Mahābhārata · Adhyāya 13.45

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

13.45.1

पितामह महेशाय नामान्याचक्ष्व शम्भवे ।
विदुषे विश्वमायाय महाभाग्यं च तत्वतः ॥ १३.४५.१ ॥

Großvater, nenne die Namen des großen Herrn Śambhu, des Weisen, dessen Māyā das Weltall ist, und verkünde seine große Herrlichkeit wahrhaftig.

13.45.2

सुरासुरगुरो देव विष्णो त्वं वक्तुमर्हसि ।
शिवाय शिवरूपाय यन्माऽपृच्छद्युधिष्ठिरः ॥ १३.४५.२ ॥

Lehrer der Götter und Asuras, o Gott Viṣṇu, es geziemt dir, von Śiva zu sprechen, dessen Gestalt heilbringend ist, worüber Yudhiṣṭhira mich befragte.

13.45.3

नाम्नां सहस्रं देवस्य तण्डिना ब्रह्मवादिना ।
निवेदितं ब्रह्मलोके ब्रह्मणो यत्पुराऽभवत् ॥ १३.४५.३ ॥

Der Brahman-Redner Taṇḍin verkündete die tausend Namen des Gottes Brahmā in Brahmās Welt, wie es einst geschah.

13.45.4

द्वैपायनप्रभृतयस्तथा चेमे तपोधनाः ।
ऋषयः सुव्रता दान्ताः शृण्वन्तु गदतस्तव ॥ १३.४५.४ ॥

Mögen diese Weisen, reich an Askese, angeführt von Dvaipāyana, von guten Gelübden und beherrscht, zuhören, während du sprichst.

13.45.5

ध्रुवाय नन्दिने होत्रे गोप्त्रे विश्वसृजेऽग्नये ।
महाभाग्यं विभोर्ब्रूहि मुण्डिनेऽथ कपर्दिने ॥ १३.४५.५ ॥

Verkünde die große Herrlichkeit des Allgegenwärtigen: den Festen, Nandin, den Opferpriester, den Beschützer, den Schöpfer des Weltalls, Agni, den Kahlköpfigen und den Zopfträger.

13.45.6

न गतिः कर्मणां शक्या वेत्तुमीशस्य तत्त्वतः ।
हिरण्यगर्भप्रमुखा देवाः सेन्द्रा महर्षयः ॥ १३.४५.६ ॥

Den Weg der Taten des Herrn kann man nicht wahrhaftig erkennen; nicht einmal die Götter unter Hiraṇyagarbha, noch die großen Weisen zusammen mit Indra.

13.45.7

न विदुर्यस्य निधनमादिं वा सूक्ष्मदर्शिनः ।
स कथं नाममात्रेण शक्यो ज्ञातुं सतां गतिः ॥ १३.४५.७ ॥

Selbst die scharfsichtigen Seher kennen weder sein Ende noch seinen Anfang. Wie kann er, die Zuflucht der Guten, dem bloßen Namen nach erkannt werden?

13.45.8

तस्याहमसुरघ्नस्य कांश्चिद्भगवतो गुणान् ।
भवतां कीर्तयिष्यामि व्रतेशाय यथातथम् ॥ १३.४५.८ ॥

Ich werde euch einige Eigenschaften jenes Herrn, des Töters der Asuras und Herrn der Gelübde, so schildern, wie sie wirklich sind.

13.45.9

एवमुक्त्वा तु भगवान्गुणांस्तस्य महात्मनः ।
उपस्पृश्य शुचिर्भूत्वा कथयामास धीमतः ॥ १३.४५.९ ॥

So gesprochen, nahm der Herr Wasser zur Reinigung, wurde rein und erzählte die Eigenschaften jenes großherzigen Weisen.

13.45.10

शुश्रूषध्वं ब्राह्मणेन्द्रास्त्वं च तात युधिष्ठिर ।
त्वं चापगेय नामानि निशामय जगत्पतेः ॥ १३.४५.१० ॥

Hört zu, ihr Herren unter den Brahmanen, und auch du, lieber Yudhiṣṭhira; und du, Apageya, vernimm die Namen des Herrn der Welt.

13.45.11

यदवाप्तं च मे पूर्वं साम्बहेतोः सुदुष्करम् ।
यथावद्भगवान्दृष्टो मया पूर्वं समाधिना ॥ १३.४५.११ ॥

Ich werde erzählen, was ich einst für Sāmba erlangte, äußerst schwer zu erreichen, und wie ich einst durch Sammlung den Herrn gebührend schaute.

13.45.12

शम्बरे निहते पूर्वं रौक्मिणेयेन धीमता ।
अतीते द्वादशे वर्षे जाम्बवत्यब्रवीद्धि माम् ॥ १३.४५.१२ ॥

Nachdem Śambara einst vom weisen Sohn Rukmiṇīs erschlagen worden war, sprach Jāmbavatī, als zwölf Jahre vergangen waren, zu mir.

13.45.13

प्रद्युम्नचारुदेष्णादीन्रुक्मिण्या वीक्ष्य पुत्रकान् ।
पुत्रार्थिनी मामुपेत्य वाक्यमाह युधिष्ठिर ॥ १३.४५.१३ ॥

Als Rukmiṇī ihre Söhne Pradyumna, Cārudeṣṇa und die anderen sah, trat sie, einen Sohn begehrend, zu mir und sprach diese Worte, o Yudhiṣṭhira.

13.45.14

शूरं बलवतां श्रेष्ठं कान्तरूपमकल्मषम् ।
आत्मतुल्यं मम सुतं प्रयच्छाच्युत माचिरम् ॥ १३.४५.१४ ॥

Gib mir sogleich, o Acyuta, meinen Sohn, heldenhaft, den Besten der Starken, von schöner Gestalt, makellos, mir selbst gleich.

13.45.15

न हि तेऽप्राप्यमस्तीह त्रिषु लोकेषु किञ्चन ।
लोकान्सृजेस्त्वमपरानिच्छन्यदुकुलोद्वह ॥ १३.४५.१५ ॥

Nichts in diesen drei Welten ist dir hier unerreichbar. O Träger des Yadu-Geschlechts, wolltest du, könntest du andere Welten erschaffen.

13.45.16

त्वया द्वादशवर्षाणि व्रतीभूतेन शुष्यता ।
आराध्य पशुभर्तारं रुक्मिण्यां जनिताः सुताः ॥ १३.४५.१६ ॥

Zwölf Jahre lang, als Gelübdehalter, dich verzehrend, verehrtest du den Herrn der Tiere, und so wurden in Rukmiṇī Söhne gezeugt.

13.45.17

चारुदेष्णः सुचारुश्च चारुवेशो यशोधरः ।
चारुश्रवाश्चारुयशाः प्रद्युम्नः सम्भुरेव च ॥ १३.४५.१७ ॥

Cārudeṣṇa, Sucāru, Cāruveśa, Yaśodhara, Cāruśravas, Cāruyaśas, Pradyumna und ebenso Sambhu.

13.45.18

यथा ते जनिताः पुत्रा रुक्मिण्यां चारुविक्रमाः ।
तथा ममापि तनयं प्रयच्छ मधुसूदन ॥ १३.४५.१८ ॥

So wie dir in Rukmiṇī deine Söhne von schöner Tapferkeit geboren wurden, gib auch mir meinen Sohn, o Madhusūdana.

13.45.19

इत्येवं चोदितो देव्या तामवोचं सुमध्यमाम् ।
अनुजानीहि मां राज्ञि करिष्ये वचनं तव ॥ १३.४५.१९ ॥

So von der Göttin angetrieben, sprach ich zu jener schlanken: O Königin, erlaube mir, ich werde dein Wort erfüllen.

13.45.20

सा च मामब्रवीद्गच्छ शिवाय विजयाय च ।
ब्रह्मा शिवः काश्यपश्च नद्यो देवा मनोऽनुगाः। ॥ १३.४५.२० ॥

Sie sprach zu mir: Geh zum Wohl und zum Sieg; möge Brahmā, Śiva, Kāśyapa, die Flüsse und die dem Geist folgenden Götter mit dir sein.

13.45.21

क्षेत्रौषध्यो यज्ञवाहाश्छन्दास्यृषिगणाध्वराः ।
समुद्रा दक्षिणा स्तोभा ऋक्षाणि पितरो ग्रहाः ॥ १३.४५.२१ ॥

Die Felder und Kräuter, die Träger des Opfers, die vedischen Metren, die Opfer der Schar der Weisen, die Ozeane, die Opfergaben, die Gesänge, die Gestirne, die Ahnen und die Planeten.

13.45.22

देवपत्न्यो देवकन्या देवमातर एव च ।
मन्वन्तराणि गावश्च चन्द्रमाः सविता हरिः ॥ १३.४५.२२ ॥

Die Gattinnen der Götter, die Töchter der Götter, die Mütter der Götter, die Manvantaras, die Kühe, der Mond, die Sonne Savitṛ und Hari.

13.45.23

सावित्री ब्रह्मविद्या च ऋतवो वत्सरास्तथा ।
क्षणा लवा मुहूर्ताश्च निमेषा युगपर्ययाः ॥ १३.४५.२३ ॥

Sāvitrī und das Wissen vom Brahman, die Jahreszeiten und Jahre, ebenso die Augenblicke, die Lava, die Muhūrtas, die Augenblicke des Blinzelns und die Wendungen der Yugas.

13.45.24

रक्षन्तु सर्वत्र गतं त्वां यादव सुखाय च ।
अरिष्टं गच्छ पन्थानमप्रमत्तो भवानघ ॥ १३.४५.२४ ॥

O Yādava, wohin du auch gehst, mögen sie dich zu deinem Glück beschützen. O Makelloser, geh den sicheren Weg, achtsam.

13.45.25

एवं कृतस्वस्त्ययनस्तयाऽहं ।
ततोऽभ्यनुज्ञाय नरेन्द्रपुत्रीम्।
पितुः समीपं नरसत्तमस्य ।
मातुश्च राज्ञश्च तथाऽऽहुकस्य ॥ १३.४५.२५ ॥

So nahm ich, nachdem sie mir Segenswünsche gewährt hatte, Abschied von der Tochter des Königs und ging zu meinem Vater, dem besten der Menschen, zu meiner Mutter, zum König und zu Āhuka.

13.45.27

ततःसमृद्धिर्भवतोऽस्त्वविघ्नम् ।
प्राप्यानुज्ञां गुरुजनादहं तार्क्ष्यमचिन्तयम्।
सोवहद्धिमवन्तं मां प्राप्य चैनं व्यसर्जयम् ॥ १३.४५.२७ ॥

Dann möge dein Wohlergehen ungehindert sein. Nachdem ich die Erlaubnis meiner Älteren erhalten hatte, dachte ich an Tārkṣya (Garuḍa); er trug mich zum Himālaya, und dort angekommen entließ ich ihn.

13.45.28

तत्राहमद्बुतान्भावानपश्यं गिरिसत्तमे ।
क्षेत्रं च तपसां श्रेष्ठं पश्याम्यद्भुतमुत्तमम् ॥ १३.४५.२८ ॥

Dort, auf dem besten der Berge, sah ich wunderbare Dinge. Auch einen heiligen Ort, den vornehmsten der Askesen, wunderbar und erhaben, sah ich.

13.45.29

दिव्यं वैयाघ्रपद्यस्य उपमन्योर्महात्मनः ।
पूजितं देवगन्धर्वैर्ब्राह्मया लक्ष्म्या समावृतम् ॥ १३.४५.२९ ॥

Die göttliche (Einsiedelei) des hochherzigen Upamanyu, des Sohnes des Vyāghrapāda, wurde von Göttern und Gandharvas verehrt und war von der Pracht der Lakṣmī Brahmās umgeben.

13.45.30

धवककुभकदम्बनारिकेलैः ।
कुरवककेतकजम्बुपाटलाभिः।
वटवरुणकवत्सनाभविल्वैः ।
सरलकपित्थप्रियालसालतालैः ॥ १३.४५.३० ॥

Er war geschmückt mit Dhava-, Kubha-, Kadamba-, Kokos-, Kuravaka-, Ketaka-, Jambu-, Pāṭalā-, Banyan-, Varuṇa-, Vatsanābha-, Bilva-, Sarala-, Kapittha-, Priyāla-, Sāla- und Palmbäumen.

13.45.31

बदरीकुन्दपुन्नागरैशोकाम्रातिमुक्तकैः ।
मधूकैः कोविदारैश्च चम्पकैः पनसैस्तथा ॥ १३.४५.३१ ॥

Er war geschmückt mit Badarī-, Kunda-, Punnāga-, Aśoka-, Mango-, Atimuktaka-, Madhūka-, Kovidāra-, Campaka- und Jackfruchtbäumen, ebenso.

13.45.32

वन्यैर्बहुविधैर्वृक्षैः फलपुष्पप्रदैर्युतम् ।
पुष्पगुल्मलताकीर्णं कदलीषण्डशोभितम् ॥ १३.४५.३२ ॥

Reich an wilden Bäumen vielerlei Art, die Früchte und Blüten spenden, übersät mit blühenden Sträuchern und Ranken, geschmückt mit Bananenhainen.

13.45.33

नानाशकुनिसम्भोज्यैः फलैर्वृक्षैरलङ्कृतम् ।
यथास्थानविनिक्षिप्तैर्भूषितं भस्मराशिभिः ॥ १३.४५.३३ ॥

Geschmückt mit Früchten und Bäumen, von denen vielerlei Vögel sich nähren, verziert mit Aschehaufen, an ihren Plätzen aufgeschichtet.

13.45.34

रुरुवानरशार्दूलसिंहद्वीपिसमाकुलम् ।
कुरङ्गबर्हिणाकीर्णं मार्जारभुजगावृतम्।
पूगैश्च मृगजातीनां महिषर्क्षनिषेवितम् ॥ १३.४५.३४ ॥

Wimmelnd von Ruru-Hirschen, Affen, Tigern, Löwen und Leoparden, übersät mit Antilopen und Pfauen, umgeben von Katzen und Schlangen, besucht von Herden vielerlei Wild, Büffeln und Bären.

13.45.35

सकृत्प्रभिन्नैश्च गजैर्विभूषितं ।
प्रहृष्टनानाविधपक्षिसेवितम्।
सुपुष्पितैरम्बुधरप्रकाशै-
र्महीरुहाणां च वनैर्विचित्रैः ॥ १३.४५.३५ ॥

Geschmückt mit brünstigen Elefanten, besucht von vielerlei fröhlichen Vögeln, erfüllt von üppig blühenden Bäumen, die wie Wolken leuchten, und von mannigfaltigen Hainen.

13.45.36

नानापुष्परजोमिश्रो गजदानाधइवासितः ।
दिव्यस्त्रीगीतबहुलो मारुतोऽभिमुखो ववौ ॥ १३.४५.३६ ॥

Ein Wind, vermischt mit dem Blütenstaub vieler Blumen, duftend vom Brunstsaft der Elefanten, reich an Gesängen göttlicher Frauen, wehte uns entgegen.

13.45.37

धारानिनादैर्विहगप्राणादैः ।
शुभैस्तथा बृंहितैः कुञ्जराणाम्।
गीतैस्तथा किन्नराणामुदारैः ।
शुभैः स्वनैः सामगानां च वीर ॥ १३.४५.३७ ॥

Mit dem Rauschen der Bäche, den glückverheißenden Rufen der Vögel, dem heilbringenden Trompeten der Elefanten, den edlen Gesängen der Kinnaras und den verheißungsvollen Klängen der Sāma-Sänger, o Held.

13.45.38

अचिन्त्यं मनसाऽप्यन्यैः सरोभिः समलङ्कृतम् ।
विशालैश्चाग्निशरणैर्भूषितं कुसुमावृतैः ॥ १३.४५.३८ ॥

Auch für den Geist unfassbar, für andere mit Seen geschmückt, mit weiten Feuerstätten, geschmückt und mit Blumen bedeckt.

13.45.39

विभूषितं पुण्ययवित्रतोयया ।
सदा च जुष्टं नृप जह्नुकन्यया।
विभूषितं धर्मभृतां वरिष्ठै-
र्महात्मभिर्वह्निसमानकल्पैः ॥ १३.४५.३९ ॥

Mit heiligem, reinem Wasser geschmückt, o König, stets besucht von der Tochter des Jahnu (der Gaṅgā), geschmückt von den Besten unter den Trägern des Dharma, großen Seelen gleich dem Feuer.

13.45.40

वाय्वाहारैरम्बुपैर्जप्यनित्यैः ।
सम्प्रक्षालैर्योगिभिर्ध्याननित्यैः।
धूमप्राशैरूष्मपैः क्षीरपैश्च ।
संजुष्टं च ब्राह्मणेन्द्रैः समन्तात् ॥ १३.४५.४० ॥

Von allen Seiten besucht von den vornehmsten Brahmanen: Luftesser, Wassertrinker, ständige Rezitatoren des Japa, Yogins, die rituelle Waschungen üben, stets in der Meditation, Rauchesser, Hitzetrinker und Milchtrinker.

13.45.41

गोचारिणोऽर्थाश्मकुट्टा दन्तोलूखलिकास्तथा ।
मरीचिपाः फेनपाश्च तथैव मृगचारिणः ॥ १३.४५.४१ ॥

Die wie Kühe umherziehen, die das Korn mit Steinen zerstoßen, die ihre Zähne zum Mörser machen, ebenso die Trinker von Sonnenstrahlen, die Trinker von Schaum und die, die wie Hirsche umherziehen.

13.45.42

अश्वत्थफलभक्षाश्च तथा ह्युदकशायिनः ।
चीचचर्माम्बरधरास्तथा वल्कलधारिणः ॥ १३.४५.४२ ॥

Die Esser der Feigenbaumfrüchte, ebenso die im Wasser Schlafenden, die Träger von Gewändern aus Cīca-Rinde und Fell, und die Träger von Bastgewändern.

13.45.43

सुदुःखान्नियमांस्तांस्तान्वहतः सुतपोधनान् ।
पश्यन्मुनीन्बहुविधानप्रवेष्टुमुपचक्रमे ॥ १३.४५.४३ ॥

Als er die vielerlei Weisen sah, die jene überaus harten Gelübde übten und deren Reichtum die Askese war, begann er einzutreten.

13.45.44

सूपूजितं देवगणैर्महात्मभिः ।
शिवादिभिर्भारतपुण्यकर्मभिः।
रराज तच्चाश्रममण्डलं सदा ।
दिवीव राजञ्शशिमण्डलं यथा ॥ १३.४५.४४ ॥

Von Scharen von Göttern und den großherzigen Śiva und anderen hochverehrt, und von den verdienstvollen Taten vollbringenden Bhāratas, strahlte jener Kreis von Einsiedeleien stets, o König, wie die Mondscheibe am Himmel.

13.45.45

क्रीडन्ति सर्पैर्नकुला मृगैर्व्याघ्राश्च मित्रवत् ।
प्रभावाद्दीप्ततपसां सन्निकर्षान्महात्मनाम् ॥ १३.४५.४५ ॥

Durch die Kraft und Nähe der großherzigen, deren Askese leuchtet, spielen Mungos mit Schlangen und Tiger mit Hirschen wie Freunde.

13.45.46

तत्राश्रमपदे श्रेष्ठे सर्वभूतमनोरम ।
सेविते द्विजशार्दूलैर्वेदवेदाङ्गपारगैः ॥ १३.४५.४६ ॥

Dort, an jener vorzüglichen Einsiedlerstätte, die den Geist aller Wesen erfreut, wurde sie von tigergleichen Brahmanen besucht, die Veden und Vedāṅgas durchdrungen hatten.

13.45.47

नानानियमविख्यातैर्ऋषिभि सुमहान्मभिः ।
प्रविशन्नेव चापश्यं जटाचीरधरं प्रभुम् ॥ १३.४५.४७ ॥

Beim Eintreten unter den Weisen, berühmt durch ihre vielfältigen Gelübde und sehr großherzig, sah ich einen Herrn, der verfilzte Locken und Baumrindenkleider trug.

13.45.48

तेजसा तपसा चैव दीप्यमानं यथाऽनलम् ।
शिष्यैरनुगतं शान्तं युवानं ब्राह्मणर्वभम् ॥ १३.४५.४८ ॥

Wie Feuer leuchtend durch Glanz und Askese, von Schülern begleitet, ruhig, jung, der Stier unter den Brahmanen.

13.45.49

शिरसा वन्दमानं मामुपमन्युरभाषत ॥ १३.४५.४९ ॥

Während ich mich mit dem Haupt vor ihm verneigte, sprach Upamanyu zu mir.

13.45.50

स्वागतं पुण्डरीकाक्ष सफलानि तपांसि नः ।
यः पूज्यः पूजयसि मां द्रष्टव्यो द्रष्टुमिच्छसि ॥ १३.४५.५० ॥

Willkommen, du Lotusäugiger; unsere Askesen haben Früchte getragen. Du, der verehrungswürdig ist, verehrst mich; du, der zu sehen ist, willst mich sehen.

13.45.51

मनुष्यतानुवृत्त्या त्वा ज्ञात्वा तिष्ठाम सर्वगम् ।
तमहं प्राञ्जलिर्भूत्वा मृगपक्षिष्वथाग्निषु।
धर्मे च शिष्यवर्गे च समपृच्छमनामयम् ॥ १३.४५.५१ ॥

Der menschlichen Sitte gemäß, dich als allgegenwärtig erkennend, standen wir. Mit gefalteten Händen erkundigte ich mich nach dem Wohlergehen der Tiere und Vögel, der Feuer, des Dharma und der Schüler.

13.45.52

ततो मां भगवानाह साम्ना परमवल्गुना ।
लप्स्यसे तनयं कृष्णि आत्मतुल्यमसंशयम् ॥ १३.४५.५२ ॥

Da sprach der Herr mit sehr sanften Worten zu mir: »Du wirst gewiss einen dir gleichen Sohn erlangen, o Nachkomme Kṛṣṇis.«

13.45.53

तपः सुमहदास्थाय तोषयेशानमीश्वरम् ।
इह देवः सपत्नीकः समाक्रीडत्यधोक्षज ॥ १३.४५.५३ ॥

Übe eine sehr große Askese und besänftige Īśāna, den Herrn. Hier spielt der Gott mit seiner Gemahlin, o Adhokṣaja.

13.45.54

इहैनं दैवतश्रेष्ठं देवाः सर्षिगणाः पुरा ।
तपसा ब्रह्मचर्येण सत्येन च दमेन च ॥ १३.४५.५४ ॥

Hier verehrten in früheren Zeiten die Götter und die Scharen der Weisen diesen besten der Götter durch Askese, Keuschheit, Wahrhaftigkeit und Selbstbeherrschung.

13.45.55

तोषयित्वा शुभान्कामान्प्राप्तवन्तो जनार्दन ।
तेजसां सपसां चैव निधिः स भगवानिह ॥ १३.४५.५५ ॥

Nachdem sie ihn erfreut hatten, o Janārdana, erlangten die Menschen glückliche Wünsche. Jener Herr ist hier der Schatz der Glanzkräfte und der Askesen.

13.45.56

शुभाशुभान्वितान्भावान्विसृजन्स क्षिपन्नपि ।
आस्ते देव्या सहाचिन्त्यो यं प्रार्थयसि शत्रुहन् ॥ १३.४५.५६ ॥

Obwohl er die mit Gutem und Bösem verbundenen Zustände abwirft und verwirft, weilt der Unbegreifliche bei der Göttin, nach der du verlangst, o Feindetöter.

13.45.57

हिरण्यकशिपुर्योऽभूद्दानवो मेरुकम्पनः ।
तेन सर्वामरैश्वर्यं शर्वात्प्राप्तं समार्बुदम् ॥ १३.४५.५७ ॥

Es gab den Dānava Hiraṇyakaśipu, der den Meru erbeben ließ; von Śarva erlangte er die Herrschaft über alle Unsterblichen für hundert Millionen Jahre.

13.45.58

तस्यैव पुत्रप्रवरो दमनो नाम विश्रुतः ।
महादेववराच्छक्रं वर्षार्बुदमयोधयम् ॥ १३.४५.५८ ॥

Sein vorzüglichster Sohn, bekannt unter dem Namen Damana, kämpfte durch die Gabe Mahādevas hundert Millionen Jahre lang gegen Indra.

13.45.59

विष्णोश्चक्रं च तद्धोरं वज्रमाखण्डलस्य च ।
शीर्णं पुराऽभवत्तात ग्रहस्याङ्गेषु केशव ॥ १३.४५.५९ ॥

Viṣṇus schrecklicher Diskus und Indras Donnerkeil zerbrachen einst an den Gliedern des Ergreifers, o Lieber, o Keśava.

13.45.60

यत्तद्भगवता पूर्वं दत्तं चक्रं तवानघ ।
जलान्तरचरं हत्वा दैत्यं च बलगर्वितम् ॥ १३.४५.६० ॥

Jener Diskus, den dir der Erhabene einst gab, o Makelloser, nachdem er den im Wasser umherstreifenden, stolz auf seine Kraft Daitya erschlagen hatte.

13.45.61

उत्पादितं वृषाङ्केन दीप्तज्वलनसन्निभम् ।
दत्तं भगवता तुभ्यं दुर्धषं तेजसाऽद्भुतम् ॥ १३.४५.६१ ॥

Von dem Stierbannerten hervorgebracht, einem lodernden Feuer gleich, dir vom Erhabenen gegeben, unbezwingbar und wunderbar in seinem Glanz.

13.45.62

न शक्यं द्रष्टुमन्येन वर्जयित्वा पिनाकिनम् ।
सुदर्शनं भवत्येवं भवेनोक्तं तदा तु तत् ॥ १३.४५.६२ ॥

Außer Pinākin (Śiva) kann es niemand sehen. Da erklärte Bhava (Śiva), dass es zum Sudarśana werden werde.

13.45.63

सुदर्शनं तदा तस्य लोके नाम प्रतिष्ठितम् ।
तज्जीर्णमभावत्तात ग्रहस्याङ्गेषु केशव। ॥ १३.४५.६३ ॥

Damals wurde sein Name Sudarśana in der Welt etabliert. Lieber Keśava, es verschliss in den Gliedern des Graha.

13.45.64

ग्रहस्यातिवलस्याङ्गे वरदत्तस्य धीमतः ।
न शस्त्राणि वहन्त्यङ्गे चक्रवज्रशतान्यपि ॥ १३.४५.६४ ॥

Im Körper des Graha, des überaus mächtigen und weisen, durch Gabe verliehen, tragen nicht einmal hundert Scheiben und Donnerkeile Waffen.

13.45.65

अर्द्यमानाश्च विबुधा ग्रहेणि सुबलीयसा ।
शिवदत्तवराञ्जघ्नुरसुरेन्द्रान्सुरा भृशम् ॥ १३.४५.६५ ॥

Von dem überaus starken Graha gequält, erschlugen die Götter, mit den von Śiva gewährten Gaben, die Herren der Asuras heftig.

13.45.66

तृष्टो विद्युत्प्रभस्यापि त्रिलोकेश्वरतां ददौ ।
शतं वर्षसहस्राणां सर्वलोकेश्वरोऽभवत् ॥ १३.४५.६६ ॥

Erfreut verlieh er auch Vidyutprabha die Herrschaft über die drei Welten; hunderttausend Jahre lang wurde er Herr aller Welten.

13.45.67

ममैवानुचरो नित्यं भवितासीति चाब्रवीत् ।
तथा पुत्रसहस्राणामयुतं च ददौ प्रभुः ॥ १३.४५.६७ ॥

Er sprach auch: »Du wirst immer mein Gefolgsmann sein.« Ebenso gab der Herr ihm zehntausend Söhne, von Tausenden.

13.45.68

कुशद्वीपं च स ददौ राज्येन भगवानजः ।
तथा शतमुखो नाम धात्रा सृष्टो महासुरः। ॥ १३.४५.६८ ॥

Der gesegnete Aja gab ihm die Insel Kuśa als Königreich. Ebenso gab es den großen Asura namens Śatamukha, von Dhātṛ erschaffen.

13.45.69

येन वर्षशतं साग्रमात्ममांसैर्हुतोऽनलः ।
तं प्राह भववांस्तुष्टः किंकरोमीति शंकरः ॥ १३.४५.६९ ॥

Zu ihm, der über hundert Jahre sein eigenes Fleisch als Opfergabe ins Feuer gab, sprach der erfreute Śaṅkara: »Was soll ich tun?«

13.45.70

तं वै शतमुखः प्राह योगो भवतु मेऽद्भुतः ।
बलं च दैवतश्रेष्ठ शाश्वतं सम्प्रयच्छ मे ॥ १३.४५.७० ॥

Śatamukha sprach zu ihm: »Möge mir ein wundersamer Yoga zuteilwerden, und, Bester der Götter, verleihe mir ewige Kraft.«

13.45.71

तथेति भगवानाह तस्य तद्वचनं प्रभुः ।
स्वायंभुवः क्रतुश्चापि पुत्रार्थमभवत्पुरा ॥ १३.४५.७१ ॥

Der gesegnete Herr sprach auf seine Worte: »Es sei so.« In früheren Zeiten war auch Svāyambhuva Kratu so geworden, um eines Sohnes willen.

13.45.72

आविश्य योगेनात्मानं त्रीणि वर्षशतान्यपि ।
तस्य चोपददौ पुत्रान्सहस्रं क्रतुसम्मितान्।
योगेश्वरं देवगीतं वेत्थ कृष्ण न संशयः ॥ १३.४५.७२ ॥

Durch Yoga in sich selbst eingetreten, übte er drei Jahrhunderte lang Askese und gab ihm tausend Söhne, gleich Opfern. Du kennst, Kṛṣṇa, das göttliche Lied des Herrn des Yoga; daran ist kein Zweifel.

13.45.73

याज्ञवल्क्य इति ख्यात ऋषिः परमधार्मिकः ।
आराध्य स महादेवं प्राप्तवानतुलं यशः ॥ १३.४५.७३ ॥

Der als Yājñavalkya bekannte Weise, der höchst Rechtschaffene, erlangte, nachdem er Mahādeva verehrt hatte, unvergleichlichen Ruhm.

13.45.74

वेदव्यासश्च योगात्मा पराशरसुतो मुनिः ।
सोऽपि शंकरमाराध्य प्राप्तवानतुलं यशः ॥ १३.४५.७४ ॥

Vedavyāsa, dessen Wesen Yoga ist, der Weise, Sohn Parāśaras, auch er erlangte, nachdem er Śaṅkara verehrt hatte, unvergleichlichen Ruhm.

13.45.75

वालखिल्या मघवता ह्यवज्ञाताः पुरा किल ।
तैः क्रुद्धैर्भगवान्रुद्रस्तपसा तोषितो ह्यभूत् ॥ १३.४५.७५ ॥

Einst verachtete Maghavan (Indra) die Vālakhilyas; durch ihre Askese, erzürnt wie sie waren, wurde der erhabene Rudra erfreut.

13.45.76

तांश्चापि दैवतश्रेष्ठः प्राह प्रीतो जगत्पतिः ।
सुपर्णं सोमहर्तारं तपसोत्पादयिष्यथ ॥ १३.४५.७६ ॥

Der Beste der Götter, der Herr der Welt, erfreut, sprach auch zu ihnen: 'Durch Askese werdet ihr Suparṇa (Garuḍa), den Räuber des Soma, hervorbringen.'

13.45.77

महादेवस्य रोषाच्च आपो नष्टाः पुराऽभवन् ।
ताश्च सप्तकपालेन देवैरन्याः प्रवर्तिताः ॥ १३.४५.७७ ॥

Einst gingen die Wasser durch den Zorn Mahādevas zugrunde, und die Götter ließen mittels des Siebenschädel-Gefäßes andere Wasser fließen.

13.45.78

ततः पानीयमभवत्प्रसन्ने त्र्यम्बके भुवि ।
अत्रिभार्या सुतं दत्तं सोमं दुर्वाससं प्रभो ॥ १३.४५.७८ ॥

Als der Dreiäugige erfreut war, entstand auf der Erde trinkbares Wasser; und der Frau Atris, o Herr, wurden Söhne namens Soma und Durvāsas gegeben.

13.45.79

अत्रेर्भार्याऽपि भर्तारं संत्यज्य ब्रह्मवादिनी ।
नाहं तव मुने भूयो वशगा स्यां कथञ्चन ॥ १३.४५.७९ ॥

Auch Atris Gattin, eine Sprecherin des Brahman, verließ ihren Gatten und sprach: 'O Weiser, ich werde nie wieder auf irgendeine Weise in deiner Gewalt sein.'

13.45.80

इत्युक्त्वा सा महादेवमगमच्छरणं किल ।
निराहास भयादत्रेस्त्रीणि वर्षशतान्यपि ॥ १३.४५.८० ॥

So sprechend suchte sie Zuflucht bei Mahādeva, und aus Furcht vor Atri fastete sie sogar dreihundert Jahre lang.

13.45.81

अशेत मुसलेष्वेव प्रसादार्थं भवस्य सा ।
तामब्रवीद्धसन्देवो भविता वै सुतस्तव ॥ १३.४५.८१ ॥

Um die Gnade Bhavas zu erlangen, legte sie sich auf die Stößel nieder, und der Gott sprach lachend zu ihr: „Ein Sohn wird dir gewiss geboren werden.“

13.45.82

विना भर्त्रा चरुद्रेण भविष्यति न संशयः ।
वंशे तवैव नाम्ना तु ख्यातिं यास्यति चेप्सिताम् ॥ १३.४५.८२ ॥

Ohne Gatten wird es durch Cārudra (Śiva) geschehen, daran besteht kein Zweifel; und in deinem eigenen Geschlecht wird er unter deinem Namen den erstrebten Ruhm erlangen.

13.45.83

विकर्णश्च महादेवं तथा भक्तसुखावहम् ।
प्रसाद्य भगवान्सिद्धिं प्राप्तवान्मधुसूदन ॥ १३.४५.८३ ॥

Auch Vikarṇa erlangte in gleicher Weise, nachdem er Mahādeva, der seinen Verehrern Glück bringt, versöhnt hatte, die Vollendung, o Madhusūdana.

13.45.84

शाकल्यः संशितात्मा वै नववर्षशतान्यपि ।
आराधयामास भवं मनोयज्ञेन केशव ॥ १३.४५.८४ ॥

Śākalya, mit gezügelter Seele, verehrte Bhava neunhundert Jahre lang durch das Opfer des Geistes, o Keśava.

13.45.85

तं चाह भगवांस्तुष्टो ग्रन्थकारो भविष्यसि ।
वत्साक्षया च ते कीतिस्त्रेलोक्ये वै भविष्यति ॥ १३.४५.८५ ॥

Der erfreute Herr sprach zu ihm: „Du wirst ein Verfasser von Schriften sein, und dein Ruhm wird in den drei Welten unvergänglich sein.“

13.45.86

अक्षयं च कुलं तेऽस्तु महर्षिभिरलंकृतम् ।
भविष्यति द्विजश्रेष्ठः सूत्रकर्ता सुतस्तव ॥ १३.४५.८६ ॥

Möge dein Geschlecht unvergänglich sein und von großen Weisen geschmückt. Bester der Zweimalgeborenen, dein Sohn wird der Verfasser der Aphorismen sein.

13.45.87

सावर्णिश्चापि विख्यात ऋषिरासीत्कृते युगे ।
इह तेन तपस्तप्तं षष्टिवर्षशतान्यथ ॥ १३.४५.८७ ॥

Im Kṛta-Zeitalter lebte ein berühmter Weiser namens Sāvarṇi. Er übte hier sechshundert Jahre lang Askese.

13.45.88

तमाह भगवान्रुद्रः साक्षात्तुष्टोस्मि तेऽनघ ।
ग्रन्थकृल्लोकविख्यातो भवितास्यजरामरः ॥ १३.४५.८८ ॥

Der erhabene Rudra sprach zu ihm: 'Du Makelloser, ich bin mit dir unmittelbar zufrieden. Du wirst ein weltberühmter Verfasser von Werken sein, alterslos und unsterblich.'

13.45.89

शक्रेणि तु पुरा देवो वाराणस्यां जनार्दन ।
आराधितोऽभूद्भक्तेन दिग्वासा भस्मगुष्ठितः
आराध्य स महादेवं देवराज्यमवाप्तवान् ॥ १३.४५.८९ ॥

O Janārdana, vor langer Zeit verehrte Indra in Vārāṇasī andächtig den nackten, mit Asche bestrichenen Gott. Nachdem er jenen großen Gott verehrt hatte, erlangte er die Herrschaft der Götter.

13.45.90

नारदेन तु भक्त्याऽसौ भव आराधितः पुरा ।
तस्य तुष्टो महादेवो जगौ देवगुरुर्गुरुः ॥ १३.४५.९० ॥

Vor langer Zeit verehrte Nārada Bhava andächtig. Erfreut über ihn sang der große Gott, der Lehrer der Götter.

13.45.91

तेजसा तपसा कीर्त्या त्वत्समो न भविष्यति ।
गीतेन वादितव्येन नित्यं मामनुयास्यसि ॥ १३.४५.९१ ॥

Keiner wird dir gleich sein an Glanz, Askese oder Ruhm. Mit Gesang und Instrument wirst du mir immerdar folgen.

13.45.92

बाणः स्कन्दसमत्वं च कामो दर्पविमोक्षणम् ।
लवणोऽवध्यतामन्यैर्दशास्यश्च पुनर्बलम्।
अन्तकोऽन्तमनुप्राप्तस्तस्मात्कोऽन्यः परः प्रभुः ॥ १३.४५.९२ ॥

Bāṇa wurde Skanda gleich, Kāma wurde von Hochmut befreit, Lavaṇa wurde von anderen unverwundbar, und der zehnköpfige Daśāsya gewann erneut Kraft. Der Tod (Antaka) selbst gelangte an ein Ende; wer also ist ein anderer, höherer Herr?

13.45.93

मयाऽपि च यथा दृष्टो देवदेवः पुरा विभो ।
साक्षात्पशुपतिस्तात तच्चापि शृणु माधव ॥ १३.४५.९३ ॥

O Mächtiger, wie auch ich einst den Gott der Götter, Paśupati selbst, von Angesicht zu Angesicht sah — höre auch das, Lieber, o Mādhava.

13.45.94

यदर्थं च मया देवः प्रयतेन तथा विभो ।
आराधितो महातेजास्तच्चापि शृणु विस्तरात् ॥ १३.४५.९४ ॥

O Mächtiger, den Zweck, um dessentwillen ich jenen Gott von großer Herrlichkeit so eifrig verehrte — höre auch das ausführlich.

13.45.95

यदवाप्तं च मे पूर्वं देवदेवान्महेश्वरात् ।
तत्सर्वं निखिलेनाद्य कथयिष्यामि तेऽनघ ॥ १३.४५.९५ ॥

Alles, was ich einst von Maheśvara, dem Gott der Götter, erlangte, werde ich dir nun vollständig erzählen, o Makelloser.

13.45.96

पुरा कृतयुगे तात ऋषिरासीन्महायशाः ।
व्याघ्रपाद इति ख्यातो वेदवेदाङ्गपारगः।
तस्याहमभवं पुत्रो धौम्यश्चापि ममानुजः ॥ १३.४५.९६ ॥

Einst, Lieber, im Kṛta-Zeitalter, gab es einen Weisen von großem Ruhm namens Vyāghrapāda, Meister der Veden und ihrer Glieder. Ich war sein Sohn, und Dhaumya war mein jüngerer Bruder.

13.45.97

कस्यचित्त्थ कालस्य धौम्येन सह माधव ।
आगच्छमाश्रमं क्रीडन्मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ १३.४५.९७ ॥

Zu einer Zeit, o Mādhava, kam ich spielend mit Dhaumya zur Einsiedelei der Weisen mit geläuterten Seelen.

13.45.98

तत्रापि च मया दृष्टा दुह्यमाना पयस्विनी ।
लक्षितं च मया क्षीरं स्वादुतो ह्यमृतोपमम् ॥ १३.४५.९८ ॥

Auch dort sah ich eine Milchkuh, die gemolken wurde, und ich bemerkte ihre Milch, die an Süße wahrhaftig dem Nektar glich.

13.45.99

तदाप्रभृति चैवाहमरुदं मधुसूदन ।
दीयतां दीयतां क्षीरं मम मातरितीरिता ॥ १३.४५.९९ ॥

O Madhusūdana, von da an begann ich zu weinen und sprach: »Mutter, gib mir Milch, gib mir Milch!«

13.45.100

अभावाच्चैव दुग्धस्य दुःखिता जननी तदा ॥ १३.४५.१०० ॥

Und da es an Milch fehlte, war meine Mutter damals betrübt.

13.45.101

ततः पिष्टं समालोड्य तोयेन सह माधव ।
आवयोः क्षीरमित्येव पानार्थं समुपानयत् ॥ १३.४५.१०१ ॥

Dann, o Mādhava, rührte sie Mehl gründlich mit Wasser an, sagte: »Dies ist Milch für uns beide«, und brachte es zum Trinken.

13.45.102

अथ गव्यं पयस्तात कदाचित्प्राशितं मया। ॥ १३.४५.१०२ ॥

Dann, mein Lieber, trank ich einmal Kuhmilch.

13.45.103

पित्राऽहं यज्ञकाले हि नीतो ज्ञातिकुलं महत् ।
तत्र सा क्षरते देवी दिव्या गौः सुरनन्दिनी ॥ १३.४५.१०३ ॥

Zur Zeit eines Opfers brachte mich mein Vater in das große Haus der Verwandten, wo jene göttliche Kuh, die Tochter der Götter, ihre Milch fließen lässt.

13.45.104

यस्ताहं तत्पयः पीत्वा रसेन ह्यमृतोपमम् ।
ज्ञात्वा क्षीरगुणांश्चैव उपलभ्य हि सम्भवम्।
स च पिष्टरसस्तात न मे प्रीतिमुपावहत् ॥ १३.४५.१०४ ॥

Obwohl ich jene Milch, von nektargleichem Geschmack, getrunken hatte und ihre Eigenschaften und ihren Ursprung kannte, brachte mir, mein Lieber, jener zerriebene Saft keine Freude.

13.45.105

ततोऽहमब्रुवं बाल्याज्जननीमात्मनस्तदा ।
नेदं क्षीरोदनं मातर्यत्त्वं मे दत्तवत्यसि ॥ १३.४५.१०५ ॥

Da sagte ich aus kindlicher Unbedachtheit zu meiner Mutter: Mutter, dies ist nicht der Milchreis, den du mir gegeben hast.

13.45.106

ततो मामब्रवीन्माता दुःखशोकसमन्विता ।
पुत्रस्नेहात्परिष्वज्य मूर्ध्नि चाघ्राय माधव ॥ १३.४५.१०६ ॥

Da sprach meine Mutter, erfüllt von Leid und Kummer, zu mir; aus Liebe zu ihrem Sohn umarmte sie mich und roch an meinem Haupt, o Mādhava.

13.45.107

कुतः क्षीरोदनं वत्स मुनीनां भावितात्मनम् ।
वने निवसतां नित्यं कन्दमूलफलाशिनाम् ॥ १३.४५.१०७ ॥

Mein Kind, woher sollte für die Weisen mit geläuterter Seele, die stets im Wald wohnen und von Wurzeln, Knollen und Früchten leben, Milchreis kommen?

13.45.108

आस्थितानां नदीं दिव्यां वालखिल्यैर्निषेविताम् ।
कुत क्षीरं वनस्थानां मुनीनां गिरिवासिनाम् ॥ १३.४५.१०८ ॥

Woher käme Milch für jene, die Zuflucht am göttlichen Fluss genommen haben, den die Vālakhilyas besuchen, für die Weisen, die im Wald und in den Bergen wohnen?

13.45.109

पावनानां वनाशानां वनाश्रमनिवासिनाम् ।
ग्राम्याहारनिवृत्तानामारण्यफलभोजिनाम्।
नास्ति पुत्र पयोऽरण्ये सुरभीगोत्रवर्जिते ॥ १३.४५.१०९ ॥

Mein Sohn, für jene, die rein sind, deren Hoffnung im Wald liegt, die in Waldeinsiedeleien wohnen, die die Speise des Dorfes aufgegeben haben und Waldfrüchte essen, gibt es im Wald keine Milch, der das Geschlecht der göttlichen Kuh Surabhī fehlt.

13.45.110

नदीगह्वरशैलेषु तीर्थेषु विविधेषु च ।
तपसा जप्यनित्यानां शिवो नः परमा गतिः ॥ १३.४५.११० ॥

In Flüssen, Höhlen und Bergen und an den verschiedenen heiligen Furten ist für jene, die Askese üben und beständig rezitieren, Śiva unsere höchste Zuflucht.

13.45.111

अप्रसाद्य विरूपाक्षं वरदं स्थाणुमव्ययम् ।
कुतः क्षीरोदनं वत्स सुखानि वसनानि च ॥ १३.४५.१११ ॥

Kind, ohne Śiva, den Dreiäugigen, Gewährer von Gaben, den Festen und Unvergänglichen, zu besänftigen, woher sollten Milch und Reis oder bequeme Gewänder kommen?

13.45.112

तं प्रपद्य सदा वत्स सर्वभावेन शङ्करम् ।
तत्प्रसादाच्च कामेभ्यः फलं प्राप्स्यसि पुत्रक ॥ १३.४५.११२ ॥

Kind, nimm stets mit deinem ganzen Wesen Zuflucht bei jenem Śaṅkara; durch seine Gnade wirst du die Frucht deiner Wünsche erlangen, mein Sohn.

13.45.113

जनन्यास्तद्वचः श्रुत्वा तदाप्रभृति शत्रुहन् ।
प्राञ्जलिः प्रणतो भूत्वा इदमम्बामवोचयं ॥ १३.४५.११३ ॥

Als ich die Worte meiner Mutter gehört hatte, Feindetöter, verneigte ich mich von jenem Augenblick an mit gefalteten Händen und sprach so zu ihr:

13.45.114

कोऽयमम्ब महादेवः स कथं च प्रसीदति ।
कुत्र वा वसते देवो द्रष्टव्यो वा कथञ्चन ॥ १३.४५.११४ ॥

Mutter, wer ist dieser Mahādeva? Wie wird er zufriedengestellt? Wo wohnt dieser Gott, und wie könnte man ihn überhaupt erblicken?

13.45.115

तुष्यते वा कथं शर्वो रूपं तस्य च कीदृशम् ।
कथं ज्ञेयः प्रसन्नो वा दर्शयेज्जननी मम ॥ १३.४५.११५ ॥

Wie wird Śarva zufriedengestellt, und welche Gestalt hat er? Wie erkennt man, dass er erfreut ist? Mutter, wie könnte er sich mir zeigen?

13.45.116

एवमुक्ता तदा कृष्ण माता मे सुतवत्सला ।
मूर्घन्याध्राय गोविन्द सबाष्पाकुललोचना ॥ १३.४५.११६ ॥

So angesprochen, o Kṛṣṇa, roch meine Mutter, liebevoll gegen ihren Sohn, mit tränenerfüllten, getrübten Augen meinen Kopf, o Govinda.

13.45.117

प्रमार्जन्ती च गात्राणि मम वै मधुसूदन ।
दैन्यमालम्ब्य जननी इदमाह सुरोत्तम ॥ १३.४५.११७ ॥

Meine Glieder streichelnd, o Madhusūdana, sprach meine Mutter, demütig geworden, dies, o Bester der Götter.

13.45.118

दुर्विज्ञेयो महादेवो दुराधारो दुरन्तकः ।
दुराबाधश्च दुर्ग्राह्यो दुर्द्दश्यो ह्यकृतात्मभिः ॥ १३.४५.११८ ॥

Mahādeva ist schwer zu erkennen, schwer zu tragen, schwer zu beenden, schwer zu bedrängen, schwer zu fassen, und schwer zu sehen für jene, deren Selbst ungeläutert ist.

13.45.119

यस्य रूपाण्यनेकानि प्रवदन्ति मनीषिणः ।
स्थानानि च विचित्राणि प्रासादाश्चाप्यनेकशः ॥ १३.४५.११९ ॥

Dessen vielfache Gestalten die Weisen verkünden, und dessen wunderbare Wohnstätten und zahlreiche Paläste ebenfalls die seinen sind.

13.45.120

को हि तत्त्वेन तद्वेद ईशस्य चरितं शुभम् ।
कृतवान्यानि रूपाणि देवदेवः पुरा किल।
क्रीडते च तथा शर्वः प्रसीदति यथाच वै ॥ १३.४५.१२० ॥

Wer kennt wahrhaftig die glückbringenden Taten dieses Herrn, die Gestalten, die der Gott der Götter einst annahm, und wie Śarva spielt und sich erfreut?

13.45.121

हृदिस्थः सर्वभूतानां विश्वरूपो महेश्वरः ।
भक्तानामनुकम्पार्थं दर्शनं च यथाश्रुतम्।
मुनीनां ब्रुवतां दिव्यमीशानचरितं शुभम् ॥ १३.४५.१२१ ॥

Er, der im Herzen aller Wesen wohnt, dessen Gestalt das Weltall ist, der große Herr, gewährt aus Mitgefühl für die Verehrer seinen Anblick; und wie es von den Weisen, die davon sprechen, gehört wurde, ist dies die göttliche und glückbringende Tat Īśānas.

13.45.122

कृतवान्यानि रूपाणि कथितानि दिवौकसैः ।
अनुग्रहार्थं विप्राणां शृणु वत्स समासतः ॥ १३.४५.१२२ ॥

Höre kurz, Liebling, auf die Gestalten, die er um der Gnade der Brahmanen willen annahm, wie sie von den Himmelsbewohnern erzählt wurden.

13.45.123

तानि ते कीर्तयिष्यामि यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ १३.४५.१२३ ॥

Diese werde ich dir erzählen, nach denen du mich fragst.

13.45.124

ब्रह्मविष्णुसुरेन्द्राणां रुद्रादित्याश्विनामपि ।
विश्वेषामपि देवानां वपुर्धारयते भवः ॥ १३.४५.१२४ ॥

Bhava (Śiva) nimmt auch die Gestalten Brahmās, Viṣṇus, des Herrn der Götter, der Rudras, Ādityas, Aśvins und Viśvedevas an.

13.45.125

नराणां देवनारीणां तथा प्रेतपिशाचयोः ।
किरातशबराणां च जलजानामनेकशः ॥ १३.४५.१२५ ॥

Er nimmt auch viele Gestalten von Menschen, Göttinnen, Geistern und Dämonen, Kirātas und Śabaras sowie Wassertieren an.

13.45.126

करोति भगवान्रूपमाटव्यशबराण्यपि ।
कूर्मो मत्स्यस्तथा शङ्खः प्रवालाङ्कुरभूषणः ॥ १३.४५.१२६ ॥

Der Erhabene nimmt auch die Gestalt der Śabaras des Waldes an; ebenso die Schildkröte, den Fisch und die Muschel, geschmückt mit Korallenknospen.

13.45.127

यक्षराक्षससर्पाणां दैत्यदानवयोरपि ।
वपुर्धारयते देवो भूयश्च बिलवासिनाम् ॥ १३.४५.१२७ ॥

Der Gott nimmt auch die Gestalten von Yakṣas, Rākṣasas und Schlangen, von Daityas und Dānavas an, ferner von denen, die in Höhlen wohnen.

13.45.128

व्याघ्रसिंहमृगाणां च तरक्ष्वृक्षपतत्त्रिणाम् ।
उलूकश्वशृगालानां रूपाणि कुरुतेऽपि च ॥ १३.४५.१२८ ॥

Er nimmt auch die Gestalten von Tigern, Löwen, Hirschen, Tarakṣus, Bären, Vögeln, Eulen, Hunden und Schakalen an.

13.45.129

हंसकाकमयूराणां कृकलासकसारसाम् ।
रूपाणि च बलाकानां गृध्रचक्राङ्गयोरपि ॥ १३.४५.१२९ ॥

Er nimmt auch die Gestalten von Schwänen, Krähen, Pfauen, Eidechsen, Kranichen, Reihern, Geiern und Cakravāka-Enten an.

13.45.130

करोति वा स रूपाणि धारयत्यपि पर्वतम् ।
गोरूपं च महादेवो हस्त्यश्वोष्ट्रखराकृतिः ॥ १३.४५.१३० ॥

Er nimmt diese Gestalten an und trägt sogar einen Berg. Mahādeva nimmt die Gestalt einer Kuh sowie die von Elefant, Pferd, Kamel und Esel an.

13.45.131

छागशार्दूलरूपश्च अनेकमृगरूपधृक् ।
अण्डजानां च दिव्यानां वपुर्धारयते भवः ॥ १३.४५.१३१ ॥

Bhava, der die Gestalt einer Ziege und eines Tigers annimmt und viele Hirschgestalten trägt, nimmt auch die Körper göttlicher eiergeborener Wesen an.

13.45.132

दण्डी छत्री च कुण्डी च द्विजानां वारणस्तथा ।
षण्मुखो वै बहुमुखस्त्रिनेत्रो बहुशीर्षकः ॥ १३.४५.१३२ ॥

Er ist der Stabträger, der Schirmträger und der Wasserkrugträger, der Beschützer der Zweimalgeborenen, der Sechsgesichtige, der Vielgesichtige, der Dreiäugige, der Vielköpfige.

13.45.133

अनेककटिपादश्च अनेकोदरवक्त्रधृत् ।
अनेकपाणिपार्श्वश्च अनेकगपसंवृतः ॥ १३.४५.१३३ ॥

Er hat viele Hüften und Füße, trägt viele Bäuche und Gesichter, hat viele Hände und Seiten und ist von vielen Gaṇas umgeben.

13.45.134

ऋषिगन्धर्वरूपश्च सिद्धचारणरूपधृत् ।
भस्पपाण्डुरगात्रश्च चन्द्रार्धकृतभूषणः ॥ १३.४५.१३४ ॥

Ich nehme die Gestalt eines Sehers und eines Gandharva an, auch die Gestalt eines Siddha und Cāraṇa; mein Körper ist von Asche bleich, und ein Halbmond ist mein Schmuck.

13.45.135

अनेकरावसंघुष्टश्चानेकस्तुतिसंस्कृतः ।
सर्वभूतान्तकः सर्वः सर्वलोकप्रतिष्ठितः ॥ १३.४५.१३५ ॥

Vom Widerhall vieler Rufe erfüllt und von vielen Lobpreisungen geehrt, bin ich das Ende aller Wesen, bin ich das All und in allen Welten gegründet.

13.45.136

सर्वलोकान्तरात्मा च सर्वगः सर्ववाद्यपि ।
सर्वत्र भगवान्ज्ञेयो हृदिस्थः सर्वदेहिनाम् ॥ १३.४५.१३६ ॥

Ich bin das innere Selbst aller Welten, alles durchdringend und auch der Sprecher aller Dinge. Der Erhabene Herr ist überall zu erkennen, im Herzen aller verkörperten Wesen wohnend.

13.45.137

यो हि यं कामयेत्कामं यस्मिन्नर्थऽर्च्यते पुनः ।
तत्सर्वं वेत्ति देवेशस्तं प्रपद्य यदीच्छसि ॥ १३.४५.१३७ ॥

Welches Verlangen jemand hegt und zu welchem Zweck er wiederum verehrt, das alles kennt der Herr der Götter; wenn du willst, nimm bei ihm Zuflucht.

13.45.138

नन्दते कुप्यते चापि तथा हुंकारयत्यपि ।
चक्री शूली गदापाणिर्मुसली खड्गपट्टसी ॥ १३.४५.१३८ ॥

Er freut sich, er zürnt, und ebenso stößt er den Laut huṃ aus. Ich bin der Träger des Diskus, der Träger des Speers, mit der Keule in der Hand, der Träger der Keule, und Träger von Schwert und Krummsäbel.

13.45.139

भूधरो नागमौञ्जी च नागकुण्डलकुण्डली ।
नागयज्ञोपवीती य नागचर्मोत्तरच्छदः ॥ १३.४५.१३९ ॥

Ich bin der Träger der Erde; ich trage eine Schlange als Gürtel und Schlangen-Ohrringe; ich trage eine Schlange als heilige Schnur und bin in ein Obergewand aus Elefantenhaut gehüllt.

13.45.140

हसते गायते चैव नृत्यते च मनोहरम् ।
वादयत्यपि वाद्यानि विचित्राणि गणैर्युतः ॥ १३.४५.१४० ॥

Er lacht, singt und tanzt bezaubernd, und umgeben von seinen Gaṇas spielt er vielfältige, wundersame Instrumente.

13.45.141

वल्गते जृम्बते चैव रुदते रोदयत्यपि ।
उन्मत्तमत्तरूपं च भाषते चापि सुस्वरः ॥ १३.४५.१४१ ॥

Er springt umher und gähnt, weint und bringt auch andere zum Weinen; in der Gestalt eines Verrückten, Berauschten spricht er mit süßer Stimme.

13.45.142

अतीव हसते रौद्रस्त्रासयन्नयनैर्जनम् ।
जागर्ति चैव स्वपिति जृम्भते च यथासुवम् ॥ १३.४५.१४२ ॥

Er lacht maßlos; wild erschreckt er die Menschen mit seinen Augen; er wacht, schläft und gähnt, wie es ihm beliebt.

13.45.143

जपते जप्यते चैव तपते तप्यते पुनः ।
ददाति प्रतिगृह्णाति युञ्जते ध्यायतेऽपि च ॥ १३.४५.१४३ ॥

Er rezitiert und wird rezitieren gemacht; er übt Askese und wird wieder zur Askese gebracht; er gibt und empfängt; er versenkt sich in den Yoga und meditiert auch.

13.45.144

वेदीमध्ये तथा यूपे गोष्ठमध्ये हुताशने ।
दृश्यते दृश्यते चापि बालो वृद्धो युवा तथा ॥ १३.४५.१४४ ॥

Er wird gesehen in der Mitte des Altars, am Opferpfosten, in der Mitte des Kuhstalls und im Opferfeuer; und er wird gesehen als Kind, als Greis und als Jüngling.

13.45.145

क्रीडते ऋषिकन्याभिर्ऋषिपत्नीभिरेव च ।
ऊर्ध्वकेशो महाशेफो नग्नो विकृतलोचनः ॥ १३.४५.१४५ ॥

Er spielt mit den Töchtern der Weisen und mit den Gattinnen der Weisen; sein Haar steht aufrecht, sein Phallus ist groß, er ist nackt, und seine Augen sind verzerrt.

13.45.146

गौरः श्यामस्तथा कृष्णः पाण्डुरो धूमलोहितः ।
विकृताक्षो विशालाक्षो दिग्वासाः सर्ववासकः ॥ १३.४५.१४६ ॥

Hell, dunkel, schwarz, blass, rauchrot; mit wildem Blick, weitäugig, mit dem Himmel als Gewand, in allem wohnend.

13.45.147

अरूपस्याद्यरूपस्य अतिरूपाद्यरूपिणः ।
अनाद्यन्तमजस्यान्तं वेत्स्यते कोस्य तत्त्वतः ॥ १३.४५.१४७ ॥

Wer wird das Ende des Formlosen wahrhaft erkennen, dessen, der urgestaltet ist, dessen, der urgestaltet ist über die Gestalt hinaus, des Ungeborenen ohne Anfang und Ende?

13.45.148

हृदि प्राणो मनो जीवो योगात्मा योगसंज्ञितः ।
ध्यानं तत्परमात्मा च भावग्राह्यो महेश्वरः ॥ १३.४५.१४८ ॥

Im Herzen wohnen Atem, Geist, das lebendige Selbst; er ist das Selbst des Yoga, Yoga genannt; Meditation, jenes höchste Selbst, und Maheśvara, durch inneres Gefühl zu erfassen.

13.45.149

वादको गायनश्चैव सहस्रशतलोचनः ।
एकवक्त्रो द्विवक्त्रश्च त्रिवक्त्रोऽनेकवक्त्रकः ॥ १३.४५.१४९ ॥

Spieler der Instrumente und Sänger, mit hunderttausend Augen; einantlitzig, zweiantlitzig, dreiantlitzig und vielantlitzig.

13.45.150

तद्भक्तस्तद्गतो नित्यं तन्निष्ठस्तत्परायणः ।
भज पुत्र महादेवं ततः प्राप्स्यसि चेप्सितं ॥ १३.४५.१५० ॥

Ihm ergeben, in ihn versunken, stets fest in ihm, ihn zur höchsten Zuflucht machend, verehre Mahādeva, mein Sohn; dann wirst du erlangen, was du begehrst.

13.45.151

जनन्यास्तद्वचः श्रुत्वा तदाप्रभृति शत्रुहन् ।
मम भक्तिर्महादेवे नैष्ठिकी समपद्यत ॥ १३.४५.१५१ ॥

Als ich die Worte meiner Mutter gehört hatte, o Bezwinger der Feinde, da erwuchs von jenem Augenblick an meine unerschütterliche Hingabe an Mahādeva vollständig.

13.45.152

ततोऽहं तप आस्थाय तोषयामास शंकरम् ।
दिव्यं वर्षसहस्रं तु वामाङ्गुष्ठाग्रविष्ठितः ॥ १३.४५.१५२ ॥

Dann, nachdem ich Askese auf mich genommen hatte, erfreute ich Śaṅkara. Tausend göttliche Jahre stand ich auf der Spitze meiner linken großen Zehe.

13.45.153

एकं वर्षशतं चैव फलाहारस्ततोऽभवम् ।
द्वितीयं शीर्णपर्णाशी तृतीयं चाम्बुभोजनः ॥ १३.४५.१५३ ॥

Hundert Jahre lebte ich von Früchten; dann, eine zweite Hundertschaft, von abgefallenen Blättern; und eine dritte nur von Wasser.

13.45.154

शतानि सप्त चैवाहं वायुभक्षस्तदाऽभवम् ।
एकं वर्षसहस्रं तु दिव्यमाराधितो मया ॥ १३.४५.१५४ ॥

Siebenhundert Jahre lebte ich nur von Luft; und tausend göttliche Jahre verehrte ich ihn.

13.45.155

ततस्तुष्टो महादेवः सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ।
एकभक्त इति ज्ञात्वा जिज्ञासां कुरुते तदा ॥ १३.४५.१५५ ॥

Da war Mahādeva erfreut, der Herr aller Welten und Gebieter. Als er erkannte, dass ich ein Verehrer mit ungeteiltem Herzen war, wollte er mich nun prüfen.

13.45.156

शक्ररूपं स कृत्वा तु सर्वैर्देवगणैर्वृतः ।
सहस्राक्षस्तदा भूत्वा वज्रपाणिर्महायशाः ॥ १३.४५.१५६ ॥

Er nahm die Gestalt Śakras an und wurde, umgeben von allen Scharen der Götter, zum Tausendäugigen, Blitzbewehrten von großem Ruhm.

13.45.157

सुधावदातं रक्ताक्षं स्तब्धकर्णं मदोत्कटम् ।
आवेष्टतकरं घोरं चतुर्दष्ट्रं महागजम् ॥ १३.४५.१५७ ॥

Ein großer Elefant, weiß wie Nektar, rotäugig, mit steifen Ohren, wild vor Brunst, mit eingerolltem Rüssel, furchtbar, mit vier Stoßzähnen.

13.45.158

समास्थितः स भगवान्दीप्यमानः स्वतेजसा ।
आजगाम किरीटी तु हारकेयूरभूषितः ॥ १३.४५.१५८ ॥

Der erhabene Herr, von seinem eigenen Glanz strahlend, saß dort. Dann kam Arjuna, der Diademträger, geschmückt mit Halskette und Armreifen.

13.45.159

पाण्डुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि ।
सेव्यभानोप्सरोभिश्च दिव्यगन्धर्वनादितैः ॥ १३.४५.१५९ ॥

Mit einem weißen Sonnenschirm über dem Haupt gehalten, von himmlischen Nymphen bedient und vom Gesang der göttlichen Gandharvas widerhallend.

13.45.160

ततो मामाह देवेन्द्रस्तुष्टस्तेऽहं द्विजोत्तम ।
वरं वृणीष्व मत्तस्त्वं यत्ते मनसि वर्तते ॥ १३.४५.१६० ॥

Da sprach der Herr der Götter zu mir: 'Bester der Zweimalgeborenen, ich bin mit dir zufrieden. Wähle von mir eine Gabe, was auch immer in deinem Sinn liegt.'

13.45.161

शक्रस्य तु वचः श्रुत्वा नाहं प्रीतमनाऽभवम् ।
अब्रवं च तदा कृष्ण देवराजमिदं वचः ॥ १३.४५.१६१ ॥

Als ich Śakras Worte hörte, war mein Sinn nicht erfreut. O Kṛṣṇa, da sprach ich diese Worte zum König der Götter.

13.45.162

नाहं त्वत्तो वरं काङ्क्षे नान्यस्मादपि दैवतात् ।
महादेवादृते सौम्य सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १३.४५.१६२ ॥

Ich begehre keine Gabe von dir, auch nicht von irgendeiner anderen Gottheit außer Mahādeva. Sanfter, dies sage ich dir in Wahrheit.

13.45.163

सत्यंसत्यं हि नः शक्र वाक्यमेतत्सुनिश्चितम् ।
न यन्मिहेश्वरं मुक्त्वा कथाऽन्या मम रोचते ॥ १३.४५.१६३ ॥

O Śakra, dies ist unser Wort — wahr, wahrlich wahr, und fest entschieden: abgesehen vom großen Herrn Maheśvara gefällt mir kein anderes Gespräch.

13.45.164

पशुपतिवचनाद्भवामि सद्यः ।
कृमिरथवा तरुरप्यनेकशाखः।
अपशुपतिवरप्रसादजा मे ।
त्रिभुवनराज्यविभूतिरप्यनिष्टा ॥ १३.४५.१६४ ॥

Durch Paśupatis Wort werde ich sogleich — ein Wurm oder ein vielästiger Baum. Aus Paśupatis Gnade durch eine Gabe geboren, sind mir selbst Herrschaft und Glanz der drei Welten unerwünscht.

13.45.165

जन्मश्वपाकमध्येऽ-
पि मेऽस्तु हरचरणवन्दनरतस्य।
मा वाऽनीश्वरभक्तो ।
भवानि भवनेऽपि शक्रस्य ॥ १३.४५.१६५ ॥

Möge meine Geburt auch unter den Unberührbaren sein, in der Verehrung von Haras Füßen mich erfreuend; und möge ich kein Verehrer eines Nicht-Herrn werden, selbst nicht im Haus Indras.

13.45.166

वाय्वम्बुभुजोऽपि सतो ।
नरस्य दुःखक्षयः कुतस्तस्य।
भवति हि सुरासुरगुरौ ।
यस्य न विश्वेश्वरे भक्तिः ॥ १३.४५.१६६ ॥

Selbst für einen Asketen, der von Luft und Wasser lebt — wie sollte das Leid eines Menschen enden? Für den, der keine Hingabe an den Herrn des Universums hat, wie sollte das Leid enden, selbst in der Nähe des Lehrers der Götter und Dämonen?

13.45.167

अलमन्याभिस्तेषां ।
कथाभिरप्यन्यधर्मयुक्ताभिः।
येषां न क्षणमपि रुचितो ।
हरचरणस्मरणविच्छेदः ॥ १३.४५.१६७ ॥

Für jene, denen schon ein Augenblick der Unterbrechung im Gedenken an Haras Füße nicht gefällt, genügen andere Erzählungen, die mit anderen Dharmas verbunden sind — es sollen keine weiteren sein.

13.45.168

हरचरणनिरतमतिना ।
भवितव्यमनार्जवं युगं प्राप्य।
संसारभयं न भवति ।
हरभक्तिरसायनं पीत्वा ॥ १३.४५.१६८ ॥

Wer den Geist an Haras Füßen erfreut hat, muss frei von Falschheit sein, auch wenn das Zeitalter kommt. Hat man den Elixier der Hingabe an Hara getrunken, gibt es keine Furcht vor dem Saṃsāra.

13.45.169

दिवसं दिवसार्धं वा मुहूर्तं वा क्षणं लवम् ।
न ह्यलब्धप्रसादस्य भक्तिर्भवति शङ्करे ॥ १३.४५.१६९ ॥

Ein Tag, ein halber Tag, eine Muhūrta, ein Augenblick oder ein Bruchteil davon — bei dem, der die Gnade nicht erlangt hat, entsteht keine Hingabe an Śaṅkara.

13.45.170

अपि कीटः पतङ्गो वा भवेयं शङ्कराज्ञया ।
न तु शक्र त्वया दत्तं त्रैलोक्यमपि कामये ॥ १३.४५.१७० ॥

Auch wenn ich auf Śaṅkaras Geheiß ein Wurm oder ein Falter würde, o Śakra, begehre ich nicht einmal die drei Welten, die du gibst.

13.45.171

श्वाऽपि महेश्वरवचना-
द्भवामि स हि नः परः कामः।
त्रिदशगणराज्यमपि खलु ।
नेच्छाम्यमहेश्वराज्ञप्तम् ॥ १३.४५.१७१ ॥

Sogar ein Hund würde ich werden, auf das Wort Maheśvaras; das ist unser höchstes Verlangen. Selbst die Herrschaft über die Schar der Götter, wenn sie nicht von Maheśvara befohlen ist, begehre ich gewiss nicht.

13.45.172

न नाकपृष्ठं न च देवराज्यं ।
न ब्रह्मलोकं न च निष्कलत्वम्।
न सर्वकामानखिलान्वृणोमि ।
हरस्य दासत्वमहं वृणोमि ॥ १३.४५.१७२ ॥

Ich wähle weder den Gipfel des Himmels, noch das Reich der Götter, noch die Welt Brahmās, noch den Zustand ohne Teile; auch nicht alle Wünsche in ihrer Gesamtheit. Ich wähle allein die Dienerschaft Haras.

13.45.173

यावच्छशाङ्कधवलामलबद्धमौलि-
र्न प्रीयते पशुपतिर्भगवान्ममेशः।
तावज्जरामरणजन्मशताभिघातै-
र्दुःखानि देहविहितानि समुद्वहामि ॥ १३.४५.१७३ ॥

Solange der erhabene Paśupati, mein Herr, dessen klare, mondweiße Krone gebunden ist, nicht erfreut ist, trage ich die Leiden, die dem Körper durch die hundert Schläge von Alter, Tod und Geburt zugefügt werden.

13.45.174

दिवसकरशशाङ्कवह्निदीप्तं ।
त्रिभुवनसारमसारमाद्यमेकम्।
अजरममरमप्रसाद्य रुद्रं ।
जगति पुमानिह को लभेत शान्तिं ॥ १३.४५.१७४ ॥

Wer auf dieser Welt könnte Frieden finden, ohne Rudra gnädig gestimmt zu haben — den von Sonne, Mond und Feuer Strahlenden, das Wesen und Nicht-Wesen der drei Welten, den Einen, Uranfänglichen, Alterlosen und Unsterblichen?

13.45.175

धिक्तेषां धिक्तेषां ।
पुनरपि च धिगस्तु धिक्तेषाम्।
येषां न वसति हृदये ।
कुपथगतिविमोक्षको रुद्रः ॥ १३.४५.१७५ ॥

Schande über sie, Schande über sie! Und nochmals Schande über jene, in deren Herz Rudra nicht wohnt, der Befreier von den Irrwegen.

13.45.176

यदि नाम जन्म भूयो ।
भवति मदीयैः पुनर्दोषैः।
तस्मिंस्तस्मिञ्जन्मनि ।
भवे भवेन्मेऽक्षया भक्तिः ॥ १३.४५.१७६ ॥

Wenn durch meine Fehler wieder eine Geburt geschieht, möge in jener Geburt, in jenem Dasein, meine Hingabe unvergänglich sein.

13.45.177

कः पुनर्भवने हेतुरीशे कारणकारणे ।
येन शर्वादृतेऽन्यस्मात्प्रसादं नाभिकाङ्क्षसि ॥ १३.४५.१७७ ॥

Was also ist die Ursache dieses Daseins im Herrn, der Ursache der Ursachen, weshalb du die Gnade von niemand anderem als Śarva begehrst?

13.45.178

उपमन्युरुवाच ।
सदसद्व्यक्तमव्यक्तं यमाहुर्ब्रह्मवादिनः।
नित्यमेकमनेकं च वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१७८ ॥

Upamanyu sprach: Was die Brahman-Lehrer Sein und Nichtsein, Offenbares und Unoffenbares, Ewiges, Eines und Vieles nennen, davon wählen wir eine Gabe.

13.45.179

अनादिमध्यपर्यन्तं ज्ञानैश्वर्यमचिन्तितम् ।
आत्मानं परमं यस्माद्वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१७९ ॥

Von dem, der ohne Anfang, Mitte und Ende ist, mit Wissen und Herrschaft begabt, unvorstellbar, dem höchsten Selbst, wählen wir eine Gabe.

13.45.180

ऐश्वर्यं सकलं यस्मादनुत्पादितमव्ययम् ।
अबीजाद्बीजसम्भूतं वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१८० ॥

Von dem alle Herrschaft stammt, das Ungeborene und Unvergängliche, das ohne Samen das aus dem Samen Entstandene hervorbringt, von ihm wählen wir eine Gabe.

13.45.181

तमसः परमं ज्योतिस्तपस्तद्वृत्तिनां परम् ।
यं ज्ञात्वा नानुशोचन्ति वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१८१ ॥

Das höchste Licht jenseits der Finsternis, die Askese, das Höchste für jene, die diesen Weg gehen, dessen Kenntnis niemanden betrübt — davon wählen wir eine Gabe.

13.45.182

भूतभावनभावज्ञं सर्वभूताभिभावनम् ।
सर्वगं सर्वदं देवं पूजयामि पुरंदर ॥ १३.४५.१८२ ॥

Ich verehre den Gott, der das Wesen des Ursprungs der Wesen kennt, der alle Wesen überwältigt, der alles durchdringt und alles gibt, o Purandara.

13.45.183

हेतुवादैर्विनिर्मुक्तं साङ्ख्ययोगार्थदं परम् ।
यमुपासन्ति तत्त्वज्ञा वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१८३ ॥

Von ihm, der frei ist von spitzfindigen Streitreden, der das höchste Ziel von Sāṅkhya und Yoga gibt, den die Erkenner der Wahrheit verehren, wählen wir eine Gabe.

13.45.184

मघवन्मघवात्मानं यं वदन्ति सुरेश्वरम् ।
सर्वभूतगुरुं देवं वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१८४ ॥

O Maghavan, von dem, den man Maghavan-Selbst nennt, dem Herrn der Götter, dem Lehrer aller Wesen, dem Gott, wählen wir eine Gabe.

13.45.185

यत्पूर्वमसृजद्देवं ब्रह्माणं लोकभावनम् ।
अण्डमाकाशमापूर्य वरं तस्माद्वृणीमहे ॥ १३.४५.१८५ ॥

Von dem, der zuerst den Gott Brahmā, den Erhalter der Welten, schuf und der, den Raum erfüllend, das Weltenei schuf, wählen wir eine Gabe.

13.45.186

अग्निरापोऽनिलः पृथ्वी खं बुद्धिश्च मनो महान् ।
स्रष्टा चैषां भवेद्योऽन्यो ब्रूहि कः परमेश्वरात् ॥ १३.४५.१८६ ॥

Feuer, Wasser, Wind, Erde, Raum, Verstand, Geist und das große Prinzip — wer außer dem höchsten Herrn könnte ihr Schöpfer sein? Sag es.

13.45.187

मनो मतिरहङ्कारस्तन्मात्राणीन्द्रियाणि च ।
ब्रूहि चैषां भवेच्छक्र कोऽन्योस्ति परमं शिवात् ॥ १३.४५.१८७ ॥

Geist, Denken, Ichsinn, die feinen Elemente und die Sinne — sag mir, o Śakra, wer außer Śiva könnte ihr Schöpfer sein?

13.45.188

स्रष्टारं भुवनस्येह वदन्तीह पितामहम् ।
आराध्य स तु देवेशमश्नुते महतीं क्षियम् ॥ १३.४५.१८८ ॥

Hier nennt man ihn den Schöpfer der Welt und den Großvater. Nachdem er den Herrn der Götter verehrt hat, erlangt er große Herrschaft.

13.45.189

भगवत्युत्तमैश्वर्यं ब्रह्मविष्णुपुरोगमम् ।
विद्यते वै महादेवाद्ब्रूहि कः परमेश्वरात् ॥ १३.४५.१८९ ॥

Die höchste Herrschaft, angeführt von Brahmā und Viṣṇu, besitzt der gesegnete Mahādeva. Sag mir, wer ist größer als der höchste Herr?

13.45.190

दैत्यदानवमुख्यानामाधिपत्यारिमर्दनात् ।
कोऽन्यः शक्रोति देवेशाद्दितेः सम्पादितुं सुतान् ॥ १३.४५.१९० ॥

Wer außer dem Herrn der Götter könnte, indem er die Feinde zermalmt, die Söhne der Diti hervorbringen und die Herrschaft der führenden Daityas und Dānavas brechen?

13.45.191

दिक्कालसूर्यतेजांसि ग्रहवाय्विन्दुतारकाः ।
विद्धि त्वेते महादेवाद्ब्रूहि कः परमेश्वरात् ॥ १३.४५.१९१ ॥

Wisse, dass die Himmelsrichtungen, die Zeit, der Glanz der Sonne, die Planeten, der Wind, der Mond und die Sterne vom großen Gott Mahādeva stammen. Sag mir, wer ist größer als der höchste Herr?

13.45.192

अथोत्पत्तिविनाशे वा यज्ञस्य त्रिपुरस्य वा ।
दैत्यदानवमुख्यानामाधिपत्यारिमर्दनः ॥ १३.४५.१९२ ॥

Wer vermag bei der Entstehung und Vernichtung des Opfers, oder bei dem Tripura, oder beim Zermalmen der Feinde und der Herrschaft der führenden Daityas und Dānavas, dies zu vollbringen?

13.45.193

किं चात्र बहुभिः सूक्तैर्हेतुवादैः पुरंदर ।
सहस्रनयनं दृष्ट्वा त्वामेव सुरसत्तम ॥ १३.४५.१९३ ॥

Was nützen hier so viele Hymnen und Begründungen, o Purandara? O bester der Götter, wenn man dich, den Tausendäugigen, gesehen hat, ist alles klar.

13.45.194

पूजितं सिद्धगन्धर्वैर्देवैश्च ऋषिभिस्तथा ।
देवदेवप्रसादेन तत्सर्वं कुशिकोत्तम ॥ १३.४५.१९४ ॥

Auch von den Siddhas, Gandharvas, Göttern und Weisen verehrt: All dies geschieht durch die Gnade des Gottes der Götter, o Bester der Kuśikas.

13.45.195

अव्यक्तमुक्तकेशाय सर्वगस्येदमात्मकम् ।
चेतनाचेतनाद्येषु शक्र विद्धि महेश्वरात् ॥ १३.४५.१९५ ॥

Wisse, Śakra, dass dies alles, bestehend aus Bewusstem, Unbewusstem und dem Übrigen, von Maheśvara stammt, dem Unmanifesten mit gelösten Haaren, dem Allgegenwärtigen, und seine eigene Gestalt ist.

13.45.196

भुवाद्येषु महान्तेषु लोकालोकान्तरेषु च ।
द्वीपस्थानेषु मेरोश्च विभवेष्वन्तरेषु च। ॥ १३.४५.१९६ ॥

Unter den großen Elementen, beginnend mit der Erde, in den Welten und den Räumen jenseits der Welten, in den Inselregionen des Meru, und ebenso in den Manifestationen und in den Zwischenräumen.

13.45.197

भगवन्मघवन्देवं वदन्ते तत्त्वदर्शिनः ।
यदि देवाः सुराः शक्र पश्यन्त्यन्यां भवाकृतिम्। ॥ १३.४५.१९७ ॥

O gesegneter Maghavan, so nennen die Wahrheitsseher jenen Gott. O Śakra, wenn die Götter und Suras eine andere Gestalt Bhavas erblicken—

13.45.198

किं न गच्छन्ति शरणं मर्दिताश्चासुरैः सुराः ।
अभिघातेषु देवानां सयक्षोरगरक्षसाम्। ॥ १३.४५.१९८ ॥

Warum suchen die Suras, von den Asuras zermalmt, keine Zuflucht, wenn die Götter geschlagen werden, zusammen mit den Yakṣas, Schlangen und Rākṣasas?

13.45.199

परस्परविनाशीषु स्वस्थानैश्वर्यदो भवः ।
अन्धकस्याथ शुक्रस्य दुन्दुभेर्महिषस्य च।
यक्षेन्द्रबलरक्षःसु निवातकवचेषु च ।
वरदानावघाताय ब्रूहि कोऽन्यो महेश्वरात् ॥ १३.४५.१९९ ॥

Bhava, der in gegenseitiger Vernichtung jedem die Herrschaft über seinen Platz verleiht: Andhaka, Śukra, Dundubhi, Mahiṣa, die Kraft des Herrn der Yakṣas und Rākṣasas und die Nivātakavacas, vernichtet durch die Schläge der Gnadengaben — sag, wer außer Maheśvara gäbe es?

13.45.200

सुरासुरगुरोर्वक्त्रे कस्य रेतः पुरा हुतम् ।
कस्य वाऽन्यस्य रेतस्तद्येन हैमो गिरिः कृतः ॥ १३.४५.२०० ॥

In den Mund des Lehrers der Götter und Dämonen, wessen Samen wurde einst geopfert? Oder der Same eines anderen, durch den der goldene Berg geschaffen wurde?

13.45.201

दिग्वासाः कीर्त्यते कोऽन्यो लोके कश्चोर्ध्वरेतसः ।
कस्य चार्धे स्थिता कान्ता अनङ्गः केन निर्जितः ॥ १३.४५.२०१ ॥

Wer in der Welt wird als der Himmelsgekleidete gepriesen, und wer ist der andere mit aufwärts gerichtetem Samen? An wessen Hälfte steht die geliebte Gattin, und von wem wurde Anaṅga (Kāma) besiegt?

13.45.202

ब्रूहीन्द्र परमं स्थानं कस्य देवैः प्रशस्यते ।
श्मशाने कस्य क्रीडार्थं नृत्ते वा कोऽभिभाष्यते ॥ १३.४५.२०२ ॥

Sag es, Indra: wessen ist die höchste Wohnstatt, die von den Göttern gepriesen wird? Auf dem Leichenfeld, zum Spiel wessen, oder beim Tanz, wen soll man anreden?

13.45.203

कस्यैश्वर्यं समानं च भूतैः को वाऽपि क्रीडते ।
कस्य तुल्यबला देवगणाश्चैश्वर्यदर्पिताः ॥ १३.४५.२०३ ॥

Wessen Herrschaft ist gleich der der Wesen, oder wer spielt mit ihnen? Wessen Gleichen an Kraft sind die Scharen der Götter, stolz auf ihre Herrschaft?

13.45.204

घुष्यते ह्यचलं स्थानं कस्य त्रैलोक्यपूजितम् ।
वर्षते तपते कोऽन्यो ज्वलते तेजसा च कः ॥ १३.४५.२०४ ॥

Wessen unbewegliche Wohnstatt, in den drei Welten verehrt, wird verkündet? Wer lässt regnen, wer gibt die Hitze, und wer brennt sonst mit seinem Glanz?

13.45.205

कस्मादोषधिसम्पत्तिः को वा धारयते वसु ।
प्रकामं क्रीडते को वा त्रैलोक्ये सचराचरे ॥ १३.४५.२०५ ॥

Woher kommt der Reichtum an Heilkräutern? Oder wer trägt den Schatz? In den drei Welten, mit dem Bewegten und dem Unbewegten, wer spielt nach Belieben?

13.45.206

ज्ञानसिद्धिक्रियायोगैः सेव्यमानश्च योगिभिः ।
ऋषिगन्धर्वसिद्धैश्च विहितं कारणं परम् ॥ १३.४५.२०६ ॥

Von den Yogins durch die Verbindung von Erkenntnis, Vollendung und Handlung verehrt und von Weisen, Gandharvas und Vollendeten als höchste Ursache festgesetzt.

13.45.207

कर्मयज्ञक्रियायोगैः सेव्यमानः सुरासुरैः ।
नित्यं कर्मफलैर्हीनं तमहं कारणं वदे ॥ १३.४५.२०७ ॥

Stets von Göttern und Dämonen durch die Verbindung von Handlung, Opfer und Ritus verehrt, frei von den Früchten des Handelns, ihn erkläre ich als Ursache.

13.45.208

स्थूलं सूक्ष्ममनौपम्यमग्राह्यं गुणगोचरम् ।
गुणहीनं गुणाध्यक्षं परं माहेश्वरं पदम् ॥ १३.४५.२०८ ॥

Grob und fein, unvergleichlich, unfassbar, im Bereich der Eigenschaften und doch eigenschaftslos, Herr der Eigenschaften: der höchste Zustand des Großen Herrn.

13.45.209

विश्वेशं कारणगुरुं लोककालोकान्तकारणम् ।
भूताभूतभविष्यच्च जनकं सर्वकारणम्। ॥ १३.४५.२०९ ॥

Herr des Weltalls, Lehrer der Ursachen, Ursache der Welten, der Zeit und ihres Endes, Erzeuger des Gewesenen, des Ungeoffenbarten und des Künftigen, Ursache aller Dinge.

13.45.210

अक्षराक्षरमव्यक्तं विद्याविद्ये कृताकृते ।
धर्माधर्मौ यतः शक्र तमहं कारणं ब्रुवे ॥ १३.४५.२१० ॥

Das Unvergängliche und das Vergängliche, das Unoffenbarte, Wissen und Unwissenheit, Getanes und Ungetanes, Dharma und Adharma: von ihm stammen sie, o Śakra, ihn erkläre ich als Ursache.

13.45.211

प्रत्यक्षमिह देवेन्द्र पश्य लिङ्गं भगाङ्कितम् ।
देवदेवेन रुद्रेण सृष्टिसंहारहेतुना ॥ १३.४५.२११ ॥

Sieh hier vor dir, o Herr der Götter, das mit dem Bhaga-Zeichen gekennzeichnete Liṅga, von Rudra, dem Gott der Götter, der Ursache von Schöpfung und Auflösung.

13.45.212

मात्रा पूर्वं ममाख्यातं कारणं लोकलक्षणम् ।
नास्ति चेशात्परं शक्र तं प्रपद्य यदीच्छसि ॥ १३.४५.२१२ ॥

Früher hat meine Mutter mir die Ursache verkündet, die die Welten kennzeichnet. O Śakra, es gibt nichts Höheres als Īśa; wenn du willst, nimm bei ihm Zuflucht.

13.45.213

प्रत्यक्षं ननु ते सुरेश विदितं संयोगलिङ्गोद्भवं ।
त्रैलोक्यं सविकारनिर्गुणगणं ब्रह्मादिरेतोद्भवम्।
यद्ब्रह्मेन्द्रहुताशविष्णुसहिता देवाश्च दैत्येश्वरा ।
नान्यत्कामसहस्रकल्पितधियः शंसन्ति ईशात्परं ॥ १३.४५.२१३ ॥

O Herr der Götter, dir ist offenkundig bekannt, dass die drei Welten, aus dem Vereinigungszeichen entstanden, mit ihren Veränderungen und Eigenschaften, aus dem Samen Brahmās und der anderen hervorgegangen sind. Die Götter mit Brahmā, Indra, Agni und Viṣṇu sowie die Herren der Daitya, deren Geist von tausend Wünschen geformt ist, verkünden nichts Höheres als Īśa.

13.45.214

तं देवं सचराचरस्य जगतो व्याख्यातवेद्योत्तमं ।
कामार्थी वरयामि संयतमना मोक्षाय सद्यः शिवम्
हेतुभिर्वा किमन्यैस्तैरीशः कारणकारणम् ।
न शुश्रुम यदन्यस्य लिङ्गमभ्यर्चितं सुरैः ॥ १३.४५.२१४ ॥

Jenen Gott, verkündet als das höchste Erkennbare der bewegten und unbewegten Welt, wähle ich sogleich als Śiva, mit gezügeltem Geist, für Begehren und für Befreiung. Was nützen andere Ursachen? Īśa ist die Ursache der Ursachen. Wir haben nicht gehört, dass das Liṅga eines anderen von den Göttern so verehrt wurde.

13.45.215

कस्यान्यस्य सुरैः सर्वैर्लिङ्गं मुक्त्वा महेश्वरम् ।
अर्च्यतेऽर्चितपूर्वं वा ब्रूहि यद्यस्ति ते श्रुतिः ॥ १३.४५.२१५ ॥

Abgesehen vom Liṅga Maheśvaras: Wird das Liṅga irgendeines anderen Wesens von allen Göttern verehrt, oder wurde es früher verehrt? Sag es mir, wenn du davon gehört hast.

13.45.216

यस्य ब्रह्म च विष्णुश्च त्वं चापि सहदैवतैः ।
अर्चयध्वं सदा लिङ्गं तस्माच्छ्रेष्ठतमो हि सः ॥ १३.४५.२१६ ॥

Dessen liṅga Brahmā und Viṣṇu, auch du mit den anderen Göttern stets verehren – darum ist er wahrlich der Vortrefflichste.

13.45.217

न पद्माङ्गा न चक्राङ्का न वज्राङ्का यतः प्रजाः ।
लिङ्गाङ्का च भगाङ्का च तस्मान्माहेश्वरी प्रजा ॥ १३.४५.२१७ ॥

Da die Geschöpfe nicht mit Lotus, nicht mit Diskus, nicht mit Donnerkeil gezeichnet sind, sondern mit liṅga und yoni, gehört diese Nachkommenschaft Maheśvara.

13.45.218

देव्याःकरणरूपभावजनिताःसर्वाभगाङ्काः स्त्रियो ।
लिङ्गेनापि हरस्य सर्वपुरुषाः प्रत्यक्षचिह्नीकृताः।
योऽन्यत्कारणमीश्वरात्प्रवदते देव्या च यन्नाङ्कितं ।
त्रैलोक्ये सचराचरे स तु पुमान्बाह्यो भवेद्दुर्मतिः ॥ १३.४५.२१८ ॥

Alle Frauen, geboren aus Gestalt und Organ der Göttin, tragen das Zeichen des yoni, und alle Männer sind durch das liṅga Haras sichtbar gezeichnet. Wer eine andere Ursache als Īśvara verkündet und was nicht von der Göttin gezeichnet ist unter den bewegten und unbewegten Wesen der drei Welten – jener Mensch wäre ein Außenstehender, von böser Gesinnung.

13.45.219

पुल्लिङ्गं सर्वमीशानं स्त्रीलिङ्गं विद्धि चाप्यमाम् ।
द्वाभ्यां तनुभ्यां व्याप्तं हि चराचरमिदं जगत् ॥ १३.४५.२१९ ॥

Wisse, dass alles Männliche Īśāna ist, und das Weibliche sollst du als Amā erkennen. Durch diese beiden Leiber ist diese Welt der bewegten und unbewegten Wesen durchdrungen.

13.45.220

तस्माद्वरमहं काङ्क्षे निधनं वाऽपि कौशिक ।
गच्छ वा तिष्ठ वा शक्र यथेष्टं बलसूदन ॥ १३.४५.२२० ॥

Darum, o Kauśika, begehre ich eine Gabe, oder auch den Tod. Geh oder bleib, o Śakra, o Bezwinger Balas, wie es dir gefällt.

13.45.221

काममेष वरो मेस्तु शापो वाऽथ महेश्वरात् ।
न चान्यां देवतां काङ्क्षे सर्वकामफलामपि ॥ १३.४५.२२१ ॥

Dieser Segen sei mein, oder ein Fluch von Maheśvara. Ich begehre keine andere Gottheit, auch nicht eine, die die Frucht aller Wünsche gewährt.

13.45.222

एवमुक्त्वा तु देवेन्द्रं दुःखादाकुलितेन्द्रियः ।
न प्रसीदति मे देवः किमेतदिति चिन्तयन् ॥ १३.४५.२२२ ॥

Nachdem ich so zum Herrn der Götter gesprochen hatte, mit von Kummer verwirrten Sinnen, dachte ich: 'Der Gott ist mir nicht gewogen. Was ist das?'

13.45.223

अथापश्यं क्षणेनैव तमेवैरावतं पुनः ।
हंसकुन्देन्दुसदृशं मृणालरजतप्रभम् ॥ १३.४५.२२३ ॥

Dann sah ich in einem Augenblick denselben Airāvata wieder, dem Schwan, der Kunda-Blüte und dem Mond gleich, mit einem Glanz wie Lotusfaser und Silber.

13.45.224

वृषरूपधरं साक्षात्क्षीरोदमिव सागरम् ।
कृष्णपुच्छं महाकायं मधुपिङ्गललोचनम् ॥ १३.४५.२२४ ॥

Er trug die wahre Gestalt eines Stieres, dem Milchozean gleich; mit schwarzem Schwanz, großem Körper und honiggelben Augen.

13.45.225

वज्रसारमयैः शृङ्गैर्निष्टप्तकनकप्रभैः ।
सुतीक्ष्णैर्मृदुरक्ताग्रैरुत्किरन्तमिवावनिम् ॥ १३.४५.२२५ ॥

Seine Hörner waren aus dem Wesen des Donnerkeils, mit dem Glanz geläuterten Goldes, sehr spitz, mit sanft rötlichen Spitzen, als ob er die Erde aufwühlte.

13.45.226

जाम्बूनदेन दाम्ना च सर्वतः समलङ्कृतम् ।
सुवक्त्रखुरनासं च सुकर्णं सुकटीतटम्।
सुपार्श्वं विपुलस्कन्धं सुरूपं चारुदर्शनम् ॥ १३.४५.२२६ ॥

Von allen Seiten mit einer Girlande aus Jāmbūnada-Gold geschmückt, mit schönem Maul, Hufen, Nase, Ohren, Flanken und Seiten, breitschultrig, von schöner Gestalt und anmutig anzusehen.

13.45.227

ककुदं तस्य चाभाति स्कन्धमापूर्य धिष्ठितम् ।
तुषारगिरिकूटाभं सिताभ्रशिखरोपमम् ॥ १३.४५.२२७ ॥

Sein Buckel leuchtet, die Schulter füllend und dort festsitzend, dem Gipfel eines schneebedeckten Berges gleich, der Spitze einer weißen Wolke ähnlich.

13.45.228

तभास्थितश्च भगवान्देवदेवः सहोमया ।
अशोभत महादेवः पौर्णमास्यामिवोडुराट् ॥ १३.४५.२२८ ॥

Und der erhabene Gott der Götter, Mahādeva, dort sitzend zusammen mit Umā, strahlte wie der Mond in der Vollmondnacht.

13.45.229

किरीटं च जटाभारः सर्पाद्याभरणानि च ।
वज्रादिशूलमातङ्गगम्भीरस्मितमागतम् ॥ १३.४५.२२९ ॥

Mit Krone, der Masse verfilzten Haares, Schmuck aus Schlangen und dergleichen, mit dem Donnerkeil und anderen Waffen, dem Dreizack und einem tiefen Lächeln wie das eines Elefanten, kam er.

13.45.230

तस्य तेजोभवो वह्निः समेघः स्तनयित्नुमान् ।
सहस्रमिव सूर्याणां सर्वमापूर्य धिष्ठितः ॥ १३.४५.२३० ॥

Das aus seinem Glanz geborene Feuer, mit Wolken donnernd, stand alles erfüllend da, als wären es tausend Sonnen.

13.45.231

ईश्वरः सुमहातेजाः संवर्तक इवानलः ।
युगान्ते सर्वभूतानां दिधक्षुरिव चोद्यतः ॥ १३.४५.२३१ ॥

Jener Herr von überaus großem Glanz war wie das vernichtende Feuer am Ende des Zeitalters, erhoben, als wolle er alle Wesen verbrennen.

13.45.232

तेजसा तु तदा व्याप्तं दुर्निरीक्ष्यं समन्ततः ।
पुनरुद्विग्नहृदय किमेतदिति चिन्तयम् ॥ १३.४५.२३२ ॥

Da, von jenem Glanz überall durchdrungen und kaum anzuschauen, dachte ich, wieder mit erregtem Herzen: »Was ist das?«

13.45.233

मुहूर्तमिव तत्तेजो व्याप्य सर्वा दिशो दश ।
प्रशान्तं च क्षणेनैव देवदेवस्य मायया ॥ १३.४५.२३३ ॥

Jener Glanz breitete sich wie für einen Augenblick über alle zehn Richtungen aus und wurde durch die Māyā des Gottes der Götter im Nu wieder beruhigt.

13.45.234

अथापश्यं स्थितं स्थाणुं भगवन्तं महेश्वरम् ।
सौरभेयगतं सौम्यं विधूममिव पावकम् ॥ १३.४५.२३४ ॥

Da sah ich den gesegneten großen Herrn Sthāṇu stehen, auf dem Stier reitend, sanft wie ein rauchloses Feuer.

13.45.235

प्रशान्तमनसं देवं त्रिनेत्रमपराजितम् ।
सहितं चारुसर्वाङ्ग्या पार्वत्या परमेश्वरम् ॥ १३.४५.२३५ ॥

Der Gott mit ruhigem Geist, dreiäugig und unbesiegbar, der höchste Herr, zusammen mit Pārvatī von schönen Gliedern.

13.45.236

नीलकण्ठं महात्मनमसक्तं तेजसां निधिम् ।
अष्टादशभुजं स्थाणुं सर्वाभरणभूषितम् ॥ १३.४५.२३६ ॥

Der Blauhalsige, großer Geist, ungebunden, der Schatz aller Glanzes, der achtzehnarmige Sthāṇu, mit allen Schmuckstücken geschmückt.

13.45.237

शुक्लाम्बरधरं देवं शुक्लमाल्यानुलेपनम् ।
शुक्लध्वजमनाधृष्यं शुक्लयज्ञोपवीतिनम् ॥ १३.४५.२३७ ॥

Der Gott in weißen Gewändern, mit weißen Girlanden und Salben, mit weißem Banner, unangreifbar, die weiße heilige Schnur tragend.

13.45.238

गायद्भिर्नृत्यमानैश्च वादयद्भिश्च सर्वशः ।
वृतं पार्श्वचरैर्दिव्यैरात्मतुल्यपराक्रमैः ॥ १३.४५.२३८ ॥

Von allen Seiten umgeben von Sängern, Tänzern und Musikanten sowie von göttlichen Begleitern an seiner Seite, ihm an Heldenmut gleich.

13.45.239

बालेन्दुमुकुटं पाण्डुं शरच्चन्द्रमिवोदितम् ।
त्रिभिर्नेत्रैः कृतोद्योतं त्रिभिः सूर्यैरिवोदितैः ॥ १३.४५.२३९ ॥

Mit dem jungen Mond als Krone, blass wie der aufgegangene Herbstmond, von drei Augen erleuchtet wie von drei aufgegangenen Sonnen.

13.45.240

सर्वविद्याधिपं देवं शरच्चन्द्रसमप्रभम् ।
नयनाह्लादसौम्योऽहमपश्यं परमेश्वरम् ॥ १३.४५.२४० ॥

Ich sah den höchsten Herrn, den Gott, Herrn allen Wissens, strahlend wie der Herbstmond, sanft von Gestalt und die Augen erfreuend.

13.45.241

अशोभतास्य देवस्य माला गात्रे सितप्रभे ।
जातरूपमयैः पद्मैर्ग्रथिता रत्नभूषिता ॥ १३.४५.२४१ ॥

Auf dem Körper jenes Gottes von weißem Glanz strahlte eine Girlande aus goldenen Lotusblüten, mit Edelsteinen geschmückt.

13.45.242

मूर्तिमन्ति तथाऽस्त्राणि सर्वतेजोमयानि च ।
मया दृष्टानि गोविन्द भवस्यामिततेजसः ॥ १३.४५.२४२ ॥

O Govinda, auch die Waffen Bhavas von grenzenlosem Glanz sah ich, verkörpert und ganz aus Licht gemacht.

13.45.243

इन्द्रायुधसहस्राभं धनुस्तस्य महात्मनः ।
पिनाकमिति विख्यातं स च वै पन्नगो महान् ॥ १३.४५.२४३ ॥

Der Bogen jenes Hochherzigen, hell wie tausend Blitze Indras, war unter dem Namen Pināka berühmt; und jene große Schlange war auch dort.

13.45.244

सप्तशीर्षो महाकायस्तीक्ष्णदंष्ट्रो विषोल्वणः ।
ज्यावेष्टितमहाग्रीवः स्थितः पुरुषविग्रहः ॥ १३.४५.२४४ ॥

Mit sieben Köpfen, von gewaltigem Leib, scharfzähnig, schrecklich durch Gift, mit einem großen, von der Bogensehne umwundenen Hals, stand er in Menschengestalt.

13.45.245

शरश्च सूर्यसङ्काशो दृष्टः पाशुपताह्वयः ।
सहस्रभुजजिह्वास्यो भीषणो नागविग्रह ॥ १३.४५.२४५ ॥

Der Pfeil, der Sonne gleich, wurde unter dem Namen Pāśupata gesehen: schrecklich, von Schlangengestalt, mit tausend Armen, Zungen und Mündern.

13.45.246

शङ्खशूलासिभिश्चैव पट्टसै रूपवान्स्थितः ।
येन च त्रिपुरं दग्ध्वा क्षणाद् भस्मीकृतं पुरा ॥ १३.४५.२४६ ॥

In Gestalt, mit Muscheln, Dreizacken, Schwertern und Keulen, stand er da; durch ihn wurden einst die drei Städte in einem Augenblick verbrannt und zu Asche gemacht.

13.45.247

अद्वितीयमनिर्देश्यं सर्वभूतभयावहम् ।
सस्फुलिङ्गं महाकायं विसृजन्तमिवानलम् ॥ १३.४५.२४७ ॥

Einzigartig, unbeschreiblich, allen Wesen Furcht einflößend, mit mächtigem Leib und Funken, als spiee er Feuer aus.

13.45.248

एकपादं महादंष्ट्रं सहस्रशिरसोदरम् ।
सहस्रभुजजिह्वाक्षमुद्गिरन्तमिवानलम् ॥ १३.४५.२४८ ॥

Einfüßig, großzahnig, mit tausend Köpfen und Bäuchen, tausend Armen, Zungen und Augen, als spiee er Feuer.

13.45.249

ब्राह्मान्नारायणाच्चैन्द्रादाग्नेयादपि वारुणात् ।
यद्विशिष्टं महाबाहो सर्वशस्त्रविघातनम् ॥ १३.४५.२४९ ॥

O Starkarmiger, überlegen selbst den Waffen Brahmā, Nārāyaṇa, Aindra, Āgneya und Vāruṇa, Vernichter aller Waffen.

13.45.250

येन तत्त्रिपुरं दग्ध्वा क्षणाद्भस्मीकृतं पुरा ।
शरेणैकेन गोविन्द महादेवेन लीलया ॥ १३.४५.२५० ॥

O Govinda, mit dem Mahādeva einst spielerisch mit einem einzigen Pfeil die drei Städte in einem Augenblick verbrannte und zu Asche machte.

13.45.251

निर्दहेत च यत्कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम् ।
महेश्वरभुजोत्सृष्टं निमेषार्धान्न संशयः ॥ १३.४५.२५१ ॥

Was, aus dem Arm Maheśvaras geschleudert, die gesamten drei Welten mit allem Beweglichen und Unbeweglichen in einem halben Augenblick verbrennen würde — daran ist kein Zweifel.

13.45.252

नावध्यो यस्य लोकेऽस्मिन्ब्रह्मविष्णुसुरेष्वपि ।
तदहं दृष्टवांस्तत्र आश्चर्यमिदमुत्तमम् ॥ १३.४५.२५२ ॥

Den, den in dieser Welt niemand töten kann, nicht einmal Brahmā, Viṣṇu oder die Götter — das sah ich dort; es war ein höchst wunderbares Ereignis.

13.45.253

गुह्यमस्त्रवरं नान्यत्तत्तुल्यमधिकं हि वा ।
यत्तच्छूलमिति ख्यातं सर्वलोकेषु शूलिनः ॥ १३.४५.२५३ ॥

Dies ist die geheime, höchste Waffe; nichts anderes ist ihr gleich oder überlegen — jener Dreizack, in allen Welten als der Dreizack des Dreizackträgers bekannt.

13.45.254

दारयेद्द्यां मही कृत्स्नां शोषयेद्वा महोदधिम् ।
संहरेद्वा जगत्कृत्स्नं विसृष्टं शूलपाणिना ॥ १३.४५.२५४ ॥

Vom Dreizackträger geschleudert, könnte er den ganzen Himmel und die Erde spalten, den großen Ozean austrocknen oder die ganze Welt vernichten.

13.45.255

यौवनाश्वो हतो येन मान्धाता सबलः पुरा ।
चक्रवर्ती महातेजास्त्रिलोकविजयी नृपः ॥ १३.४५.२५५ ॥

Durch den einst Yauvanāśva Māndhātṛ samt seinem Heer erschlagen wurde — der Weltkaiser, von großem Glanz, Bezwinger der drei Welten, König.

13.45.256

महाबलो महावीर्यः शक्रतुल्यपराक्रमः ।
करस्थेनैव गोविन्द लवणस्येह रक्षसः ॥ १३.४५.२५६ ॥

Von großer Kraft, großer Tapferkeit, dessen Heldentum dem Indras gleichkam — o Govinda, hier erschlug er den Rākṣasa Lavaṇa mit der Waffe, die er in der Hand hielt.

13.45.257

तच्छूलमतितीक्ष्णाग्रं सुभीमं रोमहर्षणम् ।
त्रिशिखां भ्रुकुटिं कृत्वा तर्जमानमिव स्थितम् ॥ १३.४५.२५७ ॥

Jener Dreizack mit äußerst scharfer Spitze, sehr furchterregend und haarsträubend, dreizackig, stand da, als drohe er, die Brauen finster gerunzelt.

13.45.258

विधूमं सार्चिषं कृष्णं कालसूर्यमिवोदितम् ।
सर्पहस्तमनिर्देश्यं पाशहस्तामिवान्तकम् ॥ १३.४५.२५८ ॥

Rauchlos, flammend, dunkel, war es wie die aufgehende Todessonne; eine Schlange in der Hand, unbeschreiblich, glich es dem Tod mit der Schlinge in der Hand.

13.45.259

दृष्टवानस्मि गोविन्द तदस्त्रं रुद्रसन्निधौ ।
परशुस्तीक्ष्णधारश्च दत्तो रामस्य यः पुराः ॥ १३.४५.२५९ ॥

O Govinda, ich habe jene Waffe in Gegenwart Rudras gesehen, und jene Axt mit scharfer Schneide, die einst Rāma gegeben wurde.

13.45.260

महादेवेन तुष्टेन दत्तं भृगुसुताय च ।
कार्तवीर्यो हतो येन चक्रवर्ती महामृधे ॥ १३.४५.२६० ॥

Vom zufriedenen Mahādeva dem Sohn des Bhṛgu gegeben, durch den der Weltherrscher Kārtavīrya in der großen Schlacht erschlagen wurde.

13.45.261

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवी येन निःक्षत्रिया कृता ।
जामदग्न्येन गोविन्द रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ १३.४५.२६१ ॥

O Govinda, durch Rāma, den Sohn des Jamadagni, der die Erde einundzwanzigmal von den Kṣatriyas befreite, dessen Taten mühelos sind.

13.45.262

दीप्तधारः सुरौद्रास्यः सर्पकण्ठाग्रधिष्ठितः ।
अभवच्छूलिनोऽभ्याशे दीप्तवह्निशतोपमः। ॥ १३.४५.२६२ ॥

Mit flammender Schneide und schrecklichem göttlichem Antlitz, auf der Spitze eines Schlangenhalses ruhend, wurde es nahe dem Dreizackträger wie hundert brennende Feuer.

13.45.263

असङ्ख्येयानि चास्त्राणि तस्य दिव्यानि धीमतः ।
प्राधान्यतो मयैतानि कीर्तितानि तवानघ ॥ १३.४५.२६३ ॥

Zahllos sind seine göttlichen Waffen, o Weiser; vor allem diese habe ich dir genannt, o Makelloser.

13.45.264

सव्यदेशे तु देवस्य ब्रह्मा लोकपितामहः ।
दिव्यं विमानमास्थाय हंसयुक्तं मनोजवम् ॥ १३.४५.२६४ ॥

Zur linken Seite des Gottes steht Brahmā, der Großvater der Welten, auf einem göttlichen himmlischen Wagen, mit Schwänen bespannt, schnell wie der Gedanke.

13.45.265

वामपार्श्वगतश्चापि तथा नारायणः स्थितः ।
वैनतेयं समारुह्य शङ्खचक्रगदाधरः ॥ १३.४५.२६५ ॥

Ebenso steht zur linken Flanke Nārāyaṇa, auf Garuḍa reitend, Muschelhorn, Diskus und Keule tragend.

13.45.266

स्कन्दो मयूरमास्थाय स्थितो देव्याः समीपतः ।
शक्तिघण्टे समादाय द्वितीय इव पावकः ॥ १३.४५.२६६ ॥

Skanda, auf einem Pfau reitend, steht nahe der Göttin, Speer und Glocke haltend, wie ein zweites Feuer.

13.45.267

पुरस्ताच्चैव देवस्य नन्दिं पश्याम्यवस्थितम् ।
शूलं विष्टभ्य तिष्ठन्तं द्वितीयमिव शङ्करम् ॥ १३.४५.२६७ ॥

Und vor dem Gott sehe ich Nandin stehen, auf einen Dreizack gestützt, wie ein zweiter Śaṅkara.

13.45.268

स्वायंभुवाद्या मनवो भृग्वाद्या ऋषयस्तथा ।
शक्राद्या देवताश्चैव सर्व एव समभ्ययुः ॥ १३.४५.२६८ ॥

Die Manus unter Svāyambhuva, die Weisen unter Bhṛgu und die Götter unter Śakra — alle versammelten sich dort.

13.45.269

सर्वभूतगणाश्चैव मातरो विविधाः स्थिताः ।
तेऽभिवाद्य महात्मानं परिवार्य समन्ततः ॥ १३.४५.२६९ ॥

Alle Scharen der Wesen und die verschiedenen Mütter standen ebenfalls da; nachdem sie den Großseeligen verehrt hatten, umringten sie ihn von allen Seiten.

13.45.270

अस्तुवन्विविधैः सतोत्रैर्महादेवं सुरास्तदा ।
जगन्मूर्ति महालिङ्गं तन्मध्ये स्फूतरूपिणम् ॥ १३.४५.२७० ॥

Da priesen die Götter Mahādeva mit verschiedenen Hymnen — die Gestalt der Welt, das große Liṅga, sichtbar in ihrer Mitte.

13.45.271

ब्रह्मा भवं तदाऽस्तौवीद्रथन्तरमुदीरयन् ।
ज्येष्ठसाम्ना च देवेशं जगौ नारायणस्तदा ॥ १३.४५.२७१ ॥

Da pries Brahmā Bhava (Śiva) und rezitierte den Rathantara-Gesang; und Nārāyaṇa sang den Herrn der Götter mit dem Jyeṣṭha-Sāman.

13.45.272

गृणन्ब्रह्म परं शक्रः शतरुद्रियमुत्तमम् ।
ब्रह्मा नारायणश्चैव देवराजश्च कौशिकः।
अशोभन्त महात्मानस्त्रयस्त्रय इवाग्नयः ॥ १३.४५.२७२ ॥

Śakra pries das höchste Brahman mit dem trefflichen Śatarudrīya; Brahmā, Nārāyaṇa und der König der Götter Kauśika — jene Großseelen leuchteten wie drei Feuer.

13.45.273

तेषां मध्यगतो देवो रराज भगवाञ्छिवः ।
शरदभ्रविनिर्मुक्तः परिधिस्थ इवांशुमान् ॥ १३.४५.२७३ ॥

Inmitten von ihnen leuchtete der gesegnete Gott Śiva, frei von den Herbstwolken, wie die Sonne im Ring ihres Hofes.

13.45.274

अयुतानि च चन्द्रार्कानपश्यं दिवि केशव ।
ततोऽहमस्तुवं देवं स्तवेनानेन सुव्रत ॥ १३.४५.२७४ ॥

O Keśava, ich sah Zehntausende von Monden und Sonnen am Himmel; dann, o du Gelübdetreuer, pries ich jenen Gott mit diesem Hymnus.

13.45.275

उपमन्युरुवाच ।
नमो देवाधिदेवाय महादेवाय ते नमः।
शक्ररूपाय शक्राय शक्रवेषधराय च ॥ १३.४५.२७५ ॥

Verehrung dir, Gott über den Göttern, großer Gott. Verehrung dir, der du die Gestalt Śakras hast, Śakra, und dem, der Śakras Gestalt trägt.

13.45.276

नमस्ते वज्रहस्ताय पिङ्गलायारुणाय च ।
पिनाकपाणये नित्यं शङ्खशूलधराय च॥। ॥ १३.४५.२७६ ॥

Verehrung dir, der du den Donnerkeil in der Hand hältst, du Fahlgelber und Rötlicher. Verehrung dir, der du stets den Pināka-Bogen, die Muschel und den Dreizack trägst.

13.45.277

नमस्ते कृष्णवासाय कृष्णकुञ्चितमूर्धज ।
कृष्णाजिनोत्तरीयाय कृष्णाष्टमिरताय च ॥ १३.४५.२७७ ॥

Verehrung dir, in Schwarz gekleidet, mit schwarzem, gelocktem Haar. Verehrung dir, der du ein schwarzes Antilopenfell als Obergewand trägst und am dunklen achten Tag Freude findest.

13.45.278

शुक्लवर्णाय शुक्लाय शुक्लाम्बरधराय च ।
शुक्लभस्मावलिप्ताय शुक्लकर्मरताय च ॥ १३.४५.२७८ ॥

Verehrung dir, weißfarbig, der Weiße, der weiße Gewänder trägt. Verehrung dir, mit weißer Asche bestrichen, der an reinen Werken Freude hat.

13.45.279

नमोस्तु रक्तवर्णाय रक्ताम्बरधराय च ।
रक्तध्वजपताकाय रक्तस्रगनुलेपिने ॥ १३.४५.२७९ ॥

Verehrung sei dir, rotfarbig, der du rote Gewänder trägst. Verehrung sei dir, dessen Banner und Wimpel rot sind, gesalbt mit roten Girlanden und Salben.

13.45.280

नमोस्तु पीतवर्णाय पीताम्बरधराय च ॥ १३.४५.२८० ॥

Verehrung sei dir, gelbfarbig, der du gelbe Gewänder trägst.

13.45.281

नमोस्तूच्छ्रितच्छत्राय किरीटवरधारिणे ।
अर्धहारार्दकेयूर अर्धकुण्डलकर्णिने ॥ १३.४५.२८१ ॥

Verehrung dem, dessen Sonnenschirm erhoben ist, der die beste Krone trägt; Verehrung dem, der einen halben Halsschmuck und einen halben Armreif trägt, mit einem halben Ohrring am Ohr.

13.45.282

नमः पवनवेगाय नमो देवाय वै नमः ।
सुरेन्द्राय मुनीन्द्राय महेन्द्राय नमोस्तु ते ॥ १३.४५.२८२ ॥

Verehrung dem, dessen Schnelligkeit der Wind ist; Verehrung dem Gott; Verehrung dir, Herr der Götter, Herr der Weisen, großer Indra.

13.45.283

नमः पद्मार्धमालाय उत्पलैर्मिश्रिताय च ।
अर्धचन्दनलिप्ताय अर्धस्रगनुलेपिने ॥ १३.४५.२८३ ॥

Verehrung dem, der einen halben Lotuskranz trägt, mit blauen Lotusblüten vermischt; Verehrung dem, der halb mit Sandelpaste bestrichen ist und einen halben Kranz und Salbe trägt.

13.45.284

नम आदित्यवक्त्राय आदित्यनयनाय च ।
नम आदित्यवर्णाय आदित्यप्रतिमाय च ॥ १३.४५.२८४ ॥

Verehrung dem, dessen Antlitz die Sonne und dessen Augen die Sonne sind; Verehrung dem sonnenfarbenen, dem Bild der Sonne.

13.45.285

नमः सोमाय सौम्याय सौम्यवक्त्रधराय च ।
सौम्यरूपाय मुख्याय सौम्यदंष्ट्राविभूषिणे ॥ १३.४५.२८५ ॥

Verehrung Soma, dem Sanften, dem, der ein sanftes Antlitz trägt; Verehrung dem Hauptlichen von sanfter Gestalt, geschmückt mit sanften Zähnen.

13.45.286

नमः श्यामाय गौराय अर्धपीतार्धपाण्डवे ।
नारीनरशरीराय स्त्रीपुंसाय नमोस्तु ते ॥ १३.४५.२८६ ॥

Verehrung dem Dunklen, Verehrung dem Hellen; Verehrung dem, der halb gelb und halb blass ist; Verehrung dir, dessen Leib Frau und Mann ist, der Gestalt von Frau und Mann.

13.45.287

नमो वृषभवाहाय गजेन्द्रगमनाय च ।
दुर्गमाय नमस्तुभ्यमगम्यागमनाय च ॥ १३.४५.२८७ ॥

Verehrung dem, der den Stier reitet und den Gang des Elefantenfürsten hat. Verehrung dir, dem Unzugänglichen, der dorthin gelangt, wohin niemand gelangen kann.

13.45.288

नमोस्तु गणनीताय गणवृन्दरताय च ।
गुणानुयातमार्गाय गणनित्यव्रताय च ॥ १३.४५.२८८ ॥

Verehrung dem, der von den Scharen geführt wird und an den Vielzahlen seines Gefolges Freude hat. Verehrung dem, dessen Pfad die Eigenschaften folgen, dessen Gelübde das ewige Gelübde der Scharen ist.

13.45.289

नमः श्वेताभ्रवर्णाय संध्यारागप्रभाच य ।
अनुद्दिष्टामभिधानाय स्वरूपाय नमोस्तु ते ॥ १३.४५.२८९ ॥

Verehrung dem von der Farbe der weißen Wolke, dessen Glanz das Glühen der Dämmerung ist. Verehrung dir, dessen Name nicht angegeben wird, dessen Gestalt die eigene ist.

13.45.290

नमो रक्ताग्रवासाय रक्तसूत्रधराय च ।
रक्तमालाविचित्राय रक्ताम्बरधराय च ॥ १३.४५.२९० ॥

Verehrung dem, dessen Gewandsaum rot ist und der einen roten Faden trägt. Verehrung dem, der mit roten Girlanden bunt geschmückt ist und rote Gewänder trägt.

13.45.291

मणिभूषितमूर्धाय नमश्चन्द्रार्धभूषिणे ।
विचित्रमणिमूर्धाय कुसुमाष्टधराय च ॥ १३.४५.२९१ ॥

Verehrung dem, dessen Haupt mit Juwelen geschmückt ist und der den Halbmond als Zierde trägt. Verehrung dem, dessen Haupt vielfarbige Juwelen trägt und der acht Blumen hält.

13.45.292

नमोऽग्निमुखनेत्राय सहस्रशशिलोचने ।
अग्निरूपाय कान्ताय नमोस्तु गहनाय च ॥ १३.४५.२९२ ॥

Verehrung dem, dessen Antlitz und Augen Feuer sind, mit tausend mondgleichen Augen. Verehrung dir, dessen Gestalt Feuer ist, dem Lieblichen, dem Unergründlichen.

13.45.293

खचराय नमस्तुभ्यं गोचराभिरताय च ।
भूचराय भुवनाय अनन्ताय शिवाय च ॥ १३.४५.२९३ ॥

Verehrung dir, Wanderer des Himmels, und dem, der sich am Bereich der Sinne erfreut. Verehrung dem Erdenwanderer, der Welt, dem Unendlichen und Śiva.

13.45.294

नमो दिग्वाससे नित्यमधिवाससुवाससे ।
नमो जगन्निवासाय प्रतिपत्तिसुखाय च ॥ १३.४५.२९४ ॥

Immer Verehrung dem, der mit den Himmelsrichtungen bekleidet ist, Verehrung dem, der mit seiner Wohnstatt wohl bekleidet ist. Verehrung der Wohnstatt der Welt und dem Glück des Erlangens.

13.45.295

नित्यमुद्बद्धमुकुटे महाकेयूरधारिणे ।
सर्पकण्ठोपहाराय विचित्राभरणाय च ॥ १३.४५.२९५ ॥

Verehrung dem, dessen Krone stets hoch gebunden ist, Verehrung dem Träger großer Armreifen. Dem, dessen Opfergabe der Hals der Schlange ist, und dem mit wunderbarem Schmuck.

13.45.296

नमस्त्रिनेत्रनेत्राय सहस्रशतलोचने ।
स्त्रीपुंसाय नपुंसाय नमः साङ्ख्याय योगिने ॥ १३.४५.२९६ ॥

Verehrung dem Auge des Dreiäugigen, Verehrung dem mit tausend und hundert Augen. Verehrung dem, der Frau und Mann ist, Verehrung dem, der keines von beiden ist; Verehrung dem Sāṅkhya, Verehrung dem Yogin.

13.45.297

शंयोरभिस्रवन्ताय अथर्वाय नमोनमः ।
नमः सर्वार्तिनाशाय नमः शोकहराय च ॥ १३.४५.२९७ ॥

Verehrung, Verehrung dem Atharvan, der zu Wohlergehen und Vereinigung strömt. Verehrung dem Vernichter aller Not, und dem Entferner des Kummers.

13.45.298

नमो मेघनिनादाय बहुमायाधराय च ।
बीजक्षेत्राभिपालाय स्रष्टाराय नमोनमः ॥ १३.४५.२९८ ॥

Verehrung dem Donner der Wolken, und dem Träger vieler Illusionen. Verehrung, Verehrung dem Beschützer von Saat und Feld, dem Schöpfer.

13.45.299

नमः सुरासुरेशाय विश्वेशाय नमोनमः ।
मनः पवनवेगाय नमः पवनरूपिणे ॥ १३.४५.२९९ ॥

Verehrung dem Herrn der Götter und Asuras, Verehrung und abermals Verehrung dem Herrn des Weltalls. Verehrung dem, dessen Schnelligkeit die des Geistes und des Windes ist, Verehrung dem, der die Gestalt des Windes hat.

13.45.300

नमः काञ्चनमालाय गिरिमालाय वै नमः ।
नमः सुरारिमालाय चण्डवेगाय वै नमः ॥ १३.४५.३०० ॥

Verehrung dem, der eine Girlande aus Gold trägt, und ebenso Verehrung dem, der eine Girlande aus Bergen trägt. Verehrung dem, der eine Girlande der Feinde der Götter trägt, Verehrung dem an Ungestüm Schnellen.

13.45.301

ब्रह्मशिरोपहर्ताय महिषघ्नाय वै नमः ।
नमः स्त्रीरूपधाराय यज्ञविध्वंसनाय च ॥ १३.४५.३०१ ॥

Verehrung dem, der Brahmās Haupt abschlug, und Verehrung dem Töter des Büffeldämons. Verehrung dem, der die Gestalt einer Frau annimmt, und Verehrung dem Zerstörer des Opfers.

13.45.302

नमस्त्रिपुरहर्ताय यज्ञविध्वंसनाय च ।
नमः कामाङ्गनाशाय कालदण्डधराय च ॥ १३.४५.३०२ ॥

Verehrung dem Zerstörer der drei Städte, und Verehrung dem Zerstörer des Opfers. Verehrung dem, der Kāmas Körper vernichtete, und Verehrung dem, der den Stab des Todes hält.

13.45.303

नमः स्कन्दविशाखाय ब्रह्मदण्डाय वै नमः ।
नमो भवाय शर्वाय विश्वरूपाय वै नमः ॥ १३.४५.३०३ ॥

Verehrung dem, der die Gestalt von Skanda und Viśākha hat, und Verehrung dem, der der Stab Brahmans ist. Verehrung Bhava, Verehrung Śarva, und Verehrung dem, der alle Gestalten hat.

13.45.304

ईशानाय भवघ्नाय नमोस्त्वन्धकघातिने ।
नमो विश्वाय मायायचिन्त्याचिन्त्याय वै नमः ॥ १३.४५.३०४ ॥

Verehrung Īśāna, Verehrung dem Zerstörer des weltlichen Daseins. Verehrung dem Töter Andhakas, Verehrung dem Universellen, Verehrung Māyā, Verehrung dem Unbegreiflichen, Verehrung dem Unbegreiflichen.

13.45.305

त्वं नो गतिश्च श्रेष्ठश्च त्वमेव हृदयं तथा ।
त्वं ब्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः ॥ १३.४५.३०५ ॥

Du bist unsere Zuflucht und der Beste, du bist auch das Herz. Unter allen Göttern bist du Brahmā, und unter den Rudras bist du Nīlalohita.

13.45.306

आत्मा च सर्वभूतानां साङ्ख्ये पुरुष उच्यते ।
ऋषभस्त्वं पवित्राणां योगिनां निष्कलः शिवः ॥ १३.४५.३०६ ॥

Du bist die Seele aller Wesen; im Sāṅkhya wirst du Puruṣa genannt. Unter den Reinen bist du der erhabene Stier, und unter den Yogins bist du Śiva, ohne Teile.

13.45.307

गृहस्थस्त्वमाश्रगिणामीश्वराणां महेश्वरः ।
कुबेरः सर्वयक्षाणां क्रतूनां विष्णुरुच्यते ॥ १३.४५.३०७ ॥

Unter den Lebensstufen bist du der Haushalter; unter den Herren bist du Maheśvara. Unter allen Yakṣas bist du Kubera, und unter den Opfern wirst du Viṣṇu genannt.

13.45.308

पर्वतानां भवान्मेरुर्नक्षत्राणां च चन्द्रमाः ।
वसिष्ठस्त्वमृषीणां च ग्रहाणां सूर्य उच्यते ॥ १३.४५.३०८ ॥

Unter den Bergen bist du Meru, und unter den Sternbildern der Mond. Unter den Weisen bist du Vasiṣṭha, und unter den Planeten wirst du als die Sonne bezeichnet.

13.45.309

आरण्यानां पशूनां च सिंहस्त्वं परमेश्वरः ।
ग्राम्याणां गोवृषश्चासि भवाँल्लोक्प्रपूजितः ॥ १३.४५.३०९ ॥

Unter den Waldtieren bist du der Löwe, der höchste Herr; unter den Haustieren bist du der Stier, und du wirst von der Welt verehrt.

13.45.310

आदित्यानां भवान्विष्णुर्वसूनां चैव पावकः ।
पक्षिणां वैनतेयस्त्वमनन्तो भ्रुजगेषु च ॥ १३.४५.३१० ॥

Unter den Ādityas bist du Viṣṇu, und unter den Vasus das Feuer Pāvaka. Unter den Vögeln bist du Vainateya (Garuḍa), und unter den Schlangen Ananta.

13.45.311

सामवेदश्च वेदानां यजुषां शतरुद्रियम् ।
सनत्कुमारो योगानां साङ्ख्यानां कपिलो ह्यसि ॥ १३.४५.३११ ॥

Unter den Veden bist du der Sāmaveda, unter den Yajus-Formeln das Śatarudrīya; unter den Yogas bist du Sanatkumāra, und unter den Sāṅkhya-Lehren gewiss Kapila.

13.45.312

शक्रोसि मरुतां देव पितॄणां हव्यवाडसि ।
ब्रह्मलोकश्च लोकानां गतीनां मोक्ष उच्यसे ॥ १३.४५.३१२ ॥

O Gott, du bist Śakra unter den Maruts und der Träger der Opfergaben unter den Ahnen; unter den Welten wirst du Brahmās Welt genannt, unter den Wegen die Befreiung.

13.45.313

क्षीरोदः सागराणां च शैलानां हिमवान्गिरिः ।
वर्णानां ब्राह्मणश्चासि विप्राणां दीक्षितो द्विजः ॥ १३.४५.३१३ ॥

Unter den Ozeanen bist du das Milchmeer, unter den Bergen der Himālaya; unter den Ständen bist du der Brāhmaṇa, unter den Gelehrten der geweihte Zweimalgeborene.

13.45.314

आदिस्त्वमसि लोकानां संहर्ता काल एव च ।
यच्चान्यदपि लोके वै सर्वतेजोधिकं स्मृतम्।
तत्सर्वं भगवानेव इति मे निश्चिता मतिः ॥ १३.४५.३१४ ॥

Du bist der Anfang der Welten, ihr Zerstörer und die Zeit selbst; und was immer in der Welt als alle Pracht übertreffend erinnert wird, das alles bist du, der Herr selbst — das ist meine feste Überzeugung.

13.45.315

नमस्ते भगवन्देव नमस्ते भक्तवत्सलः ।
योगेश्वर नमस्तेऽस्तु नमस्ते विस्वसम्भव ॥ १३.४५.३१५ ॥

Verehrung dir, o Herr, o Gott; Verehrung dir, du den Verehrern Gewogener. Verehrung sei dir, o Herr des Yoga; Verehrung dir, o Ursprung des Weltalls.

13.45.316

प्रसीद मम भक्तस्य दीनस्य कृपणस्य च ।
अनैश्वर्येणि युक्तस्य गतिर्भव सनातन ॥ १३.४५.३१६ ॥

Sei mir gnädig, deinem Verehrer, dem Elenden und Armseligen; für mich, von Ohnmacht heimgesucht, sei du meine Zuflucht, o Ewiger.

13.45.317

यच्चापराधं कृतवानज्ञात्वा परमेश्वर ।
मद्भक्त इति देवेश तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १३.४५.३१७ ॥

O höchster Herr, jede Verfehlung, die ich in Unwissenheit begangen habe, da du weißt, dass ich dein Verehrer bin, o Herr der Götter, du solltest all dies verzeihen.

13.45.318

मोहितश्चास्मि देवेश त्वया रूपविपर्ययात् ।
नार्घ्यं तेन मया दत्तं पाद्यं चापि महेश्वर ॥ १३.४५.३१८ ॥

Ich war verwirrt, o Herr der Götter, durch deine Veränderung der Gestalt; deshalb, o großer Herr, habe ich weder das Arghya noch das Wasser für die Füße dargebracht.

13.45.319

एवं स्तुत्वाऽहमीशानं पाद्यमर्घ्यं च भक्तितः ।
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा सर्वं तस्मै न्यवेदयम् ॥ १३.४५.३१९ ॥

So hatte ich den Herrn Īśāna gepriesen, und mit Hingabe, die Handflächen gefaltet, brachte ich ihm alles dar, das Wasser für die Füße und das Arghya ebenfalls.

13.45.320

ततः शीताम्बुसंयुक्ता दिव्यगन्धसमन्विता ।
पुष्पवृष्टिः शुभा तात पपात मम मूर्धनि ॥ १३.४५.३२० ॥

Dann, mein Lieber, fiel ein glücklicher Blütenregen, mit kühlem Wasser vermischt und von göttlichem Duft erfüllt, auf mein Haupt.

13.45.321

दुन्दुभिश्च तदा दिव्यस्ताडितो देवकिंकरैः ।
ववौ च मारुतः पुण्यः शुचिगन्धः सुखावहः ॥ १३.४५.३२१ ॥

Da schlugen die Diener der Götter eine göttliche Trommel, und ein reiner Wind wehte, von reinem Duft, der Trost brachte.

13.45.322

ततः प्रीतो महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः ।
अब्रवीत्त्रिदशांस्तत्र हर्षयन्निव मां तदा ॥ १३.४५.३२२ ॥

Da sprach der erfreute große Gott, der Stierbanner, mit seiner Gemahlin zu den dreißig Göttern dort, als wolle er auch mich erfreuen.

13.45.323

पश्यध्वं त्रिदशाः सर्वे उपमन्योर्महात्मनः ।
मयि भक्तिं परां नित्यमेकभावादवस्थिताम् ॥ १३.४५.३२३ ॥

Seht, ihr Götter, die höchste Hingabe des großherzigen Upamanyu zu mir, die stets in einem einzigen Sinn beständig ist.

13.45.324

एवमुक्तास्तदा कृष्ण सुरास्ते शूलपाणिना ।
ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे नमस्कृत्वा वृषध्वजम् ॥ १३.४५.३२४ ॥

So angesprochen vom Dreizackträger, o Kṛṣṇa, verneigten sich alle Götter mit gefalteten Händen vor dem Stierbannerträger und sprachen.

13.45.325

भगवन्देवदेवेश लोकनाथ जगत्पते ।
लभतां सर्वकामेभ्यः फलं त्वत्तो द्विजोत्तमः ॥ १३.४५.३२५ ॥

O Gesegneter, Herr der Götter, Herr der Welten, Herr des Universums, möge der Beste der Zweimalgeborenen von dir die Frucht aller Wünsche erlangen.

13.45.326

एवमुक्तस्ततः शर्वः सुरैर्ब्रह्मादिभिस्तथा ।
आह मां भगवानीशः प्रहसन्निव शङ्करः ॥ १३.४५.३२६ ॥

So angesprochen von den Göttern unter Führung Brahmās, sprach der gesegnete Herr Śarva, Īśa, Śaṅkara zu mir, gleichsam lächelnd.

13.45.327

भगवानुवाच ।
वत्सोपमन्यो तृष्टोस्मि पश्य मां मुनिपुङ्गव।
दृढभक्तोसि विप्रर्षे मया जिज्ञासितो ह्यसि ॥ १३.४५.३२७ ॥

Der gesegnete Herr sprach: Lieber Upamanyu, ich bin zufrieden; sieh mich an, bester der Weisen. Du bist standhaft in der Hingabe, o Brahmanenweiser; ich habe dich geprüft.

13.45.328

अनया चैव भक्त्या ते अत्यर्थं प्रीतिमानहम् ।
तस्मात्सर्वान्ददाम्यद्य कामांस्तव यथोप्सितान् ॥ १३.४५.३२८ ॥

Durch diese deine Hingabe bin ich überaus erfreut; darum gewähre ich dir heute alle Wünsche, die du hegst.

13.45.329

एवमुक्तस्य चैवाथ महादेवेन धीमता ।
हर्षादश्रूण्यवर्तन्त रोमहर्षस्त्वजायत ॥ १३.४५.३२९ ॥

Als der weise Mahādeva so gesprochen hatte, flossen Tränen der Freude, und die Haare richteten sich mir auf.

13.45.330

अब्रवं च तदा देव हर्षगद्गदया गिरा ।
जानुभ्यामवनीं गत्वा प्रणम्य च पुनःपुनः ॥ १३.४५.३३० ॥

Da sprach ich, die Stimme vor Freude erstickt, auf den Knien zur Erde gebeugt und immer wieder sich verneigend: "O Gott."

13.45.331

अद्य जातो ह्यहं देव सफलं जन्म चाद्य मे ।
यन्मे साक्षान्महादेवः प्रसन्नस्तिष्ठतेऽग्रतः ॥ १३.४५.३३१ ॥

O Gott, heute bin ich wahrhaft geboren, und heute ist meine Geburt fruchtbar geworden, denn der große Mahādeva steht zufrieden leibhaftig vor mir.

13.45.332

यं न पश्यन्ति चैवाद्धा देवा ह्यमितविक्रमम् ।
तमहं दृष्टवान्देवं कोऽन्यो धन्यतरो मया ॥ १३.४५.३३२ ॥

Jenen Gott von unermesslicher Tapferkeit, den selbst die Götter in Wahrheit nicht sehen, habe ich gesehen. Wer ist glücklicher als ich?

13.45.333

एवं ध्यायन्ति विद्वांसः परं तत्त्वं सनातनम् ।
तद्विशेषमतिख्यातं यदजं ज्ञानमक्षरम् ॥ १३.४५.३३३ ॥

So meditieren die Weisen über jene höchste, ewige Wirklichkeit, die besonders berühmt ist: das ungeborene Wissen, das Unvergängliche.

13.45.334

स एष भगवान्देवः सर्वसत्त्वादिरव्ययः ।
सर्वतत्त्वविधानज्ञः प्रधानपुरुषः परः ॥ १३.४५.३३४ ॥

Eben dieser ist der erhabene Gott: der Ursprung aller Wesen, der Unvergängliche, der Kenner der Ordnung aller Prinzipien, die Urperson, der Höchste.

13.45.335

योऽसृजद्दक्षिणादङ्गाद्ब्रह्माणां लोकसम्भवम् ।
वामपार्श्वात्तथा विष्णुं लोकरक्षार्थमीश्वरः ॥ १३.४५.३३५ ॥

Er, der die Brahmās, den Ursprung der Welten, aus seinem rechten Glied schuf, und ebenso Viṣṇu von seiner linken Seite zum Schutz der Welten – dieser Herr.

13.45.336

युगान्ते चैव सम्प्राप्ते रुद्रमीशोऽसृजत्प्रभुः ।
स रुद्रः संहरन्कृत्स्नं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ १३.४५.३३६ ॥

Als das Ende des Zeitalters gekommen war, erschuf der Herr Īśa Rudra; jener Rudra, der die ganze Welt, das Unbewegliche und das Bewegliche, vernichtete.

13.45.337

कालो भूत्वा परं ब्रह्म याति संवर्तकानलः ।
युगान्ते सर्वभूतानि ग्रसन्निव व्यवस्थितः ॥ १३.४५.३३७ ॥

Zur Zeit geworden, geht das Feuer der Auflösung zum höchsten Brahman; am Ende des Zeitalters steht es da, als verschlänge es alle Wesen.

13.45.338

एष देवो महादेवो जगत्सृष्ट्वा चराचरम् ।
कल्पान्ते चैव सर्वेषां स्मृतिमाक्षिप्य तिष्ठति ॥ १३.४५.३३८ ॥

Dieser Gott, der große Gott, hat die bewegliche und unbewegliche Welt erschaffen und besteht am Ende des Kalpa, indem er allen die Erinnerung nimmt.

13.45.339

सर्वगः सर्वभूतात्मा सर्वभूतभवोद्भवः ।
आस्ते सर्वगतो नित्यमदृश्यः सर्वदैवतैः ॥ १३.४५.३३९ ॥

Allgegenwärtig, das Selbst aller Wesen, Quelle des Ursprungs aller Wesen, weilt er ewig überall, den Göttern unsichtbar.

13.45.340

यदि देयो वरो मह्यं यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो ।
भक्तिर्भक्तु मे नित्यं त्वयि देव सुरेश्वर ॥ १३.४५.३४० ॥

Wenn mir eine Gabe gewährt werden soll, wenn du mit mir zufrieden bist, o Herr — möge meine Hingabe immer dir gelten, o Gott, Herr der Götter.

13.45.341

अतीतानागतं चैव वर्तमानं च यद्विभो ।
जानीयामिति मे बुद्धिः प्रसादात्सुरसत्तम ॥ १३.४५.३४१ ॥

O Herr, möge ich das Vergangene, Zukünftige und Gegenwärtige erkennen – das ist mein Wunsch, durch deine Gnade, Bester der Götter.

13.45.342

क्षीरोदनं च भुञ्जीयामक्षयं सह बान्धवैः ।
आश्रमे च सदाऽस्माकं सान्निध्यं परमस्तु ते ॥ १३.४५.३४२ ॥

Mögen wir mit unseren Verwandten unablässig Milchreis essen, und möge in unserer Einsiedelei deine Gegenwart stets die höchste sein.

13.45.343

एवमुक्तः स मां प्राह भगवाँल्लोकपूजितः ।
महेश्वरो महातेजाश्वराचरगुरुः शिवः ॥ १३.४५.३४३ ॥

So angesprochen sprach der gesegnete Maheśvara Śiva, von den Welten verehrt, von großem Glanz, Lehrer des Beweglichen und Unbeweglichen, zu mir:

13.45.344

श्रीभगवानुवाच ।
अजरश्चामरश्चैव भव त्वं दुःखवर्जितः।
यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ १३.४५.३४४ ॥

Der gesegnete Herr sprach: Sei alterslos und unsterblich, frei von Leid, berühmt, mit Glanz begabt und im göttlichen Wissen erfahren.

13.45.345

ऋषीणामभिगम्यश्च मत्प्रसादाध्भविष्यसि ।
शीलवान्गुणसम्पन्नः सर्वज्ञः प्रियदर्शनः ॥ १३.४५.३४५ ॥

Durch meine Gnade wirst du den Weisen zugänglich sein, tugendhaft, mit guten Eigenschaften begabt, allwissend und anziehend anzusehen.

13.45.346

अक्षयं यौवनं तेऽस्तु तेजश्चैवानलोपमम् ।
क्षीरोदः सागरश्चैव यत्रयत्रेच्छसि प्रियम् ॥ १३.४५.३४६ ॥

Möge deine Jugend unvergänglich sein und dein Glanz feuergleich; möge der Milchozean dir gehören, wo immer du Liebes begehrst.

13.45.347

तत्र ते भविता कामं सान्निध्यं पयसोनिधेः ।
क्षीरोदनं च भुङ्ख त्वममृतेन समन्वितम् ॥ १३.४५.३४७ ॥

Dort wirst du nach Wunsch die Nähe des Milchozeans haben, und du wirst Milchreis essen, vermischt mit Nektar.

13.45.348

बन्धुभिः सहितः कल्पं ततो मामुपयास्यसि ।
अक्षया बान्धवाश्चैव कुलं गोत्रं च ते सदा ॥ १३.४५.३४८ ॥

Mit deinen Verwandten wirst du dort einen Kalpa verweilen, dann wirst du zu mir kommen; deine Verwandten, dein Geschlecht und dein Stamm werden immer unvergänglich sein.

13.45.349

भविष्यति द्विजश्रेष्ठ मयि भक्तिश्च शाश्वती ।
सान्निध्यं चाश्रमे नित्यं करिष्यामि द्विजोत्तम ॥ १३.४५.३४९ ॥

O Bester der Zweimalgeborenen, deine Hingabe zu mir wird ewig sein, und ich werde stets meine Gegenwart in deiner Einsiedelei bewahren, o Vorzüglichster der Zweimalgeborenen.

13.45.350

तिष्ठ वत्स यथाकामं नोत्कण्ठां च करिष्यति ।
स्मृतस्त्वया पुनर्विप्र करिष्यामि च दर्शनम्
एवमुक्त्वा स भगवान्सूर्यकोटिसमप्रभः ।
ईशानः स वरान्दत्त्वा तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४५.३५० ॥

Bleibe, lieber Sohn, wie du willst, und sehne dich nicht. O Brahmane, wenn du dich meiner erinnerst, werde ich dir wieder erscheinen.

13.45.352

एवं दृष्टो मया कृष्ण देवदेवः समाधिना ।
तदवाप्तं च मे सर्वं यदुक्तं तेन धीमता ॥ १३.४५.३५२ ॥

So, o Kṛṣṇa, habe ich den Gott der Götter in der Versenkung gesehen, und alles, was der Weise gesagt hatte, wurde mir zuteil.

13.45.353

प्रत्यक्षं चैव ते कृष्ण पश्य सिद्धान्व्यवस्थितान् ।
ऋषीन्विद्याधरान्यक्षान्गन्धर्वाप्सरसस्तथा ॥ १३.४५.३५३ ॥

Und schau selbst, o Kṛṣṇa, die Vollendeten, die dort stehen: die Seher, die Vidyādharas, die Yakṣas, die Gandharvas und die Apsaras.

13.45.354

पश्य वृक्षलतागुल्मान्सर्वपुष्पफलप्रदान् ।
सर्वर्तुकुसुमैर्युक्तान्सुखपत्रान्सुगन्धिनः ॥ १३.४५.३५४ ॥

Sieh die Bäume, Ranken und Büsche, die alle Blüten und Früchte geben, mit Blumen aller Jahreszeiten geschmückt, mit angenehmen Blättern und duftend.

13.45.355

सर्वमेतन्महाबाहो दिव्यभावसमन्वितम् ।
प्रसादाद्देवदेवस्य ईशअवरस्य महात्मनः ॥ १३.४५.३५५ ॥

All dies, o Starkarmiger, ist von göttlicher Natur, durch die Gnade des Gottes der Götter, des großherzigen geringeren Herrn.

13.45.356

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य प्रत्यक्षमिव दर्शनम् ।
विस्मयं परमं गत्वा अब्रवं तं महामुनिम् ॥ १३.४५.३५६ ॥

Als ich diese seine Worte hörte, als wäre es eine unmittelbar geschaute Erscheinung, geriet ich in höchstes Staunen und sprach zu jenem großen Weisen.

13.45.357

धन्यस्त्वमसि विप्रेन्द्रि कस्त्वदन्योस्ति पुण्यकृत् ।
यस्य देवाधिदेवस्ते सान्निध्यं कुरुतेऽऽश्रमे ॥ १३.४५.३५७ ॥

Gesegnet bist du, o Bester der Brahmanen. Wer außer dir ist ein Verdienstvoller, in dessen Einsiedelei der Gott über den Göttern dir nahe seine Gegenwart schenkt?

13.45.358

अपि तावन्ममाप्येवं दद्यात्स भगवाञ्शिवः ।
दर्शं मुनिशार्दूल प्रसादं चापि शङ्करः ॥ १३.४५.३५८ ॥

O Tiger unter den Weisen, wird jener glückselige Śiva auch mir einen solchen Anblick und Gnade gewähren, wie Śaṅkara?

13.45.359

उपमन्युरुवाच ।
द्रक्ष्यसे पुण्डरीकाक्ष महादेवं न संशयः।
अचिरेणैव कालेन यथा दृष्टो मयाऽनघ ॥ १३.४५.३५९ ॥

Upamanyu sprach: Du wirst den großen Gott sehen, o Lotusäugiger, daran ist kein Zweifel, sehr bald zu gegebener Zeit, so wie ich ihn gesehen habe, o Makelloser.

13.45.360

चक्षुषा चैव दिव्येन पश्याम्यमितविक्रमम् ।
षष्ठे मासि महादेवं द्रक्ष्यसे पुरुषोत्तम ॥ १३.४५.३६० ॥

Mit dem göttlichen Auge sehe ich ihn von unermesslicher Tapferkeit. Im sechsten Monat, o Puruṣottama, wirst du den großen Gott Mahādeva sehen.

13.45.361

षोडशाष्टौ वरांश्चापि प्राप्स्यसि त्वं महेश्वरात् ।
सपत्नीकाद्यदुश्रेष्ठ सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ॥ १३.४५.३६१ ॥

O Bester der Yadu, zusammen mit deiner Gattin wirst du von Maheśvara sechzehn und acht Gnadengaben erhalten. Das ist wahr, ich sage es dir.

13.45.362

अतीतानागतं चैव वर्तमानं च नित्यशः ।
विदितं मे महाबाहो प्रसादात्तस्य धीमतः ॥ १३.४५.३६२ ॥

O Starkarmiger, durch die Gnade jenes Weisen sind mir stets Vergangenes, Zukünftiges und Gegenwärtiges bekannt.

13.45.363

एतान्सहस्रशश्चान्यान्समनुध्यातवान्हरः ।
कस्मात्प्रसादं भगवान्न कुर्यात्तव माधव ॥ १३.४५.३६३ ॥

Hara hat über diese und Tausende andere meditiert. O Mādhava, warum sollte der Herr dir seine Gnade nicht erweisen?

13.45.364

त्वादृशेन हि देवानां श्लाघनीय समागमः ।
ब्रह्मणअयेनानृशंसेन श्रद्दधानेन चाप्युत।
जप्यं तु ते प्रदास्यामि येन द्रक्ष्यसि शंकरम् ॥ १३.४५.३६४ ॥

Eine Begegnung der Götter mit jemandem wie dir, den Brahmanen ergeben, mitfühlend und treu, ist lobenswert. Doch ich werde dir die Japa-Formel geben, durch die du Śaṅkara sehen wirst.

13.45.365

अब्रवं तमहं ब्रह्मन्त्वत्प्रसादान्महामुने ।
द्रक्ष्ये दितिजसङ्घानां मर्दनं त्रिदशेश्वरम् ॥ १३.४५.३६५ ॥

Ich sagte zu ihm: O Brahmane, o großer Weiser, durch deine Gnade werde ich den Herrn der Götter sehen, den Zerstörer der Heerscharen der Daitya.

13.45.366

एवं कथयतस्तस्य महादेवाश्रितां कथाम् ।
दिनान्यष्टौ ततो जग्मुर्मुहूर्तमिव भारत ॥ १३.४५.३६६ ॥

Während er so die Geschichte über Mahādeva erzählte, vergingen acht Tage wie ein einziger Augenblick, o Bhārata.

13.45.367

दिनेऽष्टमे तु विप्रेणि दीक्षितोऽहं यथाविधि ।
दण्डी मुण्डी कुशी चीरि घृताक्तो मेखलीकृतः ॥ १३.४५.३६७ ॥

Am achten Tag, o Brahmane, wurde ich gemäß der Vorschrift eingeweiht, trug einen Stab, war kahlköpfig, mit Kuśa-Gras bekleidet, in Rinde gehüllt, mit Ghee gesalbt und mit einem Gürtel umgürtet.

13.45.368

मासमेकं फलाहारो द्वितीयं सलिलाशनः ।
तृतीयं च चतुर्थं च पञ्चमं चानिलाशः ॥ १३.४५.३६८ ॥

Einen Monat lebte ich von Früchten, den zweiten von Wasser allein, den dritten und vierten, und den fünften von Luft allein.

13.45.369

एकपादेन तिष्ठंश्च ऊर्ध्वबाहुरतन्द्रितः ।
तेजः सूर्यसहस्रस्य अपश्यं दिवि भारत ॥ १३.४५.३६९ ॥

Auf einem Bein stehend, die Arme erhoben, unermüdlich, sah ich am Himmel, o Bhārata, den Glanz von tausend Sonnen.

13.45.370

तस्य मध्यगतं चापि तेजसः पाण्डुनन्दन ।
इन्द्रायुधपिनद्धाङ्गं विद्युन्मालागवाक्षकम्।
नीलसैलचयप्रख्यं बलाकाभूषिताम्बरम् ॥ १३.४५.३७० ॥

Und inmitten jenes Glanzes, o Sohn Pāṇḍus, war eine Gestalt, deren Glieder mit Regenbögen umwunden waren, mit einer Girlande aus Blitzen und fensterartigen Öffnungen, gleich einem Haufen blauer Berge, mit Gewändern, die mit Kranichen geschmückt waren.

13.45.371

तत्र स्थितश्च भगवान्देव्या सह महाद्युतिः ।
तपसा तेजसा कान्त्या दीप्तया सह भार्यया ॥ १३.४५.३७१ ॥

Dort stand der gesegnete Herr, von großem Glanz, zusammen mit der Göttin, mit Askese, Strahlkraft, Glanz und lodernder Herrlichkeit, zusammen mit seiner Gemahlin.

13.45.372

रराज भगवांस्तत्र देव्या सह महेश्वरः ।
सोमेन सहितः सूर्यो यथा मेघस्थितस्तथा ॥ १३.४५.३७२ ॥

Dort strahlte der gesegnete Maheśvara mit der Göttin, wie die Sonne, die in einer Wolke steht, mit dem Mond leuchtet.

13.45.373

संहृष्टरोमा कौन्तेय विस्मयोत्फुल्ललोचनः ।
अपश्यं देवसङ्घानां गतिमार्तिहरं हरम् ॥ १३.४५.३७३ ॥

O Sohn der Kuntī, mit gesträubtem Haar und vor Staunen weit geöffneten Augen sah ich Hara, die Zuflucht der Scharen der Götter, den Beseitiger des Leids.

13.45.374

किरीटिनं गदिनं शूलपाणिं ।
व्याघ्राजिनं जटिलं दण्डपाणिम्।
पिनाकिनं वज्रिणं तीक्ष्णदंष्ट्रं ।
शुभाङ्गदं व्यालयज्ञोपवीतम् ॥ १३.४५.३७४ ॥

Mit Diadem, eine Keule tragend, den Dreizack in der Hand, in Tigerfell gekleidet, mit verfilztem Haar, den Stab in der Hand, den Bogen Pināka führend, den Donnerkeil schwingend, mit scharfen Zähnen, mit glückverheißenden Armreifen, eine Schlange als heilige Schnur.