Mahābhārata · Adhyāya 13.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.47.1
ऋषिरासीत्कृते तात तण्डिरित्येव विश्रुतः ।
दशवर्षसहस्राणि तेन देवः समाधिना ॥ १३.४७.१ ॥
Querido hijo, en la edad Kṛta hubo un sabio renombrado llamado Taṇḍi. Mediante la concentración adoró al dios durante diez mil años.
13.47.2
आराधितोऽभूद्भक्तेन तस्योदर्कं निशामय ।
स दृष्टवान्महादेवमस्तौषीच्च स्तवैर्विभुम् ॥ १३.४७.२ ॥
Adorado por su devoto, quedó complacido. Escucha el resultado: contempló a Mahādeva y alabó con himnos al omnipresente.
13.47.3
इति तण्डिस्तपोयोगात्परमात्मानमव्ययम् ।
चिन्तयित्वा महात्मानमिदमाह सुविस्मितः ॥ १३.४७.३ ॥
Así, Taṇḍi, por el yoga de la austeridad, meditó en el Ser supremo imperecedero y, muy asombrado, dijo esto a aquella gran alma.
13.47.4
यं पठन्ति सदा साङ्ख्याश्चिन्तयन्ति च योगिनः ।
परं प्रधानं पुरुषमधिष्ठातारमीश्वरम्। ॥ १३.४७.४ ॥
Aquel a quien siempre recitan los Sāṅkhya y contemplan los yoguis: el supremo, el primordial, el Puruṣa, el Señor que todo rige.
13.47.5
उत्पत्तौ च विनाशे च कारणं यं विदुर्बुधाः ।
देवासुरमुनीनां च परं यस्मान्न विद्यते ॥ १३.४७.५ ॥
A quien los sabios reconocen como causa de la creación y de la destrucción, y más allá de quien no hay nadie, ni entre dioses, asuras o sabios.
13.47.6
अजं तमहमीशानमनादिनिधनं प्रभुम् ।
अत्यन्तसुखिनं देवमनघं शरणं व्रजे ॥ १३.४७.६ ॥
Aquel Īśāna no nacido, sin principio ni fin, el Señor, dios supremamente dichoso e impecable: a él voy en busca de refugio.
13.47.7
एवं ब्रुवन्नेव तदा ददर्श तपसान्निधिम् ।
तमव्ययमनौपम्यमचिन्त्यं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १३.४७.७ ॥
Mientras hablaba así, contempló por medio de la austeridad el tesoro de Aquel que es imperecedero, incomparable, inconcebible, eterno e inmutable.
13.47.8
निष्कलं सकलं ब्रह्म निर्गुणं गुणगोचरम् ।
योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम् ॥ १३.४७.८ ॥
El Brahman, sin partes y con partes; sin cualidades, pero perceptible por las cualidades; la suprema dicha de los yoguis, lo imperecedero, llamado liberación.
13.47.9
मनोरिन्द्राग्निमरुतां विश्वस्य ब्रह्मणो गतिम् ।
अग्राह्यमचलं शुद्धं बुद्धिग्राह्यं मनोमयम् ॥ १३.४७.९ ॥
La meta de la mente, de Indra, Agni y los Marutas, del universo y del Brahman; inaprehensible, inmóvil, puro, aprehensible por el intelecto, formado de mente.
13.47.10
दुर्विज्ञेयमसङ्ख्ये दुष्प्रापमकृतात्मभिः ।
योनि विश्वस्य जगतस्तमसः परतः परम् ॥ १३.४७.१० ॥
Difícil de conocer de innumerables maneras, difícil de alcanzar para los de alma no purificada; origen del universo y del mundo, lo supremo más allá de la oscuridad.
13.47.11
यः प्राणवन्तमात्मानं ज्योतिर्जीवस्थितं मनः ।
तं देवं दर्शनाकाङ्क्षी बहून्वर्षगणानृषिः।
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्ट्वा तुष्टाव चेश्वरम् ॥ १३.४७.११ ॥
Aquel dios, el yo dotado de aliento vital, la luz, la mente que habita en el ser vivo: el sabio, deseoso de verlo, permaneció muchos años en feroz austeridad, lo contempló y alabó al Señor.
13.47.12
पवित्राणां पवित्रस्त्वं गतिर्गतिमतांवर ॥ १३.४७.१२ ॥
Tú eres lo más puro entre lo puro, la meta de los que tienen meta, el mejor entre ellos.
13.47.13
अत्युग्रं तेजसां तेजस्तपसां परमं तपः ।
विश्वावसुहिरण्याक्षपुरुहूतनमस्तृत ॥ १३.४७.१३ ॥
Eres el más feroz de los resplandores y la suprema de las austeridades, adorado por Viśvāvasu, Hiraṇyākṣa y Purūhūta.
13.47.14
भूरिकल्याणद विभो परं सत्यं नमोस्तु ते ।
जातीमरणभीरूणां यतीनां यततां विभो ॥ १३.४७.१४ ॥
Oh Señor, dador de innumerables bienes, eres la verdad suprema; sea homenaje a ti. Oh Señor, para los ascetas que temen el nacimiento y la muerte, y para quienes se esfuerzan, tú eres el refugio.
13.47.15
निर्वाणद सहस्रांशो नमस्तेऽस्तु सुखाश्रय ।
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ॥ १३.४७.१५ ॥
Homenaje a ti, dador de liberación, de mil rayos, refugio de la felicidad. Brahmā, Śatakratu (Indra), Viṣṇu, los Viśvadevas y los grandes videntes eres tú.
13.47.16
न विदुस्त्वां तु तत्त्वेन कुतो वेत्स्यामहे वयम् ।
त्वत्तः प्रवर्तते सर्वं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १३.४७.१६ ॥
Ni siquiera te conocen en verdad; ¿cómo te conoceremos nosotros? De ti procede todo, y en ti todo está establecido.
13.47.17
कालाख्यः पुरुषाख्यश्च ब्रह्माख्यश्च त्वमेव हि ।
तनवस्ते स्मृतास्तिस्रः पुराणज्ञैः सुरर्षिभिः ॥ १३.४७.१७ ॥
Tú eres llamado Tiempo, Puruṣa y Brahmā. Los devarṣis que conocen los Purāṇas recuerdan estas tres formas tuyas.
13.47.18
अधिपौरुषमध्यात्ममधिभूताधिदैवतम् ।
अधिलोकाधिविज्ञानमधियज्ञस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.१८ ॥
Respecto a la persona humana, respecto al yo, respecto a los seres y a los dioses, respecto a los mundos y al conocimiento superior, y respecto al sacrificio: tú eres todo ello.
13.47.19
त्वां विदित्वाऽऽत्मदेवस्थं दुर्विदं दैवतैरपि ।
विद्वांसो यान्ति निर्मुक्ताः परं भावमनामयम् ॥ १३.४७.१९ ॥
Habiéndote conocido, tú que resides como el dios del alma y eres difícil de conocer incluso para los dioses, los sabios, liberados de las ataduras, alcanzan el estado supremo, libre de aflicción.
13.47.20
अनिच्छतस्तव विभो जन्ममृत्युरनेकतः ।
द्वारं तु स्वर्गमोक्षाणामाक्षेप्ता त्वं ददासि च ॥ १३.४७.२० ॥
¡Oh poderoso! Aunque tú no lo quieras, el nacimiento y la muerte ocurren de muchas maneras. Tú eres quien cierra la puerta del cielo y de la liberación, y tú también la concedes.
13.47.21
त्वं वै स्वर्गश्च मोक्षश्च कामः क्रोधस्त्वमेव च ।
सत्वं रजस्ममश्चैव अधश्चोर्ध्वं त्वमेव हि ॥ १३.४७.२१ ॥
Tú eres en verdad el cielo y la liberación, también el deseo y la ira. Tú eres la bondad, la pasión y la oscuridad, y en verdad eres lo de abajo y lo de arriba.
13.47.22
ब्रह्मा भवश्च विष्णुश्च स्कन्देन्द्रौ सविता यमः ।
वरुणेन्दू मनुर्धाता विधाता त्वं धनेश्वरः ॥ १३.४७.२२ ॥
Brahmā, Bhava, Viṣṇu, Skanda e Indra, Savitṛ, Yama, Varuṇa y la Luna, Manu, Dhātṛ y Vidhātṛ, y el señor de la riqueza, eres tú.
13.47.23
भूर्वायुः सलिलाग्निश्च खं वाग्बुद्धिः स्थितिर्मतिः ।
कर्म सत्यानृते चोभे त्वमेवास्ति च नास्ति च ॥ १३.४७.२३ ॥
La tierra, el aire, el agua y el fuego, el espacio, la palabra, la inteligencia, la estabilidad y el pensamiento, la acción, tanto la verdad como la falsedad, son tú; tú eres lo que existe y también lo que no existe.
13.47.24
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च प्रकृतिभ्यः परं ध्रुवम् ।
विश्वाविश्वपरो भावश्चिन्त्याचिन्त्यस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.२४ ॥
Los sentidos y sus objetos, el eterno supremo más allá de la materia primordial, el estado más allá del universo y del no-universo, lo pensable y lo impensable, son en verdad tú.
13.47.25
यच्चैतत्परमं ब्रह्म यच्च तत्परमं पदम् ।
या गतिः साङ्ख्ययोगानां स भवान्नात्र संशयः ॥ १३.४७.२५ ॥
Aquello que es el Brahman supremo, aquello que es el estado supremo, la meta de los seguidores del Sāṅkhya y del Yoga: eso sois vos, no hay duda.
13.47.26
नूनमद्य कृतार्थाः स्म नूनं प्राप्ताः सतां गतिम् ।
यां गतिं प्रार्तयन्तीह ज्ञाननिर्मलबुद्धयः ॥ १३.४७.२६ ॥
Sin duda hoy hemos quedado colmados; sin duda hemos alcanzado la meta de los buenos, la que aquí desean quienes tienen el intelecto puro por el conocimiento.
13.47.27
अयो मूढाः स्म सुचिरमिमं कालमचेतसा ।
यन्न विद्मः परं देवं शाश्वतं यं विदुर्बुधाः ॥ १३.४७.२७ ॥
¡Ay! Hemos estado ofuscados e inconscientes durante tanto tiempo que no conocimos a ese Dios supremo y eterno que conocen los sabios.
13.47.28
सेयमासादिता साक्षात्त्वद्भक्तिर्जन्मभिर्मया ।
भक्तानुग्रहकृद्देवो यं ज्ञात्वाऽमृतमश्नुते ॥ १३.४७.२८ ॥
Esta devoción hacia vos la he alcanzado directamente, a través de muchos nacimientos; conociendo a ese Dios que concede gracia a sus devotos, uno alcanza la inmortalidad.
13.47.29
देवासुरमुनीनां तु यच्च गुह्यं सनातनम् ।
गुहायां निहितं ब्रह्मि दुर्विज्ञेयं मुनेरपि ॥ १३.४७.२९ ॥
Aquel secreto oculto y eterno de dioses, demonios y sabios, colocado en Brahman dentro de la caverna del corazón, difícil de comprender incluso para un sabio.
13.47.30
स एष भगवान्देवः सर्वकृत्सर्वतोमुखः ।
सर्वात्मा सर्वदर्शी च सर्वगः सर्ववेदिता ॥ १३.४७.३० ॥
Ese mismo Señor bienaventurado, el dios, es el hacedor de todo, con rostro en todas direcciones, el ser de todos, el que todo lo ve, el que todo lo penetra y el que todo lo sabe.
13.47.31
देहकृद्देहभृद्देही देहभुग्देहिनां गतिः ।
प्राणकृत्प्राणभृत्प्राणी प्राणदः प्राणिनां गतिः ॥ १३.४७.३१ ॥
Él es el creador de los cuerpos, el portador de los cuerpos, el encarnado, el disfrutador de los cuerpos, la meta de los seres encarnados. Él es el creador del aliento, el portador del aliento, el ser vivo, el dador del aliento, la meta de los seres vivos.
13.47.32
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् ।
अपुनर्भवकामानां या गतिः सोऽयमीश्वरः ॥ १३.४७.३२ ॥
Esta es la meta del ser interior, la meta de los amados, de los meditadores, de los que conocen el yo y de los que no desean renacer. Este es el Señor.
13.47.33
अयं च सर्वभूतानां शुभाशुभगतिप्रदः ।
अयं च जन्ममरणे विदध्यात्सर्वजन्तुषु।
अयं संसिद्धिकामानां या गतिः सोयमीस्वरः। ॥ १३.४७.३३ ॥
Él otorga a todos los seres el destino bueno y el malo, y en todas las criaturas dispone el nacimiento y la muerte. La meta de quienes desean la perfección es este Señor.
13.47.34
भूराद्यान्सर्वभुवनानुत्पाद्य सदिवौकसः ।
दधाति देवस्तनुभिरष्टाभिर्यो बिभर्ति च ॥ १३.४७.३४ ॥
Habiendo creado todos los mundos, comenzando por Bhūḥ, junto con los moradores del cielo, el dios los sostiene con sus ocho formas, y él es quien los sustenta.
13.47.35
अतः प्रवर्तते सर्वमस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
अस्मिंश्च प्रलयं याति अयमेकः सनातनः ॥ १३.४७.३५ ॥
De él procede todo, en él todo está establecido, y en él todo se disuelve al fin. Él solo es eterno.
13.47.36
अयं स सत्यकामानां सत्यलोकः परं सताम् ।
अपवर्गश्च मुक्तानां कैवल्यं चात्मवेदिनाम् ॥ १३.४७.३६ ॥
Este es el mundo de la verdad para los que desean la verdad, el mundo supremo de los buenos, la liberación de los liberados y la kaivalya de quienes conocen el yo.
13.47.37
अयं ब्रह्मादिभिः सिद्धैर्गुहायां गोपितः प्रुभुः ।
देवासुरमनुष्याणामप्रकाशो भवेदिति ॥ १३.४७.३७ ॥
Este señor ha sido ocultado en la cueva del corazón por Brahmā y los otros seres perfectos, para que permanezca no manifiesto para dioses, asuras y hombres.
13.47.38
तं त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् ।
मोहिताः खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना ॥ १३.४७.३८ ॥
Dioses, asuras y hombres no te conocen verdaderamente en tu ser; en efecto, están engañados por este no manifestado que habita en el corazón.
13.47.39
ये चैनं प्रतिपद्यन्ते भक्तियोगेन भाविताः ।
तेषामेवात्मनात्मानं दर्शयत्येष हृच्छयः ॥ १३.४७.३९ ॥
A quienes se acercan a él, purificados por el yoga de la devoción, este morador del corazón se revela a sí mismo por sí mismo.
13.47.40
यं ज्ञात्वा न पुनर्जन्म मरणं चापि विद्यते ।
यं विदित्वा परं वेद्यं वेदितव्यं न विद्यते ॥ १३.४७.४० ॥
Conociéndolo, no hay ya renacimiento ni muerte; conociéndolo, nada queda que sea el supremo objeto de conocimiento o que deba ser conocido.
13.47.41
यं लब्ध्वा परमं लाभं नाधिकं मन्यते बुधः ।
यां सूक्ष्मां परमां प्राप्तिं गच्छन्नव्ययमक्षयम् ॥ १३.४७.४१ ॥
Habiéndolo obtenido, el sabio no considera ninguna otra ganancia mayor; alcanzando aquella sutil y suprema meta, va al estado imperecedero e inmutable.
13.47.42
यं साङ्ख्या गुणतत्त्वज्ञाः साङ्ख्यशास्त्रविशारदाः ।
सूक्ष्मज्ञानतराः सूक्ष्मं ज्ञात्वा मुच्यन्ति बन्धनैः ॥ १३.४७.४२ ॥
Los sāṅkhyas, conocedores de los principios de las cualidades y diestros en los tratados sāṅkhya, de conocimiento sumamente sutil, al conocer lo sutil, son liberados de las ataduras.
13.47.43
यं च वेदविदो वेद्यं वेदान्ते च प्रतिष्ठितम् ।
प्राणायामपरा नित्यं यं विशन्ति जपन्ति च ॥ १३.४७.४३ ॥
Aquel que los conocedores de los Vedas consideran cognoscible, establecido en el Vedānta, en quien entran siempre los dedicados al control de la respiración, y a quien recitan.
13.47.44
ओंकाररथमारुह्य ते विशन्ति महेश्वरम् ।
अयं स देवयानानामादित्यो द्वारमुच्यते ॥ १३.४७.४४ ॥
Subidos al carro de Oṃ, entran en el gran Señor. Este sol se llama la puerta del camino de los dioses.
13.47.45
अयं च पितृयानानां चन्द्रमा द्वारमुच्यते ।
एष काष्ठा दिशश्चैव संवत्सरयुगादि च ॥ १३.४७.४५ ॥
Esta luna se llama la puerta del camino de los antepasados. Es también la kāṣṭhā, las direcciones, el año, los yugas y lo demás.
13.47.46
दिव्यादिव्यः परो लाभ अयने दक्षिणोत्तरे ।
एनं प्रजापतिः पूर्वमाराध्य बहुभिः स्तवैः ॥ १३.४७.४६ ॥
La ganancia más alta, más allá de lo divino y lo no divino, reside en los dos caminos, del sur y del norte. Antiguamente Prajāpati lo propició con muchos himnos de alabanza.
13.47.47
प्रजार्थं वरयामास नीललोहितसंज्ञितम् ।
क्रग्भिर्यमनुशासन्ति तत्त्वे कर्मणि बह्वृचाः ॥ १३.४७.४७ ॥
Para tener descendencia eligió al llamado Nīlalohita. Aquel a quien los versados en el Ṛgveda instruyen mediante los versos del Ṛc, en el rito verdadero,
13.47.48
यजुर्भिर्यत्त्रिधा वेद्यं जुह्वत्यध्वर्यवोऽध्वरे ।
सामभिर्यं च गायन्ति सामगाः शुद्धबुद्धयः ॥ १३.४७.४८ ॥
Que ha de conocerse tripartitamente por los versos Yajus, en quien los adhvaryus vierten ofrendas en el sacrificio, y a quien cantan con los cantos Sāma los cantores de mente pura.
13.47.49
ऋतं सत्यं परं ब्रह्म स्तुवन्त्याथर्वणा द्विजाः ।
यज्ञस्य परमा योनिः परिश्चायं परः स्मृतः ॥ १३.४७.४९ ॥
Los dvijas atharvaṇas alaban el ṛta, la verdad y el supremo brahman; este es el origen supremo del sacrificio, y este Pariścāya es declarado el más alto.
13.47.50
रात्र्यहः श्रोत्रनयनः पक्षमासशिरोभुजः ।
ऋतुवीर्यस्तपोधैर्यो ह्यब्दगुह्योरुपादवान् ॥ १३.४७.५० ॥
La noche y el día son sus oídos y ojos, las quincenas y los meses su cabeza y brazos; las estaciones son su vigor, la austeridad su firmeza; los años son sus muslos y pies ocultos.
13.47.51
मृत्युर्यमो हुताशश्च कालः संहारवेगवान् ।
कालस्य परमा योनिः कालश्चायं सनातनः ॥ १३.४७.५१ ॥
La muerte, Yama, el fuego y el Tiempo veloz en la destrucción; este es el origen supremo del tiempo, y este eterno es el propio Tiempo.
13.47.52
चन्द्रादित्यौ सनक्षत्रौ ग्रहाश्च सह वायुना ।
ध्रुवः सप्तर्षयश्चैव भुवनाः सप्त एव च ॥ १३.४७.५२ ॥
La luna y el sol, junto con las estrellas; los planetas, junto con el viento; la estrella polar, los siete sabios y también los siete mundos.
13.47.53
प्रधानं महदव्यक्तं विशेषान्तं सवैकृतम् ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं भूतादि सदसच्च यत् ॥ १३.४७.५३ ॥
La materia primordial, el gran principio, lo no manifiesto, el fin en las particularidades y sus modificaciones; desde Brahmā hasta el tallo de hierba; los elementos y seres, y lo que es manifiesto y no manifiesto.
13.47.54
अष्टौ प्रकृतयश्चैव प्रकृतिभ्यश्च यः परः ।
अस्य देवस्य यद्भागं कृत्स्नं सम्परिवर्तते ॥ १३.४७.५४ ॥
Las ocho naturalezas primarias, y el supremo que está más allá de las naturalezas; toda porción de este dios gira y se transforma por entero.
13.47.55
एतत्परममानन्दं यत्तच्छाश्वतमेव च ।
एषा गतिर्विरक्तानामेष भावः परः सताम् ॥ १३.४७.५५ ॥
Esta es la suprema bienaventuranza, y es eterna. Esta es la meta de los desapegados; este es el estado supremo de los buenos.
13.47.56
एतत्पदमनुद्विग्नमेतद्ब्रह्म सनातनम् ।
शास्त्रवेदाङ्गविदुषामेतद्ध्यानं परं पदम् ॥ १३.४७.५६ ॥
Este estado está libre de inquietud; este es el Brahman eterno. Para los versados en la escritura, los Vedas y sus miembros, esta es la meditación y el estado supremo.
13.47.57
इयं सा परमा काष्ठा इयं सा परमा कला ।
इयं सा परमा सिद्धिरियं सा परमा गतिः ॥ १३.४७.५७ ॥
Este es aquel límite supremo, este es aquel aspecto supremo; esta es aquella perfección suprema, esta es aquella meta suprema.
13.47.58
इयं सा परमा शान्तिरियं सा निर्वृतिः परा ।
यं प्राप्य कृतकृत्याः स्म इत्यमन्यन्त योगिनः ॥ १३.४७.५८ ॥
Esta es aquella paz suprema, esta es aquella suprema plenitud; habiéndola alcanzado, los yoguis pensaron: "Hemos cumplido nuestra tarea."
13.47.59
इयं तुष्टिरियं सिद्धिरियं श्रुतिरियं स्मृतिः ।
अध्यात्मगतिरिष्टानां विदुषां प्राप्तिरव्यया ॥ १३.४७.५९ ॥
Esta es la satisfacción, esta es la perfección, esta es la revelación, esta es la tradición; es el camino del ser interior, la conquista imperecedera de los sabios queridos.
13.47.60
यजतां कामयानानां मखैर्विपुलदक्षिणैः ।
या गतिर्यज्ञशीलानां सा गतिस्त्वं न संशयः ॥ १३.४७.६० ॥
La meta de quienes sacrifican con abundantes ofrendas, de quienes sacrifican por deseo, la meta de los dados al sacrificio, esa es tu meta; no hay duda.
13.47.61
सम्यग्योगजपैः शान्तिर्नियमैर्देहतापनैः ।
तप्यतां या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६१ ॥
La paz que alcanzan, mediante el yoga, la recitación, las disciplinas y las mortificaciones del cuerpo, quienes practican austeridades — esa suprema meta, oh dios, eres tú.
13.47.62
कर्मन्यासकृतानां च विरक्तानां ततस्ततः ।
या गतिर्ब्रह्मिसदने सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६२ ॥
La meta que alcanzan en la morada de Brahman quienes han renunciado a la acción y se han apartado del mundo de diversas maneras — esa meta, oh eterno, eres tú.
13.47.63
अपुनर्भवकामानां वैराग्ये वर्ततां च या ।
प्रकृतीनां लयानां च सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६३ ॥
La meta de quienes no desean renacer, de quienes permanecen en el desapego y de quienes se disuelven en las prakṛtis — esa meta, oh eterno, eres tú.
13.47.64
ज्ञानविज्ञानयुक्तानां निरुपाख्या निरञ्जना ।
कैवल्या या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६४ ॥
La meta suprema, indescriptible e inmaculada, de la kaivalya, que pertenece a quienes poseen conocimiento y discernimiento — esa meta suprema, oh dios, eres tú.
13.47.65
वेदशास्त्रपुराणोक्ताः पञ्च ता गतयः स्मृताः ।
त्वत्प्रसादाद्धि लभ्यन्ते न लभ्यन्तेऽन्यथा विभो ॥ १३.४७.६५ ॥
Aquellas cinco metas proclamadas en los Vedas, los tratados y los Purāṇas son recordadas; se obtienen por tu gracia, oh omnipresente, y de otro modo no.
13.47.66
इति तण्डिस्तपोराशिस्तुष्टावेसानमात्मना ।
जगौ च परमं ब्रह्म यत्पुरा लोककृज्जगौ ॥ १३.४७.६६ ॥
Así, Taṇḍi, montaña de austeridad, alabó al Señor con todo su ser y cantó el Brahman supremo, como lo había cantado en otro tiempo el creador de los mundos.
13.47.67
एवं स्तुतो महादेवस्तण्डिना ब्रह्मवादिना ।
उवाच भगवान्देव उमया सहितः प्रभुः ॥ १३.४७.६७ ॥
Así alabado por Taṇḍin, el conocedor del Veda, el gran dios, el bienaventurado señor Deva, junto con Umā, habló.
13.47.68
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ।
न विदुस्त्वामिति ततस्तुष्टः प्रोवाच तं शिवः ॥ १३.४७.६८ ॥
Brahmā, Indra de los cien sacrificios, Viṣṇu, los Viśvedevas y los grandes sabios no te conocieron. Entonces Śiva, complacido, le habló.
13.47.69
अक्षयश्चाव्ययश्चैव भविता दुःखवर्जितः ।
यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ १३.४७.६९ ॥
Serás imperecedero e inmutable, libre de dolor, famoso, dotado de esplendor y poseedor de conocimiento divino.
13.47.70
ऋषीणामभिगम्यश्च सूत्रकर्ता सुतस्तव ।
मत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः ॥ १३.४७.७० ॥
Tu hijo, accesible para los sabios y autor de aforismos, nacerá, oh mejor de los dos veces nacidos, por mi gracia; no hay duda.
13.47.71
कं वा कामं ददाम्यद्य ब्रूहि यद्वत्स काङ्क्षसे ।
प्राञ्जलिः स उवाचेदं त्वयि भक्तिर्दृढाऽस्तु मे ॥ १३.४७.७१ ॥
¿Qué deseo te concederé hoy? Di, hijo, lo que deseas. Con las palmas juntas dijo: que mi devoción hacia ti sea firme.
13.47.72
एतान्दत्त्वा वरान्देवो वन्द्यमानः सुरर्षिभिः ।
स्तूयमानश्च विबुधैस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४७.७२ ॥
Habiendo concedido estos dones, el dios, venerado por los devarṣis y alabado por los sabios dioses, desapareció allí mismo.
13.47.73
अन्तर्हिते भगवति सानुगे यादवेश्वर ।
ऋषिराश्रममागम्य ममैतत्प्रोक्तवानिह ॥ १३.४७.७३ ॥
Señor de los Yādava, tras desaparecer el bienaventurado con sus seguidores, el sabio llegó al ermitaño y me lo declaró aquí.
13.47.74
यानि च प्रथितान्यादौ तण्डिराख्यातवान्मम ।
मानानि मानवश्रेष्ठ तानि त्वं शृणु सिद्धये ॥ १३.४७.७४ ॥
Mejor de los hombres, escucha para alcanzar la perfección aquellas medidas célebres, los nombres, que Taṇḍi me relató al principio.
13.47.75
दश नामसहस्राणि देवेष्वाह पितामहः ।
सर्वस्य शास्त्रेषु तथा दश नामशतानि च ॥ १३.४७.७५ ॥
Entre los dioses el Abuelo declaró diez mil nombres; y asimismo en todas las escrituras hay diez cientos de nombres.
13.47.76
गुह्यानीमानि नामानि तण्डिर्भगवतोऽच्युत ।
देवप्रसादाद्देवेशः पुरा प्राह महात्मने ॥ १३.४७.७६ ॥
Estos nombres secretos Taṇḍi los recibió del bienaventurado Acyuta; por la gracia del dios, el señor de los dioses se los declaró en tiempos antiguos al magnánimo.