Mahābhārata · Adhyāya 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
Outrora, o rei chamado Aṅga desejou dar esta terra aos dvijas como dakṣiṇā; então, ó rei, a terra caiu em inquietação.
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
Tendo-me obtido, a sustentadora de todos os seres, como pode este rei querer dar-me, a filha de Brahmā, aos brāhmaṇas?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
"Abandonando o estado de terra, irei à morada de Brahmā, para que este rei, com seu reino, deixe de ser." Pensando assim, partiu.
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
Então Kaśyapa, vendo-a partir, entrou imediatamente na terra, senhor de si e perfeitamente recolhido.
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
Ela tornou-se próspera por todos os lados, dotada de ervas e plantas medicinais; e desde então, ó rei, a terra foi sobretudo regida pelo dharma e livre do medo.
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
Assim, ó rei, Kaśyapa de grandes votos foi a terra por milhares de anos divinos, trinta (mil), sem cansaço.
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
Então, ó grande rei, tendo ido até Kaśyapa e prestado homenagem, a terra Kāśyapī nasceu como filha desse magnânimo.
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
Ó rei, Kaśyapa tornou-se um brâmane assim. Agora fala de outro kṣatriya, ou de um melhor que Kaśyapa.
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
O rei calou-se, e Pavana proferiu estas palavras: Ouve, ó rei, a história de Ucathya, nascido na linhagem dos Āṅgirasa.
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
Bhadrā, filha de Soma, era considerada suprema em beleza. Soma viu em Ucathya um marido igual a ela.
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
Aquela gloriosa e grandemente afortunada praticou severa austeridade; então, por causa dela, buscou como esposo o grandemente afortunado Ucathya.
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
Então, chamando Ucathya, disse-se: «Dar-te-ei esta gloriosa.» E ele a tomou por esposa, segundo a regra, dando abundantes oferendas.
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
O glorioso Varuṇa a desejara antes. Chegando ao eremitério da floresta, raptou-a às margens do Yamunā.
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
O senhor das águas a arrebatou e a levou para sua cidade, de maravilhosa grandeza, com seis mil e cem lagos.
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
Não há cidade mais encantadora do que essa, a melhor, adornada com moradas, ninfas celestiais e prazeres divinos.
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
Ali o deus, senhor das águas, deleitou-se com ela, ó rei. Depois, o relato da ofensa à esposa foi contado a Ucathya.
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
Tendo ouvido tudo de Nārada, Ucathya disse-lhe então: Vai, dirige a Varuṇa palavras duras.
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
Pela minha palavra, liberta a minha esposa. Por que a raptaste? És guardião dos mundos, não destruidor dos mundos.
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
"Soma me deu minha esposa, e hoje a roubaste." Assim interpelado pelas palavras de Nārada, o senhor das águas (Varuṇa)…
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
"Liberta a esposa de Ucathya; por que a tomaste?" Ao ouvir suas palavras, Varuṇa então lhe disse…
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
"Esta é minha muito amada esposa; não estou disposto a libertá-la." Assim interpelado por Varuṇa, Nārada foi então até aquele sábio Ucathya e, não de ânimo alegre, disse estas palavras…
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
"Ó grande sábio, Varuṇa agarrou-me pelo pescoço e lançou-me fora. Ele não te devolve a tua esposa; faz o que o teu dever exige."
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
Ao ouvir as palavras de Nārada, Aṅgiras (Ucathya), irado, inflamou-se. O de grande austeridade, contendo a água pelo seu poder, bebeu-a.
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
Enquanto toda a água era bebida, mesmo com os amigos a suplicar, o senhor das águas (Varuṇa) não a libertou então.
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
Então Ucathya, o melhor dos brâmanes, irado, falou à terra: Ó bem-aventurada, mostra o teu próprio lugar com seus seiscentos lagos.
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
Então, ao recuar o mar, surgiu uma agitação; e por isso aquele melhor dos duas vezes nascidos falou também ao rio, daquela região.
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
Vai, temerosa Sarasvatī, invisível, rumo aos desertos; e que esta terra, abandonada por ti, ó auspiciosa, fique adornada apenas com areia.
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
Então, quando aquela terra foi reduzida a pó, o senhor das águas, levando só Bhadrā e indo buscar refúgio, deu aquela esposa a Āṅgirasa.
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
Tendo recebido aquela esposa, Ucathya alegrou-se; e os Marutas imaculados também libertaram o mundo da dor.
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
Então Ucathya, conhecedor do dharma, de grande esplendor, tendo obtido aquela esposa, falou a Varuṇa. Ouve, ó senhor dos homens, o que ele disse.
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
"Eu a obtive pela ascese enquanto tu clamavas, senhor das águas." Dizendo isso, ele a tomou e foi para a sua própria morada.
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
Tal é, de fato, este Uchathya, ó rei, o touro entre os brâmanes. Eu falo; agora nomeia tu outro kshatriya melhor que Uchathya.