ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
ನಾನು ತಂದೆಗೆ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು, ಆ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಲೀನವಾಗಿ, ನನ್ನ ನಿವಾಸವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಿದೆ.
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
ಆ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮ ಲೀನವಾಗಿ, ಆ ಸತ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸೇರಿ, ಶಾಶ್ವತ, ಪರಮ, ಅವ್ಯಯ ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ.
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
ನಾರಾಯಣನನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಹೃದಯ ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ನಾನು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯ ವೇಗದಿಂದ ಆ ವೇಗವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ರಮಣೀಯ ವಿಶಾಲ ಬದರಿಯ ನಾರಾಯಣಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದೆ.
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಕಮಲನಯನ ಗೋವಿಂದ ಹರಿಗೆ ತಲೆ ಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಋಕ್, ಯಜುಸ್, ಸಾಮ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪರಮ ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದೆ.
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
ಆಗ ದೇವತೆಗಳ ಆಶ್ರಯವಾದ ಅತಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಅರಳಿ ಮರವನ್ನು ನೋಡಿದೆ.
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
ಎಂಟು ಪಟ್ಟು ದಪ್ಪವಾದ ಭುಜಗಳುಳ್ಳ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ ಹಿಡಿದ, ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ ಸನಾತನ ಪುರುಷನು ಪ್ರಕಟನಾದನು; ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾ.
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, 'ಹೋಗು' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ದೇವ ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೊರಟನು; ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಉಪದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಬೆಳಗುತ್ತಾ.
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
ಆ ದಿವ್ಯನೂ, ಅಪರಿಮಿತ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನೂ, ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ನಾನು ವೇಗವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆನು; ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಅವ್ಯಯನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
ಯೋಜನಗಳ ಸಾವಿರಗಳು—ಅರವತ್ತೆಂಟು ಸಾವಿರ, ಹಾಗೆಯೇ ಲಕ್ಷ, ಮತ್ತು ದ್ವಿಗುಣ ನೂರು ಕೂಡ (ಅಷ್ಟು ದೂರ).
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
ಆ ದೀರ್ಘ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಾಗಿ ನಾನು ಒಂದು ಅದ್ಭುತ, ಮಹಾ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಕಂಡೆನು—ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ, ಜ್ವಾಲೆಗಳುಳ್ಳ, ಇಂಧನವಿಲ್ಲದ ಅಗ್ನಿ.
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
ನೂರು ಯೋಜನ ಅಗಲ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ದ್ವಿಗುಣ ಉದ್ದವಿದ್ದ (ಆ ಅಗ್ನಿ). ಆ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಅಗ್ನಿಯ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಶಂಭು, ಮಹಾದೇವನು, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅವನು ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ದಾಟಿದನು.
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
ಆಯಾಸದಿಂದ ಅಭಿಭೂತನಾದ ನಾನು ಹೇಗೋ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬೆಳಗಿದ ದೀರ್ಘ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಅವನು ಸೂರ್ಯನಿಲ್ಲದ, ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ, ಅತಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಭೂತಾತ್ಮನು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ಅದರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
ಆಗ ನಾನು ಮೂಢನಾದೆ, ಜಡ, ಕುರುಡ, ಕಿವುಡನಂತಾದೆ; ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ದಿಕ್ಕು-ಉಪದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ತಿಳಿಯಲಾರದೆ ಹೋದೆ.
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಆವೃತನಾಗಿ ಏನೂ ತಿಳಿಯದೆ, ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ಪರಮ ವ್ಯಥೆಗೆ ಒಳಗಾದೆ.
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
ಆಗ ನಾನು ಸನಾತನನಾದ ದೇವದೇವನನ್ನು ಶರಣಾಗಿ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಂಜಲಿಬದ್ಧನಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದೆ.
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
ಭಗವಂತನೇ, ಭೂತ ಭವಿಷ್ಯಗಳ ಈಶನೇ, ಭೂತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅವ್ಯಯನೇ, ಶರಣಾಗಿ ಬಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು, ಶತ್ರುದಮನನೇ.
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
ನಾನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುವವನು. ನೀನು ಯಾರು, ಯಾರವನು, ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ದೇವನೇ, ದಾರಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
ಪುರಾತನ ಆತ್ಮನು, ಸನಾತನನು "ಬಾ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಪ್ರಕಟನಾದನು. ಆಗ ವಿಶ್ವದ ಗತಿಯಾದ, ಆತ್ಮವಂತ ದೇವನು, ಅರಿಯಲಾಗದ ರೂಪದ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು.
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಾನೇ ತನ್ನಿಂದ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಅಭಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಪ್ರಭುವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಯಾಸವನ್ನೂ ಭಯವನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡಿದನು.
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
"ಇವನು ದಣಿದಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವ್ಯಯನೂ ಅಚ್ಯುತನೂ ಆದ ಭಗವಂತನು ಶಬ್ದದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಿದನು; ಮಹಾ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
ನಾನು ಅವನನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ, ದಣಿದ ನಿಧಾನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವದೇವನಾದ ಈಶನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆನು.
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
ಹಾಗೆ ಬಂದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಭಗವಾನರು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರು.
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
ಆಗ ಅಂಧಕಾರ ನಾಶವಾದಾಗ, ಉರಿಯುವ ತೇಜಸ್ಸಿನವರನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ; ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವ್ಯಾಪ್ತರಾದ ಅವರು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಇದ್ದರು.
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಾಂತನಾಗಿ, ತಾನಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪುರುಷರನ್ನು ಮತ್ತು ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡೆನು.
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಧೂಳಿನ ಗಾಳಿ ಬೀಸುವುದಿಲ್ಲ.
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಾದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಮಧುರ ಗೀತೆಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತವೆ; ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಮನೋಹರವಾದವು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ.
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
ವೈಡೂರ್ಯದ ಬಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ, ತಾವರೆ, ನೈದಿಲೆ, ಮೀನುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಮುತ್ತಿನ ಮರಳಿನ ದಡಗಳುಳ್ಳ, ನಿರ್ಮಲ ಜಲದ ನದಿಗಳು ಹರಿಯುತ್ತವೆ.
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ, ಅಸುರರಿಗೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಧರ್ವ, ನಾಗ, ಯಕ್ಷ, ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ಗತಿ ಇಲ್ಲ.
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
ಅಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾದ, ಅದ್ಭುತ ರೂಪದ ಮನುಷ್ಯರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಶುದ್ಧಾತ್ಮರಾದ ಅವರ ಪ್ರಭೆಗೆ ದೇವತೆಗಳೂ ಸರಿಸಾಟಿಯಲ್ಲ.
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
ಅವರನ್ನೂ ದಾಟಿ, ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ಇಂಧನವಿಲ್ಲದೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನುಪಮ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
ಜ್ವಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ನಾನು, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಅಗ್ನಿ, ದೈತ್ಯ-ದಾನವ-ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಸಹಿಸಲಾಗದುದು.
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಮಾಲೆಯುಳ್ಳ ಆ ಅವ್ಯಯ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಿಸಲಾಗದ್ದೆಂದು ತಿಳಿದು, ನಾನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ.
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
ಅನೇಕ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಆ ಮಹಾ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಅಗ್ನಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಮತ್ತು ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಆದರೂ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸುಡಲಿಲ್ಲ.
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
ಇಗೋ, ಸಹಿಸಲಾಗದ, ಸದಾ ಸುಡುವ ಮಹಾ ಅಗ್ನಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ; ಅದರ ಜ್ವಾಲೆಗಳು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನೂ ಮೀರಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ.
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
ಹೀಗೆ, ಆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸುಡಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧರನಾದ ದೇವನಿಗೆ ಶರಣಾದನು.
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
'ನಾನು ನಿನ್ನ ಭಕ್ತ ಮತ್ತು ಅನುಯಾಯಿ; ಓ ವಿಭೋ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಓ ದೇವ, ಅಗ್ನಿ ನನ್ನನ್ನು ಸುಡದಂತೆ ತಕ್ಷಣ ಮಾಡು.'
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
ಹೀಗೆ ಗೋಳಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿದ ಪ್ರಭು, ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, 'ಭಯಪಡಬೇಡ' ಎಂದನು.
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೈಸಿ ಆ ಭಗವಾನ್ ವಿಭು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಸೌಮ್ಯನೇ, ತತ್ತ್ವದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವವನು.'
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
'ನಿನ್ನ ತಂದೆ ತಿಳಿಸಿದ್ದು, ಆ ಮಹತ್ತಾದ ತತ್ತ್ವವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಓ ವೈನತೇಯ, ನಾನೂ ಹೀಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು.'
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
ನನ್ನ ಈ ಮಹತ್ತಾದ ಸ್ವರೂಪವು ನಿನ್ನಿಂದ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡಲಾರದು. ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಗೊಂಡ, mamatā ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರರಹಿತರಾದ, ಆಶಾಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ವಿದ್ವಾಂಸರೇ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
ಆದರೆ ನೀನು ಸದಾ ನನ್ನ ಭಕ್ತನು, ನನ್ನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸಿಟ್ಟವನು, ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ಕಾರಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಈ ಸ್ಥೂಲ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೀನು ತಿಳಿಯುವೆ.