Mahābhārata · Adhyāya 13.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.40.1
आत्मन्यग्नौ समाध्नाय य एते कुरुनन्दन ।
द्विजातयो व्रतोपेता जपयज्ञपरायणाः ॥ १३.४०.१ ॥
Ó alegria dos Kurus, estes dvijas que estabelecem o fogo no eu, dotados de votos e devotados ao sacrifício da recitação:
13.40.2
यजन्त्यारम्भयज्ञैश्च मानसं यज्ञमास्थिताः ।
अग्निभ्यश्च परं नास्ति येषामेषोऽव्यवस्थितः ॥ १३.४०.२ ॥
que sacrificam com ritos de início e se apoiam no sacrifício mental, para quem nada é superior aos fogos, e cujo caminho ainda não está firme:
13.40.3
तेषां गतिर्महाप्राज्ञ कीदृशी किम्पराश्च ते ।
एतदिच्छामि तत्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १३.४०.३ ॥
Qual é o destino deles, ó sábio avô, e a que fim supremo se dedicam? Isto desejo ouvir de ti com verdade.
13.40.4
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
वैकुण्ठस्य च संवादं सुपर्णस्य च भारत ॥ १३.४०.४ ॥
Aqui te narrarei, ó Bhārata, uma antiga história: o diálogo de Vaikuṇṭha (Viṣṇu) e Suparṇa (Garuḍa).
13.40.5
अमृतस्य समुत्पत्तौ देवानामसुरैः सह ।
षष्टिवर्षसहस्राणि दैवासुरमवर्तत। ॥ १३.४०.५ ॥
Quando o néctar surgiu, a guerra entre deuses e asuras durou sessenta mil anos.
13.40.6
तत्र देवास्तु दैतेयैर्वध्यन्ते भृशदारुणैः ।
त्रातारं नाधिगच्छन्ति वध्यमाना महासुरैः ॥ १३.४०.६ ॥
Ali os deuses eram mortos pelos Daityas, extremamente ferozes; abatidos pelos grandes asuras, não encontravam protetor.
13.40.7
आर्तास्ते देवदेवेशं प्रपन्नाः शरणैषिणः ।
पितामहं महाप्राज्ञं वध्यमानाः सुरेतरैः ॥ १३.४०.७ ॥
Aflitos, buscaram refúgio junto ao senhor dos senhores dos deuses, o grande sábio avô, pois eram mortos pelos asuras.
13.40.8
ता दृष्ट्वा देवता ब्रह्मा सम्भ्रान्तेन्द्रियमानसः ।
वैकुण्ठं शरणं देवं प्रतिपेदे च तैः सह ॥ १३.४०.८ ॥
Ao vê-los, Brahmā, com os sentidos e a mente perturbados, buscou refúgio com eles junto ao deus Vaikuṇṭha.
13.40.9
ततः स देवैः सहितः पद्मयोनिर्नरेश्वर ।
तुष्टाव प्राञ्जलिर्भूत्वा नारायणमनामयम् ॥ १३.४०.९ ॥
Então o nascido do lótus, junto com os deuses, ó senhor dos homens, de mãos postas, louvou Nārāyaṇa, o imaculado.
13.40.10
त्वद्रूपचिन्तनान्नाम्नां स्मरणादर्चनादपि ।
तपोयोगादिभिश्चैव श्रेयो यान्ति मनीषिणः ॥ १३.४०.१० ॥
Pela contemplação da tua forma, pela lembrança dos teus nomes, mesmo pela adoração, e pela austeridade, pelo yoga e outros meios, os sábios alcançam o bem supremo.
13.40.11
भक्तवत्सल पद्माक्ष परमेश्वर पापहन् ।
परमात्माऽविकाराद्य नारायण नमोंस्तु ते ॥ १३.४०.११ ॥
Amante dos devotos, de olhos de lótus, senhor supremo, destruidor do pecado, Eu supremo, primordial e imutável, Nārāyaṇa, homenagem a ti.
13.40.12
नमस्ते सर्वलोकादे सर्वात्मामितविक्रम ।
सर्वभूतभविष्येश सर्वभूतमहेश्वर ॥ १३.४०.१२ ॥
Homenagem a ti, origem de todos os mundos, Eu de todos, de poder imensurável, senhor dos seres passados e futuros, grande senhor de todos os seres.
13.40.13
देवानामपि देवस्त्वं सर्वविद्यापरायणः ।
जगद्वीजसमाहार जगतः परमो ह्यसि ॥ १३.४०.१३ ॥
Tu és o deus até dos deuses, devotado a todo saber. Coletor da semente do mundo, tu és de fato o supremo do mundo.
13.40.14
त्रायस्व देवता वीर दानवाद्यैः सुपीडिताः ।
लोकांश्च लोकपालांश्च ऋषींश्च जयतांवर ॥ १३.४०.१४ ॥
Ó herói, protege os deuses, gravemente afligidos pelos Dānavas e outros; protege também os mundos, os guardiões dos mundos e os sábios, ó melhor dos vitoriosos.
13.40.15
वेदाः साङ्गोपनिषदः सरहस्याः ससङ्ग्रहाः ।
सोङ्काराः सवषट्काराः प्राहुस्त्वां यज्ञमुत्तमम् ॥ १३.४०.१५ ॥
Os Vedas, com seus membros e Upaniṣads, com seus segredos e compêndios, com o oṃ e o vaṣaṭ, chamam-te o sacrifício supremo.
13.40.16
पवित्राणां पवित्रं च मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
तपस्विनां तपश्चैव दैवतं देवतास्वपि ॥ १३.४०.१६ ॥
O mais puro dos puros e o mais auspicioso dos auspiciosos; a austeridade dos ascetas, e entre os deuses também tu és a divindade.
13.40.17
एवमादिपुरस्कारैर्ऋक्सामयजुषां गणैः ।
वैकुण्ठं तुष्टुवुर्देवाः सर्वे ब्रह्मर्षिभिः सह ॥ १३.४०.१७ ॥
Com tais honras preliminares, junto com as hostes do Ṛg, do Sāman e do Yajus, todos os deuses com os sábios brâmanes louvaram Vaikuṇṭha.
13.40.18
ततोऽन्तरिक्षे वागासीन्मेघगम्भीरनिस्वना ।
जेष्यध्वं दानवान्यूयं मयैव सह सङ्गरे ॥ १३.४०.१८ ॥
Então uma voz se ergueu no céu, profunda como uma nuvem de trovão: «Vós vencereis os Dānavas na batalha, junto comigo somente.»
13.40.19
ततो देवगणानां च दानवानां च युध्यताम् ।
प्रादुरासीन्महातेजाः शार्ङ्गचक्रगदाधरः ॥ १३.४०.१९ ॥
Então, enquanto as hostes dos deuses e dos dānavas lutavam, apareceu aquele de grande esplendor, portador do arco Śārṅga, do disco e da maça.
13.40.20
सुपर्णपृष्ठमास्थाय तेजसा प्रदहन्निव ।
व्यधमद्दानवान्सर्वान्बाहुद्रविणतेजसा ॥ १३.४०.२० ॥
Montado no dorso de Garuḍa, como se queimasse com seu esplendor, derrubou todos os dānavas com o brilho do poder de seus braços.
13.40.21
तं समासाद्य समरे दैत्यदानवपुङ्गवाः ।
व्यनश्यन्त महाराज पतङ्गा इव पावकम् ॥ १३.४०.२१ ॥
Ao se aproximarem dele em batalha, os melhores dos daityas e dānavas perecerem, grande rei, como mariposas diante do fogo.
13.40.22
स विजित्यासुरान्सर्वान्दानवांश्च महामतिः ।
पश्यतामेव देवानां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४०.२२ ॥
Tendo vencido todos os asuras e dānavas, aquele de grande sabedoria desapareceu ali mesmo, diante dos próprios deuses.
13.40.23
तं दृष्ट्वान्तर्हितं देवा विष्णुं देवामितद्युतिम् ।
विस्मयोत्फुल्लनयना ब्रह्माणमिदमब्रुवन् ॥ १३.४०.२३ ॥
Vendo Viṣṇu, de esplendor sem medida, desaparecido, os deuses, com os olhos arregalados de espanto, disseram estas palavras a Brahmā.
13.40.24
भगवन्सर्वलोकेश सर्वलोकपितामह ।
इदमत्यद्भुतं वृत्तं तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.२४ ॥
Ó bem-aventurado, senhor de todos os mundos, avô de todos os mundos, deverias nos contar este acontecimento tão maravilhoso.
13.40.25
दैवासुरेऽस्मिन्सङ्ग्रामे त्राता येन वयं विभो ।
एतद्विज्ञातुमिच्छामः कुतोसौ कश्च तत्वतः ॥ १३.४०.२५ ॥
Ó poderoso senhor, desejamos saber em verdade quem foi aquele que nos protegeu nesta guerra dos deuses e asuras, e de onde ele veio.
13.40.26
कोऽयमस्मान्परित्राय तूष्णीमेव यथागतम् ।
प्रतिप्रयातो दिव्यात्मा तं नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.२६ ॥
Quem era este de alma divina que nos protegeu e depois partiu em silêncio, como havia chegado? Deverias contar-nos sobre ele.
13.40.27
एवमुक्तः सुरैः सर्वैर्वचनं वचनार्थवित् ।
उवाच पद्मनाभस्य पूर्वरूपं प्रति प्रभो ॥ १३.४०.२७ ॥
Assim interpelado por todos os deuses, aquele que conhece o sentido das palavras falou sobre a forma anterior do de umbigo de lótus, ó senhor.
13.40.28
न ह्येनं वेद तत्वेन भुवनं भुवनेश्वरम् ।
सङ्ख्यातुं नैव चात्मानं निर्गुणं गुणिनां वरम् ॥ १३.४०.२८ ॥
Na verdade ninguém o conhece, o senhor dos mundos, em sua essência; nem ele próprio, sem qualidades mas o melhor dos dotados de qualidades, pode ser contado.
13.40.29
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
सुपर्णस्य च संवादमृषीणां चापि देवताः ॥ १३.४०.२९ ॥
Aqui vou narrar-te uma história antiga: o diálogo de Suparṇa (Garuḍa), e também o dos sábios e dos deuses.
13.40.30
पुरा ब्रह्मर्षयश्चैव सिद्दाश्च भुवनेश्वरम् ।
आश्रित्य हिमवत्पृष्ठे चक्रिरे विविधाः कथाः ॥ १३.४०.३० ॥
Nos tempos antigos, os brahmarṣis e os siddhas, tendo se refugiado no senhor dos mundos, contaram diversas histórias no cume do Himālaya.
13.40.31
तेषां कथयतां तत्र कथान्ते पततां वरः ।
प्रादुरासीन्महातेजा वाहश्चक्रगदाभृतः ॥ १३.४०.३१ ॥
Enquanto contavam histórias ali, ao final do relato, apareceu o melhor dos que voam, a montaria daquele que porta o disco e a maça (Viṣṇu), de grande esplendor.
13.40.32
स तानृषीन्समासाद्य विनयावनताननः ।
अवतीर्य महावीर्यस्तानृषीनभिजग्मिवान् ॥ १३.४०.३२ ॥
Aquele de grande valor, aproximando-se daqueles sábios com o rosto inclinado em humildade, desceu e foi até eles.
13.40.33
अभ्यर्चितः स ऋषिभिः स्वागतेन महाबलः ।
उपाविशत तेजस्वी भूमौ वेगवतां वरः ॥ १३.४०.३३ ॥
Honrado com uma recepção pelos sábios, aquele poderoso e brilhante, o melhor dos velozes, sentou-se no chão.
13.40.34
तमासीनं महात्मानं वैनतेयं महाद्युतिम् ।
ऋषयः परिपप्रच्छुर्महात्मानस्तपस्विनः ॥ १३.४०.३४ ॥
Os sábios, ascetas de grande alma, interrogaram minuciosamente aquele magnânimo sentado, Vainateya (Garuḍa), de grande esplendor.
13.40.35
कौतूहलं वैनतेय परं नो हृदि वर्तते ।
तस्य नान्योस्ति वक्तेह त्वामृते पन्नगाशन ॥ १३.४०.३५ ॥
Ó Vainateya, existe em nossos corações uma grande curiosidade sobre isso; não há aqui outro que o diga além de ti, ó devorador de serpentes.
13.40.36
तदाख्यातमिहेच्छामो भवता प्रश्नमुत्तमम् ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्राञ्जलिर्विनतासुतः ॥ १३.४०.३६ ॥
Desejamos ouvir aqui de ti a resposta àquela excelente pergunta. Assim interpelado, o filho de Vinatā respondeu com as mãos postas.
13.40.37
धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मां ब्रह्मर्षिसत्तमाः ।
प्रष्टव्यं प्रष्टुमिच्छन्ति प्रीतिमन्तोऽनसूयकाः ॥ १३.४०.३७ ॥
Sou abençoado e favorecido, pois vós, os melhores dos brahmarṣis, cheios de afeto e livres de inveja, desejais perguntar-me.
13.40.38
किं मया ब्रूत वक्तव्यं कार्यं च वदतां वराः ।
यूयं हि मां यथायुक्तं सर्वं वै प्रष्टुमर्हथ ॥ १३.४०.३८ ॥
Melhores dos oradores, o que devo dizer e o que devo fazer? Sois de fato dignos de me perguntar tudo, como convém.
13.40.39
नमस्कृत्वा ह्यनन्ताय ततस्त ऋषिसत्तमाः ।
प्रष्टुं प्रचक्रमुस्तत्र वैनतेयं महाबलम् ॥ १३.४०.३९ ॥
Então aqueles melhores dos sábios, tendo prestado homenagem ao Infinito, começaram a interrogar ali o poderoso Vainateya.
13.40.40
देवदेवं महात्मानं नारायणमनामयम् ।
भवानुपास्ते वरदं कुतोऽसौ कश्च तत्वतः ॥ १३.४०.४० ॥
O deus dos deuses, o magnânimo e imaculado Nārāyaṇa, o concedente de dádivas, a quem adoras: de onde ele vem e quem ele é em verdade?
13.40.41
प्रकृतिर्विकृतिर्वाऽस्य कीदृशी क्वनु संस्थितिः ।
एतद्भवन्तं पृच्छामो देवोऽयं क्व कृतालयः ॥ १३.४०.४१ ॥
Qual é a sua natureza original ou manifestação, e onde ele habita? Isto te perguntamos: onde este deus fez a sua morada?
13.40.42
एथ भक्तप्रियो देवः प्रियभक्तस्तथैव च ।
त्वं प्रियश्चास्य भक्तश्च नान्यः काश्यप विद्यते ॥ १३.४०.४२ ॥
Este deus é querido dos seus devotos, e tu és também o seu devoto amado. Ó Kāśyapa, não há outro devoto seu como tu.
13.40.43
मुष्णन्निव मनश्चक्षूंष्यविभाव्यतनुर्विभुः ।
अनादिमध्यनिधनो न विद्मैनं कुतो ह्यसौ ॥ १३.४०.४३ ॥
Como se roubasse as mentes e os olhos, o onipresente tem uma forma que não se pode discernir. Não tem começo, meio nem fim. Não o conhecemos; nem sabemos como ele é.
13.40.44
वेदेष्वपि च विश्वात्मा गीयते न च विद्महे ।
तत्वतस्तत्वभूतात्मा विभुर्नित्यः सनातनः ॥ १३.४०.४४ ॥
Mesmo nos Vedas a alma do universo é cantada, mas não o conhecemos verdadeiramente. Esse onipresente, alma que é a essência da realidade, é eterno e perene.
13.40.45
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
गुणाश्चैषां यथासङ्ख्यं भावाभावौ तथैव च ॥ १३.४०.४५ ॥
A terra, o ar, o espaço, a água e, como quinto, o fogo. Suas qualidades seguem em ordem, e assim também a existência e a não existência.
13.40.46
तमः सत्वं रजश्चैव भावाश्चैव तदात्मकाः ।
मनो बुद्धिश्च तेजश्च बुद्धिगम्यानि तत्वतः।
जायन्ते तात तस्माद्धि तिष्ठते तेष्वसौ विभुः ॥ १३.४०.४६ ॥
Escuridão, bondade e paixão, e os estados de ser de mesma natureza, surgem; também a mente, o intelecto e o brilho, verdadeiramente cognoscíveis pelo intelecto. Querido filho, daquilo e neles permanece esse onipresente.
13.40.47
सञ्चिन्त्य बहुधा बुद्ध्या नाध्यवस्यामहे परम् ।
तस्य देवस्य तत्वेन तन्नः शंस यथातथम् ॥ १३.४०.४७ ॥
Embora tenhamos refletido sobre isso de muitas maneiras com o intelecto, não conseguimos determinar o supremo. Diga-nos a verdadeira natureza daquele deus, tal como ela é.
13.40.48
एतमेव परं प्रश्नं कौतूहलसमन्विताः ।
एवं भवन्तं पृच्छामस्तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.४८ ॥
É esta a suprema questão que, cheios de curiosidade, fazemos. Assim te perguntamos; cabe a ti nos dizer.
13.40.49
स्थूलतो यस्तु भगवांस्तेनैव स्वेन हेतुना ।
त्रैलोक्यस्य तु रक्षार्थं दृश्यते रूपमास्थितः ॥ १३.४०.४९ ॥
O bem-aventurado Senhor, que, por essa mesma razão sua, aparece em forma grosseira, assumindo uma figura para a proteção dos três mundos.
13.40.50
मया तु महदाश्चर्यं पुरा दृष्टं सनातने ।
देवे श्रीवत्सनिलये तच्छृणुध्वमशेषतः ॥ १३.४०.५० ॥
Outrora vi uma grande maravilha no deus eterno, cuja morada traz a marca Śrīvatsa. Ouvi-a por completo.
13.40.51
न स्म शक्यो मया वेत्तुं न भवद्भिः कथञ्चन ।
यथा मां प्राह भगवांस्तथा तच्छ्रुयतां मम ॥ १३.४०.५१ ॥
Não pode ser conhecido por mim nem por vós de nenhum modo. Ouvi-o de mim, tal como o bem-aventurado Senhor mo disse.
13.40.52
मयाऽमृतं देवतानां मिषतामृषिसत्तमाः ।
हृतं विपाट्य तं यन्त्रं विद्राव्यामृतरक्षिणः ॥ १३.४०.५२ ॥
Ó melhores dos sábios, enquanto os deuses observavam, rasguei aquele artifício, roubei o néctar da imortalidade e pus em fuga os guardiões do néctar.
13.40.53
देवता विमुखीकृत्य सेन्द्राः समरुतो मृधे ।
उन्मथ्याशु गिरींश्चैव विक्षोभ्य च महोदधिं ॥ १३.४०.५३ ॥
Tendo posto os deuses, com Indra e os Marutas, em fuga na batalha, arrancando rapidamente as montanhas e agitando o grande oceano.
13.40.54
तं दृष्ट्वा मम विक्रान्तं वागुवाचाशरीरिणी ।
प्रीतोस्मि ते वैनतेय कर्मणाऽनेन सुव्रत।
अवृथा तेऽस्तु मद्वाक्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १३.४०.५४ ॥
Ao ver aquela minha bravura, uma voz incorpórea falou: 'Estou satisfeito contigo, ó Vainateya, ó tu de bons votos, por este feito. Que a minha palavra não seja vã. Diz, o que devo fazer por ti?'
13.40.55
तामेवंवादिनीं वाचमहं प्रत्युक्तवांस्तदा ।
ज्ञातुमिच्छामि कस्त्वं हि ततो मे दास्यसे वरम्।
प्रकृतिर्विकृतिर्वा त्वं देवो वा दानवोपि वा ॥ १३.४०.५५ ॥
À voz que assim falava respondi então: quero saber quem és; então me concederás uma dádiva. Estás na tua forma natural ou alterada, és um deus ou um dānava?
13.40.56
ततो जलदगम्भीरं प्रहस्य वदतांवरः ।
उंवाच वरदः प्रीतः काले त्वं माऽभिवेत्स्यसि ॥ १३.४०.५६ ॥
Então, rindo com uma voz profunda como uma nuvem, o melhor dos oradores, o concedente de dádivas, satisfeito, disse: no tempo devido saberás.
13.40.57
वाहनं भव मे साधो वरं दद्मि तवोत्तमम् ।
न ते वीर्येण सदृशः कश्चिल्लोके भविष्यति ॥ १३.४०.५७ ॥
Ó bondoso, torna-te a minha montaria; concedo-te a dádiva suprema. No mundo ninguém será igual ao teu valor.
13.40.58
पतङ्ग पततांश्रेष्ठ न देवो नापि दानवः ।
मत्सखित्वमनुप्राप्तो दुर्धर्षश्च भविष्यसि ॥ १३.४०.५८ ॥
Ó Patanga, o melhor dos voadores, não és um deus nem um dānava. Tendo alcançado a minha amizade, serás invencível.
13.40.59
तमब्रवं देवदेवं मामेवंवादिनं परम् ।
प्रयतः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रणम्य शिरसा विभुम् ॥ १३.४०.५९ ॥
A ele, o deus dos deuses, o supremo onipresente, que assim falava, eu disse, reverente e de mãos postas, inclinando a cabeça em homenagem.
13.40.60
एवमेतन्महाबाहो सर्वमेतद्भविष्यति ।
वाहनं ते भविष्यामि यथा वदति मां भवान् ॥ १३.४०.६० ॥
Ó de braços poderosos, tudo isto assim acontecerá. Conforme me dizes, serei a tua montaria.
13.40.61
मम चापि महाबुद्धे निश्चयं श्रूयतामिति ।
ध्वजस्तेऽहं भविष्यामि रथस्थस्य न संशयः ॥ १३.४०.६१ ॥
E ouve também a minha resolução, ó tu de grande sabedoria: serei o estandarte para ti, que estás no carro; não há dúvida.
13.40.62
तथास्त्विति स मामुक्त्वा भूयः प्राह महामनाः ।
न ते गतिविघातोऽद्य भविष्यत्यमृतं विना ॥ १३.४०.६२ ॥
"Assim seja", disse-me ele, e o magnânimo falou de novo: "Sem o néctar, hoje não haverá obstáculo ao teu movimento."
13.40.63
एवं कृत्वा तु समयं देवदेवः सनातनः ।
मामुक्त्वा साधयस्वेति यथाऽभिप्रायतो गतः ॥ १३.४०.६३ ॥
Feito este acordo, o deus dos deuses eterno me disse: "Cumpre-o", e partiu como pretendia.
13.40.64
ततोऽहं कृतसंवादो येन केनापि सत्तमाः ।
कौतूहलसमाविष्टः पितरं कश्यपं गतः ॥ १३.४०.६४ ॥
Então, concluída aquela conversa, ó melhores dos bons, cheio de curiosidade fui de alguma forma ter com meu pai Kaśyapa.
13.40.65
सोहं पितरमासाद्य प्रणिपत्याभिवाद्य च ।
सर्वमेतद्यथातथ्यमुक्तवान्पितुरन्तिके ॥ १३.४०.६५ ॥
Aproximei-me de meu pai, prostrei-me e saudei-o, e contei-lhe tudo isto exatamente como se passara, na sua presença.
13.40.66
श्रुत्वा तु भगवान्मह्यं ध्यानमेवान्वपद्यत ।
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा मामाह वदतां वरः ॥ १३.४०.६६ ॥
Ao ouvir isto, o venerável entrou em meditação; e, depois de meditar por um momento, o melhor dos oradores disse-me:
13.40.67
धन्योस्यनुगृहीतश्च यत्त्वं तेन महात्मना ।
संवादं कृतवांस्तात गुह्येन परमात्मना ॥ १३.४०.६७ ॥
Querido filho, és abençoado e favorecido por aquele magnânimo, pois ele manteve contigo um diálogo secreto sobre o Paramātman.
13.40.68
स्थूलदृश्यः स भगवांस्तेन तेनैव हेतुना ।
दृश्यतेऽव्यक्तरूपस्थः प्रधानप्रभवाप्ययः ॥ १३.४०.६८ ॥
Aquele bem-aventurado Senhor é visto em forma grosseira por essa mesma razão, mas permanece em forma não manifesta, origem e dissolução da matéria primordial.
13.40.69
मया हि स महातेजा नान्ययोगसमाधिना ।
तपसोग्रेण तेजस्वी तोषितस्तपसांनिधिः ॥ १३.४०.६९ ॥
Eu agradei aquele de grande esplendor não por outra absorção de yoga, mas pela austeridade feroz; ele é o tesouro de todas as austeridades.
13.40.70
ततो मे दर्शयामास तोषयन्निव पुत्रक ।
श्वेतपीतारुणनिभः कद्रूकपिलपिङ्गलः ॥ १३.४०.७० ॥
Então ele se mostrou a mim, como se me satisfizesse, meu filho: semelhante ao branco, amarelo e vermelho, fulvo como as serpentes geradas por Kadrū.
13.40.71
रक्तनीलासितनिभः सहस्रोदरपाणिमान् ।
द्विसाहस्रमहावक्त्र एकाक्षः शतलोचनः ॥ १३.४०.७१ ॥
Semelhante ao vermelho, ao azul e ao negro, tinha mil ventres e mãos, duas mil grandes bocas, um olho e cem olhos.
13.40.72
अनिष्पन्दा निराहाराः समानाः सूर्यतेजसा ।
तमुपासन्ति परमं गुह्यमक्षरमव्ययम् ॥ १३.४०.७२ ॥
Imóveis, em jejum, iguais ao esplendor do sol, adoram-no, o supremo, secreto, imperecível e inalterável.
13.40.73
समासाद्य तु तं विश्वमहं मूर्ध्ना प्रणम्य च ।
ऋग्यजुःसामभिः स्तुत्वा शरण्यं शरणं गतः ॥ १३.४०.७३ ॥
Tendo-me aproximado dele, o universal, e curvado a cabeça, tendo-o louvado com os versos Ṛg, Yajus e Sāma, fui buscar refúgio junto àquele digno de refúgio.
13.40.74
महामेघौघधीरेण स्वरेण जयतांवरः ।
आभाष्य पुत्रपुत्रेति इदमाह धृतं वचः ॥ १३.४०.७४ ॥
Com voz firme como o estrondo de uma grande nuvem, o melhor dos vencedores o chamou «filho, ó filho» e proferiu estas palavras medidas.
13.40.75
त्वयाऽभ्युदयकामेन तपश्चीर्णं महामुने ।
अमुक्तस्त्वं समासङ्गैरविमुक्तोऽद्य पश्यसि ॥ १३.४०.७५ ॥
Ó grande sábio, praticaste austeridades desejando prosperidade; mas, preso por apegos estreitos, ainda não estás libertado, e por isso hoje te vês não libertado.
13.40.76
यदा सङ्गैर्विमुक्तश्च गतमोहो गतस्पृहः ।
भविष्यसि सदा ब्रह्म मामनुध्यास्यसे द्विज ॥ १३.४०.७६ ॥
Quando estiveres libertado dos apegos, livre de ilusão e desejo, ó dvija, serás sempre Brahman e meditarás em mim.
13.40.77
ऐकान्तिकीं मतिं कृत्वा मद्भक्तो मत्परायणः ।
ज्ञास्यसे मां ततो ब्रह्मन्वीतमोहश्च तत्वतः ॥ १३.४०.७७ ॥
Tendo fixado a tua resolução de forma exclusiva, sendo meu devoto e voltado para mim, ó brâmane, então, livre da ilusão, me conhecerás na verdade.
13.40.78
तेन त्वं कृतसंवादः स्वतः सर्वहितैषिणा ।
विश्वरूपेण देवेन पुरुषेण महात्मना।
तमेवाराधय क्षिप्रं तमाराध्य न सीदसि ॥ १३.४०.७८ ॥
Conversaste com aquele deus de forma universal, o Puruṣa magnânimo, que por si mesmo deseja o bem de todos. Adora-o depressa; tendo-o adorado, não submergirás na aflição.
13.40.79
सोहमेवं भगवता पित्रा ब्रह्मर्षिसत्तमाः ।
अनुनीतो यथान्यायं स्वमेव भवनं गतः ॥ १३.४०.७९ ॥
Ó melhores dos brahmarṣis, assim, instruído segundo a ordem justa por meu venerável pai, retornei à minha própria morada.