مهابهاراتا · أدهيايا 13.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.40.1
आत्मन्यग्नौ समाध्नाय य एते कुरुनन्दन ।
द्विजातयो व्रतोपेता जपयज्ञपरायणाः ॥ १३.४०.१ ॥
يا فرح الكورو، هؤلاء الدفيجاتيون الذين يثبتون النار في الذات، المتحلون بالنذور، المنصرفون إلى قربان الترديد،
13.40.2
यजन्त्यारम्भयज्ञैश्च मानसं यज्ञमास्थिताः ।
अग्निभ्यश्च परं नास्ति येषामेषोऽव्यवस्थितः ॥ १३.४०.२ ॥
الذين يقربون بقرابين البداية ويعتمدون القربان الذهني، ولا شيء عندهم أعلى من النيران، وطريقهم لم يستقر بعد،
13.40.3
तेषां गतिर्महाप्राज्ञ कीदृशी किम्पराश्च ते ।
एतदिच्छामि तत्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १३.४०.३ ॥
ما مصيرهم، يا جدّ الحكيم العظيم، وإلى أي غاية عليا يتجهون؟ أريد أن أسمع هذا منك بحق.
13.40.4
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
वैकुण्ठस्य च संवादं सुपर्णस्य च भारत ॥ १३.४०.४ ॥
هنا سأحدثك، يا بهارتا، بحكاية قديمة: حوار فايكونتا (فيشنو) وسوبارنا (غارودا).
13.40.5
अमृतस्य समुत्पत्तौ देवानामसुरैः सह ।
षष्टिवर्षसहस्राणि दैवासुरमवर्तत। ॥ १३.४०.५ ॥
عند ظهور الأمريتا، استمرت حرب الآلهة والأسورا ستين ألف سنة.
13.40.6
तत्र देवास्तु दैतेयैर्वध्यन्ते भृशदारुणैः ।
त्रातारं नाधिगच्छन्ति वध्यमाना महासुरैः ॥ १३.४०.६ ॥
هناك كان الآلهة يُقتلون على أيدي الدَّيتيا الشديدي الضراوة، ولم يجدوا حاميًا وهم يُقتلون على أيدي الأسورا العظام.
13.40.7
आर्तास्ते देवदेवेशं प्रपन्नाः शरणैषिणः ।
पितामहं महाप्राज्ञं वध्यमानाः सुरेतरैः ॥ १३.४०.७ ॥
فزعوا إلى سيد سادة الآلهة، الجد العظيم الحكمة، طالبين الملاذ، إذ كانوا يُقتلون على أيدي الأسورا.
13.40.8
ता दृष्ट्वा देवता ब्रह्मा सम्भ्रान्तेन्द्रियमानसः ।
वैकुण्ठं शरणं देवं प्रतिपेदे च तैः सह ॥ १३.४०.८ ॥
ولما رأى براهما الآلهة، وقد اضطربت حواسه وعقله، لجأ معهم إلى الإله فايكونتا طلبا للملاذ.
13.40.9
ततः स देवैः सहितः पद्मयोनिर्नरेश्वर ।
तुष्टाव प्राञ्जलिर्भूत्वा नारायणमनामयम् ॥ १३.४०.९ ॥
ثم أخذ الخارج من اللوتس مع الآلهة، يا سيد البشر، يرفع كفيه ويمجّد نارايانا المنزّه عن كل عيب.
13.40.10
त्वद्रूपचिन्तनान्नाम्नां स्मरणादर्चनादपि ।
तपोयोगादिभिश्चैव श्रेयो यान्ति मनीषिणः ॥ १३.४०.१० ॥
بتأمّل صورتك، وذكر أسمائك، وحتى بالعبادة، وبالتقشف واليوغا ونحوها، يبلغ الحكماء الخير الأسمى.
13.40.11
भक्तवत्सल पद्माक्ष परमेश्वर पापहन् ।
परमात्माऽविकाराद्य नारायण नमोंस्तु ते ॥ १३.४०.११ ॥
يا محبّ عباده، يا ذا العينين كاللوتس، يا أيها الرب الأعلى، يا مُزيل الذنوب، يا الذات العليا، يا الأول غير المتغير، يا نارايانا، لك السجود.
13.40.12
नमस्ते सर्वलोकादे सर्वात्मामितविक्रम ।
सर्वभूतभविष्येश सर्वभूतमहेश्वर ॥ १३.४०.१२ ॥
لك السجود، يا أصل جميع العوالم، يا روح الكل، يا ذا القوة اللامحدودة، يا رب ما مضى وما سيأتي من الكائنات، يا مهيشفارا لجميع الكائنات.
13.40.13
देवानामपि देवस्त्वं सर्वविद्यापरायणः ।
जगद्वीजसमाहार जगतः परमो ह्यसि ॥ १३.४०.१३ ॥
أنت إله الآلهة، المكرّس لكل علم. يا جامع بذرة العالم، إنك حقًا الأعلى في العالم.
13.40.14
त्रायस्व देवता वीर दानवाद्यैः सुपीडिताः ।
लोकांश्च लोकपालांश्च ऋषींश्च जयतांवर ॥ १३.४०.१४ ॥
أيها البطل، احمِ الآلهة المثقلة بالألم من الدانافا وغيرهم؛ واحمِ العوالم وحُماة العوالم والحكماء أيضًا، يا أفضل المنتصرين.
13.40.15
वेदाः साङ्गोपनिषदः सरहस्याः ससङ्ग्रहाः ।
सोङ्काराः सवषट्काराः प्राहुस्त्वां यज्ञमुत्तमम् ॥ १३.४०.१५ ॥
الفيدا بأطرافها وأوبانيشادها، وأسرارها ومجموعاتها، مع الأوم والفاشاط، تسمّيك القربان الأسمى.
13.40.16
पवित्राणां पवित्रं च मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
तपस्विनां तपश्चैव दैवतं देवतास्वपि ॥ १३.४०.१६ ॥
أطهر الطاهرين وأسعد السعداء؛ تقشّف المتقشفين، وبين الآلهة أنت الإله أيضًا.
13.40.17
एवमादिपुरस्कारैर्ऋक्सामयजुषां गणैः ।
वैकुण्ठं तुष्टुवुर्देवाः सर्वे ब्रह्मर्षिभिः सह ॥ १३.४०.१७ ॥
بمثل هذه التكريمات الأولى، مع جماعات الريج والسامان واليجوس، سبّح جميع الآلهة مع الحكماء البراهمة فيشنو فايكونتا.
13.40.18
ततोऽन्तरिक्षे वागासीन्मेघगम्भीरनिस्वना ।
जेष्यध्वं दानवान्यूयं मयैव सह सङ्गरे ॥ १३.४०.१८ ॥
ثم ارتفع في السماء صوت عميق كالسحابة الرعدية: «ستنتصرون على الدانافا في المعركة، معي وحدي.»
13.40.19
ततो देवगणानां च दानवानां च युध्यताम् ।
प्रादुरासीन्महातेजाः शार्ङ्गचक्रगदाधरः ॥ १३.४०.१९ ॥
ثم، بينما كانت جيوش الآلهة والدانافا تقاتل، ظهر ذو البهاء العظيم، حامل قوس شارنغا والقرص والمِقمعة.
13.40.20
सुपर्णपृष्ठमास्थाय तेजसा प्रदहन्निव ।
व्यधमद्दानवान्सर्वान्बाहुद्रविणतेजसा ॥ १३.४०.२० ॥
راكبًا على ظهر غارودا، كأنه يحرق بسطوعه، ضرب جميع الدانافا بإشراق قوة ذراعيه.
13.40.21
तं समासाद्य समरे दैत्यदानवपुङ्गवाः ।
व्यनश्यन्त महाराज पतङ्गा इव पावकम् ॥ १३.४०.२१ ॥
يا ملكي العظيم، لما دنوا منه في القتال هلك خيار الدايتيا والدانافا كما تهلك الفراشات أمام النار.
13.40.22
स विजित्यासुरान्सर्वान्दानवांश्च महामतिः ।
पश्यतामेव देवानां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४०.२२ ॥
بعد أن انتصر على جميع الأسورا والدانافا، اختفى ذلك العظيم الحكمة في الموضع نفسه أمام أعين الآلهة.
13.40.23
तं दृष्ट्वान्तर्हितं देवा विष्णुं देवामितद्युतिम् ।
विस्मयोत्फुल्लनयना ब्रह्माणमिदमब्रुवन् ॥ १३.४०.२३ ॥
لما رأت الآلهة فيشنو ذا البهاء اللامحدود قد اختفى، فتحت أعينها دهشةً، وقالت لبراهما هذه الكلمات.
13.40.24
भगवन्सर्वलोकेश सर्वलोकपितामह ।
इदमत्यद्भुतं वृत्तं तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.२४ ॥
أيها المبارك، سيد العوالم كلها، جد العوالم كلها، ينبغي لك أن تحدثنا بهذه الحادثة العجيبة للغاية.
13.40.25
दैवासुरेऽस्मिन्सङ्ग्रामे त्राता येन वयं विभो ।
एतद्विज्ञातुमिच्छामः कुतोसौ कश्च तत्वतः ॥ १३.४०.२५ ॥
أيها السيد القدير، نرغب في معرفة الحقيقة: من كان ذلك الذي حمانا في هذه الحرب بين الآلهة والأسورا، ومن أين أتى.
13.40.26
कोऽयमस्मान्परित्राय तूष्णीमेव यथागतम् ।
प्रतिप्रयातो दिव्यात्मा तं नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.२६ ॥
من كان هذا الروح الإلهي الذي حمانا ثم انصرف في صمت كما جاء؟ ينبغي أن تخبرنا عنه.
13.40.27
एवमुक्तः सुरैः सर्वैर्वचनं वचनार्थवित् ।
उवाच पद्मनाभस्य पूर्वरूपं प्रति प्रभो ॥ १३.४०.२७ ॥
فلما سأله جميع الآلهة هكذا، تكلم العارف بمعاني الكلمات عن الصورة الأولى لذي السرة اللوتسية، أيها السيد.
13.40.28
न ह्येनं वेद तत्वेन भुवनं भुवनेश्वरम् ।
सङ्ख्यातुं नैव चात्मानं निर्गुणं गुणिनां वरम् ॥ १३.४०.२८ ॥
حقًا لا أحد يعرفه بحقيقته، سيد العوالم؛ ولا يمكن إحصاؤه، وهو بلا صفات لكنه أفضل ذوي الصفات.
13.40.29
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
सुपर्णस्य च संवादमृषीणां चापि देवताः ॥ १३.४०.२९ ॥
هنا سأروي لك حكاية قديمة، حوار سوبارنا (غارودا)، وكذلك حوار الحكماء والآلهة.
13.40.30
पुरा ब्रह्मर्षयश्चैव सिद्दाश्च भुवनेश्वरम् ।
आश्रित्य हिमवत्पृष्ठे चक्रिरे विविधाः कथाः ॥ १३.४०.३० ॥
في الزمن القديم، لجأ البراهمارشيون والسيدهات إلى سيد العوالم، فرووا حكايات شتى على سفح الهيمالايا.
13.40.31
तेषां कथयतां तत्र कथान्ते पततां वरः ।
प्रादुरासीन्महातेजा वाहश्चक्रगदाभृतः ॥ १३.४०.३१ ॥
وبينما كانوا يروون هناك القصص، عند نهاية الحكاية، ظهر أفضل الطيور، مركوب حامل القرص والمِقمعة (فيشنو)، ذو البهاء العظيم.
13.40.32
स तानृषीन्समासाद्य विनयावनताननः ।
अवतीर्य महावीर्यस्तानृषीनभिजग्मिवान् ॥ १३.४०.३२ ॥
فذلك العظيم الشجاع، إذ دنا من أولئك الحكماء ووجهه منحنٍ تواضعاً، نزل وذهب إليهم.
13.40.33
अभ्यर्चितः स ऋषिभिः स्वागतेन महाबलः ।
उपाविशत तेजस्वी भूमौ वेगवतां वरः ॥ १३.४०.३३ ॥
وقد أكرمه الحكماء بالترحيب، فجلس على الأرض ذلك القوي المتألق، أفضل السريعين.
13.40.34
तमासीनं महात्मानं वैनतेयं महाद्युतिम् ।
ऋषयः परिपप्रच्छुर्महात्मानस्तपस्विनः ॥ १३.४०.३४ ॥
فسأل الحكماء الزهّاد ذوو النفوس العظيمة، سأل بتمام ذلك العظيم الجالس، فاينتيا (غارودا)، ذا البهاء الكبير.
13.40.35
कौतूहलं वैनतेय परं नो हृदि वर्तते ।
तस्य नान्योस्ति वक्तेह त्वामृते पन्नगाशन ॥ १३.४०.३५ ॥
يا فاينتيا، في قلوبنا فضول عظيم حول هذا؛ ليس هنا من يقوله غيرك، يا آكل الثعابين.
13.40.36
तदाख्यातमिहेच्छामो भवता प्रश्नमुत्तमम् ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्राञ्जलिर्विनतासुतः ॥ १३.४०.३६ ॥
نود أن نسمع منك هنا الجواب على ذلك السؤال الممتاز. ولما خوطب بذلك، أجاب ابن فيناتا وهو مُقِلّ اليدين.
13.40.37
धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मां ब्रह्मर्षिसत्तमाः ।
प्रष्टव्यं प्रष्टुमिच्छन्ति प्रीतिमन्तोऽनसूयकाः ॥ १३.४०.३७ ॥
أنا مبارك ومنعم عليّ، إذ يرغب فيّ أفاضل البراهمارشيين، المملوءون بالمحبة والخالون من الحسد، في أن يسألوني.
13.40.38
किं मया ब्रूत वक्तव्यं कार्यं च वदतां वराः ।
यूयं हि मां यथायुक्तं सर्वं वै प्रष्टुमर्हथ ॥ १३.४०.३८ ॥
يا أفضل المتكلمين، ماذا أقول وماذا أفعل؟ إنكم حقًا جديرون بأن تسألوني كل شيء كما يليق.
13.40.39
नमस्कृत्वा ह्यनन्ताय ततस्त ऋषिसत्तमाः ।
प्रष्टुं प्रचक्रमुस्तत्र वैनतेयं महाबलम् ॥ १३.४०.३९ ॥
ثم شرع أولئك أفاضل الحكماء، بعد أن أدّوا التحية للاّمتناهي، في سؤال فينتيا القوي هناك.
13.40.40
देवदेवं महात्मानं नारायणमनामयम् ।
भवानुपास्ते वरदं कुतोऽसौ कश्च तत्वतः ॥ १३.४०.४० ॥
إله الآلهة، العظيم النفس، ناراياناُ الخالي من العيوب، واهب الأمنيات الذي تعبده — من أين هو، ومن هو في الحقيقة؟
13.40.41
प्रकृतिर्विकृतिर्वाऽस्य कीदृशी क्वनु संस्थितिः ।
एतद्भवन्तं पृच्छामो देवोऽयं क्व कृतालयः ॥ १३.४०.४१ ॥
ما طبيعته الأصلية أو تجلّيه، وأين يقيم؟ هذا نسألك عنه: أين اتخذ هذا الإله مسكنه؟
13.40.42
एथ भक्तप्रियो देवः प्रियभक्तस्तथैव च ।
त्वं प्रियश्चास्य भक्तश्च नान्यः काश्यप विद्यते ॥ १३.४०.४२ ॥
هذا الإله محبوب لمتعبديه، وأنت أيضًا عابده المحبوب. يا كاشيابا، ليس له متعبد آخر مثلك.
13.40.43
मुष्णन्निव मनश्चक्षूंष्यविभाव्यतनुर्विभुः ।
अनादिमध्यनिधनो न विद्मैनं कुतो ह्यसौ ॥ १३.४०.४३ ॥
كأنه يسلب العقول والأبصار، والمتجلّي بالذات صورته غير مدركة. ليس له بداية ولا وسط ولا نهاية. لا نعرفه، ولا نعرف حتى كيف هو.
13.40.44
वेदेष्वपि च विश्वात्मा गीयते न च विद्महे ।
तत्वतस्तत्वभूतात्मा विभुर्नित्यः सनातनः ॥ १३.४०.४४ ॥
حتى في الفيدا يُتغنّى بروح الكون، ولكننا لا نعرفه على حقيقته. ذلك المتجلّي، الذات التي هي جوهر الحقيقة، أزلي خالد.
13.40.45
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
गुणाश्चैषां यथासङ्ख्यं भावाभावौ तथैव च ॥ १३.४०.४५ ॥
الأرض والهواء والفضاء والماء، والخامس النار. وصفاتها تتبع على ترتيبها، وكذلك الوجود والعدم.
13.40.46
तमः सत्वं रजश्चैव भावाश्चैव तदात्मकाः ।
मनो बुद्धिश्च तेजश्च बुद्धिगम्यानि तत्वतः।
जायन्ते तात तस्माद्धि तिष्ठते तेष्वसौ विभुः ॥ १३.४०.४६ ॥
ينشأ الظلام والصفاء والشغف، وأحوال الكون التي على طبعها؛ وكذلك العقل والبصيرة والضياء، المدركة حقًا بالعقل. يا بني، ومن ذلك وفيه يقيم ذلك المتجلّي.
13.40.47
सञ्चिन्त्य बहुधा बुद्ध्या नाध्यवस्यामहे परम् ।
तस्य देवस्य तत्वेन तन्नः शंस यथातथम् ॥ १३.४०.४७ ॥
رغم أننا تأملنا فيه بعقولنا بشتى الوجوه، لا نستطيع أن نحدد الأعلى. فحدّثنا بحقيقة ذلك الإله كما هي على وجهها.
13.40.48
एतमेव परं प्रश्नं कौतूहलसमन्विताः ।
एवं भवन्तं पृच्छामस्तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.४८ ॥
هذا السؤال الأعلى نطرحه، ونحن مملوؤون بالفضول. وهكذا نسألك؛ فجدير بك أن تحدّثنا به.
13.40.49
स्थूलतो यस्तु भगवांस्तेनैव स्वेन हेतुना ।
त्रैलोक्यस्य तु रक्षार्थं दृश्यते रूपमास्थितः ॥ १३.४०.४९ ॥
الرب المبارك الذي، لذلك السبب نفسه، يظهر في صورة ظاهرة، متخذا هيئة لحماية العوالم الثلاثة.
13.40.50
मया तु महदाश्चर्यं पुरा दृष्टं सनातने ।
देवे श्रीवत्सनिलये तच्छृणुध्वमशेषतः ॥ १३.४०.५० ॥
في زمن مضى رأيت عجبا عظيما عند الإله الأزلي الذي مسكنه يحمل علامة شريفاسا، فاسمعوه كله.
13.40.51
न स्म शक्यो मया वेत्तुं न भवद्भिः कथञ्चन ।
यथा मां प्राह भगवांस्तथा तच्छ्रुयतां मम ॥ १३.४०.५१ ॥
لا يمكن لي ولا لكم بأي وجه أن نعرفه؛ فاسمعوه مني كما قاله لي الرب المبارك.
13.40.52
मयाऽमृतं देवतानां मिषतामृषिसत्तमाः ।
हृतं विपाट्य तं यन्त्रं विद्राव्यामृतरक्षिणः ॥ १३.४०.५२ ॥
يا أفضل الحكماء! بينما كانت الآلهة تنظر، شققت تلك الآلة، واختطفت أمرت الخلود، وطردت حراس الأمرت.
13.40.53
देवता विमुखीकृत्य सेन्द्राः समरुतो मृधे ।
उन्मथ्याशु गिरींश्चैव विक्षोभ्य च महोदधिं ॥ १३.४०.५३ ॥
بعد أن أدبرت الآلهة، مع إندرا والماروتا، في المعركة، وسرعان ما اقتلعت الجبال، وحركت المحيط العظيم.
13.40.54
तं दृष्ट्वा मम विक्रान्तं वागुवाचाशरीरिणी ।
प्रीतोस्मि ते वैनतेय कर्मणाऽनेन सुव्रत।
अवृथा तेऽस्तु मद्वाक्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १३.४०.५४ ॥
ولما رأى تلك البسالة مني، تكلم صوت لا جسد له: «إني راضٍ عنك يا فينتيا، يا صاحب العهد الحسن، بهذا الفعل. ولا يذهب قولي باطلاً. قل ماذا أفعل لك؟»
13.40.55
तामेवंवादिनीं वाचमहं प्रत्युक्तवांस्तदा ।
ज्ञातुमिच्छामि कस्त्वं हि ततो मे दास्यसे वरम्।
प्रकृतिर्विकृतिर्वा त्वं देवो वा दानवोपि वा ॥ १३.४०.५५ ॥
فأجبتُ ذلك الصوت الذي يتكلم هكذا: أريد أن أعرف من أنت، ثم تمنحني نعمة. أأنت في هيئتك الطبيعية أم في هيئة متغيرة، أإله أنت أم دانافا؟
13.40.56
ततो जलदगम्भीरं प्रहस्य वदतांवरः ।
उंवाच वरदः प्रीतः काले त्वं माऽभिवेत्स्यसि ॥ १३.४०.५६ ॥
فضحك بصوت عميق كالسحاب، أفضل المتكلمين، واهب النعم، وقال مسرورًا: ستعرف في حينه.
13.40.57
वाहनं भव मे साधो वरं दद्मि तवोत्तमम् ।
न ते वीर्येण सदृशः कश्चिल्लोके भविष्यति ॥ १३.४०.५७ ॥
أيها الصالح، كن مركبي؛ وأمنحك أسمى نعمة. لن يكون في العالم من يضاهي بأسك.
13.40.58
पतङ्ग पततांश्रेष्ठ न देवो नापि दानवः ।
मत्सखित्वमनुप्राप्तो दुर्धर्षश्च भविष्यसि ॥ १३.४०.५८ ॥
يا باتانغا، أفضل الطائرين، لستَ إلهًا ولا حتى دانافا. وبعد أن نلتَ صداقتي ستصبح منيعًا لا يُقهر.
13.40.59
तमब्रवं देवदेवं मामेवंवादिनं परम् ।
प्रयतः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रणम्य शिरसा विभुम् ॥ १३.४०.५९ ॥
قلتُ لإله الآلهة، الأعلى المحيط بكل شيء، وهو يتكلم هكذا، بخشوع ويدين مضمومتين، منحنيًا برأسي إجلالًا:
13.40.60
एवमेतन्महाबाहो सर्वमेतद्भविष्यति ।
वाहनं ते भविष्यामि यथा वदति मां भवान् ॥ १३.४०.६० ॥
يا ذا الذراعين القويتين، سيتحقق كل هذا على هذا النحو. وكما تقول لي، سأكون مركبك.
13.40.61
मम चापि महाबुद्धे निश्चयं श्रूयतामिति ।
ध्वजस्तेऽहं भविष्यामि रथस्थस्य न संशयः ॥ १३.४०.६१ ॥
واسمع أيضًا عزمي يا ذا الحكمة العظيمة: سأكون رايتك، أنت القائم على العربة، ولا شك في ذلك.
13.40.62
तथास्त्विति स मामुक्त्वा भूयः प्राह महामनाः ।
न ते गतिविघातोऽद्य भविष्यत्यमृतं विना ॥ १३.४०.६२ ॥
"فليكن ذلك"، قال لي، ثم عاد ذو النفس الكبيرة فقال: "من دون الخلود لن يعيق حركتك اليوم شيء."
13.40.63
एवं कृत्वा तु समयं देवदेवः सनातनः ।
मामुक्त्वा साधयस्वेति यथाऽभिप्रायतो गतः ॥ १३.४०.६३ ॥
وبعد أن عقد هذا الاتفاق، قال لي إله الآلهة الأزلي: "أنجزه"، ثم مضى كما أراد.
13.40.64
ततोऽहं कृतसंवादो येन केनापि सत्तमाः ।
कौतूहलसमाविष्टः पितरं कश्यपं गतः ॥ १३.४०.६४ ॥
ثم، بعد أن أتممت ذلك الحوار، يا خيرة الأخيار، ذهبت وقد امتلأت فضولًا إلى أبي كشيبا بأي شكل.
13.40.65
सोहं पितरमासाद्य प्रणिपत्याभिवाद्य च ।
सर्वमेतद्यथातथ्यमुक्तवान्पितुरन्तिके ॥ १३.४०.६५ ॥
اقتربت من أبي، وسجدت له وحييته، ثم رويت له كل هذا كما وقع تمامًا في حضرته.
13.40.66
श्रुत्वा तु भगवान्मह्यं ध्यानमेवान्वपद्यत ।
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा मामाह वदतां वरः ॥ १३.४०.६६ ॥
ولما سمع ذلك، غرق المبارك في التأمل؛ وبعد أن تأمل لحظة، قال لي خير المتكلمين:
13.40.67
धन्योस्यनुगृहीतश्च यत्त्वं तेन महात्मना ।
संवादं कृतवांस्तात गुह्येन परमात्मना ॥ १३.४०.६७ ॥
يا بني، أنت مبارك ومنعم عليك من ذلك العظيم النفس، إذ دار بينك وبينه حوار سرّي حول الذات العليا.
13.40.68
स्थूलदृश्यः स भगवांस्तेन तेनैव हेतुना ।
दृश्यतेऽव्यक्तरूपस्थः प्रधानप्रभवाप्ययः ॥ १३.४०.६८ ॥
ذلك الرب المبارك يُرى بصورة ظاهرة كثيفة لذلك السبب نفسه، ومع ذلك يقيم في صورة غير متجلّية، وهو أصل المادة الأولى ومنتهاها.
13.40.69
मया हि स महातेजा नान्ययोगसमाधिना ।
तपसोग्रेण तेजस्वी तोषितस्तपसांनिधिः ॥ १३.४०.६९ ॥
لم أرضِ ذلك العظيم الضياء بسمادهي يوغا أخرى، بل بالتقشّف الشديد؛ فهو كنز جميع أنواع التقشف.
13.40.70
ततो मे दर्शयामास तोषयन्निव पुत्रक ।
श्वेतपीतारुणनिभः कद्रूकपिलपिङ्गलः ॥ १३.४०.७० ॥
ثم تجلّى لي، كأنه يسرّني، يا بني: يشبه الأبيض والأصفر والأحمر، أشقر كأفاعي كدرو.
13.40.71
रक्तनीलासितनिभः सहस्रोदरपाणिमान् ।
द्विसाहस्रमहावक्त्र एकाक्षः शतलोचनः ॥ १३.४०.७१ ॥
يشبه الأحمر والأزرق والأسود، له ألف بطن وألف يد، وألفان من الأفواه الكبيرة، وعين واحدة ومائة عين.
13.40.72
अनिष्पन्दा निराहाराः समानाः सूर्यतेजसा ।
तमुपासन्ति परमं गुह्यमक्षरमव्ययम् ॥ १३.४०.७२ ॥
ساكنون، صائمون، مساوون لضياء الشمس، يعبدونه، ذلك الأعلى السرّي الذي لا يفنى ولا يتغير.
13.40.73
समासाद्य तु तं विश्वमहं मूर्ध्ना प्रणम्य च ।
ऋग्यजुःसामभिः स्तुत्वा शरण्यं शरणं गतः ॥ १३.४०.७३ ॥
لما اقتربتُ من ذاك الكوني، وانحنيتُ برأسي ساجدًا، ومدحتُه بأناشيد الريج واليجوس والسامان، لجأتُ إلى الملجإ الجدير باللجوء.
13.40.74
महामेघौघधीरेण स्वरेण जयतांवरः ।
आभाष्य पुत्रपुत्रेति इदमाह धृतं वचः ॥ १३.४०.७४ ॥
بصوتٍ ثابتٍ كدويّ السحابة العظيمة، خاطبه أفضلُ الظافرين قائلًا: «يا بُنيّ، يا بُنيّ»، وقال هذا القولَ الرزين.
13.40.75
त्वयाऽभ्युदयकामेन तपश्चीर्णं महामुने ।
अमुक्तस्त्वं समासङ्गैरविमुक्तोऽद्य पश्यसि ॥ १३.४०.७५ ॥
أيها الحكيم العظيم، لقد مارستَ التقشف راغبًا في الازدهار؛ ولكنك لم تتحرر بعد من تعلّقاتك الوثيقة، فترى نفسك اليوم غير متحرر.
13.40.76
यदा सङ्गैर्विमुक्तश्च गतमोहो गतस्पृहः ।
भविष्यसि सदा ब्रह्म मामनुध्यास्यसे द्विज ॥ १३.४०.७६ ॥
حين تتحرر من التعلقات، وتخلو من الوهم والشهوة، أيها المولود مرتين، ستكون دائمًا براهمن، وتتأمل فيّ.
13.40.77
ऐकान्तिकीं मतिं कृत्वा मद्भक्तो मत्परायणः ।
ज्ञास्यसे मां ततो ब्रह्मन्वीतमोहश्च तत्वतः ॥ १३.४०.७७ ॥
إذا جعلتَ عزمك خالصًا لا يتشعب، وصرتَ عابدًا لي وقاصدًا إياي، أيها البراهمي، فحينئذٍ تعرفني حقًا متحررًا من الوهم.
13.40.78
तेन त्वं कृतसंवादः स्वतः सर्वहितैषिणा ।
विश्वरूपेण देवेन पुरुषेण महात्मना।
तमेवाराधय क्षिप्रं तमाराध्य न सीदसि ॥ १३.४०.७८ ॥
لقد حاورتَ ذلك الإله ذا الصورة الكونية، الرجلَ العظيم الروح، الذي يريد بذاته خير الجميع. فاعبده سريعًا؛ فإذا عبدتَه لم تغرق في الحزن.
13.40.79
सोहमेवं भगवता पित्रा ब्रह्मर्षिसत्तमाः ।
अनुनीतो यथान्यायं स्वमेव भवनं गतः ॥ १३.४०.७९ ॥
يا أفضل البراهمارشيين، هكذا، بعد أن نصحني أبي المبجل وفق الحق، عدت إلى مسكني الخاص.