ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
ମୁଁ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ, ସେହି ଭାବରେ ମନ ଲୀନ କରି, ନିଜ ଆବାସରେ ପହଞ୍ଚି ସେହି ବିଷୟକୁ ଚିନ୍ତା କଲି।
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
ସେହି ଭାବରେ ଆତ୍ମା ଲୀନ ହୋଇ, ସେହି ସତ୍ତାରେ ମନ ଯାଇ, ଶାଶ୍ୱତ, ପରମ, ଅବ୍ୟୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ମୁଁ ବସିଥିଲି।
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ହୃଦୟ ସ୍ଥିର ହେଲା। ମନ ଓ ବାୟୁର ବେଗରେ ସେହି ବେଗ ଧାରଣ କରି ମୁଁ ରମଣୀୟ ବିଶାଳ ବଦରୀର ନାରାୟଣାଶ୍ରମକୁ ଗଲି।
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
ତା'ପରେ ସେଠାରେ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, କମଳନୟନ ଗୋବିନ୍ଦ ହରିଙ୍କୁ ମସ୍ତକ ନତ କରି ପ୍ରଣାମ କଲି, ଏବଂ ଋକ୍, ଯଜୁଃ, ସାମ ମନ୍ତ୍ରରେ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲି।
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଅତି ବିଶାଳ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ ମୁଁ ଦେଖିଲି।
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
ଆଠଗୁଣ ପୁଷ୍ଟ କାନ୍ଧ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣକାରୀ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସନାତନ ପୁରୁଷ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଦିଗ ଆଲୋକିତ କରି।
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସନ୍ଧି କରି, 'ଯାଅ' ବୋଲି, ଶ୍ରେୟରେ ରତ ଦେବ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଈଶାନ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ; ନିଜ ତେଜରେ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ଆଲୋକିତ କରି।
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
ସେଇ ଦିବ୍ୟ, ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ, ଯାଉଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୁଁ ବେଗରେ ଅନୁସରଣ କଲି; ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ, ଅବ୍ୟୟ ଭାବେ ଚାଲୁଥିଲେ।
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
ଯୋଜନର ହଜାର—ଅଠଷଠି ହଜାର, ସେହିପରି ଲକ୍ଷେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ ଶହେ ମଧ୍ୟ (ଏତେ ଦୂର)।
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
ସେହି ଦୀର୍ଘ ପଥ ଅତିକ୍ରମ କରି ମୁଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ, ମହାନ ଅଗ୍ନି ଦେଖିଲି—ଜଳୁଥିବା, ଶିଖାଯୁକ୍ତ, ଇନ୍ଧନହୀନ।
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
ଶହେ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ, ତା'ଠାରୁ ଦ୍ୱିଗୁଣ ଦୀର୍ଘ (ସେହି ଅଗ୍ନି)। ସେହି ମହାଯୋଗୀ, ଅଗ୍ନିସଦୃଶ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ସେହି ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
ସେଠାରେ ଶମ୍ଭୁ, ମହାଦେବ, ଉମାଙ୍କ ସହ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ସନ୍ଧି କରି ସେ ସେହି ଅଗ୍ନିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଅଭିଭୂତ ମୁଁ କୌଣସିମତେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲି।
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ଦୀର୍ଘ ପଥ ଦେଇ ଯାଇ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟହୀନ, ଅସୀମ, ଅତି ବିଶାଳ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
ସେତେବେଳେ ସେଠାରେ ମୋ ଦୃଷ୍ଟି ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଲା; ମହାଦ୍ୟୁତିମାନ ଭୂତାତ୍ମା ନିଜ ସ୍ୱଭାବାନୁସାରେ ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
ତେବେ ମୁଁ ମୂଢ଼ ହେଲି, ଜଡ଼, ଅନ୍ଧ ଓ ବଧିର ପରି; ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇ ମୁଁ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ କିଛି ଜାଣି ପାରିଲି ନାହିଁ।
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
ସେହି ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ହୋଇ, କିଛି ନ ଜାଣି, ଭ୍ରାନ୍ତ ମନରେ ମୁଁ ପରମ ବ୍ୟଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି।
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
ସେତେବେଳେ ମୁଁ ସନାତନ ଦେବଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲି, ମନରେ କରଯୋଡ଼ି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲି।
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ଈଶ, ଭୂତଙ୍କ ସ୍ରଷ୍ଟା ଅବ୍ୟୟ, ଶରଣାଗତ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବା ଆପଣଙ୍କର ଉଚିତ, ହେ ଅରିନ୍ଦମ।
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
ମୁଁ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ। ଆପଣ କିଏ, କାହାର, କେଉଁଠାରୁ? ହେ ଦେବ, ପଥ ପାଇଥିବା ଆପଣ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
ପୁରାଣାତ୍ମା, ସନାତନ "ଆସ" ବୋଲି କହି ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତା'ପରେ ବିଶ୍ୱର ଗତି, ଆତ୍ମବାନ ଦେବ, ଦୁର୍ବିଭାବ୍ୟ ରୂପ ଧାରୀ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ସେଠାରେ ମୋତେ ମୋହିତ କଲେ।
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
ସେଠାରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବକୁ ନିଜେ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଇ, ଅଭୟଦାତା ପ୍ରଭୁ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରମ ଓ ଭୟ ଜନ୍ମାଇଲେ।
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
"ଏ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇଛି" ଏହା ଭାବି ଅବ୍ୟୟ, ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଲେ; ଏବଂ ମହା ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
ମୁଁ ତାଙ୍କରି ଅନୁସରଣ କରି, କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ମନ୍ଥର ପାଦରେ ଚାଲି, ମନରେ ଦେବଦେବ ଈଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲି।
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୋତେ ଜାଣି, ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ ଭଗବାନ ମୋ ପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲେ।
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ଧକାର ନଷ୍ଟ ହେବାରୁ ମୁଁ ସେହି ଦୀପ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ତେଜରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ସେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଥିଲେ।
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
ସେହି ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ଅବ୍ୟଗ୍ର ହୋଇ ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭ ପୁରୁଷ ଓ ପରମ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ହଜାରେ ହଜାରେ ଦେଖିଲି।
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି। ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ଧୂଳିଭରା ପବନ ବହେ ନାହିଁ।
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
ସେଠାରେ ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ଓ ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣାଯାଏ; ଦୃଶ୍ୟମାନ ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନୋହର, ସବୁ ଦିଗରୁ ଶୁଣାଯାଏ।
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
ବୈଦୂର୍ଯ୍ୟ ଲତାରେ ଭରା, ପଦ୍ମ, ଉତ୍ପଳ ଓ ମାଛରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁକ୍ତା ପରି ବାଲିର କୂଳବିଶିଷ୍ଟ, ନିର୍ମଳ ଜଳର ନଦୀମାନ ପ୍ରବାହିତ ହୁଅନ୍ତି।
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
ସେଠାରେ ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଗତି ନାହିଁ।
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
ସେଠାରେ ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭ, ଅଦ୍ଭୁତ ଦର୍ଶନ ବିଶିଷ୍ଟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦେଖାଯାଆନ୍ତି; ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ନୁହଁନ୍ତି।
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପୂଜିତ ହୋଇ, ଇନ୍ଧନ ବିନା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅନୁପମ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
ଜ୍ୱାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ମୁଁ; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜ୍ୱଳୁଥିବା ସେହି ଅଗ୍ନି, ଦୈତ୍ୟ-ଦାନବ-ରାକ୍ଷସ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁଃସହ।
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
ଜ୍ୱାଳାମାଳା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେହି ଅବ୍ୟୟ ଅଗ୍ନି ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚି, ତାକୁ ଅତି ଦୁଃସହ ଜାଣି ମୁଁ ମନରେ ଏହା ଚିନ୍ତା କଲି।
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେହି ମହାଦୀପ୍ତି ଅଗ୍ନି ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିଲା ଓ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲା; ତଥାପି ସେ ମୋତେ କେବେ ଦଗ୍ଧ କରି ନ ଥିଲା।
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
ଏହି ଅସହ୍ୟ, ସର୍ବଦା ତେଜସ୍ୱୀ ମହାନ ଅଗ୍ନି ଜଳୁଛି; ଏହାର ଶିଖା ସୂର୍ଯ୍ୟ-ପ୍ରକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
ଏହିପରି, ସେହି ଦୀପ୍ତ ତେଜରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ଦେବଙ୍କର ଶରଣ ନେଲା।
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
'ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ ଓ ଅନୁଗାମୀ; ହେ ବିଭୋ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ହେ ଦେବ, ଅଗ୍ନି ମୋତେ ନ ଦହୁଏ, ସେପରି ତୁରନ୍ତ କର।'
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
ଏପରି ବିଳାପ କରୁଥିବା ମୋ କଥା ଜାଣି, ମେଘ ପରି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, 'ଭୟ କର ନାହିଁ।'
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
ମୋତେ ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ, ସେ ଭଗବାନ ବିଭୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ, 'ହେ ସୌମ୍ୟ, ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶନରେ ତୁମେ ମୋତେ ଯଥାର୍ଥରେ ଜଣାଶୁଣା।'
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
'ତୁମ ପିତା ଯାହା ଜଣାଇଥିଲେ, ସେହି ମହତ୍ ତତ୍ତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଜଣା। ହେ ବୈନତେୟ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏପରି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜାଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
ମୋର ଏହି ମହାନ ସ୍ୱରୂପ ତୁମ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜଣାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ମମତା ଓ ଅହଙ୍କାରରହିତ, ଆଶାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ହିଁ ମୋତେ ପାଆନ୍ତି।
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସର୍ବଦା ମୋର ଭକ୍ତ ଏବଂ ମୋତେ ମନ ଦେଉଥିବା, ହେ ପକ୍ଷୀଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତେଣୁ ଜଗତର କାରଣରେ ସ୍ଥିତ ମୋତେ ତୁମେ ଏହି ସ୍ଥୂଳ ରୂପରେ ଜାଣିବ।