Mahābhārata · Adhyāya 13.40
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.40.1
आत्मन्यग्नौ समाध्नाय य एते कुरुनन्दन ।
द्विजातयो व्रतोपेता जपयज्ञपरायणाः ॥ १३.४०.१ ॥
O Wonne der Kurus, diese Dvijas, die das Feuer im Selbst gründen, mit Gelübden begabt und dem Opfer der Rezitation ergeben—
13.40.2
यजन्त्यारम्भयज्ञैश्च मानसं यज्ञमास्थिताः ।
अग्निभ्यश्च परं नास्ति येषामेषोऽव्यवस्थितः ॥ १३.४०.२ ॥
die mit Opfern des Beginnens opfern und sich auf das geistige Opfer stützen, für die nichts über den Feuern steht und deren Weg noch ungefestigt ist—
13.40.3
तेषां गतिर्महाप्राज्ञ कीदृशी किम्पराश्च ते ।
एतदिच्छामि तत्वेन त्वत्तः श्रोतुं पितामह ॥ १३.४०.३ ॥
Was ist ihr Ziel, o weiser Großvater, und welchem höchsten Zweck sind sie ergeben? Dies möchte ich von dir wahrhaft hören.
13.40.4
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
वैकुण्ठस्य च संवादं सुपर्णस्य च भारत ॥ १३.४०.४ ॥
Hier will ich dir, o Bhārata, eine alte Geschichte erzählen: den Dialog zwischen Vaikuṇṭha (Viṣṇu) und Suparṇa (Garuḍa).
13.40.5
अमृतस्य समुत्पत्तौ देवानामसुरैः सह ।
षष्टिवर्षसहस्राणि दैवासुरमवर्तत। ॥ १३.४०.५ ॥
Als der Nektar entstand, dauerte der Krieg zwischen Göttern und Asuras sechzigtausend Jahre.
13.40.6
तत्र देवास्तु दैतेयैर्वध्यन्ते भृशदारुणैः ।
त्रातारं नाधिगच्छन्ति वध्यमाना महासुरैः ॥ १३.४०.६ ॥
Dort wurden die Götter von den überaus grimmigen Daityas erschlagen; von den großen Asuras getötet, fanden sie keinen Beschützer.
13.40.7
आर्तास्ते देवदेवेशं प्रपन्नाः शरणैषिणः ।
पितामहं महाप्राज्ञं वध्यमानाः सुरेतरैः ॥ १३.४०.७ ॥
Gequält suchten sie Zuflucht bei dem Herrn der Götterherren, dem großweisen Ahnherrn, denn sie wurden von den Asuras erschlagen.
13.40.8
ता दृष्ट्वा देवता ब्रह्मा सम्भ्रान्तेन्द्रियमानसः ।
वैकुण्ठं शरणं देवं प्रतिपेदे च तैः सह ॥ १३.४०.८ ॥
Als Brahmā sie sah, mit verwirrten Sinnen und Geist, suchte er mit ihnen Zuflucht bei dem Gott Vaikuṇṭha.
13.40.9
ततः स देवैः सहितः पद्मयोनिर्नरेश्वर ।
तुष्टाव प्राञ्जलिर्भूत्वा नारायणमनामयम् ॥ १३.४०.९ ॥
Da pries der lotusgeborene Brahmā zusammen mit den Göttern, o Herr der Menschen, mit gefalteten Händen Nārāyaṇa, den Makellosen.
13.40.10
त्वद्रूपचिन्तनान्नाम्नां स्मरणादर्चनादपि ।
तपोयोगादिभिश्चैव श्रेयो यान्ति मनीषिणः ॥ १३.४०.१० ॥
Durch die Betrachtung deiner Gestalt, das Gedenken deiner Namen, selbst durch Verehrung, sowie durch Askese, Yoga und dergleichen erlangen die Weisen das höchste Heil.
13.40.11
भक्तवत्सल पद्माक्ष परमेश्वर पापहन् ।
परमात्माऽविकाराद्य नारायण नमोंस्तु ते ॥ १३.४०.११ ॥
Freund der Gläubigen, lotusäugiger, höchster Herr, Vernichter der Sünde, höchstes Selbst, unwandelbarer Urgrund, Nārāyaṇa, dir sei Verehrung.
13.40.12
नमस्ते सर्वलोकादे सर्वात्मामितविक्रम ।
सर्वभूतभविष्येश सर्वभूतमहेश्वर ॥ १३.४०.१२ ॥
Dir sei Verehrung, Urgrund aller Welten, Selbst aller Wesen, von unermesslicher Macht, Herr der vergangenen und künftigen Wesen, großer Herr aller Wesen.
13.40.13
देवानामपि देवस्त्वं सर्वविद्यापरायणः ।
जगद्वीजसमाहार जगतः परमो ह्यसि ॥ १३.४०.१३ ॥
Du bist der Gott selbst der Götter, dem alles Wissen hingegeben ist. Sammler des Keimes der Welt, du bist fürwahr das Höchste der Welt.
13.40.14
त्रायस्व देवता वीर दानवाद्यैः सुपीडिताः ।
लोकांश्च लोकपालांश्च ऋषींश्च जयतांवर ॥ १३.४०.१४ ॥
O Held, beschütze die Götter, schwer bedrängt von den Dānavas und anderen; beschütze auch die Welten, die Weltenhüter und die Weisen, o Bester der Sieger.
13.40.15
वेदाः साङ्गोपनिषदः सरहस्याः ससङ्ग्रहाः ।
सोङ्काराः सवषट्काराः प्राहुस्त्वां यज्ञमुत्तमम् ॥ १३.४०.१५ ॥
Die Veden, mit ihren Gliedern und Upaniṣaden, mit ihren Geheimnissen und Sammlungen, mit dem oṃ und dem vaṣaṭ, nennen dich das höchste Opfer.
13.40.16
पवित्राणां पवित्रं च मङ्गलानां च मङ्गलम् ।
तपस्विनां तपश्चैव दैवतं देवतास्वपि ॥ १३.४०.१६ ॥
Der Reinste unter den Reinen und das Gedeihlichste unter dem Gedeihlichen; die Askese der Asketen, und unter den Göttern bist auch du die Gottheit.
13.40.17
एवमादिपुरस्कारैर्ऋक्सामयजुषां गणैः ।
वैकुण्ठं तुष्टुवुर्देवाः सर्वे ब्रह्मर्षिभिः सह ॥ १३.४०.१७ ॥
Mit solchen vorläufigen Ehrungen, zusammen mit den Scharen des Ṛg, Sāman und Yajus, priesen alle Götter zusammen mit den brahmanischen Weisen Vaikuṇṭha.
13.40.18
ततोऽन्तरिक्षे वागासीन्मेघगम्भीरनिस्वना ।
जेष्यध्वं दानवान्यूयं मयैव सह सङ्गरे ॥ १३.४०.१८ ॥
Da erhob sich am Himmel eine Stimme, tief wie eine Gewitterwolke: »Ihr sollt die Dānavas im Kampf besiegen, mit mir allein.«
13.40.19
ततो देवगणानां च दानवानां च युध्यताम् ।
प्रादुरासीन्महातेजाः शार्ङ्गचक्रगदाधरः ॥ १३.४०.१९ ॥
Da erschien, während die Scharen der Götter und Dānavas kämpften, der Strahlende, Träger des Bogens Śārṅga, des Diskus und der Keule.
13.40.20
सुपर्णपृष्ठमास्थाय तेजसा प्रदहन्निव ।
व्यधमद्दानवान्सर्वान्बाहुद्रविणतेजसा ॥ १३.४०.२० ॥
Auf Garuḍas Rücken sitzend, gleichsam mit seinem Glanz verbrennend, schlug er alle Dānavas nieder durch den Glanz der Macht seiner Arme.
13.40.21
तं समासाद्य समरे दैत्यदानवपुङ्गवाः ।
व्यनश्यन्त महाराज पतङ्गा इव पावकम् ॥ १३.४०.२१ ॥
Als sie ihm im Kampf nahten, gingen die Besten der Daityas und Dānavas zugrunde, großer König, wie Motten vor dem Feuer.
13.40.22
स विजित्यासुरान्सर्वान्दानवांश्च महामतिः ।
पश्यतामेव देवानां तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४०.२२ ॥
Nachdem er alle Asuras und Dānavas besiegt hatte, verschwand jener Weise von großem Verstand an eben jener Stelle, während die Götter zusahen.
13.40.23
तं दृष्ट्वान्तर्हितं देवा विष्णुं देवामितद्युतिम् ।
विस्मयोत्फुल्लनयना ब्रह्माणमिदमब्रुवन् ॥ १३.४०.२३ ॥
Als sie den Viṣṇu von grenzenlosem Glanz verschwunden sahen, sprachen die Götter mit vor Staunen geweiteten Augen zu Brahmā diese Worte.
13.40.24
भगवन्सर्वलोकेश सर्वलोकपितामह ।
इदमत्यद्भुतं वृत्तं तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.२४ ॥
O Gesegneter, Herr aller Welten, Großvater aller Welten, du solltest uns dieses überaus wunderbare Geschehen erzählen.
13.40.25
दैवासुरेऽस्मिन्सङ्ग्रामे त्राता येन वयं विभो ।
एतद्विज्ञातुमिच्छामः कुतोसौ कश्च तत्वतः ॥ १३.४०.२५ ॥
O mächtiger Herr, wir möchten in Wahrheit wissen, wer jener war, der uns in diesem Krieg der Götter und Asuras beschützte, und woher er kam.
13.40.26
कोऽयमस्मान्परित्राय तूष्णीमेव यथागतम् ।
प्रतिप्रयातो दिव्यात्मा तं नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.२६ ॥
Wer war dieser göttliche Geist, der uns beschützte und dann schweigend davonging, so wie er gekommen war? Du solltest uns von ihm erzählen.
13.40.27
एवमुक्तः सुरैः सर्वैर्वचनं वचनार्थवित् ।
उवाच पद्मनाभस्य पूर्वरूपं प्रति प्रभो ॥ १३.४०.२७ ॥
So angesprochen von allen Göttern, sprach er, der den Sinn der Worte kennt, über die frühere Gestalt des Lotusnabligen, o Herr.
13.40.28
न ह्येनं वेद तत्वेन भुवनं भुवनेश्वरम् ।
सङ्ख्यातुं नैव चात्मानं निर्गुणं गुणिनां वरम् ॥ १३.४०.२८ ॥
In Wahrheit kennt ihn niemand, den Herrn der Welten, seinem Wesen nach; und er selbst, ohne Eigenschaften und doch der Beste unter den Begabten, kann nicht gezählt werden.
13.40.29
अत्र ते वर्तयिष्यामि इतिहासं पुरातनम् ।
सुपर्णस्य च संवादमृषीणां चापि देवताः ॥ १३.४०.२९ ॥
Hier will ich dir eine alte Geschichte erzählen: den Dialog Suparṇas (Garuḍas), auch den der Weisen und der Götter.
13.40.30
पुरा ब्रह्मर्षयश्चैव सिद्दाश्च भुवनेश्वरम् ।
आश्रित्य हिमवत्पृष्ठे चक्रिरे विविधाः कथाः ॥ १३.४०.३० ॥
In früheren Zeiten erzählten die Brahmarṣis und Siddhas, bei dem Herrn der Welten Zuflucht suchend, auf dem Rücken des Himālaya verschiedene Geschichten.
13.40.31
तेषां कथयतां तत्र कथान्ते पततां वरः ।
प्रादुरासीन्महातेजा वाहश्चक्रगदाभृतः ॥ १३.४०.३१ ॥
Während sie dort Geschichten erzählten, erschien am Ende der Erzählung der Beste der Fliegenden, das Reittier dessen, der Diskus und Keule trägt (Viṣṇu), von großem Glanz.
13.40.32
स तानृषीन्समासाद्य विनयावनताननः ।
अवतीर्य महावीर्यस्तानृषीनभिजग्मिवान् ॥ १३.४०.३२ ॥
Jener Tapfere, der sich jenen Weisen näherte, das Antlitz in Demut geneigt, stieg herab und ging zu ihnen.
13.40.33
अभ्यर्चितः स ऋषिभिः स्वागतेन महाबलः ।
उपाविशत तेजस्वी भूमौ वेगवतां वरः ॥ १३.४०.३३ ॥
Von den Weisen mit einem Willkommen geehrt, setzte sich jener mächtige, strahlende Beste der Schnellen auf den Boden.
13.40.34
तमासीनं महात्मानं वैनतेयं महाद्युतिम् ।
ऋषयः परिपप्रच्छुर्महात्मानस्तपस्विनः ॥ १३.४०.३४ ॥
Die großherzigen asketischen Weisen befragten gründlich jenen großherzigen Sitzenden, Vainateya (Garuḍa), von großem Glanz.
13.40.35
कौतूहलं वैनतेय परं नो हृदि वर्तते ।
तस्य नान्योस्ति वक्तेह त्वामृते पन्नगाशन ॥ १३.४०.३५ ॥
O Vainateya, in unseren Herzen herrscht große Neugier darüber; außer dir gibt es hier keinen anderen, der es sagen könnte, o Schlangenfresser.
13.40.36
तदाख्यातमिहेच्छामो भवता प्रश्नमुत्तमम् ।
एवमुक्तः प्रत्युवाच प्राञ्जलिर्विनतासुतः ॥ १३.४०.३६ ॥
Wir wünschen, hier von dir die Antwort auf jene vortreffliche Frage zu hören. So angesprochen antwortete der Sohn der Vinatā mit gefalteten Händen.
13.40.37
धन्योस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मां ब्रह्मर्षिसत्तमाः ।
प्रष्टव्यं प्रष्टुमिच्छन्ति प्रीतिमन्तोऽनसूयकाः ॥ १३.४०.३७ ॥
Ich bin gesegnet und begnadet, dass ihr, die Besten unter den Brahmarṣis, voller Zuneigung und frei von Neid, mich befragen wollt.
13.40.38
किं मया ब्रूत वक्तव्यं कार्यं च वदतां वराः ।
यूयं हि मां यथायुक्तं सर्वं वै प्रष्टुमर्हथ ॥ १३.४०.३८ ॥
Beste unter den Rednern, was soll ich sagen und was soll ich tun? Ihr seid in der Tat würdig, mich alles zu fragen, wie es sich gehört.
13.40.39
नमस्कृत्वा ह्यनन्ताय ततस्त ऋषिसत्तमाः ।
प्रष्टुं प्रचक्रमुस्तत्र वैनतेयं महाबलम् ॥ १३.४०.३९ ॥
Da begannen jene besten der Weisen, nachdem sie dem Unendlichen Ehrerbietung erwiesen hatten, dort den mächtigen Vainateya zu befragen.
13.40.40
देवदेवं महात्मानं नारायणमनामयम् ।
भवानुपास्ते वरदं कुतोऽसौ कश्च तत्वतः ॥ १३.४०.४० ॥
Der Gott der Götter, der großherzige, makellose Nārāyaṇa, der Gewährer von Gunst, den du verehrst — woher stammt er, und wer ist er in Wahrheit?
13.40.41
प्रकृतिर्विकृतिर्वाऽस्य कीदृशी क्वनु संस्थितिः ।
एतद्भवन्तं पृच्छामो देवोऽयं क्व कृतालयः ॥ १३.४०.४१ ॥
Was ist seine ursprüngliche Natur oder Erscheinung, und wo weilt er? Dies fragen wir dich: Wo hat dieser Gott seine Wohnstatt genommen?
13.40.42
एथ भक्तप्रियो देवः प्रियभक्तस्तथैव च ।
त्वं प्रियश्चास्य भक्तश्च नान्यः काश्यप विद्यते ॥ १३.४०.४२ ॥
Dieser Gott ist seinen Verehrern lieb, und du bist ebenfalls sein geliebter Verehrer. O Kāśyapa, gibt es keinen anderen Verehrer von ihm wie dich.
13.40.43
मुष्णन्निव मनश्चक्षूंष्यविभाव्यतनुर्विभुः ।
अनादिमध्यनिधनो न विद्मैनं कुतो ह्यसौ ॥ १३.४०.४३ ॥
Gleichsam Geist und Augen raubend, ist der Allgegenwärtige von unerkennbarer Gestalt. Er hat weder Anfang, Mitte noch Ende. Wir kennen ihn nicht; wir wissen nicht einmal, wie er ist.
13.40.44
वेदेष्वपि च विश्वात्मा गीयते न च विद्महे ।
तत्वतस्तत्वभूतात्मा विभुर्नित्यः सनातनः ॥ १३.४०.४४ ॥
Selbst in den Veden wird die Weltseele besungen, doch wir erkennen sie nicht wirklich. Jenes allgegenwärtige Selbst, das Wesen der Wirklichkeit, ist ewig und immerdar.
13.40.45
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
गुणाश्चैषां यथासङ्ख्यं भावाभावौ तथैव च ॥ १३.४०.४५ ॥
Erde, Luft, Raum, Wasser und als fünftes das Feuer. Ihre Eigenschaften folgen in gehöriger Ordnung, ebenso Sein und Nichtsein.
13.40.46
तमः सत्वं रजश्चैव भावाश्चैव तदात्मकाः ।
मनो बुद्धिश्च तेजश्च बुद्धिगम्यानि तत्वतः।
जायन्ते तात तस्माद्धि तिष्ठते तेष्वसौ विभुः ॥ १३.४०.४६ ॥
Finsternis, Güte und Leidenschaft sowie die Daseinszustände von gleicher Natur entstehen, ebenso Geist, Verstand und Glanz, die wahrhaft dem Verstand erkennbar sind. Mein Lieber, daraus und in ihnen weilt jener Allgegenwärtige.
13.40.47
सञ्चिन्त्य बहुधा बुद्ध्या नाध्यवस्यामहे परम् ।
तस्य देवस्य तत्वेन तन्नः शंस यथातथम् ॥ १३.४०.४७ ॥
Obwohl wir es mit dem Verstand vielfach erwogen haben, vermögen wir das Höchste nicht festzustellen. Sage uns das wahre Wesen jenes Gottes, so wie es ist.
13.40.48
एतमेव परं प्रश्नं कौतूहलसमन्विताः ।
एवं भवन्तं पृच्छामस्तन्नः शंसितुमर्हसि ॥ १३.४०.४८ ॥
Diese höchste Frage stellen wir, von Wissbegier erfüllt. So fragen wir dich; es geziemt dir, es uns zu sagen.
13.40.49
स्थूलतो यस्तु भगवांस्तेनैव स्वेन हेतुना ।
त्रैलोक्यस्य तु रक्षार्थं दृश्यते रूपमास्थितः ॥ १३.४०.४९ ॥
Der erhabene Herr, der aus eben diesem eigenen Grund in grober Gestalt erscheint und zum Schutz der drei Welten eine Form angenommen hat.
13.40.50
मया तु महदाश्चर्यं पुरा दृष्टं सनातने ।
देवे श्रीवत्सनिलये तच्छृणुध्वमशेषतः ॥ १३.४०.५० ॥
Einst sah ich ein großes Wunder bei dem ewigen Gott, dessen Wohnsitz das Śrīvatsa-Zeichen trägt. Hört es vollständig an.
13.40.51
न स्म शक्यो मया वेत्तुं न भवद्भिः कथञ्चन ।
यथा मां प्राह भगवांस्तथा तच्छ्रुयतां मम ॥ १३.४०.५१ ॥
Er kann weder von mir noch von euch auf irgendeine Weise erkannt werden. Hört es von mir, so wie der erhabene Herr es mir gesagt hat.
13.40.52
मयाऽमृतं देवतानां मिषतामृषिसत्तमाः ।
हृतं विपाट्य तं यन्त्रं विद्राव्यामृतरक्षिणः ॥ १३.४०.५२ ॥
O Beste der Weisen, während die Götter zusahen, spaltete ich jene Vorrichtung, raubte das Nektar der Unsterblichkeit und schlug die Hüter des Nektars in die Flucht.
13.40.53
देवता विमुखीकृत्य सेन्द्राः समरुतो मृधे ।
उन्मथ्याशु गिरींश्चैव विक्षोभ्य च महोदधिं ॥ १३.४०.५३ ॥
Die Götter mit Indra und den Maruts im Kampf in die Flucht geschlagen, rasch die Berge entwurzelt und den großen Ozean aufgewühlt.
13.40.54
तं दृष्ट्वा मम विक्रान्तं वागुवाचाशरीरिणी ।
प्रीतोस्मि ते वैनतेय कर्मणाऽनेन सुव्रत।
अवृथा तेऽस्तु मद्वाक्यं ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १३.४०.५४ ॥
Als sie meine Tapferkeit sah, sprach eine körperlose Stimme: »Ich bin mit dir zufrieden, o Vainateya, o du von guten Gelübden, für diese Tat. Mein Wort soll nicht vergeblich sein. Sag, was soll ich für dich tun?«
13.40.55
तामेवंवादिनीं वाचमहं प्रत्युक्तवांस्तदा ।
ज्ञातुमिच्छामि कस्त्वं हि ततो मे दास्यसे वरम्।
प्रकृतिर्विकृतिर्वा त्वं देवो वा दानवोपि वा ॥ १३.४०.५५ ॥
Jener so sprechenden Stimme antwortete ich damals: Ich möchte wissen, wer du bist; dann wirst du mir ein Gnadengeschenk gewähren. Bist du in deiner natürlichen oder einer veränderten Gestalt, ein Gott oder ein Dānava?
13.40.56
ततो जलदगम्भीरं प्रहस्य वदतांवरः ।
उंवाच वरदः प्रीतः काले त्वं माऽभिवेत्स्यसि ॥ १३.४०.५६ ॥
Da lachte der beste der Redner mit einer tiefen Stimme wie eine Wolke, der Gewährer der Gnade, erfreut, und sprach: Zur rechten Zeit wirst du es erfahren.
13.40.57
वाहनं भव मे साधो वरं दद्मि तवोत्तमम् ।
न ते वीर्येण सदृशः कश्चिल्लोके भविष्यति ॥ १३.४०.५७ ॥
O Guter, werde mein Reittier; ich gewähre dir die höchste Gnade. In der Welt wird niemand deiner Tapferkeit gleich sein.
13.40.58
पतङ्ग पततांश्रेष्ठ न देवो नापि दानवः ।
मत्सखित्वमनुप्राप्तो दुर्धर्षश्च भविष्यसि ॥ १३.४०.५८ ॥
O Patanga, bester der Flieger, du bist weder ein Gott noch ein Dānava. Da du meine Freundschaft erlangt hast, wirst du unbezwingbar sein.
13.40.59
तमब्रवं देवदेवं मामेवंवादिनं परम् ।
प्रयतः प्राञ्जलिर्भूत्वा प्रणम्य शिरसा विभुम् ॥ १३.४०.५९ ॥
Zu ihm, dem Gott der Götter, dem höchsten Allgegenwärtigen, der so sprach, sagte ich, ehrfürchtig und mit gefalteten Händen, das Haupt in Verehrung neigend.
13.40.60
एवमेतन्महाबाहो सर्वमेतद्भविष्यति ।
वाहनं ते भविष्यामि यथा वदति मां भवान् ॥ १३.४०.६० ॥
O Mächtigarmiger, all dies wird so geschehen. Wie du es mir sagst, werde ich dein Reittier sein.
13.40.61
मम चापि महाबुद्धे निश्चयं श्रूयतामिति ।
ध्वजस्तेऽहं भविष्यामि रथस्थस्य न संशयः ॥ १३.४०.६१ ॥
Höre auch meinen Entschluss, o du von großer Weisheit: Ich werde das Banner für dich sein, der du auf dem Wagen stehst; es gibt keinen Zweifel.
13.40.62
तथास्त्विति स मामुक्त्वा भूयः प्राह महामनाः ।
न ते गतिविघातोऽद्य भविष्यत्यमृतं विना ॥ १३.४०.६२ ॥
"So sei es", sagte er zu mir, und der großmütige Sprach erneut: "Ohne den Nektar wird heute kein Hindernis für deine Bewegung entstehen."
13.40.63
एवं कृत्वा तु समयं देवदेवः सनातनः ।
मामुक्त्वा साधयस्वेति यथाऽभिप्रायतो गतः ॥ १३.४०.६३ ॥
Nachdem er diese Vereinbarung getroffen hatte, sagte mir der ewige Gott der Götter: "Vollbringe es", und ging, wie er es vorhatte.
13.40.64
ततोऽहं कृतसंवादो येन केनापि सत्तमाः ।
कौतूहलसमाविष्टः पितरं कश्यपं गतः ॥ १३.४०.६४ ॥
Nachdem ich jenes Gespräch beendet hatte, o Beste der Guten, ging ich, von Neugier erfüllt, irgendwie zu meinem Vater Kaśyapa.
13.40.65
सोहं पितरमासाद्य प्रणिपत्याभिवाद्य च ।
सर्वमेतद्यथातथ्यमुक्तवान्पितुरन्तिके ॥ १३.४०.६५ ॥
Ich trat zu meinem Vater, verneigte mich und begrüßte ihn, und ich erzählte ihm alles genau so, wie es sich verhalten hatte, in seiner Gegenwart.
13.40.66
श्रुत्वा तु भगवान्मह्यं ध्यानमेवान्वपद्यत ।
स मुहूर्तमिव ध्यात्वा मामाह वदतां वरः ॥ १३.४०.६६ ॥
Als er dies hörte, versank der Ehrwürdige in Meditation; und nachdem er einen Augenblick meditiert hatte, sagte mir der Beste der Redner:
13.40.67
धन्योस्यनुगृहीतश्च यत्त्वं तेन महात्मना ।
संवादं कृतवांस्तात गुह्येन परमात्मना ॥ १३.४०.६७ ॥
Lieber Sohn, du bist gesegnet und von jenem Großherzigen begünstigt, denn er hat mit dir ein geheimes Gespräch über das höchste Selbst geführt.
13.40.68
स्थूलदृश्यः स भगवांस्तेन तेनैव हेतुना ।
दृश्यतेऽव्यक्तरूपस्थः प्रधानप्रभवाप्ययः ॥ १३.४०.६८ ॥
Jener erhabene Herr wird aus eben diesem Grund in grober Gestalt gesehen, doch er weilt in unoffenbarter Gestalt, Ursprung und Auflösung der Urmaterie.
13.40.69
मया हि स महातेजा नान्ययोगसमाधिना ।
तपसोग्रेण तेजस्वी तोषितस्तपसांनिधिः ॥ १३.४०.६९ ॥
Jenen Großglänzenden habe ich nicht durch eine andere Yoga-Versenkung erfreut, sondern durch harte Askese; er ist der Schatz aller Askesen.
13.40.70
ततो मे दर्शयामास तोषयन्निव पुत्रक ।
श्वेतपीतारुणनिभः कद्रूकपिलपिङ्गलः ॥ १३.४०.७० ॥
Dann zeigte er sich mir, gleichsam um mich zu erfreuen, mein Sohn: gleich Weiß, Gelb und Rot, rotbraun wie die Schlangen der Kadrū.
13.40.71
रक्तनीलासितनिभः सहस्रोदरपाणिमान् ।
द्विसाहस्रमहावक्त्र एकाक्षः शतलोचनः ॥ १३.४०.७१ ॥
Gleich Rot, Blau und Schwarz, hatte er tausend Bäuche und Hände, zweitausend große Münder, ein Auge und hundert Augen.
13.40.72
अनिष्पन्दा निराहाराः समानाः सूर्यतेजसा ।
तमुपासन्ति परमं गुह्यमक्षरमव्ययम् ॥ १३.४०.७२ ॥
Regungslos, fastend, dem Glanz der Sonne gleich, verehren sie ihn, das höchste, geheime, unvergängliche und unwandelbare.
13.40.73
समासाद्य तु तं विश्वमहं मूर्ध्ना प्रणम्य च ।
ऋग्यजुःसामभिः स्तुत्वा शरण्यं शरणं गतः ॥ १३.४०.७३ ॥
Ich trat zu ihm, dem All-Gestalt, neigte das Haupt, pries ihn mit den Versen aus Ṛg, Yajus und Sāma und suchte Zuflucht bei ihm, dem Zufluchtswürdigen.
13.40.74
महामेघौघधीरेण स्वरेण जयतांवरः ।
आभाष्य पुत्रपुत्रेति इदमाह धृतं वचः ॥ १३.४०.७४ ॥
Mit einer Stimme so fest wie das Grollen einer großen Wolke sprach der Beste der Sieger ihn an: «O Sohn, o Sohn», und sprach diese bedachten Worte.
13.40.75
त्वयाऽभ्युदयकामेन तपश्चीर्णं महामुने ।
अमुक्तस्त्वं समासङ्गैरविमुक्तोऽद्य पश्यसि ॥ १३.४०.७५ ॥
O großer Weiser, du hast Askese geübt aus Verlangen nach Glück; doch durch enge Anhaftungen gebunden, bist du noch nicht befreit, und so siehst du dich heute als nicht befreit.
13.40.76
यदा सङ्गैर्विमुक्तश्च गतमोहो गतस्पृहः ।
भविष्यसि सदा ब्रह्म मामनुध्यास्यसे द्विज ॥ १३.४०.७६ ॥
Wenn du von Anhaftungen befreit, frei von Verblendung und Verlangen bist, o Zweimalgeborener, wirst du immer Brahman sein und über mich meditieren.
13.40.77
ऐकान्तिकीं मतिं कृत्वा मद्भक्तो मत्परायणः ।
ज्ञास्यसे मां ततो ब्रह्मन्वीतमोहश्च तत्वतः ॥ १३.४०.७७ ॥
Hast du deinen Entschluss einzig und allein gefasst, bist mein Verehrer und mir ganz hingegeben, o Brahmane, dann wirst du, frei von Verblendung, mich in Wahrheit erkennen.
13.40.78
तेन त्वं कृतसंवादः स्वतः सर्वहितैषिणा ।
विश्वरूपेण देवेन पुरुषेण महात्मना।
तमेवाराधय क्षिप्रं तमाराध्य न सीदसि ॥ १३.४०.७८ ॥
Du hast mit jenem Gott von universeller Gestalt gesprochen, dem großherzigen Purusha, der von sich aus das Wohl aller wünscht. Verehre ihn schnell; hast du ihn verehrt, wirst du nicht im Kummer versinken.
13.40.79
सोहमेवं भगवता पित्रा ब्रह्मर्षिसत्तमाः ।
अनुनीतो यथान्यायं स्वमेव भवनं गतः ॥ १३.४०.७९ ॥
O Beste der Brahmarṣis, so, von meinem ehrwürdigen Vater gemäß der rechten Ordnung unterwiesen, kehrte ich zu meiner eigenen Wohnstätte zurück.