Mahābhārata · Adhyāya 13.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.264.1
ब्रूहि ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिं त्वं मधुसूदन ।
वेत्ता त्वमस्य चार्थस्य वेद त्वां हि पितामहः ॥ १३.२६४.१ ॥
O Madhusūdana, sage mir, welche Frucht die Verehrung der Brahmanen trägt. Du kennst diese Sache, und auch der Großvater kennt dich.
13.264.2
शृणुष्वावहितो राजन्द्विजानां भरतर्षभ ।
यथातत्त्वेन वदतो गुणान्वै कुरुसत्तम ॥ १३.२६४.२ ॥
Höre aufmerksam zu, o König, Stier der Bharatas. Ich werde dir die Tugenden der Zweimalgeborenen wahrhaft darlegen, o Bester der Kurus.
13.264.3
द्वारवत्यां समासीनं पुरा मां कुरुनन्दन ।
प्रद्युम्नः परिपप्रच्छ ब्राह्मणैः परिकोपितः ॥ १३.२६४.३ ॥
O Freude der Kurus, einst in Dvārakā, als ich dort saß, befragte mich Pradyumna, verärgert über die Brahmanen.
13.264.4
किं फलं ब्राह्मणेष्वस्ति पूजायां मधुसूदन ।
ईश्वरत्वं कुतस्तेषामिहैव च परत्र च ॥ १३.२६४.४ ॥
O Madhusūdana, welche Frucht hat die Verehrung der Brahmanen? Woher kommt ihre Herrschaft, hier und auch im Jenseits?
13.264.5
सदा द्विजातीन्सम्पूज्य किं फलं तत्र मानद ।
एतद्ब्रूहि स्फुटं सर्वं सुमहान्संशयोऽत्र मे ॥ १३.२६४.५ ॥
O Spender der Ehre, welche Frucht hat es, die Zweimalgeborenen immer zu verehren? Sage mir all dies klar, denn darin habe ich einen großen Zweifel.
13.264.6
इत्युक्ते वचने तस्मिन्प्रद्युम्नेन तथा त्वहम् ।
प्रत्यब्रवं महाराज यत्तच्छृणु समाहितः ॥ १३.२६४.६ ॥
Großer König, als Pradyumna diese Worte gesprochen hatte, antwortete ich ihm so. Höre mit gesammeltem Geist, was ich sagte.
13.264.7
व्युष्टिं ब्राह्मणपूजायां रौक्मिणेय निबोध मे ।
एते हि सोमराजान ईश्वराः सुखदुःखयोः ॥ १३.२६४.७ ॥
Sohn der Rukmiṇī, verstehe von mir die Frucht, die aus der Verehrung der Brahmanen erwächst. Sie sind die Herren des Mondes, die Gebieter über Glück und Leid.
13.264.8
अस्मिँल्लोके रौक्मिणेय तथाऽमुष्मिंश्च पुत्रक ।
ब्राह्मणप्रमुखं सौम्यं न मेऽत्रास्ति विचारणा ॥ १३.२६४.८ ॥
Sohn der Rukmiṇī, lieber Sohn, in dieser Welt wie in jener sind die Brahmanen die ersten und die heilbringenden. Daran habe ich keinen Zweifel.
13.264.9
ब्राह्मणप्रभवं सौख्यमायुः कीर्तिर्यशो बलम् ।
लोका लोकेश्वराश्चैव सर्वे ब्राह्मणपूजकाः ॥ १३.२६४.९ ॥
Glück, langes Leben, Ruhm, Ehre und Kraft entspringen den Brahmanen; die Welten und ihre Herren alle verehren die Brahmanen.
13.264.10
त्रिवर्गे चापवर्गे च यशःश्रीरोगशान्तिषु ।
देवतापितृपूजासु सन्तोष्याश्चैव नो द्विजाः ॥ १३.२६४.१० ॥
Im dreifachen Ziel und in der Erlösung, in Ruhm und Wohlstand und der Heilung von Krankheit, im Dienst an Göttern und Ahnen, sind es die zweimal geborenen Brahmanen, die wir zufriedenstellen sollen.
13.264.11
तान्कथं वै नाद्रियेयमीश्वरोस्मीति पुत्रक ।
मा ते मन्युर्महाबाहो भवत्वत्र द्विजान्प्रति ॥ १३.२६४.११ ॥
Wie sollte ich sie nicht ehren, in dem Gedanken: »Ich bin der Herr«? Lieber Sohn, Starkarmiger, möge in dir kein Zorn gegen die Brahmanen sein.
13.264.12
ब्राह्मणा हि महद्भूतमस्मिँल्लोके परत्र च ।
भस्म कुर्यर्जगदिदं क्रुद्धाः प्रत्यक्षदर्शिनः ॥ १३.२६४.१२ ॥
Die Brahmanen sind eine große Macht in dieser und in jener Welt; im Zorn könnten diese Seher des unmittelbar Sichtbaren diese Welt zu Asche verbrennen.
13.264.13
हन्युस्तेऽपि सृजेयुस्च लोकान्लोकेश्वरांस्तथा ।
कथं तेषु न वर्तेरन्सम्यग्ज्ञानात्सुतेजसः ॥ १३.२६४.१३ ॥
Sie könnten sie töten und auch Welten und die Herren der Welten erschaffen. Wie sollten sie, durch richtige Erkenntnis von großem Glanz, nicht entsprechend gegen sie handeln?
13.264.14
अवसन्मद्गृहे तात ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः ।
चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रुः कृशो महान् ॥ १३.२६४.१४ ॥
Lieber, in meinem Haus wohnte ein Brahmane von goldbraun-gelber Farbe, in Rindengewänder gekleidet, mit einem Bilva-Stab, langbärtig, hager und von großer Gestalt.
13.264.15
दीर्घभ्यश्च मनुष्येभ्यः प्रमाणादधिको भुवि ।
स स्वैरं चरते लोकान्ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.२६४.१५ ॥
Auf der Erde übertraf er an Größe selbst die größten Menschen. Nach Belieben durchwanderte er die Welten, die der Götter wie die der Menschen.
13.264.16
इमां गाथां गायमानश्चत्वरेषु सभासु च ।
दुर्वाससं वासयेत्को ब्राह्मणं सत्कृतं गृहे ॥ १३.२६४.१६ ॥
Wer würde Durvāsas, den Brahmanen, der diese Strophe an Kreuzungen und in Versammlungen singt, in seinem Hause mit Ehren beherbergen?
13.264.17
रोषणः सर्वभूतानां सूक्ष्मेऽप्यपकृते कृते ।
परिभाषां च मे श्रुत्वा को नु दद्यात्प्रतिश्रयम् ॥ १३.२६४.१७ ॥
Wer würde einem Manne Unterkunft gewähren, der gegen alle Wesen zornig ist, der schon bei der kleinsten Kränkung aufbraust und der meinen Tadel gehört hat?
13.264.18
यो मां कश्चिद्वासयीत न स मां कोपयेदिति ।
यस्मान्नाद्रियते कश्चित्ततोऽहं समवासयम् ॥ १३.२६४.१८ ॥
In der Überlegung: „Wer mich beherbergt, der wird mich nicht erzürnen“; und da niemand ihn ehrte, habe ich ihn selbst beherbergt.
13.264.19
स सम्भुङ्क्ते सहस्राणां बहूनामन्नमेकदा ।
एकदा सोल्पकं भुङ्क्ते नचैवैति पुनर्गृहान् ॥ १३.२६४.१९ ॥
Einmal isst er das Essen vieler Tausender; ein andermal isst er nur wenig und kehrt dann nicht mehr nach Hause zurück.
13.264.20
अकस्माच्च प्रहसति तथाऽकस्मात्प्ररोदिति ।
न चास्य वयसा तुल्यः पृथिव्यामभवत्तदा ॥ १३.२६४.२० ॥
Plötzlich lacht er, und ebenso plötzlich weint er. Zu jener Zeit war niemand auf der Erde ihm an Alter gleich.
13.264.21
अथ स्वावसथं गत्वा सशय्यास्तरणानि च ।
अदहत्स महातेजास्ततश्चाभ्यपतत्स्वयम् ॥ १३.२६४.२१ ॥
Dann ging er in seine Wohnung und verbrannte Bett und Decken; und jener an großem Glanz stürzte sich dann selbst nach vorn.
13.264.22
अथ मामब्रवीद्भूयः स मुनिः संशितव्रतः ।
कृष्ण पायसमिच्छामि भोक्तुमित्येव सत्वरः ॥ १३.२६४.२२ ॥
Da sprach jener Weise mit den strengen Gelübden wieder zu mir, eilig: »Kṛṣṇa, ich möchte Milchreis essen.«
13.264.23
तदैव तु मया तस्य चित्तज्ञेन गृहे जनः ।
सर्वाण्यन्नानि पानानि भक्ष्याश्चोच्चावचास्तथा ॥ १३.२६४.२३ ॥
Eben da ließ ich, da ich seine Gedanken kannte, die Leute im Haus alle Arten von Speisen und Getränken bereiten, auch Speisen von hohem und niederem Rang.
13.264.24
भवन्तु सत्कृतानीह पूर्वमेव प्रयोचितः ।
ततोऽहं ज्वलमानं वै पायसं प्रत्यवेदयम् ॥ १३.२६४.२४ ॥
Ich hatte zuvor angeordnet: »Alles soll hier in Ehren bereitet werden«; dann meldete ich ihm den brennend heißen Milchreis.
13.264.25
तं भुक्त्वैव स तु क्षिप्रं ततो वचनमब्रवीत् ।
क्षिप्रमङ्गानि लिम्पस्व पायसेनेति स स्म ह ॥ १३.२६४.२५ ॥
Nachdem er es gegessen hatte, sagte er rasch: »Bestreiche schnell deine Glieder mit dem Milchreis.«
13.264.26
अविमृश्यैव च ततः कृतवानस्मि तत्तथा ।
तेनोच्छिष्टेन गात्राणि शरीरं च समालिपम् ॥ १३.२६४.२६ ॥
Ohne zu überlegen tat ich so und bestrich meine Glieder und meinen Körper mit diesen Resten.
13.264.27
स ददर्श तदाऽभ्याशे मातरं ते शुभाननाम् ।
तामपि स्मयमानां स पायसेनाभ्यलेपयत् ॥ १३.२६४.२७ ॥
Da sah er deine Mutter mit dem schönen Antlitz in der Nähe und bestrich auch sie, die lächelte, mit dem Milchreis.
13.264.28
मुनिः पायसदिग्धाङ्गीं रथे तूर्णमयोजयत् ।
तमारुद्य रथं चैव निर्ययौ स गृहान्मम ॥ १३.२६४.२८ ॥
Der Weise spannte sie, mit den Milchreis beschmierten Gliedern, rasch an den Wagen; und auf diesen Wagen steigend, verließ er mein Haus.
13.264.29
अग्निवर्णो ज्वलन्धीमान्स द्विजो रथधुर्यवत् ।
प्रतोदेनातुदद्बालां रुक्मिणीं मम पश्यतः ॥ १३.२६४.२९ ॥
Jener Zweimalgeborene, feuerfarben, glänzend und weise, wurde wie ein Wagenpferd und schlug, während ich zusah, das junge Mädchen Rukmiṇī mit dem Stachel.
13.264.30
न च मे स्तोकमप्यासीद्दुः खमीर्ष्याकृतं तदा ।
तथा स राजमार्गेणि महता निर्ययौ बहिः ॥ १३.२६४.३० ॥
Doch empfand ich damals nicht das geringste Leid aus Eifersucht; und er zog über die große Königsstraße hinaus.
13.264.31
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं दाशार्हा जातमन्यवः ।
तत्राजल्पन्मिथः केचित्समाभाष्य परस्परम् ॥ १३.२६४.३१ ॥
Als die Dāśārhas dieses große Wunder sahen, wurden sie zornig. Dort sprachen einige miteinander und sagten einander:
13.264.32
ब्राह्मणा एव जायेरन्नान्यो वर्णः कथञ्चन ।
को ह्येनां रथमास्थाय जीवेदन्य पुमानिह ॥ १३.२६४.३२ ॥
Mögen nur Brahmanen geboren werden, kein anderer Varṇa auf keine Weise; denn wer sonst hier könnte, auf diesen Wagen gestiegen, leben?
13.264.33
आशीविषविषं तीक्ष्णं ततस्तीक्ष्णतरो द्विजः ।
ब्रह्माहिविषदिग्धस्य नास्ति कश्चिच्चिकित्सकः ॥ १३.२६४.३३ ॥
Das Gift der Schlange ist scharf; doch der Dvija ist noch schärfer. Für den, der mit dem Gift der brahmanischen Schlange bestrichen ist, gibt es keinen Heiler.
13.264.34
तस्मिन्व्रजति दुर्धर्षे प्रास्खलद्रुक्मिणी पथि ।
अमर्षयंस्तथा श्रीमान्स्मितपूर्वमचोदयम् ॥ १३.२६४.३४ ॥
Als jener Unbezwingbare dahinschritt, stolperte Rukmiṇī auf dem Weg; und der Glanzvolle, unfähig, seinen Unmut zu ertragen, ermunterte ihn zuerst lächelnd.
13.264.35
ततः परमसंक्रुद्धो रथात्प्रस्कन्द्य स द्विजः ।
पदातिरुत्पथेनैव प्राद्रवद्दक्षिणामुखः ॥ १३.२६४.३५ ॥
Da sprang der Dvija, aufs Äußerste erzürnt, vom Wagen, lief zu Fuß von der Straße ab, das Gesicht nach Süden gewandt.
13.264.36
तमुत्पथेन धावन्तमन्वधावं द्विजोत्तमम् ।
तथैव पायसादिग्धः प्रसीद भगवन्निति ॥ १३.२६४.३६ ॥
Ich lief dem besten der Brahmanen nach, als er von der Straße floh; und, mit Milchreis beschmiert, wie ich war, rief ich: „O Ehrwürdiger, sei gnädig!"
13.264.37
ततो विलोक्य तेजस्वी ब्राह्मणो मामुवाच ह ।
जितः क्रोधस्त्वया कृष्ण प्रकृत्यैव महाभुज ॥ १३.२६४.३७ ॥
Da sprach der strahlende Brahmane, mich erblickend: Kṛṣṇa, du hast den Zorn von Natur aus besiegt, du Großarmiger.
13.264.38
न तेऽपराधमिह वै दृष्टवानस्मि सुव्रत ।
प्रीतोस्मि तव गोविन्द वृणु कामान्यथेप्सितान् ॥ १३.२६४.३८ ॥
O du Standhafter, ich habe hier kein Vergehen von dir gesehen. Govinda, ich bin mit dir zufrieden; wähle die Wünsche, die du dir ersehnst.
13.264.39
प्रसन्नस्य च मे तात पश्य व्युष्टिं यथाविधाम् ॥ १३.२६४.३९ ॥
Und, lieber Sohn, schau die gebührende Blüte, die von mir kommt, der ich zufrieden bin.
13.264.40
यावदेव मनुष्याणामन्ने भावो भविष्यति ।
यथैवान्ने तथा तेषां त्वयि भावो भविष्यति ॥ १३.२६४.४० ॥
Solange die Menschen Zuneigung zur Speise haben, so werden sie Zuneigung zu dir haben, wie sie sie zur Speise haben.
13.264.41
यावच्च पुण्या लोकेषु त्वयि कीर्तिर्भविष्यति ।
त्रिषु लोकेषु तावच्च वैशिष्ट्यं प्रतिपत्स्यसे।
सुप्रियः सर्वलोकस्य भविष्यसि जनार्दन ॥ १३.२६४.४१ ॥
Solange dein heiliger Ruhm unter den Welten fortdauert, so lange wirst du Auszeichnung in den drei Welten erlangen. Du wirst allen Welten sehr lieb sein, o Janārdana.
13.264.42
यत्ते भिन्नं च दग्धं च यच्च किञ्चिद्विनाशितम् ।
सर्वं तथैव द्रष्टासि विशिष्टं जनार्दन ॥ १३.२६४.४२ ॥
Was an dir zerbrochen, verbrannt oder auf irgendeine Weise zerstört wurde, das wirst du alles auf dieselbe Weise wiederhergestellt sehen, vortrefflich gemacht, o Janārdana.
13.264.43
यावदेतत्प्रलिप्तं ते गात्रेषु मधुसूदन ।
अतो मृत्युभयं नास्ति यावदिच्छसि चाच्युत ॥ १३.२६४.४३ ॥
O Madhusūdana, solange diese Salbe auf deinen Gliedern ist, gibt es keine Furcht vor dem Tod, so lange du es wünschest, o Acyuta.
13.264.44
न तु पादतले लिप्ते तस्मात्ते मृत्युरत्र वै ।
नैतन्मे प्रियमित्येवं स मां प्रीतोऽब्रवीत्तदा ॥ १३.२६४.४४ ॥
Doch sind die Fußsohlen nicht bestrichen, so kommt dir dort der Tod. »Das ist mir nicht lieb«, sagte er da erfreut zu mir.
13.264.45
इत्युक्तोऽहं शरीरं स्वं ददर्श श्रीसमायुतम्। ॥ १३.२६४.४५ ॥
So angesprochen, sah ich meinen eigenen Leib von Glanz umgeben.
13.264.46
रुक्मिणीं चाब्रवीत्प्रीतः सर्वस्त्रीणां वरं यशः ।
कीर्तिं चानुत्तमां लोके समवाप्स्यसि शोभने ॥ १३.२६४.४६ ॥
Erfreut sprach er zu Rukmiṇī: »O Strahlende, du wirst den höchsten Ruhm unter allen Frauen und unvergleichlichen Ruhm in der Welt erlangen.«
13.264.47
न त्वां जरा वा रोगो वा वैवर्ण्यं चापि भामिनि ।
स्प्रक्ष्यन्ति पुण्यगन्धा च कृष्णमाराधयिष्यसि ॥ १३.२६४.४७ ॥
Weder Alter noch Krankheit noch Verlust der Farbe werden dich berühren, o Schöne; duftend vom Verdienst wirst du Kṛṣṇa verehren.
13.264.48
षोडशानां सहस्राणां बधूनां केशवस्य ह ।
वरिष्ठा च सलोक्या च केशवस्य भविष्यसि ॥ १३.२६४.४८ ॥
Unter Keśavas sechzehntausend Gattinnen wirst du die vornehmste sein, und in Keśavas Welt wirst du mit ihm weilen.
13.264.49
तव मातरमित्युक्त्वा ततो मां पुनरब्रवीत् ।
प्रस्थितः सुमहातेजा दुर्वासाऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १३.२६४.४९ ॥
Nachdem er dies deiner Mutter gesagt hatte, sprach er wieder zu mir. Durvāsas von großer Strahlkraft brach auf, lodernd wie Feuer.
13.264.50
एषैव ते बुद्धिरस्तु ब्राह्मणान्प्रति केशव ।
इत्युक्त्वा स तदा पुत्र तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.२६४.५० ॥
»Dies sei deine Gesinnung gegenüber den Brahmanen, Keśava«, sagte er, und nachdem er so gesprochen hatte, mein Sohn, verschwand er dort auf der Stelle.
13.264.51
तस्मिन्नन्तर्हिते चाहमुपांशु व्रतमाचरम् ।
यत्किञ्चिद्ब्राह्मणो ब्रूयात्सर्वं कुर्यामिति प्रभो ॥ १३.२६४.५१ ॥
Als er verschwunden war, nahm ich heimlich ein Gelübde auf: Was immer ein Brahmane sagen würde, das würde ich ganz tun, o Herr.
13.264.52
एतद्व्रतमहं कृत्वा मात्रा ते सह पुत्रक ।
ततः परमहृष्टात्मा प्राविशं गृहमेव च ॥ १३.२६४.५२ ॥
Nachdem ich dieses Gelübde auf mich genommen hatte, mein Sohn, zusammen mit deiner Mutter, mit überaus frohem Herzen, betrat ich das Haus.
13.264.53
प्रविष्टमात्रश्च गृहे सर्वं पश्यामि तन्नवम् ।
यद्भिन्नं यच्च वै दग्धं तेन विप्रेण पुत्रक ॥ १३.२६४.५३ ॥
Kaum war ich im Haus, sah ich alles neu: was zerbrochen und was verbrannt gewesen war, alles durch die Macht jenes Brahmanen, mein Sohn.
13.264.54
ततोऽहं विस्मयं प्राप्तः सर्वं दृष्ट्वा नवं दृढम् ।
अपूजयं च मनसा रौक्मिणेय सदा द्विजान् ॥ १३.२६४.५४ ॥
Da ergriff mich Staunen, als ich alles neu und fest sah. Sohn der Rukmiṇī, ich ehrte die zweimal Geborenen, die Brahmanen, stets in meinem Herzen.
13.264.55
इत्यहं रौक्मिणेयस्य पृच्छतो भरतर्षभ ।
माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा ॥ १३.२६४.५५ ॥
So erzählte ich, o Stier der Bharatas, als der Sohn Rukmiṇīs fragte, damals die ganze Größe jenes vornehmsten der Zweimalgeborenen.
13.264.56
तथा त्वमपि कौन्तेय ब्राह्मणान्सततं प्रभो ।
पूजयस्व महाभागान्वाग्भिर्दानैश्च नित्यदा ॥ १३.२६४.५६ ॥
Ebenso sollst auch du, o Sohn der Kuntī, o Herr, jene hochbeglückten Brahmanen stets mit Worten und Gaben ehren, täglich.
13.264.57
एवं व्युष्टिमहं प्राप्तो ब्राह्मणस्य प्रसादजाम् ।
यच्च मामाह भीष्मोऽयं तत्सत्यं भरतर्षभ ॥ १३.२६४.५७ ॥
So erhielt ich die Frucht, die aus der Gnade des Brahmanen entsprang; und was Bhīṣma mir sagte, ist wahr, o Stier der Bharatas.