மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
முன்பு அங்கன் என்ற அரசன் இந்த பூமியை அந்தணர்களுக்கு தட்சிணையாகக் கொடுக்க விரும்பினான்; அரசே, அப்போது பூமி கவலையடைந்தது.
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
எல்லா உயிர்களையும் தாங்கும் என்னை அடைந்த இந்த அரசன், பிரம்மாவின் மகளான என்னை அந்தணர்களுக்குக் கொடுக்க எப்படி விரும்புகிறான்?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
"பூமி என்ற நிலையைத் துறந்து நான் பிரம்மாவின் உலகத்துக்குச் செல்வேன்; இந்த அரசனும் அவனுடைய நாட்டுடன் இல்லாமல் போகட்டும்" என்று எண்ணி அவள் சென்றாள்.
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
அப்போது காசியபர் அந்த பூமி செல்வதைக் கண்டார்; தன்னடக்கமும் ஒருமுகப்பட்ட மனமும் கொண்ட அவர் உடனே பூமியுள் நுழைந்தார்.
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
அந்த பூமி எங்கும் செழித்து, புல்லும் மூலிகைகளும் நிறைந்தது; அரசே, அதன்பின் அது தர்மம் மேலோங்கிய, பயமற்ற பூமியாயிற்று.
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
இவ்வாறு, அரசே, பெரும் விரதம் கொண்ட காசியபர் தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள், முப்பது (ஆயிரம்) ஆண்டுகள், சோர்வின்றி பூமியாகவே இருந்தார்.
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, காசியபரிடம் வந்து அவரை வணங்கி, அந்த மஹாத்மாவின் மகளாக காசியபீ பிருத்வி பிறந்தாள்.
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
ராஜனே, காசியபர் இத்தகைய பிராமணராக ஆனார். அல்லது காசியபரை விட சிறந்த வேறொரு க்ஷத்திரியனைப் பற்றிச் சொல்.
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
அரசன் மௌனமாக இருந்தான்; பின்னர் பவனன் சொன்னான்: ராஜனே, ஆங்கிரஸ குலத்தில் பிறந்த உசத்தியனைப் பற்றிக் கேள்.
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
சோமனின் மகள் பத்ரா அழகில் உயர்ந்தவளாகக் கருதப்பட்டாள். அவளுக்குத் தகுந்த கணவனாக சோமன் உசத்தியனைக் கண்டான்.
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
அந்த மகாபாக்கியவதியான புகழ்மிக்கவள் கடுமையான தவம் செய்தாள்; அப்போது அவளுக்காக மகாபாக்கியவான் உசத்தியனை மணமகனாக விரும்பினாள்.
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
பின்னர் உசத்தியனை அழைத்து, "புகழ்மிக்கவளை உனக்குக் கொடுக்கிறேன்" என்று சொல்லப்பட்டது; அவன் மனைவிக்காக முறைப்படி, மிகுந்த தட்சிணையுடன் அவளை ஏற்றுக்கொண்டான்.
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
செல்வம் நிறைந்த வருணன் முன்பே அவளை விரும்பியிருந்தான். அவன் வனப்பிரஸ்தத்திற்கு வந்து யமுனைக் கரையில் அவளைக் கவர்ந்து சென்றான்.
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
நீர்களின் ஈசனான வருணன் அவளைக் கவர்ந்து தன் நகரை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான். அது மிக அற்புதமான நகரம்; அங்கு அறுநூறு ஆயிரம் குளங்கள் இருந்தன.
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
அதைவிட இனிமையான வேறு சிறந்த நகரம் எதுவுமில்லை. அது மாளிகைகளாலும் அப்சரஸ்களாலும் தெய்வீக இன்பங்களாலும் அழகுற்றது.
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
அங்கே நீர்களின் ஈசனான தேவன் அவளுடன் மகிழ்ந்தான், அரசே. பின்னர் மனைவியின் அவமதிப்பு குறித்த அது உச்சத்தியனுக்குச் சொல்லப்பட்டது.
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
நாரதரிடமிருந்து அனைத்தையும் கேட்ட உச்சத்தியன் அப்போது நாரதரிடம் சொன்னான்: செல், வருணனிடம் கடுஞ்சொல்லைச் சொல்.
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
என் சொல்லால் என் மனைவியை விடுவி. ஏன் அவளைக் கவர்ந்தாய்? நீ உலகக் காவலன்; உலகை அழிப்பவன் அல்ல.
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
சோமன் எனக்குக் கொடுத்த என் மனைவியை இன்று நீ கவர்ந்து சென்றாய். நாரதரின் இந்த வார்த்தைகளால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட நீர்வேந்தன் (வருணன்)...
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
உசத்தியனின் மனைவியை விடு; நீ ஏன் அவளைக் கவர்ந்தாய்? அவனுடைய இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு வருணன் அவனிடம் சொன்னான்...
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
இவள் என் மிகவும் பிரியமான மனைவி; இவளை விட நான் விரும்பவில்லை. வருணன் இவ்வாறு சொல்ல, நாரதர் அந்த முனிவன் உசத்தியனிடம் சென்று, மகிழ்ச்சியற்ற மனதுடன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னார்...
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
மாமுனிவரே, வருணன் என்னைக் கழுத்தைப் பிடித்துத் தூக்கி எறிந்தான். அவன் உன் மனைவியைத் தரவில்லை; உன் கடமையை நீ செய்.
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
நாரதரின் வார்த்தையைக் கேட்டு, கோபமுற்ற அங்கிரஸ் (உசத்தியன்) கொழுந்துவிட்டு எரிந்தான். பெரும் தவசி தன் தேஜஸால் நீரைத் தடுத்து அதைப் பருகினான்.
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
எல்லா நீரும் குடிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோதும், நண்பர்கள் இரந்து கேட்டபோதும், நீர்வேந்தன் (வருணன்) அப்போது அவளை விடவில்லை.
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
அப்போது கோபமடைந்த பிராமணர்களில் சிறந்த உசதியர் பூமியிடம் கூறினார்: ஓ மங்களகரமானவளே, அறுநூறு குளங்களைக் கொண்ட உன் இடத்தைக் காட்டு.
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
அப்போது கடல் பின்வாங்கியபோது அங்கு அலைக்கலக்கம் ஏற்பட்டது. அதனால் அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர் அந்த நாட்டிலிருந்து நதியிடமும் பேசினார்.
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
அஞ்சும் சரஸ்வதியே, நீ மறைந்து பாலைவனங்களை நோக்கிச் செல். ஓ மங்களமானவளே, அவளால் கைவிடப்பட்ட இந்த நாடு அணியற்றதாகி மணலாக இருக்கட்டும்.
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
அப்போது அந்த நாடு பொடியாக்கப்பட்ட பின், வருணன் பத்ராவை மட்டும் அழைத்துச் சென்று சரணடைந்து, அந்த மனைவியை ஆங்கிரசருக்கு அளித்தான்.
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
அந்த மனைவியை ஏற்றுக்கொண்டதும் உசதியர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். களங்கமற்ற மருத்துகளும் உலகை துன்பத்திலிருந்து விடுவித்தனர்.
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
பின்னர் அந்த மனைவியைப் பெற்ற தர்மஞானியும் பெருந்தேஜஸ்வியுமான உசதியர் வருணனிடம் கூறினார். ஓ மன்னர்களின் தலைவனே, அவர் சொன்னதைக் கேள்.
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
நீர்களின் அதிபதியே, நீ கதறிக் கொண்டிருந்தபோதே இவளை நான் தவத்தால் பெற்றுக்கொண்டேன் என்று கூறி, அவளை அழைத்துக்கொண்டு தன் சொந்த இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான்.
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
அரசே, இத்தகையவன்தான் இந்த உசத்யன், அந்தணர்களில் சிறந்தவன். நான் சொல்கிறேன்; உசத்யனைக் காட்டிலும் வேறு ஒரு க்ஷத்திரியனை நீயே கூறு.