Mahābhārata · Adhyāya 13.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.28.1
पितामहवचः श्रुत्वा गरुडः पततांवरः ।
जगाम गोकुलं किञ्चिन्नवनीतजिहीर्षया ॥ १३.२८.१ ॥
Al oír las palabras del abuelo, Garuḍa, el mejor de los seres alados, fue un trecho hacia el poblado de los pastores, deseando arrebatar la mantequilla.
13.28.2
नवनीतं तथाऽपश्यन्मथितं कलशे स्थितम् ।
तदादाय ततोऽगच्छद्यतस्तद्रक्ष्यतेऽमृतम् ॥ १३.२८.२ ॥
Allí vio la mantequilla batida colocada en una vasija. Tomándola, fue al lugar donde se guarda el néctar.
13.28.3
स तत्र गत्वा पतगस्तिर्यक्तोयं महाबलः ।
हुताशनमपक्रम्य नवनीतमपातयत् ॥ १३.२८.३ ॥
Habiendo llegado allí, aquel poderoso ave, rodeando el fuego que ondula como agua torcida, dejó caer la mantequilla.
13.28.4
सो र्चिष्मान्मन्दवेगोऽभूत्सर्पिषा तेन तर्पितः ।
धूमकेतुर्न जज्वाल धूममेव ससर्ज ह ॥ १३.२८.४ ॥
Aquel fuego llameante, saciado con aquel ghee, se volvió lento en su fuerza. El fuego de estandarte de humo no ardió; solo produjo humo.
13.28.5
तमतीत्याशु गरुडो हृष्टात्मा जातवेदसम् ।
रक्षांसि समतिक्रामत्पक्षवातेन पातयन् ॥ १३.२८.५ ॥
Pasando rápidamente aquel fuego, Garuḍa, con el ánimo alegre, superó a los demonios, derribándolos con el viento de sus alas.
13.28.6
ते पतन्ति शिरोभिस्च जानुभिश्चरणैस्तथा ।
उत्सृज्य शस्त्रावरणं पक्षिपक्षसमाहताः ॥ १३.२८.६ ॥
Caen de cabeza, de rodillas y de pies, habiendo soltado sus armas y armaduras, golpeados por las alas del ave.
13.28.7
उत्प्लुत्य चावृतान्नागान्हत्वा चक्रं व्यतीत्य च ।
अरान्तरेण शिरसा भित्त्वा जालं समाद्रवत् ॥ १३.२८.७ ॥
Saltando, habiendo matado a las serpientes que lo rodeaban, pasando más allá del disco, atravesó la red con la cabeza, por el espacio entre los radios, y se lanzó adelante.
13.28.8
स भित्त्वा शिरसा जालं वज्रवेगसमो बली ।
उज्जहार ततः शीघ्रममृतं भुजगाशनः ॥ १३.२८.८ ॥
Él, poderoso e igual en velocidad al rayo, atravesó la red con la cabeza, y luego arrebató rápidamente el néctar, el devorador de serpientes.
13.28.9
तदादायाद्रवच्छीघ्रं गरुडः श्वसनो यथा ।
अथ सन्नाहमकरोद्वृत्रहा विबुधैः सह ॥ १३.२८.९ ॥
Llevándolo, Garuḍa partió veloz como el viento. Entonces Indra, matador de Vṛtra, se puso la armadura junto con los dioses.
13.28.10
ततो मातलिसंयुक्तं हरिभिः स्वर्णमालिभिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं सूर्याग्निसमतेजसम् ॥ १३.२८.१० ॥
Entonces subió rápidamente al carro, unido a Mātali, tirado por corceles adornados con guirnaldas de oro, igual en esplendor al sol y al fuego.
13.28.11
सोऽभ्यद्रवत्पक्षिराजं वृत्रहा पाकशासनः ।
उद्यम्य निशितं वज्रं वज्रहस्तो महाबलः ॥ १३.२८.११ ॥
Aquel matador de Vṛtra, Indra, señor de Pāka, se lanzó contra el rey de las aves, levantando su afilado rayo, el poderoso con el rayo en la mano.
13.28.12
तथैव गरुडो राजन्वज्रहस्तं समाद्रवत् ।
ततो वै मातलिं प्राह शीघ्रं वाहय वाजिनः ॥ १३.२८.१२ ॥
Igualmente, oh rey, Garuḍa se lanzó hacia aquel con el rayo en la mano. Entonces dijo a Mātali: "Rápido, conduce los caballos."
13.28.13
अथ दिव्यं महाघोरं गरुडाय ससर्ज ह ।
वज्रं सहस्रनयनस्तिग्मवेगपराक्रमः ॥ १३.२८.१३ ॥
Entonces el de los mil ojos lanzó contra Garuḍa un rayo divino y terrible, de veloz impulso y gran valor.
13.28.14
उत्सिसृक्षन्तमाज्ञाय वज्रं वै त्रिदशेश्वरम् ।
तूर्णं वेगपरो भूत्वा जगाम पततांवरः ॥ १३.२८.१४ ॥
Al percibir que el señor de los dioses iba a lanzar el rayo, el mejor de las aves, intentando la máxima velocidad, avanzó con rapidez.
13.28.15
पितामहनिसर्गेण ज्ञात्वा लब्धवरः खगः ।
आयुधानां वरं वज्रमथ शक्रमुवाच ह ॥ १३.२८.१५ ॥
El ave, que había obtenido un don por gracia del abuelo, al saberlo, habló entonces a Indra sobre el rayo, el mejor de las armas.
13.28.16
वृत्रहन्नेष वज्रस्ते वरो लब्धः पितामहात् ।
अतः सम्मानमाकाङ्क्षन्मुञ्चाम्येकं तनूरुहम् ॥ १३.२८.१६ ॥
¡Oh matador de Vṛtra! Este rayo es el don que obtuviste del abuelo. Por eso, deseando tu honor, suelto una de mis plumas.
13.28.17
एतेनायुधराजेन यदि शक्तोसि वृत्रहन् ।
हन्यास्त्वं परया शक्तया गच्छाम्यहमनामयः ॥ १३.२८.१७ ॥
¡Oh matador de Vṛtra! Si eres capaz con esta arma real, golpéame con poder supremo; yo me iré ileso.
13.28.18
तत्तु तूर्णं तदा वज्रं स्वेन वेगेन भारत ।
जघान परया शक्त्या न चैनमदहद्भृशम् ॥ १३.२८.१८ ॥
¡Oh Bhārata! Entonces aquel rayo golpeó rápidamente con su propia fuerza y poder supremo, pero no lo quemó en gran medida.
13.28.19
ततो देवर्षयो राजन्गच्छन्तो वै विहायसा ।
दृष्ट्वा वज्रं विवक्तं तं पक्षइपर्णेऽब्रुवन्वचः ॥ १३.२८.१९ ॥
Entonces, oh rey, los devarṣis que pasaban por el cielo vieron el rayo desprendido sobre la pluma del ave y pronunciaron estas palabras.
13.28.20
सुपर्णः पक्षिगरुडो यस्य पर्णे वरायुधम् ।
विषक्तं देवराजस्य वृत्रहन्तुः सनातनम् ॥ १३.२८.२० ॥
Este pájaro es Suparṇa Garuḍa, en cuya pluma queda adherida el arma excelsa y eterna del rey de los dioses, el matador de Vṛtra.
13.28.21
एवं सुपर्णो विहगो वैनतेयः प्रतापवान् ।
ऋषयस्तं विजानन्ति चाग्नेयं वैष्णवं पुनः ॥ १३.२८.२१ ॥
Así, Suparṇa, el ave, el poderoso hijo de Vinatā, el Vainateya; los sabios lo reconocen de nuevo como portador del arma de Agni y de Viṣṇu.
13.28.22
वेदाभिष्टुतमत्यर्थं स्वर्गमार्गफलप्रदम् ।
तनुपर्णं सुपर्णस्य जगृहुर्बर्हिणस्तथा ॥ १३.२८.२२ ॥
La pluma delgada de Suparṇa, muy alabada por los Vedas y que concede el fruto del camino al cielo, también la tomaron los pavos reales.
13.28.23
मयूराविस्मिताः सर्वे आद्रवन्ति स्म वज्रिणम् ॥ १३.२८.२३ ॥
Todos los pavos reales, asombrados, corrieron hacia el portador del rayo.