مهابهاراتا · أدهيايا 13.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.264.1
ब्रूहि ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिं त्वं मधुसूदन ।
वेत्ता त्वमस्य चार्थस्य वेद त्वां हि पितामहः ॥ १३.२६४.१ ॥
يا مادهوسودانا، أخبرني بثمرة إكرام البراهمة. أنت العالم بهذا الأمر، والجد أيضا يعرفك.
13.264.2
शृणुष्वावहितो राजन्द्विजानां भरतर्षभ ।
यथातत्त्वेन वदतो गुणान्वै कुरुसत्तम ॥ १३.२६४.२ ॥
استمع بانتباه أيها الملك، يا ثور البهاراتا. سأبين لك بحق فضائل المولودين مرتين، يا خير الكورو.
13.264.3
द्वारवत्यां समासीनं पुरा मां कुरुनन्दन ।
प्रद्युम्नः परिपप्रच्छ ब्राह्मणैः परिकोपितः ॥ १३.२६४.३ ॥
يا بهجة الكورو، ذات مرة في دفاراواتي، بينما كنت جالسا، سألني براديومنا، وقد غضب على البراهمة.
13.264.4
किं फलं ब्राह्मणेष्वस्ति पूजायां मधुसूदन ।
ईश्वरत्वं कुतस्तेषामिहैव च परत्र च ॥ १३.२६४.४ ॥
يا مادهوسودانا، ما ثمرة عبادة البراهمة؟ ومن أين تأتيهم السيادة هنا وفي الآخرة أيضا؟
13.264.5
सदा द्विजातीन्सम्पूज्य किं फलं तत्र मानद ।
एतद्ब्रूहि स्फुटं सर्वं सुमहान्संशयोऽत्र मे ॥ १३.२६४.५ ॥
يا واهب الكرامة، ما ثمرة إكرام المولودين مرتين دائما؟ أخبرني بكل هذا بوضوح، فإن لي في ذلك شكا عظيما.
13.264.6
इत्युक्ते वचने तस्मिन्प्रद्युम्नेन तथा त्वहम् ।
प्रत्यब्रवं महाराज यत्तच्छृणु समाहितः ॥ १३.२६४.६ ॥
أيها الملك العظيم، لما قال براديومنا هذه الكلمات أجبته هكذا. فاستمع بنفس مجتمعة إلى ما قلته.
13.264.7
व्युष्टिं ब्राह्मणपूजायां रौक्मिणेय निबोध मे ।
एते हि सोमराजान ईश्वराः सुखदुःखयोः ॥ १३.२६४.७ ॥
يا ابن روكميني، افهم مني الثمرة التي تنشأ من تكريم البراهمة. هؤلاء هم سادة القمر، وحكام السعادة والشقاء.
13.264.8
अस्मिँल्लोके रौक्मिणेय तथाऽमुष्मिंश्च पुत्रक ।
ब्राह्मणप्रमुखं सौम्यं न मेऽत्रास्ति विचारणा ॥ १३.२६४.८ ॥
يا ابن روكميني، يا بني الحبيب، في هذا العالم وفي ذاك أيضا، البراهمة هم الأوائل والمباركون. وليس عندي في ذلك شك.
13.264.9
ब्राह्मणप्रभवं सौख्यमायुः कीर्तिर्यशो बलम् ।
लोका लोकेश्वराश्चैव सर्वे ब्राह्मणपूजकाः ॥ १३.२६४.९ ॥
السعادة وطول العمر والشهرة والمجد والقوة تنشأ من البراهمة؛ والعوالم وسادة العوالم جميعهم معظمو البراهمة.
13.264.10
त्रिवर्गे चापवर्गे च यशःश्रीरोगशान्तिषु ।
देवतापितृपूजासु सन्तोष्याश्चैव नो द्विजाः ॥ १३.२६४.१० ॥
في الغايات الثلاث وفي التحرر، وفي المجد والازدهار وشفاء الأمراض، وفي عبادة الآلهة والأسلاف، إن البراهمة مولودي المرتين هم من يجب علينا إرضاؤهم.
13.264.11
तान्कथं वै नाद्रियेयमीश्वरोस्मीति पुत्रक ।
मा ते मन्युर्महाबाहो भवत्वत्र द्विजान्प्रति ॥ १३.२६४.११ ॥
كيف لا أكرمهم وأنا أقول: «أنا السيد»؟ يا بني، يا ذا الذراعين القويتين، لا يكن في قلبك غضب على البراهمة.
13.264.12
ब्राह्मणा हि महद्भूतमस्मिँल्लोके परत्र च ।
भस्म कुर्यर्जगदिदं क्रुद्धाः प्रत्यक्षदर्शिनः ॥ १३.२६४.१२ ॥
البراهمة قوة عظيمة في هذا العالم وفي الآخرة؛ فإذا غضبوا فإن هؤلاء الرائين لما هو ماثل أمامهم قد يحرقون هذا العالم رمادا.
13.264.13
हन्युस्तेऽपि सृजेयुस्च लोकान्लोकेश्वरांस्तथा ।
कथं तेषु न वर्तेरन्सम्यग्ज्ञानात्सुतेजसः ॥ १३.२६४.१३ ॥
يستطيعون قتلهم، ويستطيعون أيضًا خلق العوالم وأرباب العوالم. فكيف لا يتصرفون تجاههم وفق ذلك، وهم ذوو البهاء العظيم بالمعرفة الصحيحة؟
13.264.14
अवसन्मद्गृहे तात ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः ।
चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रुः कृशो महान् ॥ १३.२६४.१४ ॥
يا عزيزي، كان يقيم في بيتي براهمي لونه ذهبي مائل إلى الحمرة، يرتدي ثياب اللحاء، ويحمل عصا من خشب البيلفا، طويل اللحية، نحيف، عظيم الجسم.
13.264.15
दीर्घभ्यश्च मनुष्येभ्यः प्रमाणादधिको भुवि ।
स स्वैरं चरते लोकान्ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.२६४.१५ ॥
كان على الأرض يفوق في القامة حتى أطول الرجال. كان يتجول بمشيئته في العوالم، عوالم الآلهة وعوالم البشر على السواء.
13.264.16
इमां गाथां गायमानश्चत्वरेषु सभासु च ।
दुर्वाससं वासयेत्को ब्राह्मणं सत्कृतं गृहे ॥ १३.२६४.१६ ॥
وهو يغني هذه الغاثا في المفترقات والمجالس، فمن ذا الذي يسكن في بيته بإكرام البراهمي دورفاسا؟
13.264.17
रोषणः सर्वभूतानां सूक्ष्मेऽप्यपकृते कृते ।
परिभाषां च मे श्रुत्वा को नु दद्यात्प्रतिश्रयम् ॥ १३.२६४.१७ ॥
من ذا الذي يؤويه، وهو الغاضب على جميع الكائنات، المشتعل لأدنى إساءة، والذي قد سمع ملامتي؟
13.264.18
यो मां कश्चिद्वासयीत न स मां कोपयेदिति ।
यस्मान्नाद्रियते कश्चित्ततोऽहं समवासयम् ॥ १३.२६४.१८ ॥
قائلًا: 'إن أقامني أحد فلن يغضبني'؛ ولأن أحدًا لم يكرمه، أقمته أنا بنفسي.
13.264.19
स सम्भुङ्क्ते सहस्राणां बहूनामन्नमेकदा ।
एकदा सोल्पकं भुङ्क्ते नचैवैति पुनर्गृहान् ॥ १३.२६४.१९ ॥
يأكل مرة طعام آلاف كثيرة، ومرة يأكل قليلاً ثم لا يعود إلى البيت.
13.264.20
अकस्माच्च प्रहसति तथाऽकस्मात्प्ररोदिति ।
न चास्य वयसा तुल्यः पृथिव्यामभवत्तदा ॥ १३.२६४.२० ॥
يضحك فجأة، وكذلك يبكي فجأة. ولم يكن على الأرض في ذلك الزمن أحد يساويه في العمر.
13.264.21
अथ स्वावसथं गत्वा सशय्यास्तरणानि च ।
अदहत्स महातेजास्ततश्चाभ्यपतत्स्वयम् ॥ १३.२६४.२१ ॥
ثم ذهب إلى مسكنه فأحرق السرير مع أغطيته، ثم اندفع هو نفسه إلى الأمام، ذلك العظيم البهاء.
13.264.22
अथ मामब्रवीद्भूयः स मुनिः संशितव्रतः ।
कृष्ण पायसमिच्छामि भोक्तुमित्येव सत्वरः ॥ १३.२६४.२२ ॥
ثم قال لي ذلك الحكيم صارم النذور مرة أخرى مسرعاً: "يا كريشنا، أريد أن أأكل الحليب بالأرز."
13.264.23
तदैव तु मया तस्य चित्तज्ञेन गृहे जनः ।
सर्वाण्यन्नानि पानानि भक्ष्याश्चोच्चावचास्तथा ॥ १३.२६४.२३ ॥
في تلك اللحظة، وأنا أعرف ما في نفسه، أمرت أهل البيت بإعداد كل أنواع الطعام والشراب، والمأكولات الرفيعة والوضيعة.
13.264.24
भवन्तु सत्कृतानीह पूर्वमेव प्रयोचितः ।
ततोऽहं ज्वलमानं वै पायसं प्रत्यवेदयम् ॥ १३.२६४.२४ ॥
كنت قد أمرت مسبقاً: "ليُعدّ كل شيء هنا بإكرام"؛ ثم أخبرته بالحليب بالأرز المشتعل حرارة.
13.264.25
तं भुक्त्वैव स तु क्षिप्रं ततो वचनमब्रवीत् ।
क्षिप्रमङ्गानि लिम्पस्व पायसेनेति स स्म ह ॥ १३.२६४.२५ ॥
فلما أكله قال على الفور: «اطلِ أعضاءك بسريعة بالأرز بالحليب».
13.264.26
अविमृश्यैव च ततः कृतवानस्मि तत्तथा ।
तेनोच्छिष्टेन गात्राणि शरीरं च समालिपम् ॥ १३.२६४.२६ ॥
فعلت ذلك دون تفكير، ودهنت أعضائي وجسدي كله بتلك البقية.
13.264.27
स ददर्श तदाऽभ्याशे मातरं ते शुभाननाम् ।
तामपि स्मयमानां स पायसेनाभ्यलेपयत् ॥ १३.२६४.२७ ॥
ثم رأى بالقرب منه أمك ذات الوجه الجميل، فدهنها أيضًا بالأرز بالحليب وهي تبتسم.
13.264.28
मुनिः पायसदिग्धाङ्गीं रथे तूर्णमयोजयत् ।
तमारुद्य रथं चैव निर्ययौ स गृहान्मम ॥ १३.२६४.२८ ॥
وضعها الحكيم بسرعة على العربة، وأعضاؤها ملطخة بالأرز بالحليب؛ ثم صعد العربة وخرج من داري.
13.264.29
अग्निवर्णो ज्वलन्धीमान्स द्विजो रथधुर्यवत् ।
प्रतोदेनातुदद्बालां रुक्मिणीं मम पश्यतः ॥ १३.२६४.२९ ॥
صار ذلك البراهمي ذو اللون الناري والمتوهّج الحكيم كفرس العربة، وضرب الفتاة رُكمِيني بالمِهماز أمام عيني.
13.264.30
न च मे स्तोकमप्यासीद्दुः खमीर्ष्याकृतं तदा ।
तथा स राजमार्गेणि महता निर्ययौ बहिः ॥ १३.२६४.३० ॥
ومع ذلك لم أشعر حينها ولو بقدر ضئيل من الحزن المولود من الغيرة؛ فخرج عبر الطريق الملكي الكبير إلى خارج المدينة.
13.264.31
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं दाशार्हा जातमन्यवः ।
तत्राजल्पन्मिथः केचित्समाभाष्य परस्परम् ॥ १३.२६४.३१ ॥
فلما رأى الداشارهات تلك المعجزة العظيمة اشتد غضبهم، فتكلم بعضهم مع بعض قائلين لبعضهم البعض:
13.264.32
ब्राह्मणा एव जायेरन्नान्यो वर्णः कथञ्चन ।
को ह्येनां रथमास्थाय जीवेदन्य पुमानिह ॥ १३.२६४.३२ ॥
ليولد البراهمة وحدهم، ولا يولد أي varṇa آخر بأي حال؛ فمن غيرهم يستطيع أن يعيش هنا إذا صعد هذه العربة؟
13.264.33
आशीविषविषं तीक्ष्णं ततस्तीक्ष्णतरो द्विजः ।
ब्रह्माहिविषदिग्धस्य नास्ति कश्चिच्चिकित्सकः ॥ १३.२६४.३३ ॥
سم الأفعى حاد، لكن المولود مرتين أشد حدة. لمن تلطخ بسم أفعى البراهمة لا يوجد طبيب يعالجه.
13.264.34
तस्मिन्व्रजति दुर्धर्षे प्रास्खलद्रुक्मिणी पथि ।
अमर्षयंस्तथा श्रीमान्स्मितपूर्वमचोदयम् ॥ १३.२६४.३४ ॥
وبينما كان ذلك الذي لا يُقهر يمضي، تعثرت رُكْمِني في الطريق؛ فحثه الجليل، لا يطيق غضبه، أولاً مبتسماً.
13.264.35
ततः परमसंक्रुद्धो रथात्प्रस्कन्द्य स द्विजः ।
पदातिरुत्पथेनैव प्राद्रवद्दक्षिणामुखः ॥ १३.२६४.३५ ॥
فقفز المولود مرتين، شديد الغضب، من العربة، ومشى على قدميه، فركض خارج الطريق متجهاً نحو الجنوب.
13.264.36
तमुत्पथेन धावन्तमन्वधावं द्विजोत्तमम् ।
तथैव पायसादिग्धः प्रसीद भगवन्निति ॥ १३.२६४.३६ ॥
ركضتُ وراء أفضل البراهمة وهو يهرب خارج الطريق؛ ومتلطخاً بالحليب المحلى كما كنت، صحت: «أيها الجليل، ارضَ عنا!»
13.264.37
ततो विलोक्य तेजस्वी ब्राह्मणो मामुवाच ह ।
जितः क्रोधस्त्वया कृष्ण प्रकृत्यैव महाभुज ॥ १३.२६४.३७ ॥
فقال لي البراهمي المتألق، وقد رآني: يا كريشنا، لقد غلبت الغضب بطبعك، يا ذا الذراعين العظيمتين.
13.264.38
न तेऽपराधमिह वै दृष्टवानस्मि सुव्रत ।
प्रीतोस्मि तव गोविन्द वृणु कामान्यथेप्सितान् ॥ १३.२६४.३८ ॥
يا ذا العهد الثابت، لم أرَ هنا ذنبًا لك. يا غوفيندا، إني راضٍ عنك؛ فاختر الرغبات التي تبتغيها.
13.264.39
प्रसन्नस्य च मे तात पश्य व्युष्टिं यथाविधाम् ॥ १३.२६४.३९ ॥
وانظر يا عزيزي إلى الازدهار المناسب الآتي مني وأنا راضٍ.
13.264.40
यावदेव मनुष्याणामन्ने भावो भविष्यति ।
यथैवान्ने तथा तेषां त्वयि भावो भविष्यति ॥ १३.२६४.४० ॥
ما دام للناس اهتمام بالطعام، فسيكون لهم اهتمام بك كما لهم بالطعام.
13.264.41
यावच्च पुण्या लोकेषु त्वयि कीर्तिर्भविष्यति ।
त्रिषु लोकेषु तावच्च वैशिष्ट्यं प्रतिपत्स्यसे।
सुप्रियः सर्वलोकस्य भविष्यसि जनार्दन ॥ १३.२६४.४१ ॥
ما دامت شهرتك المقدسة باقية بين العوالم، فستنال التميز في العوالم الثلاثة. ستكون محبوبًا جدًا لكل العوالم، يا جانارداناه.
13.264.42
यत्ते भिन्नं च दग्धं च यच्च किञ्चिद्विनाशितम् ।
सर्वं तथैव द्रष्टासि विशिष्टं जनार्दन ॥ १३.२६४.४२ ॥
كل ما لك من مكسور أو محترق أو هلك بأي وجه، سترى كله مستعادًا على هيئته، ومرفوعًا إلى التميز، يا جانارداناه.
13.264.43
यावदेतत्प्रलिप्तं ते गात्रेषु मधुसूदन ।
अतो मृत्युभयं नास्ति यावदिच्छसि चाच्युत ॥ १३.२६४.४३ ॥
يا مادهوسودانا، ما دام هذا الدهن على أعضائك فلا خوف من الموت، ما دمت تشاء، يا أتشيوتا.
13.264.44
न तु पादतले लिप्ते तस्मात्ते मृत्युरत्र वै ।
नैतन्मे प्रियमित्येवं स मां प्रीतोऽब्रवीत्तदा ॥ १३.२६४.४४ ॥
لكن إن لم تُدهَن أخمصا القدمين، فهناك سيأتيك الموت. «هذا ليس مما أحبه»، قال لي حينها وهو راضٍ.
13.264.45
इत्युक्तोऽहं शरीरं स्वं ददर्श श्रीसमायुतम्। ॥ १३.२६४.४५ ॥
ولما قيل لي ذلك، رأيت جسدي مزيّنًا بالجلال.
13.264.46
रुक्मिणीं चाब्रवीत्प्रीतः सर्वस्त्रीणां वरं यशः ।
कीर्तिं चानुत्तमां लोके समवाप्स्यसि शोभने ॥ १३.२६४.४६ ॥
ومسرورًا قال لرُكْمِنِي: «يا بهية، ستنالين أسمى الشهرة بين جميع النساء وذكرًا لا يُضاهى في العالم.»
13.264.47
न त्वां जरा वा रोगो वा वैवर्ण्यं चापि भामिनि ।
स्प्रक्ष्यन्ति पुण्यगन्धा च कृष्णमाराधयिष्यसि ॥ १३.२६४.४७ ॥
لن تمسّك الشيخوخة ولا المرض ولا تغيّر اللون، يا جميلة؛ وتعبدين كريشنا عابقة بعبير الفضل.
13.264.48
षोडशानां सहस्राणां बधूनां केशवस्य ह ।
वरिष्ठा च सलोक्या च केशवस्य भविष्यसि ॥ १३.२६४.४८ ॥
من بين الستة عشر ألف زوجة لكيشافا ستكونين الأولى، وفي عالم كيشافا ستقيمين معه.
13.264.49
तव मातरमित्युक्त्वा ततो मां पुनरब्रवीत् ।
प्रस्थितः सुमहातेजा दुर्वासाऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १३.२६४.४९ ॥
وبعد أن قال هذا لأمك، تكلم معي مرة أخرى. انطلق دورفاسا ذو البهاء العظيم، متوهجًا كالنار.
13.264.50
एषैव ते बुद्धिरस्तु ब्राह्मणान्प्रति केशव ।
इत्युक्त्वा स तदा पुत्र तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.२६४.५० ॥
«لتكن هذه نيتك تجاه البراهمة يا كيشافا»، قال، وبعد أن تكلم هكذا، يا بني، اختفى هناك في الحال.
13.264.51
तस्मिन्नन्तर्हिते चाहमुपांशु व्रतमाचरम् ।
यत्किञ्चिद्ब्राह्मणो ब्रूयात्सर्वं कुर्यामिति प्रभो ॥ १३.२६४.५१ ॥
عندما اختفى، اتخذت نذرًا في السر: أن أفعل كل ما يقوله البراهمي، أيها السيد.
13.264.52
एतद्व्रतमहं कृत्वा मात्रा ते सह पुत्रक ।
ततः परमहृष्टात्मा प्राविशं गृहमेव च ॥ १३.२६४.५२ ॥
يا بني، وبعد أن اتخذت هذا النذر، مع أمك، وقلبي في غاية السرور، دخلت البيت.
13.264.53
प्रविष्टमात्रश्च गृहे सर्वं पश्यामि तन्नवम् ।
यद्भिन्नं यच्च वै दग्धं तेन विप्रेण पुत्रक ॥ १३.२६४.५३ ॥
ما إن دخلت البيت حتى رأيت كل شيء جديدًا: ما كان مكسورًا وما كان محترقًا، كل ذلك بقدرة ذلك البراهمي، يا بني.
13.264.54
ततोऽहं विस्मयं प्राप्तः सर्वं दृष्ट्वा नवं दृढम् ।
अपूजयं च मनसा रौक्मिणेय सदा द्विजान् ॥ १३.२६४.५४ ॥
فعندها استولى عليّ العجب إذ رأيت كل شيء جديدًا ومتينًا. يا ابن رُكمِيني، لقد كنت أكرم الدفيجا، المولودين مرتين، في قلبي دائمًا.
13.264.55
इत्यहं रौक्मिणेयस्य पृच्छतो भरतर्षभ ।
माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा ॥ १३.२६४.५५ ॥
هكذا، يا ثور البهاراتا، لما سأل ابن رukmiṇī، حدثته حينئذ بكل عظمة ذلك الأفضل من المولودين مرتين.
13.264.56
तथा त्वमपि कौन्तेय ब्राह्मणान्सततं प्रभो ।
पूजयस्व महाभागान्वाग्भिर्दानैश्च नित्यदा ॥ १३.२६४.५६ ॥
وكذلك أنت أيضاً، يا ابن كونتي، يا سيد، فكرّم دائماً أولئك البراهمة عظيمي الحظ بالكلام والعطايا كل يوم.
13.264.57
एवं व्युष्टिमहं प्राप्तो ब्राह्मणस्य प्रसादजाम् ।
यच्च मामाह भीष्मोऽयं तत्सत्यं भरतर्षभ ॥ १३.२६४.५७ ॥
وهكذا نلت ثمرة ولدت من فضل البراهمي؛ وما قاله لي بhishma حق، يا ثور البهاراتا.