ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.270.1
कार्यते यच्च क्रियते सच्चासच्च कृताकृतम् ।
तत्राश्वसीत सत्कृत्वा असत्कृत्वा न विश्वसेत् ॥ १३.२७०.१ ॥
ಮಾಡಲ್ಪಡುವುದು ಮತ್ತು ಮಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದು, ಸತ್ತು ಮತ್ತು ಅಸತ್ತು, ಮಾಡಿದ್ದು ಮತ್ತು ಮಾಡದಿರುವುದು — ಅದರಲ್ಲಿ ಸತ್ಕರಿಸಿದಾಗ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬಹುದು; ಅಸತ್ಕರಿಸಿದಾಗ ನಂಬಬಾರದು.
13.270.2
काल एवान्तराशक्तिर्निग्रहानुग्रहौ ददत् ।
बुद्धिमाविश्य भूतानां धर्माधर्मौ प्रवर्तते ॥ १३.२७०.२ ॥
ಕಾಲವೇ ಅಂತರ್ಶಕ್ತಿ; ಶಿಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ, ಜೀವಿಗಳ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ.
13.270.3
यदा त्वस्य भवेद्बुद्धिर्धर्मार्थस्य प्रदर्शनात् ।
तदाश्वसीत धर्मात्मा दृढबुद्धिर्न विश्वसेत् ॥ १३.२७०.३ ॥
ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ಧರ್ಮಾರ್ಥಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನದಿಂದ ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಆಗ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೂ ದೃಢಬುದ್ಧಿಯೂ ನಂಬಬಹುದು; ನಂಬಬಾರದು.
13.270.4
एतावन्मात्रमेतद्धि भूतानां प्राज्ञलक्षणम् ।
कालयुक्तोऽप्युभयविच्छेषं युक्तं समाचरेत् ॥ १३.२७०.४ ॥
ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಜ್ಞನ ಲಕ್ಷಣ ಇಷ್ಟೇ: ಕಾಲಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಎರಡನ್ನೂ ಬಲ್ಲವನು ಉಳಿದದ್ದನ್ನು ಯುಕ್ತವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು.
13.270.5
यथा ह्युपस्थितैश्वर्याः पूजयन्ति नरा जनान् ।
एवमेवात्मनाऽऽत्मानं पूजयन्तीह धार्मिकाः ॥ १३.२७०.५ ॥
ಐಶ್ವರ್ಯ ಪಡೆದ ಮನುಷ್ಯರು ಜನರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆಯೇ, ಇಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕರು ತಮ್ಮಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ.
13.270.6
भावशुद्धिस्तु तपसा देवतानां च मूजया ।
सनातनेन शुद्ध्या च श्रुतदानजपैरपि।
न ह्यशुद्धस्तु तां दद्याद्धर्मकाले कथञ्चन ॥ १३.२७०.६ ॥
ಭಾವಶುದ್ಧಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ದೇವತೆಗಳ ಮೂಜಾ (ಶುದ್ಧಿ) ಯಿಂದ, ಸನಾತನ ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಶ್ರುತ, ದಾನ, ಜಪಗಳಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಶುದ್ಧನು ಧರ್ಮಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಬಾರದು.
13.270.7
न ह्यधर्मतया धर्मं दद्यात्कालः कथञ्चन ।
तस्माद्विशुद्धमात्मानं जानीयाद्धर्मचारिणम् ॥ १३.२७०.७ ॥
ಕಾಲವು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಧರ್ಮವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಾಚರಣೆ ಮಾಡುವ, ವಿಶುದ್ಧ ಆತ್ಮವುಳ್ಳವನನ್ನು ಒಬ್ಬನು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
13.270.8
स्प्रष्टुमप्यसमर्थो हि ज्वलन्तमिव पावकम् ।
अधर्मः सन्ततो धर्मं कालेन परिरक्षितम् ॥ १३.२७०.८ ॥
ಉರಿಯುವ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ, ಕಾಲದಿಂದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ರಕ್ಷಿತವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅಧರ್ಮ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಟ್ಟಲಾರದು.
13.270.9
कार्यावेतौ हि धर्मोणि धर्मो हि विजयावहः ।
त्रयाणामपि लोकानामालोकः कारणं भवेत् ॥ १३.२७०.९ ॥
ಈ ಎರಡೂ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮವೇ ಜಯವನ್ನು ತರುವುದು. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಬೆಳಕಿನ ಕಾರಣ ಧರ್ಮವೇ ಆಗಿರಬೇಕು.
13.270.10
न तु कश्चिन्नयेत्प्राज्ञो गृहीत्वैव करे नरम् ।
ऊह्यमानस्तु धर्मेण प्राप्नुयात्परमच्युतम्।
विश्वास एव कर्तव्यो बहुधर्मे शुभच्छले ॥ १३.२७०.१० ॥
ಆದರೆ ಯಾವ ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಮನುಷ್ಯನ ಕೈಹಿಡಿದು ಕರೆದೊಯ್ಯಬಾರದು. ಧರ್ಮದಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವವನೇ ಪರಮ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಅನೇಕ ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ, ಶುಭವಾದ ಛಲದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೇ ಇಡಬೇಕು.
13.270.11
शूद्रोऽहं नाधिकारो मे चातुराश्रम्यसेवने ।
इति विज्ञानमपरे नात्मन्युपदधत्युत ॥ १३.२७०.११ ॥
"ನಾನು ಶೂದ್ರ; ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ" ಎಂಬ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯನ್ನು ಇತರರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ.
13.270.12
विशेषेण च वक्ष्यामि चातुर्वर्ण्यस्य लिङ्गतः ।
पञ्चभूतशरीराणां सर्वेषां सदृशात्मनाम् ॥ १३.२७०.१२ ॥
ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚಾತುರ್ವರ್ಣ್ಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ದೇಹಗಳನ್ನುಳ್ಳ, ಸಮಾನ ಆತ್ಮವುಳ್ಳ ಎಲ್ಲರ ಕುರಿತು.
13.270.13
लोकधर्मे च धर्मे च विशेषकरणं कृतम् ।
यथैकत्वं पुनर्यान्ति प्राणिनस्तत्र विस्तरः ॥ १३.२७०.१३ ॥
ಲೋಕಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಭೇದ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ; ಅದರಂತೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತವೆ; ಅದರ ವಿಸ್ತಾರ ಅಲ್ಲಿದೆ.
13.270.14
अध्रुवो हि कथं लोकः स्मृतो धर्मः कथं ध्रुवः ।
यत्र कालो ध्रुवस्तात तत्र धर्मः सनातनः ॥ १३.२७०.१४ ॥
ಲೋಕ ಅಸ್ಥಿರವಾದರೆ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಧರ್ಮ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ? ಪ್ರಿಯನೇ, ಕಾಲ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಲ್ಲಿ ಸನಾತನ ಧರ್ಮವಿದೆ.
13.270.15
सर्वेषां तुल्यदेहानां सर्वेषां सदृशात्मनाम् ।
कालो धर्मेण संयुक्तः शेष एव स्वयं गुरुः ॥ १३.२७०.१५ ॥
ಸಮಾನ ದೇಹಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಾನ ಆತ್ಮಗಳುಳ್ಳ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಲ ಧರ್ಮದೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದೆ; ಉಳಿದದ್ದು ತಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿದೆ.
13.270.16
एवं सति न दोषोऽस्ति भूतानां धर्मसेवने ।
तिर्यग्योनावपि सतां लोक एव मतो गुरुः ॥ १३.२७०.१६ ॥
ಹೀಗಿರುವಾಗ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಲೋಕವೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.