Mahābhārata · Adhyāya 13.270
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.270.1
कार्यते यच्च क्रियते सच्चासच्च कृताकृतम् ।
तत्राश्वसीत सत्कृत्वा असत्कृत्वा न विश्वसेत् ॥ १३.२७०.१ ॥
Was getan wird und was getan wurde, das Wirkliche und das Unwirkliche, das Vollbrachte und das Unvollbrachte — darauf kann man vertrauen, wenn man geehrt wird, doch darf man nicht vertrauen, wenn man verachtet wird.
13.270.2
काल एवान्तराशक्तिर्निग्रहानुग्रहौ ददत् ।
बुद्धिमाविश्य भूतानां धर्माधर्मौ प्रवर्तते ॥ १३.२७०.२ ॥
Die Zeit selbst ist die innere Kraft, die Strafe und Gnade gewährt; sie dringt in den Verstand der Wesen ein, und Dharma und Adharma treten in Kraft.
13.270.3
यदा त्वस्य भवेद्बुद्धिर्धर्मार्थस्य प्रदर्शनात् ।
तदाश्वसीत धर्मात्मा दृढबुद्धिर्न विश्वसेत् ॥ १३.२७०.३ ॥
Wenn sein Verstand durch das Zeigen von Dharma und Reichtum so wird, dann mag der rechtschaffene und festen Geistes Vertrauen fassen; sonst soll er nicht vertrauen.
13.270.4
एतावन्मात्रमेतद्धि भूतानां प्राज्ञलक्षणम् ।
कालयुक्तोऽप्युभयविच्छेषं युक्तं समाचरेत् ॥ १३.२७०.४ ॥
Dies allein ist das Kennzeichen des Weisen unter den Wesen: Auch unter der Herrschaft der Zeit soll, wer beides kennt, das Übrige recht ausführen.
13.270.5
यथा ह्युपस्थितैश्वर्याः पूजयन्ति नरा जनान् ।
एवमेवात्मनाऽऽत्मानं पूजयन्तीह धार्मिकाः ॥ १३.२७०.५ ॥
So wie Menschen, die Macht erlangt haben, die Leute ehren, so ehren hier die Rechtschaffenen sich selbst durch sich selbst.
13.270.6
भावशुद्धिस्तु तपसा देवतानां च मूजया ।
सनातनेन शुद्ध्या च श्रुतदानजपैरपि।
न ह्यशुद्धस्तु तां दद्याद्धर्मकाले कथञ्चन ॥ १३.२७०.६ ॥
Reinheit der Gesinnung entsteht durch Askese, durch die Reinigung (mūjā) der Götter, durch ewige Reinheit sowie durch Lernen, Geben und Rezitation. Doch der Unreine soll es zur Zeit des Dharma keinesfalls darbringen.
13.270.7
न ह्यधर्मतया धर्मं दद्यात्कालः कथञ्चन ।
तस्माद्विशुद्धमात्मानं जानीयाद्धर्मचारिणम् ॥ १३.२७०.७ ॥
Die Zeit gibt niemals den Dharma durch Adharma, auf keine Weise. Darum soll man den erkennen, dessen Selbst gereinigt ist und der den Dharma übt.
13.270.8
स्प्रष्टुमप्यसमर्थो हि ज्वलन्तमिव पावकम् ।
अधर्मः सन्ततो धर्मं कालेन परिरक्षितम् ॥ १३.२७०.८ ॥
So wie man ein loderndes Feuer nicht einmal berühren kann, so kann Adharma den Dharma, den die Zeit beständig schützt, nicht berühren.
13.270.9
कार्यावेतौ हि धर्मोणि धर्मो हि विजयावहः ।
त्रयाणामपि लोकानामालोकः कारणं भवेत् ॥ १३.२७०.९ ॥
Beide Pflichten müssen wahrlich erfüllt werden, denn der Dharma bringt den Sieg. Der Dharma selbst soll die Ursache des Lichts für alle drei Welten sein.
13.270.10
न तु कश्चिन्नयेत्प्राज्ञो गृहीत्वैव करे नरम् ।
ऊह्यमानस्तु धर्मेण प्राप्नुयात्परमच्युतम्।
विश्वास एव कर्तव्यो बहुधर्मे शुभच्छले ॥ १३.२७०.१० ॥
Doch kein Weiser soll einen Menschen an der Hand führen. Nur wer vom Dharma getragen wird, erlange das höchste Unvergängliche. Bei den vielen Dharmas und bei der heilsamen List soll man Vertrauen setzen.
13.270.11
शूद्रोऽहं नाधिकारो मे चातुराश्रम्यसेवने ।
इति विज्ञानमपरे नात्मन्युपदधत्युत ॥ १३.२७०.११ ॥
„Ich bin ein Śūdra; ich habe kein Recht, den vier Lebensstufen zu dienen“ — ein solches Wissen legen andere nicht in sich selbst.
13.270.12
विशेषेण च वक्ष्यामि चातुर्वर्ण्यस्य लिङ्गतः ।
पञ्चभूतशरीराणां सर्वेषां सदृशात्मनाम् ॥ १३.२७०.१२ ॥
Ich werde besonders nach den Merkmalen der vierfachen Ordnung sprechen, über alle Wesen, deren Leiber aus den fünf Elementen bestehen und deren Selbst gleichartig sind.
13.270.13
लोकधर्मे च धर्मे च विशेषकरणं कृतम् ।
यथैकत्वं पुनर्यान्ति प्राणिनस्तत्र विस्तरः ॥ १३.२७०.१३ ॥
In der Weltpflicht und im Dharma wurde eine besondere Unterscheidung getroffen; danach kehren die Lebewesen wieder zur Einheit zurück; ihre Ausführung liegt dort.
13.270.14
अध्रुवो हि कथं लोकः स्मृतो धर्मः कथं ध्रुवः ।
यत्र कालो ध्रुवस्तात तत्र धर्मः सनातनः ॥ १३.२७०.१४ ॥
Wenn die Welt unbeständig ist, wie wird sie dann dafür gehalten, und wie ist das Dharma fest? Lieber Sohn, wo die Zeit fest ist, dort ist das ewige Dharma.
13.270.15
सर्वेषां तुल्यदेहानां सर्वेषां सदृशात्मनाम् ।
कालो धर्मेण संयुक्तः शेष एव स्वयं गुरुः ॥ १३.२७०.१५ ॥
Bei allen Wesen mit gleichen Körpern und gleichen Seelen ist die Zeit mit dem Dharma verbunden; das Übrige ist für sich selbst gewichtig.
13.270.16
एवं सति न दोषोऽस्ति भूतानां धर्मसेवने ।
तिर्यग्योनावपि सतां लोक एव मतो गुरुः ॥ १३.२७०.१६ ॥
Da dem so ist, gibt es kein Vergehen bei den Wesen, die das Dharma üben; selbst in tierischen Schößen gilt die Welt den Guten als gewichtig.