மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.264
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.264.1
ब्रूहि ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिं त्वं मधुसूदन ।
वेत्ता त्वमस्य चार्थस्य वेद त्वां हि पितामहः ॥ १३.२६४.१ ॥
மதுசூதனா, பிராமணர்களின் வழிபாட்டில் கிடைக்கும் பயனைச் சொல்லுங்கள். இந்த விஷயத்தை நீங்களே அறிந்தவர்; பிதாமகரும் உங்களை அறிவார்.
13.264.2
शृणुष्वावहितो राजन्द्विजानां भरतर्षभ ।
यथातत्त्वेन वदतो गुणान्वै कुरुसत्तम ॥ १३.२६४.२ ॥
அரசே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, கவனமாகக் கேள். குருக்களில் சிறந்தவனே, உண்மையாகவே பிராமணர்களின் குணங்களை நான் சொல்கிறேன்.
13.264.3
द्वारवत्यां समासीनं पुरा मां कुरुनन्दन ।
प्रद्युम्नः परिपप्रच्छ ब्राह्मणैः परिकोपितः ॥ १३.२६४.३ ॥
குருநந்தனா, முன்பு துவாரகையில் நான் அமர்ந்திருந்தபோது, பிராமணர்களால் கோபமுற்ற பிரத்யும்னன் என்னிடம் கேட்டான்.
13.264.4
किं फलं ब्राह्मणेष्वस्ति पूजायां मधुसूदन ।
ईश्वरत्वं कुतस्तेषामिहैव च परत्र च ॥ १३.२६४.४ ॥
மதுசூதனா, பிராமணர்களை வழிபடுவதில் என்ன பயன் உண்டு? அவர்களுக்கு ஈஸ்வரத்தன்மை இங்கும் மறுவுலகிலும் எங்கிருந்து வருகிறது?
13.264.5
सदा द्विजातीन्सम्पूज्य किं फलं तत्र मानद ।
एतद्ब्रूहि स्फुटं सर्वं सुमहान्संशयोऽत्र मे ॥ १३.२६४.५ ॥
மானம் அளிப்பவனே, எப்போதும் இருபிறப்பாளர்களை நன்கு வழிபடுவதில் அங்கு என்ன பயன்? இதையெல்லாம் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்; இதில் எனக்குப் பெரும் ஐயம் உள்ளது.
13.264.6
इत्युक्ते वचने तस्मिन्प्रद्युम्नेन तथा त्वहम् ।
प्रत्यब्रवं महाराज यत्तच्छृणु समाहितः ॥ १३.२६४.६ ॥
மகாராஜா, பிரத்யும்னன் இவ்வாறு சொன்னபோது நான் அவனுக்குப் பதிலளித்தேன். நான் சொன்னதை ஒருமுகமாகக் கேள்.
13.264.7
व्युष्टिं ब्राह्मणपूजायां रौक्मिणेय निबोध मे ।
एते हि सोमराजान ईश्वराः सुखदुःखयोः ॥ १३.२६४.७ ॥
ருக்மிணியின் மகனே, அந்தணர் வழிபாட்டில் விளையும் பயனை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். இவர்களே சோமனின் அரசர்கள்; இன்பத்துக்கும் துன்பத்துக்கும் இவர்களே தலைவர்கள்.
13.264.8
अस्मिँल्लोके रौक्मिणेय तथाऽमुष्मिंश्च पुत्रक ।
ब्राह्मणप्रमुखं सौम्यं न मेऽत्रास्ति विचारणा ॥ १३.२६४.८ ॥
ருக்மிணியின் மகனே, அன்பு மகனே, இவ்வுலகிலும் அவ்வுலகிலும் அந்தணரே முதன்மையானவர்கள்; அமைதியும் நற்பேறும் அவர்களிடமே. இதில் எனக்கு ஐயமில்லை.
13.264.9
ब्राह्मणप्रभवं सौख्यमायुः कीर्तिर्यशो बलम् ।
लोका लोकेश्वराश्चैव सर्वे ब्राह्मणपूजकाः ॥ १३.२६४.९ ॥
இன்பமும் ஆயுளும் புகழும் கீர்த்தியும் வலிமையும் அந்தணரிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன; உலகங்களும் உலகநாதர்களும் அனைவரும் அந்தணரை வழிபடுபவர்களே.
13.264.10
त्रिवर्गे चापवर्गे च यशःश्रीरोगशान्तिषु ।
देवतापितृपूजासु सन्तोष्याश्चैव नो द्विजाः ॥ १३.२६४.१० ॥
அறம்-பொருள்-இன்பம் என்ற மூவகை நோக்கத்திலும், வீடுபேற்றிலும், புகழிலும் செல்வத்திலும் நோய் தீர்வதிலும், தேவர்களையும் முன்னோரையும் வழிபடுவதிலும், துவிஜர்களாகிய அந்தணர்களே நம்மை மகிழ்விக்கத் தக்கவர்கள்.
13.264.11
तान्कथं वै नाद्रियेयमीश्वरोस्मीति पुत्रक ।
मा ते मन्युर्महाबाहो भवत्वत्र द्विजान्प्रति ॥ १३.२६४.११ ॥
'நான் ஈசுவரன்' என்று எண்ணி அவர்களை ஏன் மதிக்காமல் இருப்பேன்? அன்பு மகனே, மகாபாஹுவே, அந்தணர்கள் மீது உனக்குச் சினம் வேண்டாம்.
13.264.12
ब्राह्मणा हि महद्भूतमस्मिँल्लोके परत्र च ।
भस्म कुर्यर्जगदिदं क्रुद्धाः प्रत्यक्षदर्शिनः ॥ १३.२६४.१२ ॥
அந்தணர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுஉலகிலும் பெரும் சக்தியாவர்; சினம் கொண்டால் அவர்கள், நேரில் காண்பவர்களாய், இவ்வுலகைச் சாம்பலாக்கிவிடக் கூடும்.
13.264.13
हन्युस्तेऽपि सृजेयुस्च लोकान्लोकेश्वरांस्तथा ।
कथं तेषु न वर्तेरन्सम्यग्ज्ञानात्सुतेजसः ॥ १३.२६४.१३ ॥
அவர்கள் அவர்களைக் கொல்லவும் முடியும், உலகங்களையும் உலகநாதர்களையும் படைக்கவும் முடியும். சரியான ஞானத்தால் மிகுந்த தேஜஸ் பெற்றவர்கள், அவர்களிடம் எப்படி நடந்துகொள்ளாமல் இருப்பார்கள்?
13.264.14
अवसन्मद्गृहे तात ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः ।
चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रुः कृशो महान् ॥ १३.२६४.१४ ॥
அன்பனே, என் வீட்டில் ஹரி-பிங்கலன் என்ற ஒரு பிராமணர் தங்கியிருந்தார். அவர் மரவுரி அணிந்து, வில்வத் தண்டு ஏந்தி, நீண்ட தாடியுடன், மெலிந்து, பெரிய உடலுடன் இருந்தார்.
13.264.15
दीर्घभ्यश्च मनुष्येभ्यः प्रमाणादधिको भुवि ।
स स्वैरं चरते लोकान्ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.२६४.१५ ॥
பூமியில் உயரமான மனிதர்களை விட அவர் உயரத்தில் மேம்பட்டிருந்தார். அவர் விரும்பியபடி உலகங்களில் சஞ்சரித்தார், தெய்வீக மற்றும் மனித உலகங்களில்.
13.264.16
इमां गाथां गायमानश्चत्वरेषु सभासु च ।
दुर्वाससं वासयेत्को ब्राह्मणं सत्कृतं गृहे ॥ १३.२६४.१६ ॥
சந்திகளிலும் சபைகளிலும் இந்தக் கதையைப் பாடிக்கொண்டு திரியும் துர்வாசரை, மரியாதையுடன் தன் வீட்டில் யார் தங்கவைப்பார்?
13.264.17
रोषणः सर्वभूतानां सूक्ष्मेऽप्यपकृते कृते ।
परिभाषां च मे श्रुत्वा को नु दद्यात्प्रतिश्रयम् ॥ १३.२६४.१७ ॥
எல்லா உயிர்களிடமும் கோபம் கொண்டவர், சிறிய குற்றம் செய்தாலும் சினம் கொள்பவர், என்னைப்பற்றிய நிந்தையையும் கேட்டவர் — அவருக்கு யார் தங்குமிடம் கொடுப்பார்?
13.264.18
यो मां कश्चिद्वासयीत न स मां कोपयेदिति ।
यस्मान्नाद्रियते कश्चित्ततोऽहं समवासयम् ॥ १३.२६४.१८ ॥
யாராவது என்னைத் தங்கவைத்தால், அவர் என்னைக் கோபப்படுத்த மாட்டார் என்று — என்று சொல்லி; யாரும் அவரை மதிக்காததால், நான் அவரைத் தங்கவைத்தேன்.
13.264.19
स सम्भुङ्क्ते सहस्राणां बहूनामन्नमेकदा ।
एकदा सोल्पकं भुङ्क्ते नचैवैति पुनर्गृहान् ॥ १३.२६४.१९ ॥
அவர் ஒரு முறை ஆயிரக்கணக்கானோருக்கான பல உணவைச் சாப்பிடுவார்; மறுமுறை சிறிதளவே உண்பார், பின்னர் வீட்டுக்குத் திரும்பவே மாட்டார்.
13.264.20
अकस्माच्च प्रहसति तथाऽकस्मात्प्ररोदिति ।
न चास्य वयसा तुल्यः पृथिव्यामभवत्तदा ॥ १३.२६४.२० ॥
திடீரென்று அவர் சிரிப்பார்; அதேபோல் திடீரென்று அழுவார். அக்காலத்தில் பூமியில் அவரது வயதுக்கு ஒப்பானவர் எவரும் இருக்கவில்லை.
13.264.21
अथ स्वावसथं गत्वा सशय्यास्तरणानि च ।
अदहत्स महातेजास्ततश्चाभ्यपतत्स्वयम् ॥ १३.२६४.२१ ॥
பின்னர் அவர் தம் இருப்பிடத்துக்குச் சென்று, படுக்கையையும் அதன் விரிப்புகளையும் எரித்துவிட்டார்; அந்த மகாதேஜஸ்வி பின்னர் தானே முன்னே பாய்ந்தார்.
13.264.22
अथ मामब्रवीद्भूयः स मुनिः संशितव्रतः ।
कृष्ण पायसमिच्छामि भोक्तुमित्येव सत्वरः ॥ १३.२६४.२२ ॥
பின்னர் கடுமையான விரதமுள்ள அந்த முனிவர் மீண்டும் என்னிடம் கூறினார்: "கிருஷ்ணா, நான் பாயசம் உண்ண விரும்புகிறேன்" — அவ்வாறே விரைவாக.
13.264.23
तदैव तु मया तस्य चित्तज्ञेन गृहे जनः ।
सर्वाण्यन्नानि पानानि भक्ष्याश्चोच्चावचास्तथा ॥ १३.२६४.२३ ॥
அப்போதே நான், அவரது மனத்தை அறிந்தவனாக, வீட்டிலுள்ள மக்களைக் கொண்டு எல்லா வகை உணவுகளையும் பானங்களையும், உயர்ந்தவையும் தாழ்ந்தவையுமான பல வகை உண்பொருட்களையும் தயாரிக்கச் செய்தேன்.
13.264.24
भवन्तु सत्कृतानीह पूर्वमेव प्रयोचितः ।
ततोऽहं ज्वलमानं वै पायसं प्रत्यवेदयम् ॥ १३.२६४.२४ ॥
"இங்கே எல்லாம் முன்பே மரியாதையுடன் தயாராக இருக்கட்டும்" என்று நான் முன்னமே ஆணையிட்டிருந்தேன்; பின்னர் எரிந்துகொண்டிருந்த பாயசத்தைப் பற்றி அவருக்கு அறிவித்தேன்.
13.264.25
तं भुक्त्वैव स तु क्षिप्रं ततो वचनमब्रवीत् ।
क्षिप्रमङ्गानि लिम्पस्व पायसेनेति स स्म ह ॥ १३.२६४.२५ ॥
அதை உண்டதும் அவர் உடனே, "விரைவாக உன் அங்கங்களில் பாயசத்தைப் பூசிக்கொள்" என்று கூறினார்.
13.264.26
अविमृश्यैव च ततः कृतवानस्मि तत्तथा ।
तेनोच्छिष्टेन गात्राणि शरीरं च समालिपम् ॥ १३.२६४.२६ ॥
சிந்திக்காமலே நான் அவ்வாறே செய்தேன்; அந்த எச்சிலால் என் அங்கங்களையும் உடலையும் முழுவதும் பூசினேன்.
13.264.27
स ददर्श तदाऽभ्याशे मातरं ते शुभाननाम् ।
तामपि स्मयमानां स पायसेनाभ्यलेपयत् ॥ १३.२६४.२७ ॥
அப்போது அருகில் உன் அழகிய முகம் கொண்ட தாயைக் கண்டார்; புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த அவளையும் அவர் பாயசத்தால் பூசினார்.
13.264.28
मुनिः पायसदिग्धाङ्गीं रथे तूर्णमयोजयत् ।
तमारुद्य रथं चैव निर्ययौ स गृहान्मम ॥ १३.२६४.२८ ॥
முனிவர் பாயசத்தால் பூசப்பட்ட அங்கங்களைக் கொண்ட அவளை விரைவாக ரதத்தில் ஏற்றினார்; அந்த ரதத்தில் ஏறி அவர் என் வீட்டிலிருந்து வெளியேறினார்.
13.264.29
अग्निवर्णो ज्वलन्धीमान्स द्विजो रथधुर्यवत् ।
प्रतोदेनातुदद्बालां रुक्मिणीं मम पश्यतः ॥ १३.२६४.२९ ॥
நெருப்பு நிறத்தவரும், ஒளிர்ந்தவரும், அறிவுள்ளவருமான அந்த பிராமணர் தேர்க்குதிரை போல் ஆகி, என் கண்முன்னே பாலை ருக்மிணியை சாட்டையால் அடித்தார்.
13.264.30
न च मे स्तोकमप्यासीद्दुः खमीर्ष्याकृतं तदा ।
तथा स राजमार्गेणि महता निर्ययौ बहिः ॥ १३.२६४.३० ॥
அப்போது பொறாமையால் எழுந்த துயரம் எனக்குச் சிறிதும் இருக்கவில்லை; அவர் பெரிய அரச வீதி வழியாக வெளியே சென்றார்.
13.264.31
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं दाशार्हा जातमन्यवः ।
तत्राजल्पन्मिथः केचित्समाभाष्य परस्परम् ॥ १३.२६४.३१ ॥
அந்த மகத்தான அதிசயத்தைக் கண்ட தாசார்ஹர்கள் கோபமடைந்தனர். அங்கே சிலர் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொண்டு தங்களுக்குள் உரையாடினர்.
13.264.32
ब्राह्मणा एव जायेरन्नान्यो वर्णः कथञ्चन ।
को ह्येनां रथमास्थाय जीवेदन्य पुमानिह ॥ १३.२६४.३२ ॥
பிராமணர்களே பிறக்கட்டும், வேறு வர்ணம் எந்த வகையிலும் இல்லை; ஏனெனில் இந்தத் தேரில் ஏறி இங்கே வேறு எந்த ஆண் உயிருடன் வாழ முடியும்?
13.264.33
आशीविषविषं तीक्ष्णं ततस्तीक्ष्णतरो द्विजः ।
ब्रह्माहिविषदिग्धस्य नास्ति कश्चिच्चिकित्सकः ॥ १३.२६४.३३ ॥
நாகத்தின் விஷம் கடுமையானது; ஆனால் பிராமணன் அதைவிடக் கடுமையானவன். பிரம்ம-பாம்பின் விஷத்தால் பூசப்பட்டவனுக்கு எந்த மருத்துவரும் இல்லை.
13.264.34
तस्मिन्व्रजति दुर्धर्षे प्रास्खलद्रुक्मिणी पथि ।
अमर्षयंस्तथा श्रीमान्स्मितपूर्वमचोदयम् ॥ १३.२६४.३४ ॥
அந்த அடக்க முடியாதவன் நடக்கையில் வழியில் ருக்மிணி தடுமாறினாள். அப்போது மகிமை பொருந்திய அவன் சினத்தைப் பொறுக்காமல், முதலில் புன்னகைத்து ஊக்குவித்தான்.
13.264.35
ततः परमसंक्रुद्धो रथात्प्रस्कन्द्य स द्विजः ।
पदातिरुत्पथेनैव प्राद्रवद्दक्षिणामुखः ॥ १३.२६४.३५ ॥
பின்னர் மிகவும் சினமடைந்த அந்தப் பிராமணன் தேரிலிருந்து குதித்து, காலால் நடந்து, வழியை விட்டு தெற்கு நோக்கி ஓடினான்.
13.264.36
तमुत्पथेन धावन्तमन्वधावं द्विजोत्तमम् ।
तथैव पायसादिग्धः प्रसीद भगवन्निति ॥ १३.२६४.३६ ॥
வழியை விட்டு ஓடும் அந்த உத்தம பிராமணனை நான் பின்தொடர்ந்தேன்; பாயசத்தால் பூசப்பட்டிருந்த நான் அப்படியே, 'பகவானே, மகிழ்ச்சி கொள்ளுங்கள்' என்றேன்.
13.264.37
ततो विलोक्य तेजस्वी ब्राह्मणो मामुवाच ह ।
जितः क्रोधस्त्वया कृष्ण प्रकृत्यैव महाभुज ॥ १३.२६४.३७ ॥
அப்போது ஒளிமிக்க அந்தணர் என்னைப் பார்த்துக் கூறினார்: கிருஷ்ணா, நீ இயல்பாகவே கோபத்தை வென்றுவிட்டாய், பெரும் தோள்களை உடையவனே.
13.264.38
न तेऽपराधमिह वै दृष्टवानस्मि सुव्रत ।
प्रीतोस्मि तव गोविन्द वृणु कामान्यथेप्सितान् ॥ १३.२६४.३८ ॥
நல்விரதனே, இங்கு உன்னிடம் எந்தத் தவறையும் நான் காணவில்லை. கோவிந்தா, உன்மீது நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்; நீ விரும்பும் வரங்களைத் தேர்ந்தெடு.
13.264.39
प्रसन्नस्य च मे तात पश्य व्युष्टिं यथाविधाम् ॥ १३.२६४.३९ ॥
அன்பனே, மகிழ்ந்திருக்கும் என்னிடமிருந்து தகுந்த செழிப்பைக் காண்பாய்.
13.264.40
यावदेव मनुष्याणामन्ने भावो भविष्यति ।
यथैवान्ने तथा तेषां त्वयि भावो भविष्यति ॥ १३.२६४.४० ॥
மனிதர்களுக்கு உணவின்மீது எவ்வளவு காலம் பற்று இருக்குமோ, அவ்வளவு காலம் உணவின்மீது இருப்பது போலவே அவர்களுக்கு உன்மீதும் பற்று இருக்கும்.
13.264.41
यावच्च पुण्या लोकेषु त्वयि कीर्तिर्भविष्यति ।
त्रिषु लोकेषु तावच्च वैशिष्ट्यं प्रतिपत्स्यसे।
सुप्रियः सर्वलोकस्य भविष्यसि जनार्दन ॥ १३.२६४.४१ ॥
உலகங்களில் உன் புனிதமான புகழ் நிலைக்கும் வரை, மூவுலகங்களிலும் நீ தனிச் சிறப்பை அடைவாய். ஜனார்தனா, எல்லா உலகங்களுக்கும் நீ மிகவும் பிரியமானவனாவாய்.
13.264.42
यत्ते भिन्नं च दग्धं च यच्च किञ्चिद्विनाशितम् ।
सर्वं तथैव द्रष्टासि विशिष्टं जनार्दन ॥ १३.२६४.४२ ॥
உன்னுடையது எது உடைந்தாலும், எரிந்தாலும், அழிந்ததாக இருந்தாலும் எல்லாம் அதுபோலவே, மேன்மையுடன் நீ காண்பாய், ஜனார்தனா.
13.264.43
यावदेतत्प्रलिप्तं ते गात्रेषु मधुसूदन ।
अतो मृत्युभयं नास्ति यावदिच्छसि चाच्युत ॥ १३.२६४.४३ ॥
மதுசூதனா, இந்த பூச்சு உன் உடலில் இருக்கும் வரை மரண பயம் இல்லை; நீ விரும்பும் வரை, அச்யுதா.
13.264.44
न तु पादतले लिप्ते तस्मात्ते मृत्युरत्र वै ।
नैतन्मे प्रियमित्येवं स मां प्रीतोऽब्रवीत्तदा ॥ १३.२६४.४४ ॥
ஆனால் பாதத் தலங்களில் பூச்சு பூசப்படாவிட்டால், அங்கே உனக்கு மரணம் வரும். இது எனக்கு விருப்பமில்லை என்று அவர் மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது என்னிடம் சொன்னார்.
13.264.45
इत्युक्तोऽहं शरीरं स्वं ददर्श श्रीसमायुतम्। ॥ १३.२६४.४५ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், நான் என் உடலை ஸ்ரீயுடன் கூடியதாகக் கண்டேன்.
13.264.46
रुक्मिणीं चाब्रवीत्प्रीतः सर्वस्त्रीणां वरं यशः ।
कीर्तिं चानुत्तमां लोके समवाप्स्यसि शोभने ॥ १३.२६४.४६ ॥
அவர் மகிழ்ந்து ருக்மிணியிடம் சொன்னார்: 'அழகியே, உலகில் எல்லா பெண்களிலும் சிறந்த புகழையும் இணையற்ற கீர்த்தியையும் நீ அடைவாய்.'
13.264.47
न त्वां जरा वा रोगो वा वैवर्ण्यं चापि भामिनि ।
स्प्रक्ष्यन्ति पुण्यगन्धा च कृष्णमाराधयिष्यसि ॥ १३.२६४.४७ ॥
பாமினியே, முதுமையோ நோயோ நிறமாற்றமோ உன்னைத் தொடாது; புண்ணிய நறுமணம் கொண்டு நீ கிருஷ்ணனை வழிபடுவாய்.
13.264.48
षोडशानां सहस्राणां बधूनां केशवस्य ह ।
वरिष्ठा च सलोक्या च केशवस्य भविष्यसि ॥ १३.२६४.४८ ॥
கேசவனின் பதினாறாயிரம் மனைவியரில் நீ சிறந்தவளாவாய்; கேசவனின் உலகில் அவருடன் வாழ்பவளும் ஆவாய்.
13.264.49
तव मातरमित्युक्त्वा ततो मां पुनरब्रवीत् ।
प्रस्थितः सुमहातेजा दुर्वासाऽग्निरिव ज्वलन् ॥ १३.२६४.४९ ॥
உன் தாயிடம் இவ்வாறு கூறிவிட்டு, அவர் மீண்டும் என்னிடம் பேசினார். மிகுந்த தேஜஸ் கொண்ட துர்வாசர் நெருப்பைப் போல் ஜ்வலித்தபடி புறப்பட்டார்.
13.264.50
एषैव ते बुद्धिरस्तु ब्राह्मणान्प्रति केशव ।
इत्युक्त्वा स तदा पुत्र तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.२६४.५० ॥
கேசவா, பிராமணர்களைப் பற்றி உன் எண்ணம் இதுவாகவே இருக்கட்டும். இவ்வாறு கூறிவிட்டு, மகனே, அவர் அப்போதே அங்கேயே மறைந்தார்.
13.264.51
तस्मिन्नन्तर्हिते चाहमुपांशु व्रतमाचरम् ।
यत्किञ्चिद्ब्राह्मणो ब्रूयात्सर्वं कुर्यामिति प्रभो ॥ १३.२६४.५१ ॥
அவர் மறைந்ததும், நான் ரகசியமாக ஒரு விரதத்தை மேற்கொண்டேன்: பிராமணன் எது சொன்னாலும் அனைத்தையும் செய்வேன், பிரபுவே.
13.264.52
एतद्व्रतमहं कृत्वा मात्रा ते सह पुत्रक ।
ततः परमहृष्टात्मा प्राविशं गृहमेव च ॥ १३.२६४.५२ ॥
மகனே, இந்த விரதத்தை மேற்கொண்டு, உன் தாயுடன் சேர்ந்து, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நான் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன்.
13.264.53
प्रविष्टमात्रश्च गृहे सर्वं पश्यामि तन्नवम् ।
यद्भिन्नं यच्च वै दग्धं तेन विप्रेण पुत्रक ॥ १३.२६४.५३ ॥
வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடனேயே எல்லாவற்றையும் புதியதாகக் கண்டேன் — உடைந்திருந்தவையும் எரிந்திருந்தவையும் அனைத்தும், அந்த பிராமணரால், மகனே.
13.264.54
ततोऽहं विस्मयं प्राप्तः सर्वं दृष्ट्वा नवं दृढम् ।
अपूजयं च मनसा रौक्मिणेय सदा द्विजान् ॥ १३.२६४.५४ ॥
அப்போது நான் வியப்பில் ஆழ்ந்தேன் — அனைத்தும் புதியதாகவும் உறுதியாகவும் இருப்பதைக் கண்டு. ருக்மிணியின் மகனே, நான் மனதால் எப்போதும் துவிஜர்களை வணங்கினேன்.
13.264.55
इत्यहं रौक्मिणेयस्य पृच्छतो भरतर्षभ ।
माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा ॥ १३.२६४.५५ ॥
பரதர்களில் காளையே, இவ்வாறு ருக்மிணியின் மகன் கேட்டபோது, அப்போது நான் அந்த சிறந்த துவிஜனின் மகிமை முழுவதையும் சொன்னேன்.
13.264.56
तथा त्वमपि कौन्तेय ब्राह्मणान्सततं प्रभो ।
पूजयस्व महाभागान्वाग्भिर्दानैश्च नित्यदा ॥ १३.२६४.५६ ॥
குந்தியின் மகனே, ஆண்டவனே, அதுபோலவே நீயும் எப்போதும் பிராமணர்களை வார்த்தைகளாலும் தானங்களாலும் நாள்தோறும் கௌரவிப்பாயாக, அந்த பெரும் பாக்கியசாலிகளை.
13.264.57
एवं व्युष्टिमहं प्राप्तो ब्राह्मणस्य प्रसादजाम् ।
यच्च मामाह भीष्मोऽयं तत्सत्यं भरतर्षभ ॥ १३.२६४.५७ ॥
இவ்வாறு பிராமணனின் அருளால் பிறந்த பலனை நான் அடைந்தேன்; இந்த பீஷ்மர் என்னிடம் சொன்னதும் உண்மையே, பரதர்களில் காளையே.