Mahābhārata · Adhyāya 13.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.26.1
कथं तौ भगवञ्शक्यौ मया वारणकच्छपौ ।
युगपद्गृहीतं तं मे त्वमुपायं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२६.१ ॥
Ó bem-aventurado, como poderei capturar ao mesmo tempo aqueles dois, o elefante e a tartaruga? Deves revelar-me um meio.
13.26.2
योद्धुकामे गजे तस्मिन्मुहूर्तं स जलेचरः ।
उत्तिष्ठति जलात्तूर्णं योद्धुकामः पुनःपुनः ॥ १३.२६.२ ॥
Quando aquele elefante deseja combater, o habitante das águas ergue-se rapidamente da água por um instante, uma e outra vez, desejoso de lutar.
13.26.3
जलजं निर्गतं तात प्रमत्तं चैव वारणम् ।
ग्रहीष्यसि पतङ्गेश नान्यो योगोऽत्र विद्यते ॥ १३.२६.३ ॥
Querido filho, capturarás o elefante, que saiu da água e está desatento. Senhor das aves, aqui não há outro meio.
13.26.4
इत्येमुक्तो विहगस्तद्गत्वा वनमुत्तमम् ।
ददर्श वारणेन्द्रं तं मेघाचलसमप्रभम् ॥ १३.२६.४ ॥
Assim instruído, o pássaro foi àquela excelente floresta e viu aquele senhor dos elefantes, resplandecente como uma montanha de nuvens.
13.26.5
तां स नागो गिरेर्वीथिं सम्प्राप्त इव भारतः ।
स तं दृष्ट्वा महाभागः सम्प्रहृष्टतनूरुहः ॥ १३.२६.५ ॥
Aquele elefante parecia ter chegado à trilha da montanha, ó Bhārata. Aquela ave de grande fortuna, ao vê-lo, arrepiou-se em cada pelo e alegrou-se muito.
13.26.6
बिभक्षयिषतो राजन्दारुणस्य महात्मनः ।
मातङ्गं कच्छपं चैव प्रहर्षः सुमहानभूत् ॥ १३.२६.६ ॥
Ó rei, àquele feroz magnânimo que desejava devorar o elefante e a tartaruga, surgiu uma grande alegria.
13.26.7
अथ वेगेन महता खेचरः स महाबलः ।
सङ्कुच्य सर्वगात्राणि कृच्छ्रेणैवान्वपद्यत ॥ १३.२६.७ ॥
Então, com grande velocidade, aquela ave celeste de grande força encolheu todos os seus membros e desceu com dificuldade.
13.26.8
तथा गत्वा तमध्वानं वारणप्रवरो बली ।
निशश्वास महाश्वासः श्रमाद्विश्रमणाय च ॥ १३.२६.८ ॥
Tendo percorrido aquele caminho, o forte melhor dos elefantes soltou um grande suspiro para descansar do cansaço.
13.26.9
तस्य निश्वासवातेन मदगन्धेन चैव ह ।
उदतिष्ठन्महाकूर्मो वारणप्रतिषेधकः ॥ १३.२६.९ ॥
Pelo vento de seu hálito e pelo cheiro de seu cio, ergueu-se a grande tartaruga que impedia o elefante.
13.26.10
तयोः सुतुमुलं युद्धं ददर्श पतगेश्वरः ।
कच्छपेन्द्रद्विरदयोरिन्द्रप्रह्वादयोरिव ॥ १३.२६.१० ॥
O senhor das aves viu o combate feroz entre eles — o senhor das tartarugas e o elefante — como o de Indra e Prahrāda.
13.26.11
स्पृशन्तमग्रहस्तेन तोयं वारणयूथपम् ।
दन्तैर्नस्तैश्च जलजो वारयामास भारत ॥ १३.२६.११ ॥
Ó Bhārata, a tartaruga nascida das águas conteve o chefe da manada de elefantes, que tocava a água com a ponta da tromba, com suas presas e sua tromba.
13.26.12
जलजं वारणोऽप्येवं चरणैः पुष्करेण च ।
प्रत्यषेधन्निमज्जन्तमुन्मज्जन्तं तथैव च ॥ १३.२६.१२ ॥
Do mesmo modo, o elefante também conteve a tartaruga aquática com suas patas e sua tromba, tanto quando afundava como quando emergia.
13.26.13
मुहूर्तमभवद्युद्धं तयोर्भीमप्रदर्शनम् ।
अथ तस्माज्जलाद्राजन्कच्छपः स्थलमास्थितः ॥ १३.२६.१३ ॥
Por um momento houve combate entre os dois, mostrando um poder terrível. Então, ó rei, a tartaruga saiu da água e subiu à terra firme.
13.26.14
स तु नागः प्रभग्रोऽपि पिपासुर्न न्यवर्तत ।
तोयगृध्नुः शनैस्तर्षादपासर्पत पृष्ठतः ॥ १३.२६.१४ ॥
Aquele elefante, embora derrotado, não voltou por causa da sede; ávido por água, aos poucos, por sede, recuou para trás.
13.26.15
तं दृष्ट्वा जलजस्तूर्णमपसर्पन्तमाहवात् ।
अभिदुद्राव वेगेन वज्रयाणिरिवासुरम् ॥ १३.२६.१५ ॥
Ao vê-lo retirar-se da batalha, a tartaruga nascida das águas lançou-se rapidamente com velocidade, como Indra, portador do raio, se lança sobre o asura.
13.26.16
तं रोषात्स्थलमुत्तीर्णमसम्प्राप्तं गजोत्तमम् ।
उभावेव समस्तौ तु जग्राह विनतासुतः ॥ १३.२६.१६ ॥
Com ira, o filho de Vinatā (Garuḍa) agarrou os dois juntos: o melhor dos elefantes, que havia subido à terra firme e ainda não a alcançara por completo.
13.26.17
चरणेन तु सव्येन जग्राह स गजोत्तमम् ।
प्रस्पन्दमानं बलवान्दक्षिणेन तु कच्छपम् ॥ १३.२६.१७ ॥
Com o pé esquerdo agarrou o melhor dos elefantes, e com o direito a tartaruga que se debatia.
13.26.18
उत्पपात ततस्तूर्णं पन्नगेन्द्रनिषूदतः ।
दिवं खं च समुत्पत्य पक्षाभ्यामपराजितः ॥ १३.२६.१८ ॥
Então o destruidor do senhor das serpentes, o invencível, ergueu-se rapidamente; com as asas subiu aos céus e ao firmamento.
13.26.19
तेन चोत्पतता तूर्णं सङ्गृहीतौ नखैर्भृशम् ।
वज्रगर्भैः सुनिशितैः प्राणांस्तूर्णं मुमोचतुः ॥ १३.२६.१९ ॥
E, enquanto se erguia, agarrou-os rapidamente com firmeza entre as garras; com aquelas unhas muito afiadas, de núcleo de raio, ambos logo entregaram suas vidas.
13.26.20
तौ गृह्य बलवांस्तूर्णं स्रस्तपादशिरोधरौ ।
विवल्गन्निव खे क्रीडन्खेचरोऽभिजगाम ह ॥ १३.२६.२० ॥
Agarrando os dois, o poderoso habitante do céu partiu rapidamente pelo ar, com os membros e pescoços pendendo soltos, balançando como se brincasse no ar.
13.26.21
अत्तुकामस्ततो वीरः पृथिव्यां पृथिवीपते ।
निरैक्षत न चापश्यद्द्रुमं पर्याप्तमासितुम् ॥ १३.२६.२१ ॥
Então, ó senhor da terra, o herói, desejoso de comer, olhou em volta sobre a terra, mas não viu uma árvore grande o bastante para nela pousar.
13.26.22
नैमिषं त्वथ सम्प्राप्य देवारण्यं महाद्युतिः ।
अपश्यत द्रुमं कञ्चिच्छाखास्कन्धसमावृतम् ॥ १३.२६.२२ ॥
Então, ao chegar à floresta de Naimiṣa e à floresta divina, o de grande esplendor viu uma certa árvore, coberta de ramos e tronco.
13.26.23
हिमवच्छिखरप्रख्यं योजनद्वयमुच्छ्रितम् ।
परिणाहेन राजेन्द्र नल्वमात्रं समन्ततः ॥ १३.२६.२३ ॥
Semelhante ao cume do Himālaya, aquela árvore erguia-se dois yojanas de altura, ó melhor dos reis, e seu perímetro em toda a volta era de um nalva.
13.26.24
तस्य शाखाऽभवत्काचिदायता पञ्चयोजनम् ।
दृढमूला दृढस्कन्धा वज्रपत्रसमाचिता ॥ १३.२६.२४ ॥
Um de seus ramos estendia-se por cinco yojanas; a árvore tinha raízes firmes e tronco firme, e estava cheia de folhas duras como o raio.
13.26.25
तत्रोपविष्टः सहसा वैनतेयो निगृह्य तौ ।
अत्तुकामस्ततः शाखा तस्य वेगादवापतत् ॥ १३.२६.२५ ॥
Ali sentado, o filho de Vinatā (Garuḍa) agarrou subitamente os dois; então, desejando devorá-los, lançou-se com velocidade sobre o galho.
13.26.26
तां पतन्तीमभिप्रेक्ष्य प्रेक्ष्य चर्षिगणानधः ।
आसीनान्वसुभिः सार्धं सत्रेण जगतीपते ॥ १३.२६.२६ ॥
Ao ver aquele galho caindo e ao olhar para baixo, para os grupos de sábios sentados com os Vasus na sessão do sacrifício, ó senhor da terra.
13.26.27
वैखानसान्नाम यतीन्वालखिल्यगणानपि ।
तत्र भीराविशत्तस्य पतगेन्द्रस्य भारत ॥ १३.२६.२७ ॥
Também os ascetas chamados Vaikhānasas e os grupos dos Vālakhilyas; ali, ó Bhārata, o temor do senhor das aves penetrou neles.
13.26.28
तान्दृष्ट्वा स यतींस्तत्र समासीनान्सुरैः सह ।
तुण्डेन गृह्य तां शाखामुत्पपात खगेश्वरः।
तौच पक्षी भुजङ्गाशो व्योम्नि क्रीडन्निवाव्रजत् ॥ १३.२६.२८ ॥
Ao ver aqueles ascetas sentados ali junto com os deuses, o senhor das aves agarrou aquele galho com o bico e ergueu-se; e aquela ave comedora de serpentes seguiu pelo céu como se brincasse.
13.26.29
तं दृष्ट्वा गुरुसम्भारं प्रगृह्योत्पतितं खगम् ।
ऋषयस्तेऽब्रुवन्सर्वे गरुडोऽयमिति स्म ह।
न त्वन्यः क्षमते कश्चिद्यथाऽयं वीर्यवान्खगः ॥ १३.२६.२९ ॥
Ao ver aquela ave subir carregando aquele peso enorme, todos aqueles sábios disseram: 'Este é Garuḍa; pois nenhuma outra ave tão poderosa quanto ele poderia suportá-lo.'
13.26.30
असौ यच्छति धर्मात्मा गुरुभारसमन्वितः ।
अयं क्रीडन्निवाकाशे तस्माद्गरुड एव सः ॥ १३.२६.३० ॥
Aquele de alma justa, carregado de um grande peso, o entrega; este segue pelo céu como se brincasse; portanto, ele é de fato Garuḍa.
13.26.31
एवं ते समयं सर्वे वसवश्च दिवौकसः ।
अकार्षुः पक्षिराजस्य गरुडेत्येव नाम ह ॥ १३.२६.३१ ॥
Assim, todos os Vasus e os habitantes do céu concordaram que o rei das aves se chamaria Garuḍa.
13.26.32
स पक्षी पृथिवीं सर्वां परिधावंस्ततस्ततः ।
मुमुक्षः शाखिनः शाखां न स्म देशमपश्यत ॥ १३.२६.३२ ॥
Aquela ave correu por toda a terra, para cá e para lá, mas, querendo soltar o galho da árvore, não encontrou lugar onde o deixar.
13.26.33
स वाचमशृणोद्दिव्यामुपर्युपरि जल्पतः ।
देवदूतस्य विस्पष्टमाभाष्य गरुडेति च ॥ १३.२६.३३ ॥
Ouviu uma voz divina do alto, a do mensageiro dos deuses, que o chamava claramente de Garuḍa.
13.26.34
वैनतेय कुविन्देषु समुद्रान्ते महाबल ।
पात्यतां शाखिनः शाखा न हि ते धर्मनिश्चयाः ॥ १३.२६.३४ ॥
Ó filho de Vinatā, poderoso! Que o ramo da árvore caia entre os Kuvindas, à beira do oceano, pois eles não são firmes no dharma.
13.26.35
तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं जगाम लवणाम्भसः ।
उद्देशं यत्र ते मन्दाः कुविन्दाः पापकर्मिणः ॥ १३.२६.३५ ॥
Ao ouvir isso, Garuḍa foi depressa para o oceano salgado, ao lugar onde habitavam aqueles tolos Kuvindas, autores de maus atos.
13.26.36
ततो गत्वा ततः शाखां मुमोच पततांवरः ।
तया हता दास्तदा षड्विंशतो नृप ॥ १३.२६.३६ ॥
Então, chegando lá, o melhor dos pássaros soltou o ramo, e com ele vinte e seis servos foram abatidos naquele mesmo instante, ó rei.
13.26.37
स देशो राजशार्दूल ख्यातः परमदारुणः ।
शाखापतग इत्येव कुविन्दानां महात्मनाम् ॥ १३.२६.३७ ॥
Ó tigre entre os reis, aquela região é famosa por ser extremamente terrível; entre os magnânimos Kuvindas é assim chamada: Śākhāpataga.