Mahābhārata · Adhyāya 13.28
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.28.1
पितामहवचः श्रुत्वा गरुडः पततांवरः ।
जगाम गोकुलं किञ्चिन्नवनीतजिहीर्षया ॥ १३.२८.१ ॥
Als Garuḍa, der Beste der Geflügelten, die Worte des Urgroßvaters hörte, ging er ein Stück zum Kuhhirtendorf, begierig, die Butter zu rauben.
13.28.2
नवनीतं तथाऽपश्यन्मथितं कलशे स्थितम् ।
तदादाय ततोऽगच्छद्यतस्तद्रक्ष्यतेऽमृतम् ॥ १३.२८.२ ॥
Dort sah er die gebutterte Butter in einem Krug stehen. Er nahm sie und ging dorthin, wo der Nektar bewacht wird.
13.28.3
स तत्र गत्वा पतगस्तिर्यक्तोयं महाबलः ।
हुताशनमपक्रम्य नवनीतमपातयत् ॥ १३.२८.३ ॥
Dort angekommen, ließ der mächtige Vogel, das Feuer umgehend, das wie gekrümmtes Wasser flackert, die Butter fallen.
13.28.4
सो र्चिष्मान्मन्दवेगोऽभूत्सर्पिषा तेन तर्पितः ।
धूमकेतुर्न जज्वाल धूममेव ससर्ज ह ॥ १३.२८.४ ॥
Dieses flammende Feuer, durch jene Ghee gesättigt, wurde langsam in seiner Kraft. Das rauchbannerige Feuer brannte nicht; es sandte nur Rauch aus.
13.28.5
तमतीत्याशु गरुडो हृष्टात्मा जातवेदसम् ।
रक्षांसि समतिक्रामत्पक्षवातेन पातयन् ॥ १३.२८.५ ॥
Das Feuer schnell hinter sich lassend, ging Garuḍa, mit frohem Herzen, über die Dämonen hinaus und warf sie um mit dem Wind seiner Flügel.
13.28.6
ते पतन्ति शिरोभिस्च जानुभिश्चरणैस्तथा ।
उत्सृज्य शस्त्रावरणं पक्षिपक्षसमाहताः ॥ १३.२८.६ ॥
Sie fallen auf Kopf, Knie und Füße, nachdem sie Waffen und Rüstung fahren gelassen haben, getroffen von den Flügeln des Vogels.
13.28.7
उत्प्लुत्य चावृतान्नागान्हत्वा चक्रं व्यतीत्य च ।
अरान्तरेण शिरसा भित्त्वा जालं समाद्रवत् ॥ १३.२८.७ ॥
Aufspringend und die ihn umschlingenden Schlangen erschlagend, das Rad überwindend, durchstieß er mit dem Kopf das Netz durch den Zwischenraum der Speichen und stürmte vorwärts.
13.28.8
स भित्त्वा शिरसा जालं वज्रवेगसमो बली ।
उज्जहार ततः शीघ्रममृतं भुजगाशनः ॥ १३.२८.८ ॥
Der Starke, dem Blitz an Schnelligkeit gleich, durchstieß das Netz mit dem Kopf und raffte dann schnell den Nektar an sich, der Schlangenfresser.
13.28.9
तदादायाद्रवच्छीघ्रं गरुडः श्वसनो यथा ।
अथ सन्नाहमकरोद्वृत्रहा विबुधैः सह ॥ १३.२८.९ ॥
Ihn nehmend, stürmte Garuḍa schnell davon wie der Wind. Dann legte Indra, der Vṛtra-Töter, zusammen mit den Göttern seine Rüstung an.
13.28.10
ततो मातलिसंयुक्तं हरिभिः स्वर्णमालिभिः ।
आरुरोह रथं शीघ्रं सूर्याग्निसमतेजसम् ॥ १३.२८.१० ॥
Dann bestieg er schnell den Wagen, mit Mātali verbunden, gezogen von goldbekränzten Rossen, an Glanz der Sonne und dem Feuer gleich.
13.28.11
सोऽभ्यद्रवत्पक्षिराजं वृत्रहा पाकशासनः ।
उद्यम्य निशितं वज्रं वज्रहस्तो महाबलः ॥ १३.२८.११ ॥
Jener Vṛtra-Töter, Indra, der Herr Pākas, stürzte sich auf den König der Vögel, den scharfen Donnerkeil erhebend, der Mächtige mit dem Donnerkeil in der Hand.
13.28.12
तथैव गरुडो राजन्वज्रहस्तं समाद्रवत् ।
ततो वै मातलिं प्राह शीघ्रं वाहय वाजिनः ॥ १३.२८.१२ ॥
Ebenso, o König, stürmte Garuḍa auf den mit dem Donnerkeil in der Hand zu. Dann sprach er zu Mātali: »Schnell, lenke die Rosse.«
13.28.13
अथ दिव्यं महाघोरं गरुडाय ससर्ज ह ।
वज्रं सहस्रनयनस्तिग्मवेगपराक्रमः ॥ १३.२८.१३ ॥
Dann schleuderte der Tausendäugige gegen Garuḍa einen göttlichen, überaus schrecklichen Donnerkeil von scharfer Geschwindigkeit und Tapferkeit.
13.28.14
उत्सिसृक्षन्तमाज्ञाय वज्रं वै त्रिदशेश्वरम् ।
तूर्णं वेगपरो भूत्वा जगाम पततांवरः ॥ १३.२८.१४ ॥
Als er erkannte, dass der Herr der Götter den Donnerkeil schleudern wollte, eilte der beste der Vögel, ganz auf Schnelligkeit bedacht, rasch voran.
13.28.15
पितामहनिसर्गेण ज्ञात्वा लब्धवरः खगः ।
आयुधानां वरं वज्रमथ शक्रमुवाच ह ॥ १३.२८.१५ ॥
Der Vogel, der durch die Gnade des Urahnen eine Gabe erhalten hatte, erkannte dies und sprach dann zu Indra über den Donnerkeil, die beste aller Waffen.
13.28.16
वृत्रहन्नेष वज्रस्ते वरो लब्धः पितामहात् ।
अतः सम्मानमाकाङ्क्षन्मुञ्चाम्येकं तनूरुहम् ॥ १३.२८.१६ ॥
O Vṛtra-Töter! Dieser Donnerkeil ist die Gabe, die du vom Urahnen erhalten hast. Deshalb lasse ich, begierig nach deiner Ehre, eine meiner Federn los.
13.28.17
एतेनायुधराजेन यदि शक्तोसि वृत्रहन् ।
हन्यास्त्वं परया शक्तया गच्छाम्यहमनामयः ॥ १३.२८.१७ ॥
O Vṛtra-Töter! Wenn du mit dieser königlichen Waffe dazu fähig bist, so triff mich mit höchster Kraft; ich werde unversehrt davongehen.
13.28.18
तत्तु तूर्णं तदा वज्रं स्वेन वेगेन भारत ।
जघान परया शक्त्या न चैनमदहद्भृशम् ॥ १३.२८.१८ ॥
O Bhārata! Da schlug der Donnerkeil schnell mit eigener Wucht und höchster Kraft zu, doch er verbrannte ihn nicht sehr.
13.28.19
ततो देवर्षयो राजन्गच्छन्तो वै विहायसा ।
दृष्ट्वा वज्रं विवक्तं तं पक्षइपर्णेऽब्रुवन्वचः ॥ १३.२८.१९ ॥
Da sahen, o König, die Devarṣis, die durch den Himmel zogen, den Donnerkeil losgelöst auf der Feder des Vogels und sprachen diese Worte.
13.28.20
सुपर्णः पक्षिगरुडो यस्य पर्णे वरायुधम् ।
विषक्तं देवराजस्य वृत्रहन्तुः सनातनम् ॥ १३.२८.२० ॥
Dieser Vogel ist Suparṇa Garuḍa, an dessen Feder die vortreffliche, ewige Waffe des Götterkönigs haftet, des Vṛtra-Töters.
13.28.21
एवं सुपर्णो विहगो वैनतेयः प्रतापवान् ।
ऋषयस्तं विजानन्ति चाग्नेयं वैष्णवं पुनः ॥ १३.२८.२१ ॥
So erkennen die Weisen den Vogel Suparṇa, den mächtigen Sohn der Vinatā, den Vainateya, wiederum als den Träger der Waffe des Agni und Viṣṇu.
13.28.22
वेदाभिष्टुतमत्यर्थं स्वर्गमार्गफलप्रदम् ।
तनुपर्णं सुपर्णस्य जगृहुर्बर्हिणस्तथा ॥ १३.२८.२२ ॥
Die dünne Feder des Suparṇa, von den Veden hoch gepriesen und den Lohn des Himmelswegs gewährend, nahmen ebenso die Pfauen an sich.
13.28.23
मयूराविस्मिताः सर्वे आद्रवन्ति स्म वज्रिणम् ॥ १३.२८.२३ ॥
Alle Pfauen liefen erstaunt auf den Träger des Donnerkeils zu.