மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.41
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.41.1
सोऽहमामन्त्र्य पितरं तद्भावगतमानसः ।
स्वमेवालयमासाद्य तमेवार्थमचिन्तयम् ॥ १३.४१.१ ॥
நான் தந்தையிடம் விடைபெற்று, அந்நிலையில் மனம் லயித்தவனாய், என் இருப்பிடம் சென்றடைந்து அதே பொருளைச் சிந்தித்தேன்.
13.41.2
तद्भावगतभावात्मा तद्भूतगतमानसः ।
गोविन्दं चिन्तयन्नासे शाश्वतं परमव्ययम् ॥ १३.४१.२ ॥
அந்நிலையில் ஆன்மா லயித்தவனாய், அந்த உயிரில் மனம் சென்றவனாய், நிலையான, உயர்ந்த, அழியாத கோவிந்தனை தியானித்து அமர்ந்தேன்.
13.41.3
धृतं बभूव हृदयं नारायणदिदृक्षया ।
सोहं वेगं समास्थाय मनोमारुतवेगवान्।
रम्यां विशालां बदरीं गतो नारायणाश्रमम् ॥ १३.४१.३ ॥
நாராயணனைத் தரிசிக்கும் விருப்பத்தால் இதயம் உறுதியானது. நான் மனம் போலவும் காற்று போலவும் வேகமாக அந்த வேகத்தைக் கொண்டு, அழகிய விசாலமான பதரியின் நாராயணாசிரமம் சென்றேன்.
13.41.4
ततस्तत्र हरिं जगतः प्रभवं विभुम् ।
गोविन्दं पुण्डरीकाक्षं प्रणतः शिरसा हरिम्।
ऋग्यजुस्सामभिश्चैनं तुष्टाव परया मुदा ॥ १३.४१.४ ॥
பின்னர் அங்கே உலகின் மூலமும் எங்கும் நிறைந்தவரும் தாமரைக்கண்ணனுமான ஹரி கோவிந்தனை தலை வணங்கி வணங்கினேன்; ரிக், யஜுர், சாம மந்திரங்களால் பேரானந்தத்துடன் அவரைத் துதித்தேன்.
13.41.5
अथापश्यं सुविपुलमश्वत्थं देवसंश्रयम् ॥ १३.४१.५ ॥
பின்னர் தேவர்களின் புகலிடமான மிகப் பெரிய அரச மரத்தைக் கண்டேன்.
13.41.6
चतुर्द्विगुणपीनांसः शङ्कचक्रगदाधरः ।
प्रादुर्बभूव पुरुषः पीतवासाः सनातनः।
मध्याह्नार्कप्रतीकाशस्तेजसा भासयन्दिशः ॥ १३.४१.६ ॥
எட்டு மடங்கு பருத்த தோள்களுடன், சங்கு, சக்கரம், கதை தரித்த, மஞ்சள் ஆடை உடுத்த, நித்திய புருடன் தோன்றினார்; நண்பகல் சூரியனைப் போல தம் ஒளியால் திசைகளை விளக்கினார்.
13.41.7
संस्तुतः संविदं कृत्वा व्रजेति श्रेयसे रतः ।
प्रागुदीचीं दिशं देवः प्रतस्थे पुरुषोत्तमः।
दिशश्च विदिशश्चैव भासयन्स्वेन तेजसा ॥ १३.४१.७ ॥
தேவர்களால் துதிக்கப்பட்டு, உடன்படிக்கை செய்து 'செல்க' என்று சொல்லி, நன்மையில் ஈடுபட்ட தேவனான புருஷோத்தமன் வடகிழக்குத் திசை நோக்கிச் சென்றான்; தனது ஒளியால் திசைகளையும் உபதிசைகளையும் ஒளிரச் செய்தவனாக.
13.41.8
तमहं पुरुषं दिव्यं व्रजन्तममितौजसम् ।
अनुवव्राज वेगेन शनैर्गच्छन्तमव्ययम् ॥ १३.४१.८ ॥
அந்த தெய்வீகமான, அளவற்ற ஆற்றல் கொண்ட, சென்றுகொண்டிருந்த புருஷனை நான் வேகமாகப் பின்தொடர்ந்தேன்; அவன் மெதுவாகச் சென்றுகொண்டிருந்தான், அழியாதவன்.
13.41.9
योजनानां सहस्राणि षष्टिमष्टौ तथा शतम् ।
तथा शतसहस्रं च शतं द्विगुणमेव च ॥ १३.४१.९ ॥
யோஜனங்களின் ஆயிரங்கள்—அறுபத்தெட்டாயிரம், அதுபோல் நூறாயிரம், மேலும் இருநூறு மடங்கும் (அவ்வளவு தூரம்).
13.41.10
स गत्वा दीर्गमध्वानमपश्यमहमद्भुतम् ।
महान्तं पावकं दीप्तमर्चिष्मन्तमनिन्धनम् ॥ १३.४१.१० ॥
அந்த நீண்ட வழியை கடந்து நான் ஓர் அற்புதமான, பெரிய நெருப்பைக் கண்டேன்—எரிந்துகொண்டிருந்ததும், ஜ்வாலைகள் உடையதும், விறகு இல்லாததுமான ஒன்றை.
13.41.11
शतयोजनविस्तीर्णं तस्माद्द्विगुणमायतम् ।
विवेश स महायोगी पावकं पावकद्युतिः ॥ १३.४१.११ ॥
நூறு யோஜனை அகலம், அதைவிட இருமடங்கு நீளம் கொண்டது (அந்த நெருப்பு). அந்த மகா யோகி, நெருப்பின் ஒளியோடு, அந்த நெருப்பினுள் நுழைந்தான்.
13.41.12
तत्र शंभुस्तपस्तेपे महादेवः सहोमया ।
स तेन संविदं कृत्वा पावकं समतिक्रमत् ॥ १३.४१.१२ ॥
அங்கே சம்பு, மகாதேவன், உமையுடன் தவம் செய்துகொண்டிருந்தார். அவரிடம் உடன்படிக்கை செய்து அவன் அந்த நெருப்பைக் கடந்தான்.
13.41.13
श्रमाभिभूतेन मया कथञ्चिदनुगम्यते ॥ १३.४१.१३ ॥
சோர்வால் வீழ்த்தப்பட்ட நான் எப்படியோ அவரைப் பின்தொடர்ந்து கொண்டிருந்தேன்.
13.41.14
गत्वा स दीर्घमध्वानं भास्करेणावभासितम् ।
अभास्करममर्यादं विवेश सुमहत्तमः ॥ १३.४१.१४ ॥
சூரியனால் ஒளிர்ந்த நீண்ட வழியில் சென்று அவர் சூரியனற்ற, எல்லையற்ற மிகப் பெரிய இருளுக்குள் நுழைந்தார்.
13.41.15
अथ दृष्टिः प्रतिहता मम तत्र बभूव ह ।
यथास्वभावं भूतात्मा विवेश स महाद्युतिः ॥ १३.४१.१५ ॥
அப்போது அங்கே என் பார்வை தடைபட்டது; மகா ஒளியுடைய உயிர்களின் ஆன்மா தன் இயல்புப்படி அதனுள் புகுந்தது.
13.41.16
ततोऽहमभवं मूढो जडान्धबधिरोपमः ।
दिशश्च विदिशश्चैव न विजज्ञे तमोवृतः ॥ १३.४१.१६ ॥
அதன்பின் நான் மயங்கி, மரத்தையும் குருடரையும் செவிடரையும் போலானேன்; இருளால் சூழப்பட்டு திசைகளையும் துணைத்திசைகளையும் அறியாதிருந்தேன்.
13.41.17
अविजानन्नहं किञ्चित्तस्मिंस्तमसि संवृते ।
ससंभ्रान्तेन मनसा व्यथां परमिकां गतः ॥ १३.४१.१७ ॥
அந்த இருளில் சூழப்பட்டு ஒன்றும் அறியாதவனாய், குழம்பிய மனத்துடன் நான் பெருந்துயரை அடைந்தேன்.
13.41.18
सोऽहं प्रपन्नः शरणं देवदेवं सनातनम् ।
प्राञ्चलिर्मनसा भूत्वा वाक्यमेतत्तदोक्तवान् ॥ १३.४१.१८ ॥
அப்போது நான் நித்தியமான தேவதேவனிடம் அடைக்கலம் புகுந்து, மனதால் கைகூப்பி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.
13.41.19
भगवन्भूतभव्येश भवद्भूतकृदव्यय ।
शरणं सम्प्रपन्नं मां त्रातुमर्हस्यरिंदम ॥ १३.४१.१९ ॥
பகவானே, கடந்தவற்றுக்கும் வருபவற்றுக்கும் ஈசனே, உயிர்களைப் படைக்கும் அழிவற்றவரே, சரணடைந்த என்னைக் காக்க வேண்டும், எதிரிகளை அடக்குபவரே.
13.41.20
अहं तु तत्त्वजिज्ञासुः कोसि कस्यासि कुत्र वा ।
सम्प्राप्तः पदवीं देव स मां संत्रातुमर्हसि ॥ १३.४१.२० ॥
நான் உண்மையை அறிய விரும்புகிறேன். நீர் யார், யாருடையவர், எங்கிருந்து வந்தவர்? தேவனே, பாதையை அடைந்த நீர் என்னைக் காக்க வேண்டும்.
13.41.21
आविर्भूतः पुराणात्मा मामेहीति सनातनः ।
ततोपरान्ततो देवो विश्वस्य गतिरात्मवान्।
मोहयामास मां तत्र दुर्विभाव्यवपुर्विभुः ॥ १३.४१.२१ ॥
பழமையான ஆன்மாவாக, நித்தியராக, "வா" என்று சொல்லி தோன்றினார். பின்னர் உலகின் இலக்கான, தன்னடக்கமுள்ள தேவர், அறிய முடியாத வடிவுடைய சர்வவியாபி, அங்கே என்னை மயக்கினார்.
13.41.22
स्वभावमात्मनस्तत्र दर्शयन्स्वयमात्मना ।
श्रमं मे जनयामास भयं चाभयदः प्रभुः ॥ १३.४१.२२ ॥
அங்கே தன் இயல்பைத் தானே தன்னால் காட்டி, அபயமளிக்கும் பிரபு எனக்குச் சோர்வையும் அச்சத்தையும் உண்டாக்கினார்.
13.41.23
खिन्न इत्येव मां मत्वा भगवानव्ययोऽच्युतः ।
शब्देनाश्वासयामास जगाहे च तमो महत् ॥ १३.४१.२३ ॥
"இவன் சோர்வடைந்தான்" என்று எண்ணி, அழியாத, வீழாத பகவான் ஒலியால் என்னைத் தேற்றினார்; பெரிய இருளிலும் புகுந்தார்.
13.41.24
अहं तमेवानुगतः श्रमालसपदश्चरन् ।
मनसा देवदेवेशं ध्यातुं समुपचक्रमे ॥ १३.४१.२४ ॥
நான் அவரையே பின்தொடர்ந்து, சோர்வும் தளர்ந்த அடிகளுமாக நடந்து, மனத்தால் தேவதேவனாம் ஈசனை தியானிக்கத் தொடங்கினேன்.
13.41.25
तथागतं तु मां ज्ञात्वा भगवानमितद्युतिः ।
तमः प्रणाशयामास ममानुग्रहकाङ्क्षया ॥ १३.४१.२५ ॥
அவ்வாறு வந்திருக்கும் என்னை அறிந்து, அளவற்ற ஒளியுடைய பகவான், எனக்கு அருள் புரிய விரும்பி இருளை அழித்தார்.
13.41.26
ततः प्रनष्टे तमसि तमहं दीप्ततेजसम् ।
अपश्यं तेजसा व्याप्तं मध्याह्न इव भास्करम् ॥ १३.४१.२६ ॥
பின்னர் இருள் அழிந்ததும், ஒளிரும் தேஜஸ் உடையவரைக் கண்டேன்; அந்த ஒளியால் நிறைந்தவர் நண்பகல் சூரியனைப் போலிருந்தார்.
13.41.27
स्वयंप्रभांश्च पुरुषान्स्त्रियश्च परमाद्भुताः ।
अपश्यमहमव्यग्रस्तस्मिन्देशे सहस्रशः ॥ १३.४१.२७ ॥
அந்த இடத்தில் நான் அமைதியுடன், தானே ஒளிரும் ஆண்களையும் மிக அற்புதமான பெண்களையும் ஆயிரக்கணக்கில் கண்டேன்.
13.41.28
न तत्र द्योतते सूर्यो नक्षत्राणि तथैव च ।
न तत्र चन्द्रमा भाति न वायुर्वाति पांसुलः ॥ १३.४१.२८ ॥
அங்கு சூரியன் ஒளிர்வதில்லை; நட்சத்திரங்களும் அப்படியே. அங்கு சந்திரன் பிரகாசிப்பதில்லை; தூசி நிறைந்த காற்றும் வீசுவதில்லை.
13.41.29
तत्र तूर्याण्यनेकानि गीतानि मधुराणि च ।
अदृश्यानि मनोज्ञानि श्रूयन्ते सर्वतोदिशम् ॥ १३.४१.२९ ॥
அங்கு பல இசைக்கருவிகளும் இனிய பாடல்களும் கேட்கின்றன; கண்ணுக்குத் தெரியாதவை எனினும் மனத்தை மகிழ்விப்பவை, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஒலிக்கின்றன.
13.41.30
स्रवन्ति वैडूर्यलताः पद्मोत्पलझषाकुलाः ।
मुक्तासिकतवप्राश्च सरितो निर्मलोदकाः ॥ १३.४१.३० ॥
வைடூரியக் கொடிகள் நிறைந்த, தாமரை, நீலத்தாமரை, மீன்களால் நிறைந்த, முத்து மணல் கரைகளையுடைய, தெளிந்த நீருள்ள ஆறுகள் பாய்கின்றன.
13.41.31
अगतिस्तत्र देवानामसुराणां तथैव च ।
गन्धर्वनागयक्षाणां राक्षसानां तथैव च ॥ १३.४१.३१ ॥
அங்கே தேவர்களுக்கும், அசுரர்களுக்கும், அவ்வாறே கந்தர்வர், நாகர், யக்ஷர், ராக்ஷஸர்களுக்கும் கதி இல்லை.
13.41.32
स्वयंप्रभास्तत्र नरा दृश्यन्तेऽद्भुतदर्शनाः ।
येषां न देवतास्तुल्याः प्रभाभिर्भावितात्मनाम् ॥ १३.४१.३२ ॥
அங்கே தாமாகவே ஒளிரும், அற்புதக் காட்சி தரும் மனிதர்கள் காணப்படுகின்றனர்; தூய ஆன்மா கொண்ட அவர்களின் ஒளிக்கு தேவர்களும் ஒப்பாக மாட்டார்கள்.
13.41.33
स च तानप्यतिक्रम्य दैवतैरपि पूजितः ।
विवेश ज्वलनं दीप्तमनिन्धनमनौपमम् ॥ १३.४१.३३ ॥
அவன் அவர்களையும் கடந்து, தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டு, எரிபொருளின்றி ஒளிரும் ஒப்பற்ற தீயில் நுழைந்தான்.
13.41.34
ज्वालाभिर्मां प्रविष्टं च ज्वलन्तं सर्वतोदिशम् ।
दैत्यदानवरक्षोभिर्दैवतैश्चापि दुस्सहम् ॥ १३.४१.३४ ॥
தீச்சுடர்களுக்குள் நுழைந்த நான், எல்லா திசைகளிலும் எரியும் அந்நெருப்பு, தைத்யர், தானவர், ராக்ஷஸர், தேவர்களுக்கும் தாங்க முடியாதது.
13.41.35
ज्वालामालिनमासाद्य तमग्निमहमव्ययम् ।
अविषह्यतमं मत्वा मनसेदमचिन्तयम् ॥ १३.४१.३५ ॥
சுடரால் மாலை சூடிய அந்த அழியா நெருப்பை அடைந்து, அது மிகவும் தாங்க முடியாதது என்று கருதி, நான் மனதில் இதை எண்ணினேன்.
13.41.36
मया हि समरेष्वग्निरनेकेषु महाद्युतिः ।
प्रविष्टश्चापविद्धश्च न च मां दग्धवान्क्वचित् ॥ १३.४१.३६ ॥
போர்களில் பலமுறை அந்த மகாஒளி நெருப்பு என்னால் நுழையப்பட்டும் எறியப்பட்டும் இருந்தது; ஆயினும் அது என்னை ஒருபோதும் எரித்ததில்லை.
13.41.37
अयं च दुस्सहः शश्वत्तेजसाऽतिहुताशनः ।
अत्यादित्यप्रकाशार्चिरनलो दीप्यते महान् ॥ १३.४१.३७ ॥
இதோ, தாங்க முடியாத, எப்போதும் தகிக்கும் பெரும் நெருப்பு எரிகிறது; அதன் சுடர்கள் சூரியனின் ஒளியையும் மீறி ஒளிர்கின்றன.
13.41.38
स तथा दह्यमानोपि तेजसा दीप्तवर्चसा ।
प्रपन्नः शरणं देवं शङ्कचक्रगदाधरम् ॥ १३.४१.३८ ॥
அவ்வாறு, அந்த ஒளிரும் தேஜஸால் எரிந்துகொண்டிருந்தாலும், அவன் சங்கு, சக்கரம், கதை தரித்த தேவனிடம் சரணடைந்தான்.
13.41.39
भक्तश्चानुगतश्चेति त्रातुमर्हसि मां विभो ।
यथा मां न दहेदग्निः सद्यो देव तथा कुरु ॥ १३.४१.३९ ॥
'நான் உமது பக்தனும் பின்பற்றுபவனும் ஆவேன்; ஓ விபுவே, என்னைக் காப்பது உமக்குத் தகும். ஓ தேவா, நெருப்பு என்னை எரிக்காதபடி உடனே செய்தருளும்.'
13.41.40
एवं विलपमानस्य ज्ञात्वा मे वचनं प्रभुः ।
मा भैरिति वचः प्राह मेघगम्बीरनिस्वनः ॥ १३.४१.४० ॥
இவ்வாறு புலம்பிய என் சொற்களை அறிந்த பிரபு, மேகம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில், 'அஞ்சாதே' என்று சொன்னார்.
13.41.41
स मामाश्वास्य वचनं प्राहेदं भगवान्विभुः ।
मम त्वं विदितः सौम्य यथावत्तत्वदर्शने ॥ १३.४१.४१ ॥
என்னை ஆற்றுப்படுத்தி, அந்த பகவான் விபு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: 'சௌம்யனே, உண்மைத் தரிசனத்தில் நீ எனக்கு உண்மையாகவே அறியப்பட்டவன்.'
13.41.42
ज्ञापितश्चापि यत्पित्रा तच्चापि विदितं महत् ।
वैनतेय ममाप्येवमहं वेद्यः कथञ्चन ॥ १३.४१.४२ ॥
'உன் தந்தை அறிவித்ததும், அந்தப் பெரிய உண்மையும் எனக்குத் தெரியும். ஓ வைனதேயா, என்னையும் இவ்வாறு ஏதோ ஒருவிதத்தில் அறிய வேண்டியவன் ஆவேன்.'
13.41.43
महदेतत्स्वरूपं मे न ते वेद्यं कथञ्चन ।
मां हि विन्दन्ति विद्वांसो ये ज्ञाने परिनिष्ठिताः
निर्ममा निरहङ्कारा निराशीर्बन्धनायुताः ॥ १३.४१.४३ ॥
என்னுடைய இந்த மகத்தான சுயரூபம் உன்னால் எந்த வகையிலும் அறியப்பட முடியாதது. ஞானத்தில் உறுதியாக நிலைபெற்ற, மமகாரமும் அகங்காரமும் இல்லாத, ஆசைப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட்ட ஞானிகளே என்னை அடைகிறார்கள்.
13.41.44
भवांस्तु सततं भक्तो मन्मनाः पक्षिसत्तम ।
स्थूलंमां वेत्स्यसे तस्माज्जगतः कारणेस्थितम् ॥ १३.४१.४४ ॥
ஆனால் நீ எப்போதும் என் பக்தனாகவும், என்னிலேயே மனதை நிறுத்தியவனாகவும் இருக்கிறாய், பறவைகளில் சிறந்தவனே. ஆகையால் உலகின் காரணத்தில் நிலைபெற்றுள்ள என்னை இந்த வெளிப்பட்ட வடிவில் நீ அறிவாய்.