മഹാഭാരതം · അധ്യായം 13.259
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.259.1
इमां भूमिं द्विजातिभ्यो दित्सुर्वै दक्षिणां पुरा ।
अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ १३.२५९.१ ॥
മുൻകാലത്ത് അംഗൻ എന്ന രാജാവ് ഈ ഭൂമിയെ ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദക്ഷിണയായി നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു; ഹേ രാജൻ, അപ്പോൾ ഭൂമി ആകുലയായി.
13.259.2
धारिणीं सर्वभूतानामयं प्राप्य वरो नृपः ।
कथमिच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ १३.२५९.२ ॥
സർവഭൂതങ്ങളെയും ധരിക്കുന്ന എന്നെ ലഭിച്ചിട്ടും ഈ രാജാവ് ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രിയായ എന്നെ ബ്രാഹ്മണർക്ക് നൽകാൻ എങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു?
13.259.3
साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् ।
अयं सराष्ट्रो नृपतिर्मार्भूदिति ततोऽगमत् ॥ १३.२५९.३ ॥
"ഭൂമിയെന്ന രൂപം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോകും; ഈ രാജാവ് തന്റെ രാജ്യത്തോടൊപ്പം ഇല്ലാതാകട്ടെ" എന്നു കരുതി അവൾ പോയി.
13.259.4
ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा ।
प्रविवेश महीं सद्यो युक्तात्मा सुसमाहितः ॥ १३.२५९.४ ॥
അപ്പോൾ കശ്യപൻ ഭൂമി പോകുന്നത് കണ്ടു; ആത്മസംയമവും പൂർണ ഏകാഗ്രതയുമുള്ള അദ്ദേഹം ഉടനെ ഭൂമിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
13.259.5
ऋद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता ।
धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिरासीत्तमतो नृप ॥ १३.२५९.५ ॥
ആ ഭൂമി എല്ലായിടത്തും സമൃദ്ധമായി, പുല്ലും ഔഷധങ്ങളും നിറഞ്ഞു; ഹേ രാജൻ, അന്നുമുതൽ അത് ധർമ്മപ്രധാനവും ഭയരഹിതവുമായി.
13.259.6
एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः ।
त्रिंशतं कश्यपो राजन्भूमिरासीदतन्द्रितः ॥ १३.२५९.६ ॥
ഇങ്ങനെ, ഹേ രാജൻ, മഹാവ്രതനായ കശ്യപൻ ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷങ്ങളും, മുപ്പതു (ആയിരം) വർഷങ്ങളും അക്ഷീണനായി ഭൂമിയായി നിലകൊണ്ടു.
13.259.7
अथागम्य महाराजन्नमस्कृत्यि च कश्यपम् ।
पृथवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ १३.२५९.७ ॥
പിന്നെ മഹാരാജാവേ, കശ്യപന്റെ അടുത്തെത്തി അദ്ദേഹത്തെ നമസ്കരിച്ചശേഷം, ആ മഹാത്മാവിന്റെ പുത്രിയായി കാശ്യപീ പൃഥ്വി ജനിച്ചു.
13.259.8
एष राजन्नीदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपोऽभवत् ।
अन्यं प्रब्रूहि वा त्वं च कश्यपात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.८ ॥
രാജാവേ, ഇങ്ങനെയുള്ള ബ്രാഹ്മണനായിരുന്നു ഈ കശ്യപൻ. അല്ലെങ്കിൽ കശ്യപനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠനായ മറ്റൊരു ക്ഷത്രിയനെക്കുറിച്ച് നീ പറയൂ.
13.259.9
तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीद्वचः ।
शृणु राजन्नुचथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ १३.२५९.९ ॥
രാജാവ് മൗനിയായി; അപ്പോൾ പവനൻ പറഞ്ഞു: രാജാവേ, ആംഗിരസ കുലത്തിൽ ജനിച്ച ഉചഥ്യന്റെ കഥ കേൾക്കൂ.
13.259.10
भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता ।
तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उचथ्यं समपश्यत ॥ १३.२५९.१० ॥
സോമന്റെ മകളായ ഭദ്ര സൗന്ദര്യത്തിൽ അത്യുത്തമയായി കരുതപ്പെട്ടു. അവൾക്ക് യോജിച്ച ഭർത്താവായി സോമൻ ഉചഥ്യനെ കണ്ടു.
13.259.11
सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी ।
उचथ्यं तु महाभागं तत्कृते वरयत्तदा ॥ १३.२५९.११ ॥
ആ മഹാഭാഗ്യവതിയും യശസ്വിനിയുമായ അവൾ കഠിനതപസ്സ് ചെയ്തു; അപ്പോൾ അവൾക്കുവേണ്ടി മഹാഭാഗ്യനായ ഉചഥ്യനെ വരനായി ആഗ്രഹിച്ചു.
13.259.12
तत आहूय चोचथ्यं ददामीति यशस्विनीम् ।
भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद्भूरिदक्षिणः ॥ १३.२५९.१२ ॥
പിന്നെ ഉചഥ്യനെ വിളിച്ച് "യശസ്വിനിയെ ഞാൻ നിനക്കു തരാം" എന്നു പറഞ്ഞു; അവൻ ഭാര്യയ്ക്കായി ചട്ടപ്രകാരം, വലിയ ദക്ഷിണ നൽകി അവളെ സ്വീകരിച്ചു.
13.259.13
तां त्वकामयत श्रीमान्वरुणः पूर्वमेव ह ।
स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ १३.२५९.१३ ॥
ശ്രീമാനായ വരുണൻ മുമ്പുതന്നെ അവളെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. അവൻ വനപ്രസ്ഥത്തിലെത്തി യമുനാതീരത്തുവെച്ച് അവളെ അപഹരിച്ചു.
13.259.14
जलेश्वरस्तु हृत्वा तामनयस्त्वं पुरं प्रति ।
परमाद्भुतसङ्काशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.१४ ॥
ജലേശ്വരൻ അവളെ അപഹരിച്ച് തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അത് അത്യന്തം അദ്ഭുതമായ നഗരമായിരുന്നു; അവിടെ ആറായിരം നൂറ് കുളങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
13.259.15
न हि रम्यतरं किञ्चित्तस्मादन्यत्पुरोत्तमम् ।
वासादैरप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् ॥ १३.२५९.१५ ॥
അതിനെക്കാൾ മനോഹരമായ മറ്റൊരു ഉത്തമനഗരവുമില്ല. അത് ഭവനങ്ങളാലും അപ്സരസ്സുകളാലും ദിവ്യഭോഗങ്ങളാലും അലംകൃതമാണ്.
13.259.16
तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ।
तदाख्यातमुचथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ १३.२५९.१६ ॥
അവിടെ ജലേശ്വരനായ ദേവൻ അവളോടൊപ്പം രമിച്ചു, രാജാവേ. പിന്നീട് പത്നിയുടെ അപമാനത്തെക്കുറിച്ച് ഉചഥ്യനോട് പറയപ്പെട്ടു.
13.259.17
तच्छ्रुत्वा नारदात्सर्वमुचथ्यो नारदं तदा ।
प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः ॥ १३.२५९.१७ ॥
നാരദനിൽനിന്ന് എല്ലാം കേട്ട ഉചഥ്യൻ അപ്പോൾ നാരദനോടു പറഞ്ഞു — പോകൂ, വരുണനോട് കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയൂ.
13.259.18
मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्मात्तां हृतवानसि ।
लोकपालोसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः ॥ १३.२५९.१८ ॥
എന്റെ വാക്കിനാൽ എന്റെ ഭാര്യയെ വിട്ടയക്കൂ. എന്തിനു നീ അവളെ അപഹരിച്ചു? നീ ലോകപാലകനാണ്, ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനല്ല.
13.259.19
सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताऽद्य वै ।
इत्युक्तो वचनात्तस्य नारदेन जलेश्वरः ॥ १३.२५९.१९ ॥
സോമൻ എനിക്ക് നൽകിയ എന്റെ ഭാര്യയെ ഇന്ന് നീ അപഹരിച്ചിരിക്കുന്നു. നാരദന്റെ ഈ വാക്കുകളാൽ ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ട ജലേശ്വരൻ (വരുണൻ)...
13.259.20
मुञ्च भार्यामुचथ्यस्य कस्मात्त्वं हृतवानसि ।
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सोऽथ तं वरुणोऽब्रवीत् ॥ १३.२५९.२० ॥
ഉചഥ്യന്റെ ഭാര്യയെ വിട്ടയക്കൂ; നീ എന്തിനാണ് അവളെ അപഹരിച്ചത്? അവന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ട് വരുണൻ അവനോട് പറഞ്ഞു...
13.259.21
ममैषा सुप्रिया भार्या नैनामुत्स्रष्टुमुत्सहे ।
इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम्।
उचथ्यमब्रवीद्वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ १३.२५९.२१ ॥
ഇവൾ എന്റെ അതിപ്രിയ ഭാര്യയാണ്; ഇവളെ വിട്ടയക്കാൻ ഞാൻ ഒരുക്കമല്ല. വരുണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ നാരദൻ ആ മുനി ഉചഥ്യന്റെ അടുത്തെത്തി, സന്തോഷമില്ലാത്ത മനസ്സോടെ ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു...
13.259.22
गले गृहीत्वा क्षिप्तोस्मि वरुणेन महामुने ।
न प्रयच्छति ते भार्यां यत्ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ १३.२५९.२२ ॥
മഹാമുനേ, വരുണൻ എന്നെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് എറിഞ്ഞു. അവൻ നിന്റെ ഭാര്യയെ നിനക്കു തരുന്നില്ല; നിന്റെ കടമ നീ ചെയ്യുക.
13.259.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलदङ्गिराः ।
अपिबत्तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ १३.२५९.२३ ॥
നാരദന്റെ വാക്ക് കേട്ട് കോപിച്ച അംഗിരസ് (ഉചഥ്യൻ) ജ്വലിച്ചുയർന്നു. മഹാതപസ്വി തന്റെ തേജസ്സിനാൽ ജലത്തെ തടഞ്ഞു നിർത്തി കുടിച്ചു.
13.259.24
पीयमाने तु सर्वस्मिंस्तोयेऽपि सलिलेश्वरः ।
सुहृद्भिर्भिक्षमाणोऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ १३.२५९.२४ ॥
വെള്ളമെല്ലാം കുടിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴും, സുഹൃത്തുക്കൾ യാചിച്ചിട്ടും, ജലേശ്വരൻ (വരുണൻ) അപ്പോൾ അവളെ വിട്ടയച്ചില്ല.
13.259.25
ततः क्रुद्धोऽब्रवीद्भूमिमुचथ्यो ब्राह्मणोत्तमः ।
दर्शय स्वस्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ १३.२५९.२५ ॥
അപ്പോൾ കോപിച്ച ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനായ ഉചഥ്യൻ ഭൂമിയോട് പറഞ്ഞു: ഓ ശുഭേ, ആറായിരം കുളങ്ങളുള്ള നിന്റെ സ്വന്തം സ്ഥലം കാണിക്കുക.
13.259.26
ततस्तदीरणं जातं समुद्रस्यावसर्पतः ।
तस्माद्देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ १३.२५९.२६ ॥
അപ്പോൾ സമുദ്രം പിൻവാങ്ങുമ്പോൾ ഇളക്കം ഉണ്ടായി. അതിനാൽ ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ ആ ദേശത്തുനിന്ന് നദിയോടും സംസാരിച്ചു.
13.259.27
अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरून्प्रति ।
अणुण्यभूषो भवतु देशस्त्यक्तस्तया शुभे ॥ १३.२५९.२७ ॥
ഭീരുവായ സരസ്വതീ, നീ അദൃശ്യയായി മരുഭൂമികളിലേക്ക് പോകൂ. ഓ ശുഭേ, അവൾ ഉപേക്ഷിച്ച ഈ ദേശം മണൽനിറഞ്ഞ് അലങ്കാരമില്ലാത്തതാകട്ടെ.
13.259.28
ततश्चूर्णीकृते देशेक भद्रामादाय वारिपः ।
अददाच्छरणं गत्वा भार्यामाङ्गिरसाय वै ॥ १३.२५९.२८ ॥
അപ്പോൾ ആ ദേശം പൊടിയാക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വരുണൻ ഭദ്രയെ മാത്രം കൊണ്ടുപോയി ശരണം പ്രാപിച്ച് ആ ഭാര്യയെ ആംഗിരസന് നൽകി.
13.259.29
प्रतिगृह्य तु तां भार्यामुचथ्यः सुमनाऽभवत् ।
मुमोच च जगद्दुःखान्मरुतश्चैव निर्मलाः ॥ १३.२५९.२९ ॥
ആ ഭാര്യയെ സ്വീകരിച്ച് ഉചഥ്യൻ സന്തുഷ്ടനായി. നിർമ്മലരായ മരുത്തുക്കളും ലോകത്തെ ദുഃഖത്തിൽനിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു.
13.259.30
ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् ।
उचथ्यः सुमहातेजा यत्तुच्छृणु नराधिप ॥ १३.२५९.३० ॥
അപ്പോൾ ആ ഭാര്യയെ നേടിയ ധർമ്മജ്ഞനും മഹാതേജസ്വിയുമായ ഉചഥ്യൻ വരുണനോട് പറഞ്ഞു. ഓ നരാധിപാ, അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് കേൾക്കുക.
13.259.31
मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप ।
इत्युक्त्वा तामुपादाय स्वमेव भवनं ययौ ॥ १३.२५९.३१ ॥
ജലാധിപാ, നീ നിലവിളിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ഞാൻ ഇവളെ തപസ്സിനാൽ നേടി എന്നു പറഞ്ഞ്, അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് തന്റെ സ്വന്തം ഭവനത്തിലേക്കു പോയി.
13.259.32
एष राजन्नीदृशो वै उचथ्यो ब्राह्मणर्षभः ।
ब्रवीमि हान्यं ब्रूहि त्वमुचथ्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२५९.३२ ॥
രാജാവേ, ഇവൻ ഇങ്ങനെയുള്ളവനാണ്—ഉചഥ്യൻ, ബ്രാഹ്മണരിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ. ഞാൻ പറയുന്നു; ഉചഥ്യനെക്കാൾ മറ്റൊരു ക്ഷത്രിയനെ നീ തന്നെ പറയൂ.