ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
ପୂର୍ବକାଳରେ ଅଙ୍ଗ ନାମକ ରାଜା ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ରୂପେ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ; ହେ ରାଜନ, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ଚିନ୍ତିତ ହେଲା।
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
ସର୍ବଭୂତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମୋତେ ପାଇ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟା ଏହି ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ କିପରି ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
"ପୃଥିବୀ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବି; ଏହି ରାଜା ନିଜ ରାଷ୍ଟ୍ର ସହିତ ନ ରହୁ" ଏହା ଭାବି ସେ ଚାଲିଗଲା।
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
ସେତେବେଳେ କଶ୍ୟପ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ; ଆତ୍ମସଂଯମୀ ଓ ଅତି ଏକାଗ୍ର ସେ ତୁରନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
ସେହି ପୃଥିବୀ ସର୍ବତ୍ର ସମୃଦ୍ଧ ହେଲା, ତୃଣ ଓ ଔଷଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; ହେ ରାଜନ, ସେଦିନଠାରୁ ସେ ଧର୍ମପ୍ରଧାନ ଓ ଭୟରହିତ ହେଲା।
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
ଏହିପରି, ହେ ରାଜନ, ମହାବ୍ରତୀ କଶ୍ୟପ ଦିବ୍ୟ ହଜାରେ ବର୍ଷ, ତିରିଶ (ହଜାର) ବର୍ଷ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ହୋଇ ରହିଲେ।
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
ଅନନ୍ତର ହେ ମହାରାଜ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ଓ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟାରୂପେ କାଶ୍ୟପୀ ପୃଥିବୀ ଜନ୍ମିଲେ।
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି କଶ୍ୟପ ହୋଇଥିଲେ। କିମ୍ବା କଶ୍ୟପଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ବିଷୟରେ ତୁମେ କୁହ।
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
ରାଜା ନୀରବ ରହିଲେ; ତେବେ ପବନ କହିଲେ: ହେ ରାଜନ୍, ଆଙ୍ଗିରସ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିତ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣ।
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
ସୋମଙ୍କ କନ୍ୟା ଭଦ୍ରା ରୂପରେ ପରମା ବୋଲି ଗଣିତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ପତି ରୂପେ ସୋମ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
ସେହି ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଯଶସ୍ୱିନୀ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ; ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମହାଭାଗ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କୁ ବର ରୂପେ ବରଣ କଲେ।
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
ତେବେ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କୁ ଡାକି କୁହାଗଲା, "ମୁଁ ଏହି ଯଶସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ତୁମକୁ ଦେବି"; ସେ ବିଧିମତେ, ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ପତ୍ନୀ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
ଶ୍ରୀମାନ ବରୁଣ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ। ସେ ବନପ୍ରସ୍ଥକୁ ଆସି ଯମୁନା କୂଳରେ ତାଙ୍କୁ ହରଣ କରିନେଲେ।
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
ଜଳେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ହରଣ କରି ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ। ତାହା ପରମ ଅଦ୍ଭୁତ ନଗର ଥିଲା, ଯେଥିରେ ଛଅ ହଜାର ଶହେ ହ୍ରଦ ଥିଲେ।
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
ତାଠାରୁ ଅଧିକ ରମଣୀୟ ଆଉ କୌଣସି ଉତ୍ତମ ନଗର ନାହିଁ। ତାହା ଆବାସ, ଅପ୍ସରା ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗରେ ଶୋଭିତ।
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
ସେଠାରେ ଜଳେଶ୍ୱର ଦେବ ତାଙ୍କ ସହ ରମଣ କଲେ, ହେ ରାଜନ। ତା ପରେ ପତ୍ନୀ ଅପମାନର ଏହି ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଉଚଥ୍ୟଙ୍କୁ କୁହାଗଲା।
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ସବୁ ଶୁଣି ଉଚଥ୍ୟ ସେତେବେଳେ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ — ଯାଅ, ବରୁଣଙ୍କୁ କଠୋର ବାକ୍ୟ କୁହ।
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
ମୋ ବାକ୍ୟରେ ମୋ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କାହିଁକି ହରଣ କଲ? ତୁମେ ଲୋକପାଳ, ଲୋକ ବିନାଶକ ନୁହଁ।
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
ସୋମ ମୋତେ ଦେଇଥିବା ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଆଜି ତୁମେ ହରଣ କରିଛ। ନାରଦଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟରେ ଏପରି କୁହାଯାଇ ଜଳେଶ୍ୱର (ବରୁଣ)...
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼; ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ହରଣ କଲ? ତାଙ୍କର ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବରୁଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ...
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
ଏ ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା; ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ ନାହିଁ। ବରୁଣ ଏପରି କହିବାରୁ ନାରଦ ସେଇ ମୁନି ଉଚଥ୍ୟଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ନୁହେଁ, ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ...
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
ହେ ମହାମୁନି, ବରୁଣ ମୋତେ ଗଳାରେ ଧରି ପକାଇ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ତୁମକୁ ଦେଉନାହାନ୍ତି; ତୁମର ଯାହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ତାହା କର।
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
ନାରଦଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି କ୍ରୋଧିତ ଅଙ୍ଗିରା (ଉଚଥ୍ୟ) ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲେ। ମହାତପସ୍ୱୀ ନିଜ ତେଜରେ ଜଳକୁ ରୋକି ତାହା ପାନ କଲେ।
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
ସମସ୍ତ ଜଳ ପିଆଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସାଙ୍ଗମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ ବି, ଜଳେଶ୍ୱର (ବରୁଣ) ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
ଏବେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଚଥ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ କହିଲେ: ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ଛଅ ଶହ ହ୍ରଦଥିବା ତୁମର ନିଜ ସ୍ଥାନ ଦେଖାଅ।
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
ତେବେ ସମୁଦ୍ର ପଛକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଆଲୋଡ଼ନ ଉପୁଜିଲା। ସେଥିପାଇଁ ସେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ସେହି ଦେଶରୁ ନଦୀକୁ ମଧ୍ୟ କହିଲେ।
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
ହେ ଭୀରୁ ସରସ୍ୱତୀ, ତୁମେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ମରୁଭୂମି ଆଡ଼କୁ ଯାଅ। ହେ ଶୁଭେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଏହି ଦେଶ ବାଲିଯୁକ୍ତ ଓ ଅଳଙ୍କାରହୀନ ହେଉ।
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
ତେବେ ସେ ଦେଶ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବରୁଣ କେବଳ ଭଦ୍ରାକୁ ନେଇ ଶରଣରେ ଯାଇ ସେହି ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଦେଲେ।
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
ସେହି ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଉଚଥ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏବଂ ନିର୍ମଳ ମରୁତମାନେ ମଧ୍ୟ ଜଗତକୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
ତେବେ ସେହି ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ପାଇ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଉଚଥ୍ୟ ବରୁଣଙ୍କୁ କହିଲେ। ହେ ନରାଧିପ, ସେ ଯାହା କହିଲେ ତାହା ଶୁଣ।
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
ହେ ଜଳାଧିପ, ତୁମେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଏହାକୁ ତପସ୍ୟାରେ ପାଇଲି, ଏହା କହି ସେ ତାକୁ ନେଇ ନିଜ ଭବନକୁ ଚାଲିଗଲା ।
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଏ ଉଚଥ୍ୟ ଏମିତି ଅଟେ—ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ କହୁଛି; ଉଚଥ୍ୟଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ତୁମେ କୁହ।