Mahābhārata · Adhyāya 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
Tendo-me despedido de meu pai, com a mente absorta naquele estado, cheguei à minha própria morada e refleti sobre aquele mesmo objeto.
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
Com o eu absorto naquele estado e a mente voltada para aquele ser, sentei-me meditando em Govinda, o eterno, supremo e imperecível.
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
O coração firmou-se com o desejo de ver Nārāyaṇa. Assumindo uma velocidade veloz como a mente e o vento, fui ao eremitério de Nārāyaṇa na agradável e vasta Badarī.
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
Então, ali, inclinando a cabeça diante de Hari, Govinda, origem do mundo, onipresente, de olhos de lótus, louvei-o com os hinos do Ṛg, do Yajus e do Sāma em suprema alegria.
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
Então vi uma vasta figueira sagrada, refúgio dos deuses.
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
Apareceu a Pessoa eterna, de ombros largos e robustos, portando a concha, o disco e a maça, vestida de amarelo, semelhante ao sol do meio-dia, iluminando as direções com seu esplendor.
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
Louvado e tendo feito o acordo, dizendo «vai», o deus Puruṣottama, dedicado ao bem supremo, partiu rumo ao nordeste, iluminando as direções e as direções intermediárias com seu próprio esplendor.
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
Aquele homem divino, de poder incomensurável, que seguia adiante, eu segui com rapidez; ele caminhava devagar, o imperecível.
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
Milhares de yojanas: sessenta e oito mil, assim como cem mil, e cem duplicado (tal era a distância).
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
Tendo percorrido aquela longa estrada, vi um fogo maravilhoso e grande, ardente, flamejante, sem combustível.
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
Com cem yojanas de largura e o dobro disso de comprimento (era aquele fogo). Aquele grande iogue, resplandecente como o fogo, nele entrou.
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
Lá, Śambhu, o grande deus, praticava austeridades junto com Umā. Tendo feito um acordo com ele, atravessou além daquele fogo.
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
Vencido pelo cansaço, eu o seguia de alguma forma.
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
Tendo percorrido um longo caminho iluminado pelo sol, entrou nas trevas sem sol, sem limites e vastíssimas.
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
Então minha visão foi ali obstruída, e aquela alma dos seres, de grande esplendor, entrou nela segundo a sua natureza.
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
Então fiquei confuso, como alguém embotado, cego e surdo; envolto em trevas, não distinguia nem as direções nem as direções intermediárias.
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
Envolto naquelas trevas, nada sabendo, com a mente perturbada, caí na suprema aflição.
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
Então me refugiei no eterno deus dos deuses e, com as mãos juntas no coração, proferi estas palavras.
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
Ó bem-aventurado Senhor, senhor do passado e do futuro, criador imperecível dos seres, deves proteger-me, que vim em busca de refúgio, ó domador de inimigos.
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
Desejo conhecer a verdade. Quem és tu, de quem és, e de onde vens? Ó deus, tu que alcançaste este caminho deves proteger-me.
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
O Eu antigo, o eterno, apareceu dizendo: «Vem a mim». Então o deus, meta do universo, senhor de si, de forma incompreensível, onipresente, me confundiu ali.
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
Ali, mostrando por si mesmo a sua própria natureza, o senhor que concede a ausência de medo produziu em mim cansaço e também temor.
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
Pensando: «Ele está exausto», o bem-aventurado Senhor, imperecível e infalível, consolou-me com um som e entrou numa grande escuridão.
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
Seguindo-o apenas, caminhando com passos cansados e lentos, comecei a meditar em minha mente no deus dos deuses, o Senhor.
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
Reconhecendo-me neste estado, o Senhor bem-aventurado, de esplendor imensurável, desejoso de conceder-me sua graça, dissipou a escuridão.
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
Então, dissipada a escuridão, vi aquele de esplendor ardente, penetrado de luz, como o sol do meio-dia.
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
Naquele lugar, sem perturbação, vi aos milhares homens que brilhavam com luz própria e mulheres de extraordinária beleza.
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
Ali não brilha o sol, nem as estrelas do mesmo modo; ali não resplandece a lua, e não sopra o vento carregado de poeira.
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
Ali se ouvem por todos os lados muitos instrumentos e doces cantos, invisíveis mas deleitosos.
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
Rios de águas puras correm, margeados por trepadeiras de lápis-lazúli, cheios de lótus, nenúfares e peixes, com margens de areia de pérola.
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
Ali não há passagem, nem para os deuses, nem para os asuras, gandharvas, nāgas, yakṣas ou rākṣasas.
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
Ali são vistos homens de luz própria e aspecto maravilhoso, cujo brilho nem os deuses igualam, com o eu purificado.
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
Passando além deles, honrado até pelos deuses, entrou no fogo ardente, aceso sem combustível e incomparável.
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
Eu, que entrei entre as chamas, o fogo que arde em todas as direções, insuportável até para daityas, dānavas, rākṣasas e deuses.
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
Ao chegar àquele fogo imperecível coroado de chamas, e julgando-o o mais insuportável, refleti em minha mente o seguinte.
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
Em muitas batalhas aquele fogo de grande esplendor foi por mim penetrado e lançado fora, e no entanto nunca me queimou.
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
E este fogo grande, insuportável e sempre ardente arde, com chamas que brilham além da luz do sol.
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
Assim, embora queimado por aquele esplendor flamejante, ele buscou refúgio no deus que porta a concha, o disco e a maça.
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
'Sou teu devoto e seguidor; ó senhor onipresente, cabe-te proteger-me. Ó deus, faz isso já, para que o fogo não me queime.'
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
Ao conhecer minhas palavras enquanto assim me lamentava, o senhor, de voz profunda como nuvem, disse: 'Não temas.'
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
Tendo-me consolado, aquele bem-aventurado senhor onipresente disse estas palavras: 'Gentil, na visão da verdade, tu és verdadeiramente conhecido por mim.'
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
'O que teu pai te fez conhecer, e também aquela grande verdade, me são conhecidos. Ó Vainateya, desta maneira eu também sou alguém a ser conhecido de algum modo.'
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
Esta minha grande forma não pode de modo algum ser conhecida por ti. Encontram-me os sábios firmemente estabelecidos no conhecimento, livres de posse e egoísmo, libertos dos laços do desejo.
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
Tu, porém, és sempre devoto a mim, com a mente fixa em mim, o melhor dos pássaros. Por isso me conhecerás nesta forma grosseira, que habita a causa do mundo.