Mahābhārata · Adhyāya 13.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.26.1
कथं तौ भगवञ्शक्यौ मया वारणकच्छपौ ।
युगपद्गृहीतं तं मे त्वमुपायं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२६.१ ॥
O Gesegneter, wie kann ich jene beiden, den Elefanten und die Schildkröte, zugleich ergreifen? Du mögest mir ein Mittel nennen.
13.26.2
योद्धुकामे गजे तस्मिन्मुहूर्तं स जलेचरः ।
उत्तिष्ठति जलात्तूर्णं योद्धुकामः पुनःपुनः ॥ १३.२६.२ ॥
Wenn jener Elefant kämpfen will, erhebt sich das Wassertier für einen Augenblick rasch aus dem Wasser, immer wieder, kampfbegierig.
13.26.3
जलजं निर्गतं तात प्रमत्तं चैव वारणम् ।
ग्रहीष्यसि पतङ्गेश नान्यो योगोऽत्र विद्यते ॥ १३.२६.३ ॥
Lieber Sohn, du wirst den Elefanten ergreifen, der aus dem Wasser gekommen und unachtsam ist. Herr der Vögel, hier gibt es kein anderes Mittel.
13.26.4
इत्येमुक्तो विहगस्तद्गत्वा वनमुत्तमम् ।
ददर्श वारणेन्द्रं तं मेघाचलसमप्रभम् ॥ १३.२६.४ ॥
So angewiesen, ging der Vogel in jenen herrlichen Wald und sah jenen Herrn der Elefanten, leuchtend wie ein Wolkengebirge.
13.26.5
तां स नागो गिरेर्वीथिं सम्प्राप्त इव भारतः ।
स तं दृष्ट्वा महाभागः सम्प्रहृष्टतनूरुहः ॥ १३.२६.५ ॥
Jener Elefant schien am Bergpfad angekommen zu sein, o Bhārata. Der überaus glückliche Vogel, als er ihn sah, erschauderte an jedem Haar und war hocherfreut.
13.26.6
बिभक्षयिषतो राजन्दारुणस्य महात्मनः ।
मातङ्गं कच्छपं चैव प्रहर्षः सुमहानभूत् ॥ १३.२६.६ ॥
O König, bei jenem grimmigen Großherzigen, der den Elefanten und die Schildkröte verschlingen wollte, entstand große Freude.
13.26.7
अथ वेगेन महता खेचरः स महाबलः ।
सङ्कुच्य सर्वगात्राणि कृच्छ्रेणैवान्वपद्यत ॥ १३.२६.७ ॥
Dann, mit großer Geschwindigkeit, zog der mächtige Himmelsvogel alle seine Glieder ein und stürzte sich mit Mühe hinab.
13.26.8
तथा गत्वा तमध्वानं वारणप्रवरो बली ।
निशश्वास महाश्वासः श्रमाद्विश्रमणाय च ॥ १३.२६.८ ॥
Nachdem er jenen Weg gegangen war, stieß der starke beste der Elefanten einen großen Seufzer aus, um von der Erschöpfung auszuruhen.
13.26.9
तस्य निश्वासवातेन मदगन्धेन चैव ह ।
उदतिष्ठन्महाकूर्मो वारणप्रतिषेधकः ॥ १३.२६.९ ॥
Vom Wind seines Atems und vom Duft seiner Brunst erhob sich die große Schildkröte, die den Elefanten aufhielt.
13.26.10
तयोः सुतुमुलं युद्धं ददर्श पतगेश्वरः ।
कच्छपेन्द्रद्विरदयोरिन्द्रप्रह्वादयोरिव ॥ १३.२६.१० ॥
Der Herr der Vögel sah ihren gewaltigen Kampf — den Herrn der Schildkröten und den Elefanten — wie den von Indra und Prahrāda.
13.26.11
स्पृशन्तमग्रहस्तेन तोयं वारणयूथपम् ।
दन्तैर्नस्तैश्च जलजो वारयामास भारत ॥ १३.२६.११ ॥
O Bhārata, die im Wasser geborene Schildkröte hielt den Herdenführer der Elefanten, der mit der Spitze seines Rüssels das Wasser berührte, mit ihren Stoßzähnen und ihrem Rüssel zurück.
13.26.12
जलजं वारणोऽप्येवं चरणैः पुष्करेण च ।
प्रत्यषेधन्निमज्जन्तमुन्मज्जन्तं तथैव च ॥ १३.२६.१२ ॥
Ebenso hielt der Elefant die im Wasser geborene Schildkröte mit seinen Füßen und seinem Rüssel zurück — sowohl wenn sie versank als auch wenn sie auftauchte.
13.26.13
मुहूर्तमभवद्युद्धं तयोर्भीमप्रदर्शनम् ।
अथ तस्माज्जलाद्राजन्कच्छपः स्थलमास्थितः ॥ १३.२६.१३ ॥
Einen Augenblick lang gab es einen Kampf zwischen den beiden, der schreckliche Kraft zeigte. Dann, o König, stieg die Schildkröte aus dem Wasser auf festes Land.
13.26.14
स तु नागः प्रभग्रोऽपि पिपासुर्न न्यवर्तत ।
तोयगृध्नुः शनैस्तर्षादपासर्पत पृष्ठतः ॥ १३.२६.१४ ॥
Jener Elefant, obwohl geschlagen, kehrte vor Durst nicht um; begierig nach Wasser wich er vor Durst langsam zurück.
13.26.15
तं दृष्ट्वा जलजस्तूर्णमपसर्पन्तमाहवात् ।
अभिदुद्राव वेगेन वज्रयाणिरिवासुरम् ॥ १३.२६.१५ ॥
Als sie sah, wie er sich aus dem Kampf zurückzog, stürzte die Wasserschildkröte schnell mit Wucht auf ihn zu, wie Indra, der Donnerkeilträger, sich auf den Asura stürzt.
13.26.16
तं रोषात्स्थलमुत्तीर्णमसम्प्राप्तं गजोत्तमम् ।
उभावेव समस्तौ तु जग्राह विनतासुतः ॥ १३.२६.१६ ॥
Im Zorn ergriff der Sohn der Vinatā (Garuḍa) beide zugleich: den besten der Elefanten, der auf das Land gestiegen war und es noch nicht ganz erreicht hatte.
13.26.17
चरणेन तु सव्येन जग्राह स गजोत्तमम् ।
प्रस्पन्दमानं बलवान्दक्षिणेन तु कच्छपम् ॥ १३.२६.१७ ॥
Mit dem linken Fuß ergriff er den besten der Elefanten, mit dem rechten die sich windende Schildkröte.
13.26.18
उत्पपात ततस्तूर्णं पन्नगेन्द्रनिषूदतः ।
दिवं खं च समुत्पत्य पक्षाभ्यामपराजितः ॥ १३.२६.१८ ॥
Da erhob sich der Vernichter des Schlangenkönigs, der Unbesiegte, schnell; mit seinen Flügeln stieg er empor in Himmel und Luft.
13.26.19
तेन चोत्पतता तूर्णं सङ्गृहीतौ नखैर्भृशम् ।
वज्रगर्भैः सुनिशितैः प्राणांस्तूर्णं मुमोचतुः ॥ १३.२६.१९ ॥
Und während er emporstieg, packte er die beiden rasch und fest mit seinen Krallen; mit seinen sehr scharfen, donnerkernigen Klauen gaben sie schnell ihr Leben hin.
13.26.20
तौ गृह्य बलवांस्तूर्णं स्रस्तपादशिरोधरौ ।
विवल्गन्निव खे क्रीडन्खेचरोऽभिजगाम ह ॥ १३.२६.२० ॥
Die beiden packend, zog der mächtige Himmelswanderer rasch davon in den Himmel, ihre Glieder und Hälse schlaff herabhängend, schwankend, als spielte er in der Luft.
13.26.21
अत्तुकामस्ततो वीरः पृथिव्यां पृथिवीपते ।
निरैक्षत न चापश्यद्द्रुमं पर्याप्तमासितुम् ॥ १३.२६.२१ ॥
Da blickte der Held, begierig zu fressen, o Herr der Erde, auf der Erde umher, doch er sah keinen Baum, der groß genug gewesen wäre, um sich darauf niederzulassen.
13.26.22
नैमिषं त्वथ सम्प्राप्य देवारण्यं महाद्युतिः ।
अपश्यत द्रुमं कञ्चिच्छाखास्कन्धसमावृतम् ॥ १३.२६.२२ ॥
Dann, im Naimiṣa-Wald und dem göttlichen Wald angekommen, sah der überaus Strahlende einen bestimmten Baum, bedeckt mit Ästen und Stamm.
13.26.23
हिमवच्छिखरप्रख्यं योजनद्वयमुच्छ्रितम् ।
परिणाहेन राजेन्द्र नल्वमात्रं समन्ततः ॥ १३.२६.२३ ॥
Dem Gipfel des Himālaya gleich, ragte jener Baum zwei Yojanas hoch empor, o bester der Könige, und sein Umfang betrug überall ein Nalva an Maß.
13.26.24
तस्य शाखाऽभवत्काचिदायता पञ्चयोजनम् ।
दृढमूला दृढस्कन्धा वज्रपत्रसमाचिता ॥ १३.२६.२४ ॥
Einer seiner Äste erstreckte sich fünf Yojanas weit; der Baum hatte feste Wurzeln und einen festen Stamm und war dicht mit donnerharten Blättern bedeckt.
13.26.25
तत्रोपविष्टः सहसा वैनतेयो निगृह्य तौ ।
अत्तुकामस्ततः शाखा तस्य वेगादवापतत् ॥ १३.२६.२५ ॥
Dort sitzend ergriff der Sohn der Vinatā (Garuḍa) plötzlich die beiden; dann, begierig zu fressen, stürzte er sich mit Wucht auf den Ast.
13.26.26
तां पतन्तीमभिप्रेक्ष्य प्रेक्ष्य चर्षिगणानधः ।
आसीनान्वसुभिः सार्धं सत्रेण जगतीपते ॥ १३.२६.२६ ॥
Als er den Ast fallen sah und die Scharen der Weisen unten erblickte, die mit den Vasus bei der Opfersitzung saßen, o Herr der Erde.
13.26.27
वैखानसान्नाम यतीन्वालखिल्यगणानपि ।
तत्र भीराविशत्तस्य पतगेन्द्रस्य भारत ॥ १३.२६.२७ ॥
Auch die Asketen namens Vaikhānasa und die Scharen der Vālakhilya; dort, o Bhārata, drang die Furcht vor dem Herrn der Vögel in sie ein.
13.26.28
तान्दृष्ट्वा स यतींस्तत्र समासीनान्सुरैः सह ।
तुण्डेन गृह्य तां शाखामुत्पपात खगेश्वरः।
तौच पक्षी भुजङ्गाशो व्योम्नि क्रीडन्निवाव्रजत् ॥ १३.२६.२८ ॥
Als er jene Asketen dort zusammen mit den Göttern sitzen sah, ergriff der Herr der Vögel den Ast mit seinem Schnabel und erhob sich; und jener schlangenfressende Vogel zog durch den Himmel, als spielte er.
13.26.29
तं दृष्ट्वा गुरुसम्भारं प्रगृह्योत्पतितं खगम् ।
ऋषयस्तेऽब्रुवन्सर्वे गरुडोऽयमिति स्म ह।
न त्वन्यः क्षमते कश्चिद्यथाऽयं वीर्यवान्खगः ॥ १३.२६.२९ ॥
Als sie jenen Vogel sahen, der mit dieser gewaltigen Last emporstieg, sagten alle jene Weisen: „Dies ist Garuḍa; denn kein anderer Vogel, so mächtig wie dieser, könnte es tragen.“
13.26.30
असौ यच्छति धर्मात्मा गुरुभारसमन्वितः ।
अयं क्रीडन्निवाकाशे तस्माद्गरुड एव सः ॥ १३.२६.३० ॥
Jener Rechtschaffene, mit einer schweren Last beladen, gibt sie hin; dieser zieht durch den Himmel, als spielte er; darum ist er wahrlich Garuḍa.
13.26.31
एवं ते समयं सर्वे वसवश्च दिवौकसः ।
अकार्षुः पक्षिराजस्य गरुडेत्येव नाम ह ॥ १३.२६.३१ ॥
So vereinbarten alle Vasus und die Himmelsbewohner, dass der König der Vögel den Namen Garuḍa tragen solle.
13.26.32
स पक्षी पृथिवीं सर्वां परिधावंस्ततस्ततः ।
मुमुक्षः शाखिनः शाखां न स्म देशमपश्यत ॥ १३.२६.३२ ॥
Der Vogel rannte über die ganze Erde hin und her, wollte den Ast des Baumes loslassen, fand aber keinen Ort dafür.
13.26.33
स वाचमशृणोद्दिव्यामुपर्युपरि जल्पतः ।
देवदूतस्य विस्पष्टमाभाष्य गरुडेति च ॥ १३.२६.३३ ॥
Er hörte eine göttliche Stimme von oben, die des Götterboten, der ihn deutlich als Garuḍa anredete.
13.26.34
वैनतेय कुविन्देषु समुद्रान्ते महाबल ।
पात्यतां शाखिनः शाखा न हि ते धर्मनिश्चयाः ॥ १३.२६.३४ ॥
O Sohn der Vinatā, Mächtiger, laß den Ast des Baumes fallen unter den Kuvindas am Rande des Ozeans, denn sie sind nicht fest im Dharma.
13.26.35
तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं जगाम लवणाम्भसः ।
उद्देशं यत्र ते मन्दाः कुविन्दाः पापकर्मिणः ॥ १३.२६.३५ ॥
Als Garuḍa dies hörte, eilte er rasch zum Salzmeer, an den Ort, wo jene törichten, übeltätigen Kuvindas wohnten.
13.26.36
ततो गत्वा ततः शाखां मुमोच पततांवरः ।
तया हता दास्तदा षड्विंशतो नृप ॥ १३.२६.३६ ॥
Dann flog der Beste der Vögel dorthin und ließ den Ast fallen; dadurch wurden in eben diesem Augenblick sechsundzwanzig Diener erschlagen, o König.
13.26.37
स देशो राजशार्दूल ख्यातः परमदारुणः ।
शाखापतग इत्येव कुविन्दानां महात्मनाम् ॥ १३.२६.३७ ॥
O Tiger unter den Königen, jenes Land ist als überaus schrecklich berühmt; unter den hochsinnigen Kuvindas heißt es eben Śākhāpataga.