மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.26
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.26.1
कथं तौ भगवञ्शक्यौ मया वारणकच्छपौ ।
युगपद्गृहीतं तं मे त्वमुपायं वक्तुमर्हसि ॥ १३.२६.१ ॥
ஐயனே, யானையையும் ஆமையையும் ஒரே நேரத்தில் நான் எப்படி பிடிக்க முடியும்? எனக்கு ஒரு வழியைச் சொல்ல வேண்டும்.
13.26.2
योद्धुकामे गजे तस्मिन्मुहूर्तं स जलेचरः ।
उत्तिष्ठति जलात्तूर्णं योद्धुकामः पुनःपुनः ॥ १३.२६.२ ॥
அந்த யானை போரிட விரும்பும்போது, அந்த நீர்வாழ் உயிரினம் ஒரு கணம் நீரிலிருந்து விரைவாக மேலெழுகிறது; மீண்டும் மீண்டும் போரிட விரும்பி.
13.26.3
जलजं निर्गतं तात प्रमत्तं चैव वारणम् ।
ग्रहीष्यसि पतङ्गेश नान्यो योगोऽत्र विद्यते ॥ १३.२६.३ ॥
அன்பே, நீரிலிருந்து வெளிப்பட்டு அசட்டையாக இருக்கும் அந்த யானையை நீ பிடிப்பாய். பறவையரசே, இதற்கு வேறு வழி இல்லை.
13.26.4
इत्येमुक्तो विहगस्तद्गत्वा वनमुत्तमम् ।
ददर्श वारणेन्द्रं तं मेघाचलसमप्रभम् ॥ १३.२६.४ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்தப் பறவை அந்த உயர்ந்த காட்டுக்குச் சென்று, மேகமலை போன்ற ஒளியுடைய அந்த யானைகளின் அரசனைக் கண்டது.
13.26.5
तां स नागो गिरेर्वीथिं सम्प्राप्त इव भारतः ।
स तं दृष्ट्वा महाभागः सम्प्रहृष्टतनूरुहः ॥ १३.२६.५ ॥
அந்த யானை அந்த மலைப்பாதையை அடைந்தது போல் இருந்தது, ஓ பாரதா. அந்த மகாபாக்கியவான் அவனைக் கண்டு மயிர்க்கூச்செறிந்து மகிழ்ந்தான்.
13.26.6
बिभक्षयिषतो राजन्दारुणस्य महात्मनः ।
मातङ्गं कच्छपं चैव प्रहर्षः सुमहानभूत् ॥ १३.२६.६ ॥
ஓ அரசே, யானையையும் ஆமையையும் விழுங்க விரும்பிய அந்தக் கொடியவனாகிய மகாத்மாவுக்கு பெரும் மகிழ்ச்சி உண்டானது.
13.26.7
अथ वेगेन महता खेचरः स महाबलः ।
सङ्कुच्य सर्वगात्राणि कृच्छ्रेणैवान्वपद्यत ॥ १३.२६.७ ॥
பின்னர் பெரும் வேகத்துடன் அந்த மகாபலம் பொருந்திய வானில் செல்லும் பறவை, தன் உறுப்புகள் அனைத்தையும் சுருக்கிக்கொண்டு கடினத்துடன் கீழே இறங்கியது.
13.26.8
तथा गत्वा तमध्वानं वारणप्रवरो बली ।
निशश्वास महाश्वासः श्रमाद्विश्रमणाय च ॥ १३.२६.८ ॥
அந்த வழியில் சென்ற வலிமையான சிறந்த யானை, களைப்பால் ஓய்வெடுப்பதற்காக பெருமூச்சு விட்டது.
13.26.9
तस्य निश्वासवातेन मदगन्धेन चैव ह ।
उदतिष्ठन्महाकूर्मो वारणप्रतिषेधकः ॥ १३.२६.९ ॥
அதன் பெருமூச்சுக் காற்றாலும், மதத்தின் வாசனையாலும், யானையைத் தடுக்கும் பெரிய ஆமை மேலெழுந்தது.
13.26.10
तयोः सुतुमुलं युद्धं ददर्श पतगेश्वरः ।
कच्छपेन्द्रद्विरदयोरिन्द्रप्रह्वादयोरिव ॥ १३.२६.१० ॥
அவ்விருவரின் கடும் போரை பறவைகளின் அரசன் கண்டான் — ஆமைகளின் தலைவனுக்கும் யானைக்கும் இடையிலான போர், இந்திரனுக்கும் பிரஹ்லாதனுக்கும் இடையிலானது போல.
13.26.11
स्पृशन्तमग्रहस्तेन तोयं वारणयूथपम् ।
दन्तैर्नस्तैश्च जलजो वारयामास भारत ॥ १३.२६.११ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே! தன் துதிக்கையின் நுனியால் நீரைத் தொடும் யானைக் கூட்டத் தலைவனை, நீரில் பிறந்த ஆமை தன் கொம்புகளாலும் துதிக்கையாலும் தடுத்தது.
13.26.12
जलजं वारणोऽप्येवं चरणैः पुष्करेण च ।
प्रत्यषेधन्निमज्जन्तमुन्मज्जन्तं तथैव च ॥ १३.२६.१२ ॥
அவ்வாறே யானையும் தன் கால்களாலும் துதிக்கையாலும் அந்த நீர் ஆமையைத் தடுத்தது — மூழ்குவதையும் மேலெழுவதையும்.
13.26.13
मुहूर्तमभवद्युद्धं तयोर्भीमप्रदर्शनम् ।
अथ तस्माज्जलाद्राजन्कच्छपः स्थलमास्थितः ॥ १३.२६.१३ ॥
சிறிது நேரம் அவ்விருவருக்கும் போர் நடந்தது; அதில் கொடிய வலிமை வெளிப்பட்டது. பின்னர், ஓ அரசே, அந்த ஆமை நீரிலிருந்து தரைக்கு ஏறியது.
13.26.14
स तु नागः प्रभग्रोऽपि पिपासुर्न न्यवर्तत ।
तोयगृध्नुः शनैस्तर्षादपासर्पत पृष्ठतः ॥ १३.२६.१४ ॥
அந்த யானை முறிந்திருந்தும், தாகத்தால் திரும்பவில்லை; நீரின் ஆசையால் தாகத்தின் காரணமாக அது மெல்ல பின்வாங்கி நகர்ந்தது.
13.26.15
तं दृष्ट्वा जलजस्तूर्णमपसर्पन्तमाहवात् ।
अभिदुद्राव वेगेन वज्रयाणिरिवासुरम् ॥ १३.२६.१५ ॥
போரிலிருந்து பின்வாங்குவதைக் கண்ட நீர்வாழ் ஆமை விரைந்து வேகமாகப் பாய்ந்தது; வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரன் அசுரன் மீது பாய்வது போல.
13.26.16
तं रोषात्स्थलमुत्तीर्णमसम्प्राप्तं गजोत्तमम् ।
उभावेव समस्तौ तु जग्राह विनतासुतः ॥ १३.२६.१६ ॥
கோபத்தால் தரைக்கு ஏறிய, இன்னும் அடையாத அந்த சிறந்த யானையை விநதையின் மகன் (கருடன்) இருவரையும் ஒரேநேரத்தில் பற்றினான்.
13.26.17
चरणेन तु सव्येन जग्राह स गजोत्तमम् ।
प्रस्पन्दमानं बलवान्दक्षिणेन तु कच्छपम् ॥ १३.२६.१७ ॥
வலிமையான அவன் இடது காலால் அந்த சிறந்த யானையைப் பற்றினான்; வலது காலால் துடித்துக்கொண்டிருந்த ஆமையையும்.
13.26.18
उत्पपात ततस्तूर्णं पन्नगेन्द्रनिषूदतः ।
दिवं खं च समुत्पत्य पक्षाभ्यामपराजितः ॥ १३.२६.१८ ॥
அப்போது நாகராஜரைக் கொல்பவனான தோல்வியறியாத அவன் விரைந்து மேலே பறந்தான்; இறக்கைகளால் வானத்திலும் விண்ணிலும் எழுந்து.
13.26.19
तेन चोत्पतता तूर्णं सङ्गृहीतौ नखैर्भृशम् ।
वज्रगर्भैः सुनिशितैः प्राणांस्तूर्णं मुमोचतुः ॥ १३.२६.१९ ॥
அவன் பறக்கும்போதே அவர்கள் இருவரையும் நகங்களால் இறுகப் பற்றினான்; வஜ்ரம் போன்ற உள்ளீடுடைய, மிகக் கூரிய அந்நகங்களால் அவர்கள் இருவரும் விரைவில் உயிர் துறந்தனர்.
13.26.20
तौ गृह्य बलवांस्तूर्णं स्रस्तपादशिरोधरौ ।
विवल्गन्निव खे क्रीडन्खेचरोऽभिजगाम ह ॥ १३.२६.२० ॥
அவ்விருவரையும் பற்றிக்கொண்டு அந்த வலிமையுள்ள வானவன் விரைவாக வானில் சென்றான்; அவர்களின் கால்களும் கழுத்துகளும் தளர்ந்து தொங்கின, அவன் வானில் விளையாடுவது போல் ஆடிக்கொண்டே சென்றான்.
13.26.21
अत्तुकामस्ततो वीरः पृथिव्यां पृथिवीपते ।
निरैक्षत न चापश्यद्द्रुमं पर्याप्तमासितुम् ॥ १३.२६.२१ ॥
பூமிபதியே! பின்னர் உண்ண விரும்பிய அந்த வீரன் பூமியில் சுற்றிப் பார்த்தான்; அமர்வதற்குப் போதுமான ஒரு மரத்தையும் அவன் காணவில்லை.
13.26.22
नैमिषं त्वथ सम्प्राप्य देवारण्यं महाद्युतिः ।
अपश्यत द्रुमं कञ्चिच्छाखास्कन्धसमावृतम् ॥ १३.२६.२२ ॥
பின்னர் நைமிஷத்தையும் தேவாரண்யத்தையும் அடைந்த அந்த மாபெரும் ஒளியுடையவன், கிளைகளாலும் அடிமரத்தாலும் மூடப்பட்ட ஒரு மரத்தைக் கண்டான்.
13.26.23
हिमवच्छिखरप्रख्यं योजनद्वयमुच्छ्रितम् ।
परिणाहेन राजेन्द्र नल्वमात्रं समन्ततः ॥ १३.२६.२३ ॥
இமயமலைச் சிகரத்தை ஒத்த அந்த மரம் இரண்டு யோஜனை உயரமாக இருந்தது, அரசர்களில் சிறந்தவனே; அதன் சுற்றளவு எல்லாப் பக்கமும் ஒரு நல்வ அளவாக இருந்தது.
13.26.24
तस्य शाखाऽभवत्काचिदायता पञ्चयोजनम् ।
दृढमूला दृढस्कन्धा वज्रपत्रसमाचिता ॥ १३.२६.२४ ॥
அதன் ஒரு கிளை ஐந்து யோஜனை தூரம் நீண்டிருந்தது; அம்மரம் உறுதியான வேர்களும் உறுதியான அடிமரமும் கொண்டு, வஜ்ரம் போன்ற இலைகளால் நிறைந்திருந்தது.
13.26.25
तत्रोपविष्टः सहसा वैनतेयो निगृह्य तौ ।
अत्तुकामस्ततः शाखा तस्य वेगादवापतत् ॥ १३.२६.२५ ॥
அங்கு அமர்ந்திருந்த வைனதேயன் (கருடன்) திடீரென அவ்விருவரையும் பற்றிக்கொண்டான்; பின்னர் உண்ணும் விருப்பத்துடன் அவன் வேகமாக அந்தக் கிளையின் மீது விழுந்தான்.
13.26.26
तां पतन्तीमभिप्रेक्ष्य प्रेक्ष्य चर्षिगणानधः ।
आसीनान्वसुभिः सार्धं सत्रेण जगतीपते ॥ १३.२६.२६ ॥
அந்தக் கிளை விழுவதைப் பார்த்து, கீழே வசுக்களுடன் யாகத்தில் அமர்ந்திருந்த ரிஷி கூட்டங்களைக் கண்டு, ஓ பூமியின் அதிபதியே.
13.26.27
वैखानसान्नाम यतीन्वालखिल्यगणानपि ।
तत्र भीराविशत्तस्य पतगेन्द्रस्य भारत ॥ १३.२६.२७ ॥
வைகானஸர் என்ற யதிகளையும், வாலகில்ய கூட்டங்களையும்; அங்கே பறவை அரசனின் அச்சம் அவர்களுக்குள் புகுந்தது, ஓ பாரதா.
13.26.28
तान्दृष्ट्वा स यतींस्तत्र समासीनान्सुरैः सह ।
तुण्डेन गृह्य तां शाखामुत्पपात खगेश्वरः।
तौच पक्षी भुजङ्गाशो व्योम्नि क्रीडन्निवाव्रजत् ॥ १३.२६.२८ ॥
அங்கே தேவர்களுடன் அமர்ந்திருந்த அந்த யதிகளைக் கண்டு, அந்தப் பறவை அரசன் அலகால் அந்தக் கிளையைப் பற்றி மேலே பறந்தான்; அந்தப் பாம்புண்ணும் பறவை வானில் விளையாடுவது போல் சென்றது.
13.26.29
तं दृष्ट्वा गुरुसम्भारं प्रगृह्योत्पतितं खगम् ।
ऋषयस्तेऽब्रुवन्सर्वे गरुडोऽयमिति स्म ह।
न त्वन्यः क्षमते कश्चिद्यथाऽयं वीर्यवान्खगः ॥ १३.२६.२९ ॥
அந்தப் பெரும் சுமையைப் பற்றிக்கொண்டு மேலே எழுந்த அந்தப் பறவையைக் கண்டு, அந்த ரிஷிகள் அனைவரும் கூறினர்—'இவன் கருடன்; இந்த வலிமையுள்ள பறவையைப்போல வேறு எவராலும் தாங்க முடியாது.'
13.26.30
असौ यच्छति धर्मात्मा गुरुभारसमन्वितः ।
अयं क्रीडन्निवाकाशे तस्माद्गरुड एव सः ॥ १३.२६.३० ॥
அந்த தர்மாத்மா, பெரும் சுமையுடன், அதை அளிக்கிறான்; இவன் வானில் விளையாடுவது போல் செல்கிறான்; ஆகவே அவன் கருடனே.
13.26.31
एवं ते समयं सर्वे वसवश्च दिवौकसः ।
अकार्षुः पक्षिराजस्य गरुडेत्येव नाम ह ॥ १३.२६.३१ ॥
இவ்வாறு வசுக்களும் வானுலகில் வாழ்வோரும் அனைவரும் பறவை அரசனுக்கு 'கருடன்' என்ற பெயரை வைக்க ஒப்பந்தம் செய்தனர்.
13.26.32
स पक्षी पृथिवीं सर्वां परिधावंस्ततस्ततः ।
मुमुक्षः शाखिनः शाखां न स्म देशमपश्यत ॥ १३.२६.३२ ॥
அந்தப் பறவை பூமி முழுவதும் இங்கும் அங்கும் ஓடியது; மரத்தின் கிளையை விடுவதற்கு ஓர் இடத்தையும் அது காணவில்லை.
13.26.33
स वाचमशृणोद्दिव्यामुपर्युपरि जल्पतः ।
देवदूतस्य विस्पष्टमाभाष्य गरुडेति च ॥ १३.२६.३३ ॥
மேலிருந்து பேசிக்கொண்டிருந்த தேவதூதனின் தெய்வீகக் குரலை அவன் கேட்டான்; அது தெளிவாக 'கருடா' என்று அழைத்தது.
13.26.34
वैनतेय कुविन्देषु समुद्रान्ते महाबल ।
पात्यतां शाखिनः शाखा न हि ते धर्मनिश्चयाः ॥ १३.२६.३४ ॥
வைனதேயா, மகாபலனே! குவிந்தர்களிடையே கடலோரத்தில் மரக்கிளையை விழச் செய்; அவர்கள் தர்மத்தில் உறுதியானவர்கள் அல்ல.
13.26.35
तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं जगाम लवणाम्भसः ।
उद्देशं यत्र ते मन्दाः कुविन्दाः पापकर्मिणः ॥ १३.२६.३५ ॥
இதைக் கேட்ட கருடன் விரைவாக உப்புக் கடலை நோக்கிச் சென்றான்; அங்கே அந்த மூடர்களும் பாவச்செயல் புரிவோருமான குவிந்தர்கள் இருந்தனர்.
13.26.36
ततो गत्वा ततः शाखां मुमोच पततांवरः ।
तया हता दास्तदा षड्विंशतो नृप ॥ १३.२६.३६ ॥
பின்பு அங்குச் சென்று பறவைகளில் சிறந்தவன் அந்தக் கிளையை விட்டான்; அதனால் அப்போதே இருபத்தாறு அடிமைகள் கொல்லப்பட்டனர், மன்னா.
13.26.37
स देशो राजशार्दूल ख्यातः परमदारुणः ।
शाखापतग इत्येव कुविन्दानां महात्मनाम् ॥ १३.२६.३७ ॥
அரசர்களில் புலியே, அந்த நாடு மிகவும் கொடியது என்று புகழ்பெற்றது; மகாத்மாக்களான குவிந்தர்களிடையே அது 'சாகாபதகம்' என்றே அழைக்கப்படுகிறது.