Mahābhārata · Adhyāya 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
Nachdem ich mich von meinem Vater verabschiedet hatte, mit dem in jenen Zustand versunkenen Geist, erreichte ich meine eigene Wohnstatt und dachte über eben diesen Gegenstand nach.
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
Mit einem in jenen Zustand versenkten Selbst und einem zu jenem Wesen gewandten Geist saß ich und meditierte über Govinda, den ewigen, höchsten, unvergänglichen.
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
Mein Herz wurde fest vom Verlangen, Nārāyaṇa zu sehen. Mit einer Schnelle wie Geist und Wind begab ich mich zur Einsiedelei Nārāyaṇas in dem lieblichen, weiten Badarī.
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
Dort neigte ich mein Haupt vor Hari, Govinda, dem Ursprung der Welt, dem Allgegenwärtigen, dem lotusäugigen, und pries ihn mit den Hymnen von Ṛg, Yajus und Sāma in höchster Freude.
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
Dann sah ich einen sehr weiten heiligen Feigenbaum, die Zuflucht der Götter.
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
Es erschien die ewige Person, mit breiten, kräftigen Schultern, Muschelhorn, Diskus und Keule tragend, gelb gekleidet, dem Mittagssonne gleich, die Richtungen mit ihrem Glanz erhellend.
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
Gepriesen und nachdem er die Übereinkunft getroffen hatte, sprach er: »Geh!« Der Gott Puruṣottama, dem Höchsten Gutes zugewandt, brach nach Nordosten auf und erleuchtete die Himmelsrichtungen und Zwischenrichtungen mit seinem eigenen Glanz.
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
Jenen göttlichen Mann von unermesslicher Kraft, der dahinschritt, folgte ich eilig; er ging langsam, der Unvergängliche.
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
Tausende von Yojanas: achtundsechzigtausend, ebenso hunderttausend, und hundert verdoppelt (so weit war die Entfernung).
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
Nachdem ich jenen langen Weg gegangen war, sah ich ein wundersames, großes Feuer, brennend, lodernd, ohne Brennstoff.
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
Hundert Yojanas breit und das Doppelte lang war jenes Feuer. Jener große Yogin, leuchtend wie Feuer, trat hinein.
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
Dort vollzog Śambhu, der große Gott, zusammen mit Umā Askese. Nachdem er mit ihm eine Übereinkunft getroffen hatte, überschritt er jenes Feuer.
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
Von Erschöpfung überwältigt, folgte ich ihm irgendwie.
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
Nachdem er einen langen, von der Sonne erhellten Weg zurückgelegt hatte, drang er in die sonnenlose, grenzenlose, überaus weite Finsternis ein.
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
Da wurde mein Blick dort gehemmt, und jene Seele der Wesen von großem Glanz trat seiner Natur gemäß hinein.
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
Da wurde ich verwirrt, wie ein Stumpfer, Blinder und Tauber; von Finsternis umhüllt, erkannte ich weder die Richtungen noch die Zwischenrichtungen.
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
Von jener Finsternis umhüllt und nichts wissend, geriet ich mit verwirrtem Sinn in höchste Qual.
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
Da suchte ich Zuflucht bei dem ewigen Gott der Götter und sprach, mit gefalteten Händen im Herzen, diese Worte.
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
O Herr, gesegneter, Herr des Gewesenen und des Kommenden, unvergänglicher Schöpfer der Wesen, du sollst mich, der ich Zuflucht suche, beschützen, o Bezwinger der Feinde.
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
Ich begehre, die Wahrheit zu erkennen. Wer bist du, wessen bist du, und woher kommst du? O Gott, du, der diesen Pfad erreicht hat, sollst mich beschützen.
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
Das uralte Selbst, der Ewige, erschien und sprach: »Komm zu mir.« Dann verwirrte mich dort der Gott, das Ziel des Weltalls, selbstbeherrscht, von unbegreiflicher Gestalt, allgegenwärtig.
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
Dort, indem er seine eigene Natur durch sich selbst zeigte, rief der Herr, der Furchtlosigkeit gewährt, in mir Erschöpfung hervor und auch Furcht.
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
In der Annahme: »Er ist erschöpft«, tröstete mich der gesegnete Herr, unvergänglich und unfehlbar, mit einem Klang und drang in eine große Finsternis ein.
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
Ich folgte ihm allein, schritt mit müden, schleppenden Schritten und begann im Geiste über den Gott der Götter, den Herrn, zu meditieren.
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
Als der Erhabene von unermesslichem Glanz erkannte, dass ich in diesen Zustand gelangt war, verlangte er danach, mir Gnade zu erweisen, und vertrieb die Finsternis.
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
Als dann die Finsternis vergangen war, sah ich ihn von brennendem Glanz, von Helligkeit erfüllt, wie die Sonne am Mittag.
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
An jenem Ort sah ich, ungestört, Tausende von Männern, die aus eigenem Licht leuchteten, und überaus wundersame Frauen.
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
Dort scheint weder die Sonne, noch leuchten ebenso die Sterne; dort strahlt der Mond nicht, und kein staubiger Wind weht.
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
Dort hört man von allen Seiten viele Instrumente und süße Lieder, unsichtbar, doch entzückend.
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
Flüsse strömen mit reinem Wasser, gesäumt von Lapislazuli-Ranken, erfüllt von Lotosblüten, Seerosen und Fischen, mit Ufern aus perlenähnlichem Sand.
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
Dort gibt es keinen Durchgang, weder für Götter noch für Asuras, Gandharvas, Nāgas, Yakṣas oder Rākṣasas.
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
Dort sieht man Menschen, aus sich selbst leuchtend und von wunderbarem Anblick, deren Glanz selbst die Götter nicht gleichkommen, mit gereinigtem Selbst.
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
Auch jene überschreitend, selbst von den Göttern geehrt, trat er in das lodernde Feuer ein, das ohne Brennstoff brannte und unvergleichlich war.
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
Ich, der in die Flammen eingetreten war, das Feuer, das nach allen Seiten brennt, unerträglich selbst für Daityas, Dānavas, Rākṣasas und Götter.
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
Als ich jenes unvergängliche, mit Flammen bekränzte Feuer erreichte und es für das unerträglichste hielt, überlegte ich in meinem Geist Folgendes.
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
In vielen Schlachten wurde jenes Feuer von großer Glanzkraft von mir betreten und fortgeschleudert, doch es verbrannte mich nie.
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
Und dieses unerträgliche, ständig glühende große Feuer brennt, seine Flammen leuchten heller als das Sonnenlicht.
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
So, obwohl er von jener leuchtenden Glut verbrannt wurde, suchte er Zuflucht bei dem Gott, der Muschel, Diskus und Keule trägt.
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
'Ich bin dein Verehrer und Gefolgsmann; o Herr, es ziemt dir, mich zu beschützen. O Gott, tu es sogleich, damit das Feuer mich nicht verbrenne.'
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
Als der Herr meine Worte vernahm, während ich so klagte, sprach er mit einer Stimme so tief wie eine Wolke: 'Fürchte dich nicht.'
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
Nachdem er mich getröstet hatte, sprach der gesegnete, allgegenwärtige Herr diese Worte: 'Sanfter, in der Schau der Wahrheit kenne ich dich wirklich.'
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
'Was dein Vater kundgetan hat, und auch jene große Wahrheit, sind mir bekannt. O Vainateya, auf diese Weise muss auch ich irgendwie erkannt werden.'
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
Diese meine große Gestalt kann dir keineswegs bekannt werden. Mich finden die Weisen, die fest im Wissen gegründet sind, frei von Besitzdenken und Ichsucht, frei von den Fesseln der Begierde.
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
Du aber bist stets mir ergeben, deinen Geist auf mich gerichtet, bester der Vögel. Darum wirst du mich in dieser groben Gestalt erkennen, die im Grund der Welt verweilt.