Mahābhārata · Adhyāya 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
Tras despedirme de mi padre, con la mente absorta en ese estado, llegué a mi morada y medité sobre ese mismo objeto.
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
Con el alma absorta en ese estado y la mente puesta en ese ser, permanecí sentado meditando en Govinda, el eterno, supremo e imperecedero.
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
El corazón se me afirmó con el deseo de contemplar a Nārāyaṇa. Adoptando una velocidad rápida como la mente y el viento, fui al ermitaño de Nārāyaṇa en la agradable y vasta Badarī.
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
Entonces allí, inclinando la cabeza ante Hari, Govinda, origen del mundo, omnipresente, de ojos de loto, lo alabé con los himnos del Ṛg, Yajus y Sāma con suma alegría.
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
Entonces vi un inmenso árbol sagrado de higuera, refugio de los dioses.
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
Apareció la Persona eterna, de hombros anchos y robustos, portando concha, disco y maza, vestido de amarillo, semejante al sol del mediodía, iluminando las direcciones con su resplandor.
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
Alabado y habiendo hecho el acuerdo, diciendo «ve», el dios Puruṣottama, dedicado al bien supremo, partió hacia el nordeste, iluminando las direcciones y las direcciones intermedias con su propio resplandor.
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
A aquel varón divino, de poder inconmensurable, que avanzaba, lo seguí con rapidez; él caminaba despacio, el imperecedero.
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
Miles de yojanas: sesenta y ocho mil, y asimismo cien mil, y cien duplicado (tal era la distancia).
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
Tras recorrer aquel largo camino, vi un fuego maravilloso y grande, ardiente, llameante, sin combustible.
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
De cien yojanas de ancho y el doble de largo (era aquel fuego). Aquel gran yogui, resplandeciente como el fuego, entró en él.
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
Allí Śambhu, el gran dios, practicaba austeridades junto con Umā. Tras hacer un acuerdo con él, cruzó más allá de aquel fuego.
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
Vencido por el cansancio, lo seguía como podía.
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
Tras recorrer un largo camino iluminado por el sol, entró en la oscuridad sin sol, sin límites y vastísima.
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
Entonces mi vista quedó detenida allí, y aquel alma de los seres, de gran resplandor, entró en ella según su naturaleza.
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
Entonces quedé aturdido, como un tonto, ciego y sordo; envuelto en tinieblas, no reconocía ni los rumbos ni los intermedios.
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
Envuelto en aquella oscuridad, sin saber nada, con la mente aturdida caí en la máxima angustia.
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
Entonces me refugié en el eterno dios de los dioses, y con las manos juntas en el corazón pronuncié estas palabras.
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
¡Oh bienaventurado Señor, señor de lo pasado y lo futuro, creador imperecedero de los seres! Debes proteger a mí, que he venido en busca de refugio, ¡oh domador de enemigos!
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
Yo deseo conocer la verdad. ¿Quién eres, de quién eres y de dónde vienes? Oh dios, tú que has alcanzado este camino debes protegerme.
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
El Ser antiguo, el eterno, apareció diciendo: «Ven a mí». Entonces el dios, meta del universo, dueño de sí, de forma incomprensible, omnipresente, me desconcertó allí.
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
Allí, mostrando por sí mismo su propia naturaleza, el señor que concede la ausencia de miedo produjo en mí cansancio, y también temor.
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
Pensando: «Está cansado», el bienaventurado Señor, imperecedero e infalible, me consoló con una voz, y entró en una gran oscuridad.
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
Yo, siguiéndole solo, caminando con pasos cansados y lentos, comencé a meditar en mi mente en el dios de los dioses, el Señor.
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
Al saber que yo había llegado a ese estado, el Señor Bienaventurado de resplandor inmensurable, deseoso de otorgarme su gracia, disipó la oscuridad.
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
Entonces, desvanecida la oscuridad, vi a aquel de esplendor ardiente, penetrado de luz, como el sol del mediodía.
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
En aquel lugar, sin turbación, vi por miles a hombres que brillaban con luz propia y a mujeres de extraordinaria belleza.
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
Allí no brilla el sol, ni las estrellas de igual modo; allí no resplandece la luna, y no sopla el viento cargado de polvo.
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
Allí se oyen por todas partes muchos instrumentos y dulces cantos, invisibles pero deleitosos.
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
Fluyen ríos de aguas puras, bordeados de enredaderas de lapislázuli, llenos de loto, nenúfares y peces, con orillas de arena como perlas.
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
Allí no hay paso ni para los dioses, ni para los asuras, ni para los gandharvas, nāgas, yakṣas o rākṣasas.
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
Allí se ven hombres de luz propia y aspecto maravilloso, cuyo resplandor no igualan ni los dioses, con el alma purificada.
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
Pasando más allá de ellos, honrado incluso por los dioses, entró en el fuego ardiente, encendido sin combustible e incomparable.
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
Yo, que entré entre las llamas, el fuego que arde por todos lados, insoportable incluso para daityas, dānavas, rākṣasas y dioses.
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
Al llegar a aquel fuego imperecedero ceñido de llamas, y juzgándolo lo más insoportable, reflexioné en mi mente lo siguiente.
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
En muchas batallas aquel fuego de gran esplendor fue por mí penetrado y arrojado, y sin embargo nunca me quemó.
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
Y este fuego grande, insoportable y siempre ardiente arde, con llamas que brillan más que la luz del sol.
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
Así, aunque ardía por aquel resplandor, se refugió en el dios que porta la concha, el disco y la maza.
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
'Soy tu devoto y seguidor; oh señor omnipresente, te corresponde protegerme. Oh dios, hazlo de inmediato, para que el fuego no me queme.'
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
Al conocer mis palabras mientras así me lamentaba, el señor, de voz profunda como una nube, dijo: 'No temas.'
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
Habiéndome consolado, aquel bienaventurado señor omnipresente dijo estas palabras: 'Amable, en la visión de la verdad te conozco tal como eres.'
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
'Lo que tu padre dio a conocer, y esa gran verdad también, me son conocidos. Oh Vainateya, de esta manera también yo soy alguien que debe ser conocido de algún modo.'
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
Esta mi gran forma no puede ser conocida por ti de ninguna manera. Me encuentran los sabios firmemente establecidos en el conocimiento, libres de posesividad y egoísmo, y libres de las ataduras del deseo.
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
Pero tú siempre me eres devoto, con la mente puesta en mí, el mejor de los pájaros. Por eso me conocerás en esta forma burda, que reside en la causa del mundo.