مهابهاراتا · أدهيايا 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
ودّعتُ أبي وقد غاب عقلي في تلك الحال، ثم بلغتُ مسكني فتفكّرتُ في ذلك المقصود نفسه.
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
وكانت نفسي غارقةً في تلك الحال وعقلي متجهًا إلى ذلك الكائن، فجلستُ أتأمل في غوفيندا الأزلي الأعلى الذي لا يزول.
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
ثبت قلبي من شوق لرؤية ناراياناً، فاتخذتُ سرعةً كالعقل والريح، ومضيت إلى أشرم ناراياناً في بدري الجميلة الواسعة.
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
ثم سجدتُ هناك لهاري، غوفيندا، منبع العالم، المحيط بكل شيء، ذي العينين كالنيلوفر، منحنيَ الرأس، وحمدتُه بأناشيد الريغ واليجور والسامة بفرح عظيم.
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
ثم رأيتُ شجرةً عظيمةً مقدسةً، التين المقدس، ملاذَ الآلهة.
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
ظهر الكائن الأزلي، عريض المنكبين ممتلئهما كأنهما ثماني مرات، حاملاً الصدفة والقرص والمرزبة، لابساً الأصفر، كالشمس عند الظهيرة، يضيء الجهات بنوره.
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
وقد مُدح وعقد الاتفاق وقال «اذهب»، فانطلق الإله بوروشوتاما، المنصرف إلى الخير الأسمى، نحو الشمال الشرقي، مضيئًا الاتجاهات والاتجاهات الفرعية بنوره الذاتي.
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
ذلك الرجل الإلهي عديم الحدود في القوة، وهو ماضٍ، تبعته مسرعًا؛ كان يمشي ببطء، الذي لا يفنى.
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
آلاف الياجانا: ثمانية وستون ألفًا، وكذلك مئة ألف، ومئة مضاعفة (هذه كانت المسافة).
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
بعد أن سرت في ذلك الطريق الطويل، رأيت نارًا عظيمة عجيبة، متوهجة، لاهبة، بلا وقود.
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
كانت تلك النار عرضها مئة ياجانا وطولها ضعف ذلك. دخلها ذلك اليوغي العظيم، متوهجًا كالنار.
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
هناك كان شامبهو، الإله العظيم، يمارس التقشف مع أوما. وبعد أن عقد اتفاقًا معه، تجاوز تلك النار.
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
وقد أنهكني التعب، كنت أتبعه بصعوبة.
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
بعد أن قطع طريقًا طويلًا أضاءته الشمس، دخل ظلامًا لا شمس فيه، بلا حدود، عظيمًا جدًا.
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
عندها توقف بصري هناك، ودخل فيه بحسب طبعه روح الكائنات، ذو الضياء العظيم.
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
عندها صرت حائرًا كأنني جامد أو أعمى أو أصم؛ ومحاطًا بالظلام لم أميّز الجهات ولا الجهات الفرعية.
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
محاطًا بذلك الظلام، لا أعرف شيئًا، وبعقل مضطرب بلغت أقصى الكرب.
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
فلجأت إلى إله الآلهة الأزلي، وبيدين مضمومتين في القلب قلت هذه الكلمات.
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
أيها الرب المبارك، سيد الماضي والمستقبل، يا خالق الكائنات الذي لا يفنى، عليك أن تحمي من جاء يلتمس اللجوء إليك، يا قاهر الأعداء.
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
إنني أتوق لمعرفة الحق. من أنت، ولمن تنتمي، ومن أين أنت؟ أيها الإله، يا من بلغت هذا الطريق، عليك أن تحميني.
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
ظهرت الذات العتيقة الأزلية قائلة: «تعال إليّ». ثم أربكني هناك الإله، غاية الكون، ضابط نفسه، ذو الصورة التي لا تُدرك، القادر المحيط بكل شيء.
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
وهناك، إذ أظهر طبيعته بذاته، أحدث السيد واهب الأمان فيّ الإعياء والخوف أيضًا.
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
وظنًّا منه أنني قد أعييت، طمأنني الرب المبارك، الذي لا يفنى ولا يزول، بصوت، ودخل ظلامًا عظيمًا.
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
وتبعته وحده، أمشي بخطى مُرهَقة بطيئة، وبدأت أتأمل بقلبي في إله الآلهة، السيد.
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
ولما عرف الرب المبارك ذو الضياء الذي لا يُحد أنني بلغت هذه الحال، أراد أن يُنعم عليّ، فأزال الظلمة.
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
ثم لما زالت الظلمة، رأيته ذا النور المتوقد، يملأ الضياء، كالشمس عند الظهيرة.
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
ورأيت في ذلك المكان، وأنا غير مضطرب، آلافًا من الرجال المضيئين بذواتهم، والنساء البديعات الغرائب.
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
لا تشرق هناك الشمس، ولا النجوم كذلك؛ ولا يتألق هناك القمر، ولا تهب الريح المحملة بالغبار.
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
تُسمع هناك من كل جانب آلات كثيرة وأغانٍ عذبة، غير مرئية لكنها ساحرة.
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
تجري أنهار ذات مياه صافية، تحفها كروم اللازورد، مليئة باللوتس وزنابق الماء والأسماك، وضفافها من رمل كاللؤلؤ.
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
لا مسلك هناك للآلهة ولا للأسورا ولا للغاندهارفا ولا للناغا ولا لليakṣa ولا للراكشاسا.
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
يُرى هناك بشرٌ مضيئون بذواتهم، عجيبو المنظر، لا تعادل الآلهةُ إشراقهم، لأن أنفسهم قد طُهّرت.
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
تجاوزهم جميعًا، ومجَّده حتى الآلهةُ، ودخل النارَ المتّقدة بلا وقود، التي لا مثيل لها.
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
وأنا الداخل بين اللهب، النارُ المشتعلة في كل الجهات، التي لا تُحتمل حتى للدايتيا والدانافا والراكشاسا والآلهة.
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
ولما بلغتُ تلك النارَ الخالدةَ المتوّجةَ باللهب، وعددتُها أشدَّ ما لا يُحتمل، فكّرتُ في نفسي بهذا.
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
في معارك كثيرة دخلتُ تلك النارَ عظيمةَ الضياء وقُذفتُ بها، ومع ذلك لم تحرقني قط.
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
وهذه النار العظيمة التي لا تُحتمل، المتوهجة أبدًا، تشتعل، ولهيبها يتلألأ أكثر من ضوء الشمس.
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
وهكذا، ورغم احتراقه بذلك البهاء المتوهج، لجأ إلى الإله حامل الصدفة والقرص والمِقمعة.
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
«أنا عبدك المخلص وتابعك؛ أيها الربّ الجامع، يليق بك أن تحميني. أيها الإله، افعل ذلك حالًا كي لا تحرقني النار.»
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
فلما علم الربّ كلامي وأنا أنوح على هذا النحو، قال بصوت عميق كالغيم: «لا تخف».
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
ثم طمأنني ذلك الربّ المبارك المحيط بكل شيء، وقال: «أيها الحليم، إنك معروف لديّ حقّ المعرفة في رؤية الحقيقة.»
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
«وما أعلمه أبوك، وتلك الحقيقة العظيمة أيضًا، معلومٌ لديّ. أيها الفينتيّ، وكذلك أنا أيضًا يُعرف بوجهٍ ما.»
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
لا يمكنك بأي حال أن تعرف صورتي العظيمة هذه. إنما يجدني الحكماء الراسخون في المعرفة، المتحررون من التملك والأنانية، المنفكون من قيود الرغبة.
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
أما أنت فدائماً مخلص لي، ذهنك متعلق بي، يا خير الطيور. لذلك ستعرفني في هذه الصورة المحسوسة، المقيم في أصل العالم.