مهابهاراتا · أدهيايا 13.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.260.1
इत्युक्तः स नृपस्तूष्णीमभूद्वायुस्ततोऽब्रवीत् ।
शृणु राजन्नगस्त्यस्य महात्म्यं ब्राह्ममस्य ह ॥ १३.२६०.१ ॥
فلما خوطب بذلك سكت الملك، ثم قال فايو: اسمع أيها الملك عظمة أغاستيا البراهمية.
13.260.2
असुरैर्निर्जिता देवा निरुत्साहाश्च ते कृताः ।
यज्ञाश्चैषां हृताः सर्वे पितॄणां च स्वधास्तथा ॥ १३.२६०.२ ॥
هُزم الآلهة على يد الأسورا وأُفقدوا عزمهم، فسُلبت منهم جميع قرابينهم، وكذلك قرابين سفادها للأسلاف.
13.260.3
कर्मज्या मानवानां च दानवैर्हैहयर्षभ ।
भ्रष्टैश्वर्यास्ततो देवाश्चेरुः पृथ्वीमिति श्रुतिः ॥ १३.२६०.३ ॥
يا خير الهايهايا، سلب الدانافا ثمار أعمال البشر (القرابين) أيضاً. فلما فقدت الآلهة سيادتها جالت على الأرض، كما سُمع.
13.260.4
ततः कदाचित्ते राजन्दीप्तमादित्यवर्चसम् ।
ददृशुस्तेजसाः युक्तमगस्त्यं विपुलव्रतम् ॥ १३.२६०.४ ॥
ثم رأوا ذات مرة، أيها الملك، أغاستيا متوهجاً كالشمس، مفعماً بالجلال، عظيم النذور.
13.260.5
अभिवाद्य तु तं देवाः पृष्ट्वा कुशलमेव च ।
इदमूचुर्महात्मानं वाक्यं काले जनाधिप ॥ १३.२६०.५ ॥
فحيّوه وسألوا عن سلامته، ثم قالوا لذلك العظيم النفس في وقته هذه الكلمات، أيها سيد البشر.
13.260.6
दानवैर्युधि भग्नाः स्म तथैश्वर्याच्चि भ्रंशिताः ।
तदस्मान्नो भयात्तीव्रात्त्राहि त्वं मुनिपुङ्गवः ॥ १३.२६०.६ ॥
لقد هُزمنا في المعركة على يد الدانافا وأُسقطنا من سيادتنا. فأنقذنا، يا خير الحكماء، من هذا الخوف الشديد.
13.260.7
इत्युक्तः स तदा देवैरगस्त्यः कुपितोऽभवत् ।
प्रजज्वाल च तेजस्वी कालाग्निरिव संक्षये ॥ १३.२६०.७ ॥
فلما خاطبه الآلهة هكذا غضب أغستيا، وتوهّج ذو البهاء كنار الزمان عند الفناء.
13.260.8
तेन दीप्तांशुजालेन निर्दग्धा दानवास्तदा ।
अन्तरिक्षान्महाराज निपेतुस्ते सहस्रशः ॥ १३.२६०.८ ॥
احترق الدانافا بتلك الشبكة من الأشعة المتوقدة، فسقطوا من السماء بالآلاف أيها الملك العظيم.
13.260.9
दह्यमानास्तु ते दैत्यास्तस्यागस्त्यस्य तेजसा ।
उभौ लोकौ परित्यज्य गताः काष्ठां तु दक्षिणाम् ॥ १३.२६०.९ ॥
فاحترق أولئك الدايتيا بتوهّج أغستيا، فتركوا العالمين وذهبوا نحو الجهة الجنوبية.
13.260.10
बलिस्तु यजते यज्ञमश्वमेधं महीं गतः ।
येन्येऽधस्ता महीस्थाश्च तेन दग्धा महासुराः ॥ १३.२६०.१० ॥
أما بالي فقد ذهب إلى الأرض وهو يقيم قربان الفرس، والأسورا العظماء الآخرون الساكنون تحت الأرض احترقوا بسبب ذلك.
13.260.11
त्यक्तलोकाः पुनः प्राप्ताः सुरैः शान्तभयैर्नृप ।
अथैनमब्रुवन्देवा भूमिष्ठानसु राञ्जहि ॥ १३.२६०.११ ॥
ومن فقدوا عوالمهم استعادتهم الآلهة بعد أن زال خوفها أيها الملك، فقالت له الآلهة: «اضرب الذين يقفون على الأرض.»
13.260.12
इत्युक्तः प्राह देवान्स न शक्तोस्मि महीगतान् ।
दग्धुं तपो हि क्षीयेन्मे न धक्ष्यामीति पार्थिव ॥ १३.२६०.१२ ॥
فلما خوطب بذلك قال للآلهة: «لا أستطيع أن أحرق أولئك الذين ذهبوا إلى الأرض، فإن تقشفي سينقص. لذلك لن أحرقهم أيها الملك.»
13.260.13
एवं दग्धा भगवता दानवाः स्वेन तेजसा ।
अगस्त्येन तदा राजंस्तपसा भावितात्मना ॥ १३.२६०.१३ ॥
وهكذا، أيها الملك، أحرق أغاستيا ذو النفس المطهّرة الدانافا بنوره الذاتي وتقشفه.
13.260.14
ईदृशश्चाप्यगस्त्यो हि कथितस्ते मयाऽनघ ।
ब्रवीम्यन्यं ब्रूहि वा त्वमगस्त्यात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२६०.१४ ॥
هكذا كان أغاستيا كما وصفته لك، أيها البريء. أأحدثك الآن عن غيره، أم أنت تذكر كشاتريا أفضل من أغاستيا؟
13.260.15
इत्युक्तः स तदा तूष्णीमभूद्वायुस्ततोऽब्रवीत् ।
शृणु राजन्वसिष्ठस्य मुख्यं कर्म यशस्विनः ॥ १३.२६०.१५ ॥
وحين قيل له ذلك صمت حينها. ثم قال فايو: اسمع أيها الملك عن العمل الأعظم للمجيد فاسيشتا.
13.260.16
वैखानसविधानेन गङ्गातीरं समाश्रिताः ।
आदित्याः सत्रमासन्त सरो वैखानसं प्रति।
वसिष्ठं मनसा गत्वा ज्ञात्वा तत्वस्य गोचरम् ॥ १३.२६०.१६ ॥
وفق طقوس الفايخاناسا، لجأ الأديتيا إلى ضفة الغانج وأقاموا قربان الساترا عند بحيرة الفايخاناسا. فذهبوا بالعقل إلى فاسيشتا، وعلموا ما هو في متناول الحقيقة...
13.260.17
यजमानांस्तु तान्दृष्वा सर्वान्दीक्षानुकर्शितान् ।
हन्तुमैच्छन्त शैलाभा बलिनो नाम दानवाः ॥ १३.२६०.१७ ॥
ولما رأى الدانافا الأقوياء المسمّون بالي، كالجبال، جميع أولئك المضحّين قد أنهكهم الاعتكاف، أرادوا قتلهم.
13.260.18
अदूरात्तु ततस्तेषां ब्रह्मदत्तवरं सरः ।
हता हता वै तत्रैते जीवन्त्याप्लुत्य दानवाः ॥ १३.२६०.१८ ॥
وليس بعيدًا عنهم بحيرة منحها براهما هبةً. فكان الدانافا الذين قُتلوا هناك يغطسون فيها ويعودون إلى الحياة.
13.260.19
ते प्रगृह्य महाघोरान्पर्वतान्परिघान्द्रुमान् ।
विक्षोभयन्तः सलिलमुत्थितं शतयोजनम् ॥ १३.२६०.१९ ॥
رفعوا جبالًا مرعبة وعصيًّا وأشجارًا، فحركوا الماء الذي ارتفع مئة يوجانة.
13.260.20
अभ्यद्रवन्त देवांस्ते सहस्राणि दशैव हि ।
ततस्तैरर्दिता देवाः शरणं वासवं ययुः ॥ १३.२६०.२० ॥
اندفعوا نحو الآلهة، عشرة آلاف ألف منهم. فلما أُنهكت الآلهة منهم لجأت إلى فاسافا (إندرا).
13.260.21
स च तैर्व्यथितः शक्रो वसिष्ठं सरणं ययौ ।
ततोऽभयं ददौ तेभ्यो वसिष्ठो भगवानृषिः ॥ १३.२६०.२१ ॥
فزع شاكرا (إندرا) من أذاهم، فلجأ إلى فاسيشتا، فمنح الحكيم المبارك فاسيشتا الأمان لهم.
13.260.22
तदा तान्दुःकितान्ज्ञात्वा आनृशंस्यपरो मुनिः ।
अयत्नेनादहत्सर्वाञ्ज्वलता स्वेन तेजसा ॥ १३.२६०.२२ ॥
فلما علم الحكيم الرحيم بحزنهم، أحرقهم جميعًا دون عناء بنوره المتوهج.
13.260.23
कैलासं प्रस्थितां चैव नदीं गङ्गां महातपाः ।
आनयत्तत्सरो दिव्यं तया भिन्नं च तत्सरः ॥ १३.२६०.२३ ॥
جلب ذو التقشف العظيم نهر الغانج المتدفق نحو كايلاسا، فانشقت به تلك البحيرة الإلهية.
13.260.24
सरो भिन्नं तया नद्या सरयूः सा ततोऽभवत् ।
हताश्च बलिनो यत्र स देशे बलिनोऽभवत् ॥ १३.२६०.२४ ॥
وبذلك النهر انشقت البحيرة، فصارت نهر سارايو. وصار الإقليم الذي قُتل فيه الأقوياء قويًّا.
13.260.25
एवं सेन्द्रा वसिष्ठेन रक्षितास्त्रिदिवौकसः ।
ब्रह्मदत्तवराश्चैव हता दैत्या महात्मना ॥ १३.२६०.२५ ॥
وهكذا حمى فاسيشتا سكان السماء مع إندرا، وقُتل الدايتيا الذين نالوا عطايا براهما على يد ذلك العظيم النفس.
13.260.26
एतत्कर्म वसिष्ठस्य कथितं हि मयाऽनघ ।
ब्रवीम्यन्यं ब्रूहि वा त्वं वसिष्ठात्क्षत्रियं वरम् ॥ १३.२६०.२६ ॥
أيها البريء من الذنوب، لقد أخبرتك بهذا الفعل لفاسيشتا. والآن أقص عليك غيره، أو أنت أخبرني بملك كشاتريا فاضل من نسل فاسيشتا.