూశాడు.
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
ఆ మహాభాగ్యవతి, యశస్విని, తీవ్రమైన తపస్సు చేసింది; అప్పుడు ఆమె కోసం మహాభాగుడైన ఉచథ్యుని వరునిగా కోరింది.
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
అప్పుడు ఉచథ్యుని పిలిచి, "యశస్విని నీకు ఇస్తాను" అని చెప్పబడింది; అతను భార్య కోసం విధిప్రకారం, విస్తారమైన దక్షిణ ఇచ్చి ఆమెను స్వీకరించాడు.
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
శ్రీమంతుడైన వరుణుడు అంతకు ముందే ఆమెను కోరుకున్నాడు. అతడు వనప్రస్థానికి వచ్చి యమునా తీరంలో ఆమెను అపహరించాడు.
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
జలేశ్వరుడు ఆమెను అపహరించి తన నగరం వైపు తీసుకుపోయాడు. అది అత్యంత అద్భుతమైనది; అందులో ఆరు వేల నూరు మడుగులు ఉన్నాయి.
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
దాని కంటే రమ్యమైన మరో ఉత్తమ నగరం లేదు. అది నివాసాలతో, అప్సరసలతో, దివ్య భోగాలతో శోభిస్తుంది.
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
అక్కడ జలేశ్వరుడైన దేవుడు ఆమెతో రమించాడు, రాజా. అనంతరం భార్యకు జరిగిన అవమానం ఉచథ్యునికి తెలియజేయబడింది.
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
నారదుని వలన అంతా విని ఉచథ్యుడు అప్పుడు నారదునితో అన్నాడు — వెళ్ళు, వరుణునికి కఠినమైన మాటలు చెప్పు.
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
నా మాటతో నా భార్యను విడిచిపెట్టు. ఆమెను ఎందుకు అపహరించావు? నువ్వు లోకపాలకుడివి, లోకాలను నాశనం చేసేవాడివి కావు.
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
సోముడు నాకు ఇచ్చిన నా భార్యను నువ్వు ఈరోజు అపహరించావు. నారదుని ఈ మాటలతో ఇలా చెప్పబడిన జలేశ్వరుడు (వరుణుడు)...
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
ఉచథ్యుని భార్యను విడిచిపెట్టు, నువ్వు ఎందుకు ఆమెను అపహరించావు? ఆయన మాటలు విని వరుణుడు అతనితో ఇలా అన్నాడు...
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
ఈమె నా అతి ప్రియమైన భార్య; నేను ఈమెను విడిచిపెట్టడానికి ఇష్టపడను. వరుణుడు ఇలా చెప్పగా నారదుడు ఆ ముని ఉచథ్యుని వద్దకు చేరి, సంతోషం లేని మనసుతో ఈ మాట అన్నాడు...
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
ఓ మహామునీ, వరుణుడు నన్ను మెడ పట్టుకుని విసిరివేశాడు. అతడు నీ భార్యను నీకు ఇవ్వడు; నీ కర్తవ్యం నువ్వు చేయి.
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
నారదుని మాట విని కోపంతో అంగిరసుడు (ఉచథ్యుడు) జ్వలించాడు. మహాతపస్వి తన తేజస్సుతో నీటిని నిలిపి దానిని తాగేశాడు.
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
నీరంతా తాగబడుతున్నప్పుడు కూడా, స్నేహితులు అడిగినప్పటికీ, జలేశ్వరుడు (వరుణుడు) అప్పుడు ఆమెను విడిచిపెట్టలేదు.
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
అప్పుడు కోపించిన బ్రాహ్మణోత్తముడు ఉచథ్యుడు భూమితో ఇలా అన్నాడు: ఓ శుభురాలా, ఆరు వందల కొలనులు ఉన్న నీ స్థలాన్ని చూపించు.
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
అప్పుడు సముద్రం వెనక్కి తగ్గుతున్నప్పుడు అలజడి కలిగింది. ఆ కారణంగా ఆ ద్విజోత్తముడు ఆ దేశంలోని నదితో కూడా మాట్లాడాడు.
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
ఓ భీరూ సరస్వతీ, నీవు అదృశ్యమై ఎడారుల వైపు వెళ్లు. ఓ శుభురాలా, నీవు విడిచిన ఈ దేశం ఇసుకతో అలంకారం లేనిదిగా ఉండుగాక.
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
అప్పుడు ఆ దేశం ధూళిగా చేయబడ్డాక, వరుణుడు భద్రను ఒంటరిగా తీసుకుని శరణులోకి వెళ్లి ఆ భార్యను ఆంగిరసునికి ఇచ్చాడు.
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
ఆ భార్యను స్వీకరించి ఉచథ్యుడు సంతోషించాడు. నిర్మలులైన మరుత్తులు కూడా లోకాన్ని దుఃఖం నుండి విడిపించారు.
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
అప్పుడు ఆ భార్యను పొంది ధర్మజ్ఞుడూ మహాతేజస్వీ అయిన ఉచథ్యుడు వరుణునితో ఇలా అన్నాడు. ఓ నరాధిపా, ఆ మాటలను విను.
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
జలాధిపతీ, నీవు మొరపెట్టుకుంటున్నప్పుడే నేను ఈమెను తపస్సు ద్వారా పొందాను అని చెప్పి, ఆమెను తీసుకుని తన స్వంత భవనానికి వెళ్ళాడు.
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
రాజా, ఇతడు ఇలాంటివాడే—ఉచథ్యుడు, బ్రాహ్మణులలో శ్రేష్ఠుడు. నేను చెబుతున్నాను; ఉచథ్యుని కంటే వేరొక క్షత్రియుని నీవే చెప్పు.