Mahābhārata · Adhyāya 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
Einst wollte der König namens Aṅga diese Erde den Dvijas als Dakṣiṇā geben; da, o König, geriet die Erde in Sorge.
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
Wie kann dieser König, nachdem er mich, die Erhalterin aller Wesen, erlangt hat, mich, die Tochter Brahmās, den Brahmanen geben wollen?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
»Ich werde den Zustand der Erde verlassen und in Brahmās Wohnsitz gehen, damit dieser König samt seinem Reich nicht mehr sei.« So denkend, ging sie fort.
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
Da sah Kaśyapa, wie sie fortging, und trat sogleich, selbstbeherrscht und völlig gesammelt, in die Erde ein.
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
Sie wurde überall wohlhabend, mit Gräsern und Kräutern begabt; und von da an, o König, war die Erde vor allem vom Dharma bestimmt und frei von Furcht.
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
So war, o König, Kaśyapa von großen Gelübden tausende göttlicher Jahre, dreißig (tausend), unermüdlich die Erde.
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
Dann, o großer König, trat sie zu Kaśyapa, verneigte sich vor ihm, und die Erde Kāśyapī wurde als Tochter dieses großherzigen Wesens geboren.
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
O König, Kaśyapa wurde zu einem solchen Brahmanen. Nun sprich von einem anderen Kṣatriya oder einem, der besser als Kaśyapa war.
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
Der König schwieg, und Pavana sprach diese Worte: Höre, o König, die Geschichte des Ucathya, geboren im Geschlecht der Āṅgirasa.
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
Bhadrā, die Tochter Somas, galt als unübertroffen an Schönheit. Soma sah in Ucathya einen ihr ebenbürtigen Gatten.
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
Diese glückhafte und ruhmreiche Frau übte harte Askese; dann erwählte sie um ihretwillen den hochgesegneten Ucathya zum Gatten.
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
Dann rief man Ucathya und sprach: »Ich werde dir diese ruhmreiche Frau geben.« Und er nahm sie nach der Vorschrift zur Gattin und gab reichliche Opfergaben.
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
Der glanzvolle Varuṇa hatte sie schon zuvor begehrt. Er kam zur Waldeinsiedelei und entführte sie am Yamunā.
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
Der Herr der Gewässer raubte sie und führte sie zu seiner Stadt, die überaus wunderbar war und sechstausendhundert Teiche besaß.
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
Es gibt keine reizvollere Stadt als diese, die vorzüglichste, geschmückt mit Wohnstätten, himmlischen Apsarasen und göttlichen Freuden.
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
Dort vergnügte sich der Gott, der Herr der Gewässer, mit ihr, o König. Dann wurde Ucathya der Bericht von der Schändung seiner Gattin erzählt.
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
Als Ucathya alles von Nārada gehört hatte, sprach er zu Nārada: Geh, sprich harte Worte zu Varuṇa.
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
Auf mein Wort hin gib meine Gattin frei. Warum hast du sie geraubt? Du bist ein Hüter der Welten, kein Zerstörer der Welten.
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
"Soma gab mir meine Gattin, und heute hast du sie entführt." So von Nāradas Worten angesprochen, der Herr der Gewässer (Varuṇa)…
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
"Gib Ucathyas Gattin frei; warum hast du sie entführt?" Als Varuṇa diese Worte hörte, sprach er zu ihm…
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
"Dies ist meine sehr geliebte Gattin; ich bin nicht bereit, sie freizugeben." So von Varuṇa angesprochen, ging Nārada zu jenem Weisen Ucathya und sprach, nicht heiteren Sinnes, diese Worte…
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
"O großer Weiser, Varuṇa packte mich am Hals und warf mich fort. Er gibt dir deine Gattin nicht zurück; tu, was deine Pflicht verlangt."
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
Als Aṅgiras (Ucathya) Nāradas Worte hörte, entbrannte er vor Zorn. Der Mann großer Askese hielt das Wasser durch seine Kraft zurück und trank es.
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
Während alles Wasser getrunken wurde, auch als seine Freunde flehten, gab der Herr der Gewässer (Varuṇa) sie damals keineswegs frei.
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
Da sprach der zornige Ucathya, der beste der Brahmanen, zur Erde: O Gütige, zeige deinen eigenen Ort mit den sechshundert Teichen.
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
Da entstand, als das Meer sich zurückzog, eine Unruhe; und deshalb sprach jener Beste der Zweimalgeborenen auch zum Fluss aus jener Gegend.
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
Geh, furchtsame Sarasvatī, unsichtbar zu den Wüsten; und dieses Land, von dir verlassen, o Glückliche, möge nur noch mit Sand geschmückt sein.
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
Als jenes Land zu Staub zerfallen war, nahm der Herr der Wasser Bhadrā allein, ging als Zuflucht suchend und gab jene Gattin dem Āṅgirasa.
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
Nachdem er jene Gattin empfangen hatte, wurde Ucathya froh; und auch die makellosen Marut befreiten die Welt vom Leid.
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
Da sprach Ucathya, der Kenner des Dharma, von großem Glanz, nachdem er jene Gattin erlangt hatte, zu Varuṇa. Höre, o Herr der Menschen, was er sagte.
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
»Ich habe sie durch Askese gewonnen, während du schriest, Herr der Gewässer.« Nachdem er dies gesagt hatte, nahm er sie und ging zu seiner eigenen Wohnung.
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
So ist also dieser Uchathya, o König, der Stier unter den Brahmanen. Ich spreche; nenne du nun einen anderen Kshatriya, der besser ist als Uchathya.