மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.47.1
ऋषिरासीत्कृते तात तण्डिरित्येव विश्रुतः ।
दशवर्षसहस्राणि तेन देवः समाधिना ॥ १३.४७.१ ॥
அன்பே, கிருத யுகத்தில் தண்டி என்ற பெயருடைய ஒரு முனிவர் புகழ்பெற்றிருந்தார். அவர் சமாதியின் மூலம் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தேவனை வழிபட்டார்.
13.47.2
आराधितोऽभूद्भक्तेन तस्योदर्कं निशामय ।
स दृष्टवान्महादेवमस्तौषीच्च स्तवैर्विभुम् ॥ १३.४७.२ ॥
பக்தனால் வழிபடப்பட்ட அவர் மகிழ்ந்தார். அதன் பலனைக் கேள். அவர் மகாதேவனைக் கண்டு, சர்வவியாபியை துதிகளால் போற்றினார்.
13.47.3
इति तण्डिस्तपोयोगात्परमात्मानमव्ययम् ।
चिन्तयित्वा महात्मानमिदमाह सुविस्मितः ॥ १३.४७.३ ॥
இவ்வாறு தண்டி தவயோகத்தால் அழிவற்ற பரமாத்மாவை தியானித்து, மிகவும் வியந்து அந்த மகாத்மாவிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
13.47.4
यं पठन्ति सदा साङ्ख्याश्चिन्तयन्ति च योगिनः ।
परं प्रधानं पुरुषमधिष्ठातारमीश्वरम्। ॥ १३.४७.४ ॥
சாங்கியர்கள் எப்போதும் யாரைப் பாராயணம் செய்கிறார்களோ, யோகிகள் யாரைத் தியானிக்கிறார்களோ — அந்த மேலானவர், பிரதானர், புருஷர், ஆளுபவரான ஈசுவரர்.
13.47.5
उत्पत्तौ च विनाशे च कारणं यं विदुर्बुधाः ।
देवासुरमुनीनां च परं यस्मान्न विद्यते ॥ १३.४७.५ ॥
படைப்பிற்கும் அழிவிற்கும் காரணமாக அறிஞர்கள் யாரை அறிகிறார்களோ, தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்களை விட உயர்ந்தவர் யாருமில்லையோ.
13.47.6
अजं तमहमीशानमनादिनिधनं प्रभुम् ।
अत्यन्तसुखिनं देवमनघं शरणं व्रजे ॥ १३.४७.६ ॥
பிறப்பற்ற, ஈசானர், ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, தலைவர், மிக்க இன்பமுடைய, பாவமற்ற அந்தத் தேவனை நான் சரணடைகிறேன்.
13.47.7
एवं ब्रुवन्नेव तदा ददर्श तपसान्निधिम् ।
तमव्ययमनौपम्यमचिन्त्यं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १३.४७.७ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அவர் தவத்தினால் அந்த நிதியைக் கண்டார்; அழியாதவரும், ஒப்பற்றவரும், சிந்திக்கவியலாதவரும், நிலையானவரும், என்றும் உள்ளவருமான அவரை.
13.47.8
निष्कलं सकलं ब्रह्म निर्गुणं गुणगोचरम् ।
योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम् ॥ १३.४७.८ ॥
உறுப்பற்றவரும் உறுப்புடையவருமான பிரம்மம்; குணமற்றவரும் குணங்களால் அறியப்படுபவரும்; யோகியருக்கு உயர்ந்த ஆனந்தம்; அழியாதவர், மோட்சம் என்று பெயர் பெற்றவர்.
13.47.9
मनोरिन्द्राग्निमरुतां विश्वस्य ब्रह्मणो गतिम् ।
अग्राह्यमचलं शुद्धं बुद्धिग्राह्यं मनोमयम् ॥ १३.४७.९ ॥
மனம், இந்திரன், அக்னி, மருத்துகள் ஆகியோரின், உலகின், பிரம்மத்தின் இலக்கு; பற்றப்படாதவரும், அசைவற்றவரும், தூயவரும், புத்தியால் பற்றத்தக்கவரும், மனமயமானவரும்.
13.47.10
दुर्विज्ञेयमसङ्ख्ये दुष्प्रापमकृतात्मभिः ।
योनि विश्वस्य जगतस्तमसः परतः परम् ॥ १३.४७.१० ॥
எண்ணற்ற வகைகளில் அறிய முடியாதவரும், பண்படாத மனமுடையோருக்கு அடைய முடியாதவரும்; உலகின் மூலமும், இருளுக்கு அப்பாற்பட்ட உயர்ந்தவரும்.
13.47.11
यः प्राणवन्तमात्मानं ज्योतिर्जीवस्थितं मनः ।
तं देवं दर्शनाकाङ्क्षी बहून्वर्षगणानृषिः।
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्ट्वा तुष्टाव चेश्वरम् ॥ १३.४७.११ ॥
உயிர்மூச்சுடைய ஆன்மாவும், ஒளியும், உயிரில் நிலைபெற்ற மனமுமானவரை, தரிசனத்தை விரும்பிய முனிவர் பல ஆண்டுகள் கடுந்தவத்தில் நின்று கண்டு ஈசுவரனைப் போற்றினார்.
13.47.12
पवित्राणां पवित्रस्त्वं गतिर्गतिमतांवर ॥ १३.४७.१२ ॥
தூயவற்றுள் தூயவர் நீர்; இலக்குடையோருக்கு இலக்காகவும், அவர்களுள் சிறந்தவராகவும் இருக்கிறீர்.
13.47.13
अत्युग्रं तेजसां तेजस्तपसां परमं तपः ।
विश्वावसुहिरण्याक्षपुरुहूतनमस्तृत ॥ १३.४७.१३ ॥
நீ ஒளிகளில் மிகக் கடுமையான ஒளி, தவங்களில் உயர்ந்த தவம்; விஶ்வாவசு, ஹிரண்யாக்ஷன், புருஹூதன் (இந்திரன்) ஆகியோரால் வணங்கப்பட்டவன்.
13.47.14
भूरिकल्याणद विभो परं सत्यं नमोस्तु ते ।
जातीमरणभीरूणां यतीनां यततां विभो ॥ १३.४७.१४ ॥
ஓ விபோ, பல நலன்களை அளிப்பவனே, நீயே உயர்ந்த சத்தியம்; உனக்கு வணக்கம். ஓ விபோ, பிறப்பு இறப்புக்கு அஞ்சும் யதிகளுக்கும் முயல்வோருக்கும் (நீயே புகலிடம்).
13.47.15
निर्वाणद सहस्रांशो नमस्तेऽस्तु सुखाश्रय ।
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ॥ १३.४७.१५ ॥
ஓ நிர்வாணம் அளிப்பவனே, ஆயிரம் கதிரோனே, இன்ப அடைக்கலமே, உனக்கு வணக்கம். பிரம்மா, சதக்ரது (இந்திரன்), விஷ்ணு, விஶ்வதேவர்கள், மகரிஷிகள் (உன்னிலிருந்தே).
13.47.16
न विदुस्त्वां तु तत्त्वेन कुतो वेत्स्यामहे वयम् ।
त्वत्तः प्रवर्तते सर्वं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १३.४७.१६ ॥
அவர்களும் உன்னை உண்மையில் அறிவதில்லை; நாங்கள் எப்படி அறிவோம்? உன்னிடமிருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகின்றன; அனைத்தும் உன்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன.
13.47.17
कालाख्यः पुरुषाख्यश्च ब्रह्माख्यश्च त्वमेव हि ।
तनवस्ते स्मृतास्तिस्रः पुराणज्ञैः सुरर्षिभिः ॥ १३.४७.१७ ॥
காலம் என்ற பெயருடையவனும், புருஷன் என்ற பெயருடையவனும், பிரம்மா என்ற பெயருடையவனும் நீயே. புராணம் அறிந்த தேவரிஷிகளால் உன்னுடைய இந்த மூன்று உருவங்கள் நினைவுகூரப்படுகின்றன.
13.47.18
अधिपौरुषमध्यात्ममधिभूताधिदैवतम् ।
अधिलोकाधिविज्ञानमधियज्ञस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.१८ ॥
அதிபுருஷம், அத்யாத்மம், அதிபூதம், அதிதைவதம்; அதிலோகம், அதிவிஜ்ஞானம்; அதியஜ்ஞம் என்பவை நீயே.
13.47.19
त्वां विदित्वाऽऽत्मदेवस्थं दुर्विदं दैवतैरपि ।
विद्वांसो यान्ति निर्मुक्ताः परं भावमनामयम् ॥ १३.४७.१९ ॥
ஆன்ம தேவனாக உள்ள உம்மை, தேவர்களுக்கும் அறிய அரியவராக இருக்கும் உம்மை, அறிந்து ஞானிகள் பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு பரமமும் துன்பமற்றதுமான நிலையை அடைகிறார்கள்.
13.47.20
अनिच्छतस्तव विभो जन्ममृत्युरनेकतः ।
द्वारं तु स्वर्गमोक्षाणामाक्षेप्ता त्वं ददासि च ॥ १३.४७.२० ॥
ஓ வல்லவரே, உமது விருப்பமின்றியும் பிறப்பும் இறப்பும் பல வழிகளில் நிகழ்கின்றன. சொர்க்கத்துக்கும் விடுதலைக்கும் உள்ள வாயிலை நீரே தடுக்கவும் கொடுக்கவும் செய்கிறீர்.
13.47.21
त्वं वै स्वर्गश्च मोक्षश्च कामः क्रोधस्त्वमेव च ।
सत्वं रजस्ममश्चैव अधश्चोर्ध्वं त्वमेव हि ॥ १३.४७.२१ ॥
நீரே சொர்க்கம், நீரே விடுதலை, நீரே ஆசையும் கோபமும். சத்துவமும் ரஜஸும் தமஸும் நீரே; கீழும் மேலும் நீரே.
13.47.22
ब्रह्मा भवश्च विष्णुश्च स्कन्देन्द्रौ सविता यमः ।
वरुणेन्दू मनुर्धाता विधाता त्वं धनेश्वरः ॥ १३.४७.२२ ॥
பிரம்மா, பவன், விஷ்ணு, ஸ்கந்தன், இந்திரன், சவிதா, யமன், வருணன், சந்திரன், மனு, தாதா, விதாதா, செல்வத்தின் அதிபதியும் நீரே.
13.47.23
भूर्वायुः सलिलाग्निश्च खं वाग्बुद्धिः स्थितिर्मतिः ।
कर्म सत्यानृते चोभे त्वमेवास्ति च नास्ति च ॥ १३.४७.२३ ॥
பூமி, வாயு, நீர், நெருப்பு, ஆகாயம், வாக்கு, புத்தி, நிலைப்பு, மதி, கர்மம், சத்தியம், அசத்தியம் இவை இரண்டும் நீரே; நீரே உள்ளதும் இல்லாததும்.
13.47.24
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च प्रकृतिभ्यः परं ध्रुवम् ।
विश्वाविश्वपरो भावश्चिन्त्याचिन्त्यस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.२४ ॥
புலன்களும் புலன்களின் பொருள்களும், பிரகிருதிக்கு அப்பாலுள்ள நிலையான பரமும், உலகம் அல்லாததற்கும் உலகத்துக்கும் அப்பாலுள்ள நிலையும், சிந்திக்கக்கூடியதும் சிந்திக்க முடியாததும் நீரே.
13.47.25
यच्चैतत्परमं ब्रह्म यच्च तत्परमं पदम् ।
या गतिः साङ्ख्ययोगानां स भवान्नात्र संशयः ॥ १३.४७.२५ ॥
இது எதுவோ அதுவே பரப்பிரம்மம்; எது அந்த உயர்ந்த நிலையோ, சாங்கிய யோகியரின் எந்த இலக்கோ, அது நீரே; இதில் ஐயமில்லை.
13.47.26
नूनमद्य कृतार्थाः स्म नूनं प्राप्ताः सतां गतिम् ।
यां गतिं प्रार्तयन्तीह ज्ञाननिर्मलबुद्धयः ॥ १३.४७.२६ ॥
உண்மையாகவே இன்று நாங்கள் நிறைவடைந்தோம்; உண்மையாகவே நல்லோரின் அந்த நிலையை அடைந்தோம், ஞானத்தால் தூய்மையான புத்தியுடையோர் இவ்வுலகில் விரும்பும் நிலையை.
13.47.27
अयो मूढाः स्म सुचिरमिमं कालमचेतसा ।
यन्न विद्मः परं देवं शाश्वतं यं विदुर्बुधाः ॥ १३.४७.२७ ॥
ஐயோ, நாங்கள் மூடர்களாக இருந்தோம்; இவ்வளவு நெடுங்காலம் அறிவற்றவர்களாய், அறிஞர்கள் அறியும் அந்த பரமமான நித்திய தேவனை நாங்கள் அறியவில்லை.
13.47.28
सेयमासादिता साक्षात्त्वद्भक्तिर्जन्मभिर्मया ।
भक्तानुग्रहकृद्देवो यं ज्ञात्वाऽमृतमश्नुते ॥ १३.४७.२८ ॥
உம்மீதான இந்த பக்தி பல பிறவிகளின் வழியாக எனக்கு நேரடியாகக் கிடைத்தது; பக்தர்களுக்கு அருள் புரியும் அந்த தேவனை அறிந்து ஒருவன் அமுதத்தை அடைகிறான்.
13.47.29
देवासुरमुनीनां तु यच्च गुह्यं सनातनम् ।
गुहायां निहितं ब्रह्मि दुर्विज्ञेयं मुनेरपि ॥ १३.४७.२९ ॥
தேவர்கள், அசுரர்கள், முனிவர்களுக்கு உள்ள எந்த இரகசியமான நித்திய ரகசியம் உள்ளதோ, அது குகைக்குள் பிரம்மத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது; முனிவருக்கும் அதை அறிவது கடினம்.
13.47.30
स एष भगवान्देवः सर्वकृत्सर्वतोमुखः ।
सर्वात्मा सर्वदर्शी च सर्वगः सर्ववेदिता ॥ १३.४७.३० ॥
அந்த இவரே பகவான் தேவன்; அனைத்தையும் செய்பவர், எல்லா திசைகளிலும் முகமுள்ளவர், அனைத்தின் ஆத்மா, எல்லாவற்றையும் காண்பவர், எங்கும் நிறைந்தவர், எல்லாம் அறிந்தவர்.
13.47.31
देहकृद्देहभृद्देही देहभुग्देहिनां गतिः ।
प्राणकृत्प्राणभृत्प्राणी प्राणदः प्राणिनां गतिः ॥ १३.४७.३१ ॥
அவர் உடல்களைப் படைப்பவர், உடல்களைத் தாங்குபவர், உடலுடையவர், உடல்களை அனுபவிப்பவர்; உடலுடையோரின் இலக்கு. அவர் உயிர்களைப் படைப்பவர், உயிர்களைத் தாங்குபவர், உயிருடையவர், உயிர் தருபவர்; உயிருடையோரின் இலக்கு.
13.47.32
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् ।
अपुनर्भवकामानां या गतिः सोऽयमीश्वरः ॥ १३.४७.३२ ॥
ஆன்ம உணர்வின் இலக்கு இது; அன்புக்குரியோர், தியானிப்பவர், ஆன்மாவை அறிந்தவர்கள், மறுபிறப்பை விரும்பாதவர்கள் ஆகியோரின் இலக்கு எதுவோ, அதுவே இந்த ஈசுவரன்.
13.47.33
अयं च सर्वभूतानां शुभाशुभगतिप्रदः ।
अयं च जन्ममरणे विदध्यात्सर्वजन्तुषु।
अयं संसिद्धिकामानां या गतिः सोयमीस्वरः। ॥ १३.४७.३३ ॥
இவரே எல்லா உயிர்களுக்கும் நல்ல, தீய கதியை அளிப்பவர்; இவரே எல்லா உயிர்களிலும் பிறப்பையும் இறப்பையும் நியமிக்கிறார். சித்தியை விரும்புவோரின் இலக்கு எதுவோ, அதுவே இந்த ஈசுவரன்.
13.47.34
भूराद्यान्सर्वभुवनानुत्पाद्य सदिवौकसः ।
दधाति देवस्तनुभिरष्टाभिर्यो बिभर्ति च ॥ १३.४७.३४ ॥
பூர் முதலிய எல்லா உலகங்களையும், தேவர்களோடு கூட, படைத்து, அந்த தேவன் எட்டு உருவங்களால் அவற்றைத் தாங்குகிறார்; அவரே அவற்றைப் பேணுகிறார்.
13.47.35
अतः प्रवर्तते सर्वमस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
अस्मिंश्च प्रलयं याति अयमेकः सनातनः ॥ १३.४७.३५ ॥
இவரிடமிருந்து எல்லாம் தொடங்குகின்றன; இவரிடத்தில் எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளன; இவரிடத்திலேயே ஒடுக்கத்தை அடைகின்றன. இவர் ஒருவரே நித்தியர்.
13.47.36
अयं स सत्यकामानां सत्यलोकः परं सताम् ।
अपवर्गश्च मुक्तानां कैवल्यं चात्मवेदिनाम् ॥ १३.४७.३६ ॥
இவரே சத்தியத்தை விரும்புவோரின் சத்திய லோகம்; நல்லோரின் உயர்ந்த உலகம்; விடுதலை அடைந்தோரின் அபவர்க்கம்; ஆன்மாவை அறிந்தோரின் கைவல்யம்.
13.47.37
अयं ब्रह्मादिभिः सिद्धैर्गुहायां गोपितः प्रुभुः ।
देवासुरमनुष्याणामप्रकाशो भवेदिति ॥ १३.४७.३७ ॥
இந்தப் பிரபு பிரம்மா முதலானோராலும் சித்தர்களாலும் இதயக் குகையில் மறைத்து வைக்கப்பட்டவர்; அவர் தேவர், அசுரர், மனிதர் ஆகியோருக்கு வெளிப்படாதவராக இருக்கட்டும் என்று.
13.47.38
तं त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् ।
मोहिताः खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना ॥ १३.४७.३८ ॥
தேவர், அசுரர், மனிதர் ஆகியோர் உண்மையில் உன்னை, உன் இருப்பின் தன்மையை அறியவில்லை; இதயத்தில் உறையும் இந்த வெளிப்படாதவனால் உண்மையாகவே அவர்கள் மயக்கமடைந்தனர்.
13.47.39
ये चैनं प्रतिपद्यन्ते भक्तियोगेन भाविताः ।
तेषामेवात्मनात्मानं दर्शयत्येष हृच्छयः ॥ १३.४७.३९ ॥
பக்தியோகத்தால் பக்குவப்பட்டு எவர் இவனை அடைகிறார்களோ, அவர்களுக்கே இதயத்தில் துயில்பவன் தன்னையே தன்னால் காட்டுகிறான்.
13.47.40
यं ज्ञात्वा न पुनर्जन्म मरणं चापि विद्यते ।
यं विदित्वा परं वेद्यं वेदितव्यं न विद्यते ॥ १३.४७.४० ॥
எவனை அறிந்தால் மறுபிறப்பும் மரணமும் இல்லையோ, எவனை அறிந்தால் மேலான அறியத்தக்கதும் அறியவேண்டியதும் வேறில்லையோ.
13.47.41
यं लब्ध्वा परमं लाभं नाधिकं मन्यते बुधः ।
यां सूक्ष्मां परमां प्राप्तिं गच्छन्नव्ययमक्षयम् ॥ १३.४७.४१ ॥
எவனைப் பெற்றபின் அறிஞன் வேறு பெரிய லாபத்தை மேலானதாகக் கருதுவதில்லையோ, எந்த நுட்பமான மேலான அடைதலை அடைந்து அழியாத, குன்றாத நிலையை அவன் அடைகிறானோ.
13.47.42
यं साङ्ख्या गुणतत्त्वज्ञाः साङ्ख्यशास्त्रविशारदाः ।
सूक्ष्मज्ञानतराः सूक्ष्मं ज्ञात्वा मुच्यन्ति बन्धनैः ॥ १३.४७.४२ ॥
குணத்துவத்தை அறிந்தவர்களும் சாங்கிய சாஸ்திரத்தில் வல்லவர்களுமான சாங்கியர்கள், மிக நுட்பமான ஞானம் உடையவர்களாகி, அந்த நுட்பத்தை அறிந்து பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்.
13.47.43
यं च वेदविदो वेद्यं वेदान्ते च प्रतिष्ठितम् ।
प्राणायामपरा नित्यं यं विशन्ति जपन्ति च ॥ १३.४७.४३ ॥
வேதம் அறிந்தோர் அறியத்தக்கவனும், வேதாந்தத்தில் நிலைபெற்றவனும், பிராணாயாமத்தில் எப்போதும் ஈடுபட்டவர்கள் உள்ளே நுழைபவனும், ஜபிப்பவனுமாகிய அவன்.
13.47.44
ओंकाररथमारुह्य ते विशन्ति महेश्वरम् ।
अयं स देवयानानामादित्यो द्वारमुच्यते ॥ १३.४७.४४ ॥
ஓங்காரமாகிய தேரில் ஏறி அவர்கள் மகேஸ்வரனுள் நுழைகிறார்கள். இந்த ஆதித்தியன் தேவயானப் பாதையின் வாயில் எனப்படுகிறான்.
13.47.45
अयं च पितृयानानां चन्द्रमा द्वारमुच्यते ।
एष काष्ठा दिशश्चैव संवत्सरयुगादि च ॥ १३.४७.४५ ॥
இந்த சந்திரன் பித்ருயானப் பாதையின் வாயில் எனப்படுகிறான். இவனே காஷ்டை, திசைகள், ஆண்டு, யுகங்கள் முதலியவையுமாகும்.
13.47.46
दिव्यादिव्यः परो लाभ अयने दक्षिणोत्तरे ।
एनं प्रजापतिः पूर्वमाराध्य बहुभिः स्तवैः ॥ १३.४७.४६ ॥
தெய்வீகத்திற்கும் அதற்கு மாறானதற்கும் மேலான பயன், தக்ஷிணாயனம் மற்றும் உத்தராயனத்தில் உள்ளது. முன்பு பிரஜாபதி இவனை பல துதிகளால் ஆராதித்தார்.
13.47.47
प्रजार्थं वरयामास नीललोहितसंज्ञितम् ।
क्रग्भिर्यमनुशासन्ति तत्त्वे कर्मणि बह्वृचाः ॥ १३.४७.४७ ॥
சந்ததிக்காக நீலலோஹித என்ற பெயருடையவனை வரமாகப் பெற்றார். பஹ்வ்ருச்சர்கள் ருக்குகளால் எவனை நெறிப்படுத்துகிறார்களோ, உண்மையான கர்மத்தில்.
13.47.48
यजुर्भिर्यत्त्रिधा वेद्यं जुह्वत्यध्वर्यवोऽध्वरे ।
सामभिर्यं च गायन्ति सामगाः शुद्धबुद्धयः ॥ १३.४७.४८ ॥
யஜுஸ்களால் மூவகையாக அறியத்தக்கவனை அத்வர்யுக்கள் யாகத்தில் ஆஹுதி அளிக்கின்றனர். சாமங்களால் சுத்த புத்தியுள்ள சாமகர்கள் எவனைப் பாடுகின்றனரோ.
13.47.49
ऋतं सत्यं परं ब्रह्म स्तुवन्त्याथर्वणा द्विजाः ।
यज्ञस्य परमा योनिः परिश्चायं परः स्मृतः ॥ १३.४७.४९ ॥
ஆதர்வணர்களான த்விஜர்கள் ரிதம், சத்யம், பரம் பிரம்மம் ஆகியவற்றைத் துதிக்கின்றனர்; யாகத்தின் பரம மூலம் இவரே, இந்தப் பரிச்சாயம் பரமர் என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
13.47.50
रात्र्यहः श्रोत्रनयनः पक्षमासशिरोभुजः ।
ऋतुवीर्यस्तपोधैर्यो ह्यब्दगुह्योरुपादवान् ॥ १३.४७.५० ॥
இரவும் பகலும் இவருடைய செவிகளும் கண்களும்; பக்ஷங்களும் மாதங்களும் இவருடைய தலையும் கைகளும்; ருதுக்கள் இவருடைய வீர்யம், தவம் இவருடைய உறுதி; ஆண்டுகள் மறைந்த தொடைகளும் பாதங்களும்.
13.47.51
मृत्युर्यमो हुताशश्च कालः संहारवेगवान् ।
कालस्य परमा योनिः कालश्चायं सनातनः ॥ १३.४७.५१ ॥
மரணம், யமன், அக்னி, அழிவின் வேகம் கொண்ட காலம்; காலத்தின் பரம மூலம் இவரே; இவரே நித்தியமான காலமும் ஆவார்.
13.47.52
चन्द्रादित्यौ सनक्षत्रौ ग्रहाश्च सह वायुना ।
ध्रुवः सप्तर्षयश्चैव भुवनाः सप्त एव च ॥ १३.४७.५२ ॥
சந்திரனும் சூரியனும் நட்சத்திரங்களுடன்; கிரகங்களும் வாயுவுடன்; துருவனும் சப்த ரிஷிகளும், ஏழு உலகங்களும்.
13.47.53
प्रधानं महदव्यक्तं विशेषान्तं सवैकृतम् ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं भूतादि सदसच्च यत् ॥ १३.४७.५३ ॥
பிரதானம், மஹத், அவ்யக்தம், விசேஷ முடிவு, அதன் விகாரங்களுடன்; பிரம்மா முதல் தூண்-புல் வரை; பூதங்கள் முதலானவையும், சத், அசத் ஆகியவையும்.
13.47.54
अष्टौ प्रकृतयश्चैव प्रकृतिभ्यश्च यः परः ।
अस्य देवस्य यद्भागं कृत्स्नं सम्परिवर्तते ॥ १३.४७.५४ ॥
எட்டு பிரகிருதிகளும், பிரகிருதிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட பரமரும்; இந்த தேவனின் எந்தப் பங்கு உள்ளதோ, அது முழுவதுமாக சுழல்கிறது.
13.47.55
एतत्परममानन्दं यत्तच्छाश्वतमेव च ।
एषा गतिर्विरक्तानामेष भावः परः सताम् ॥ १३.४७.५५ ॥
இதுவே உயர்ந்த ஆனந்தம், அது நித்தியமானதும் ஆகும். இதுவே பற்றற்றோரின் கதி; இதுவே சான்றோரின் உயர்ந்த நிலை.
13.47.56
एतत्पदमनुद्विग्नमेतद्ब्रह्म सनातनम् ।
शास्त्रवेदाङ्गविदुषामेतद्ध्यानं परं पदम् ॥ १३.४७.५६ ॥
இதுவே கலக்கமற்ற நிலை; இதுவே சனாதன பிரம்மம். சாஸ்திரம், வேதம், வேதாங்கங்களை அறிந்தோருக்கு இதுவே தியானமும் உயர்ந்த நிலையுமாகும்.
13.47.57
इयं सा परमा काष्ठा इयं सा परमा कला ।
इयं सा परमा सिद्धिरियं सा परमा गतिः ॥ १३.४७.५७ ॥
இதுவே அந்த உயர்ந்த எல்லை, இதுவே அந்த உயர்ந்த கலை; இதுவே அந்த உயர்ந்த சித்தி, இதுவே அந்த உயர்ந்த கதி.
13.47.58
इयं सा परमा शान्तिरियं सा निर्वृतिः परा ।
यं प्राप्य कृतकृत्याः स्म इत्यमन्यन्त योगिनः ॥ १३.४७.५८ ॥
இதுவே அந்த உயர்ந்த சாந்தி, இதுவே அந்த உயர்ந்த நிர்வாணம்; இதை அடைந்து யோகிகள் "நாம் கடமை நிறைவேற்றினோம்" என்று எண்ணினர்.
13.47.59
इयं तुष्टिरियं सिद्धिरियं श्रुतिरियं स्मृतिः ।
अध्यात्मगतिरिष्टानां विदुषां प्राप्तिरव्यया ॥ १३.४७.५९ ॥
இதுவே திருப்தி, இதுவே சித்தி, இதுவே சுருதி, இதுவே ஸ்மிருதி; இது ஆன்மீக கதி, விருப்பமானோரும் அறிஞரும் அடையும் அழியா பேறு.
13.47.60
यजतां कामयानानां मखैर्विपुलदक्षिणैः ।
या गतिर्यज्ञशीलानां सा गतिस्त्वं न संशयः ॥ १३.४७.६० ॥
பெரும் தட்சிணைகளுடன் யாகங்களால் ஆசையுடன் யஜிப்பவர்களுக்கும் யஜ்ஞ சீலர்களுக்கும் எந்தக் கதி உள்ளதோ, அதே கதி உனக்கும் உண்டு; இதில் ஐயமில்லை.
13.47.61
सम्यग्योगजपैः शान्तिर्नियमैर्देहतापनैः ।
तप्यतां या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६१ ॥
நன்றாக யோகம், ஜபம், நியமங்கள், உடலை வருத்தும் தவங்கள் ஆகியவற்றால் தவம் செய்வோர் அடையும் சாந்தியாகிய அந்த உயர்ந்த கதி நீயே, தேவனே.
13.47.62
कर्मन्यासकृतानां च विरक्तानां ततस्ततः ।
या गतिर्ब्रह्मिसदने सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६२ ॥
செயல்களைத் துறந்தவர்களும் பல வழிகளில் விரக்தி அடைந்தவர்களும் பிரம்மலோகத்தில் அடையும் கதி — ஓ சனாதனனே, அந்தக் கதி நீயே.
13.47.63
अपुनर्भवकामानां वैराग्ये वर्ततां च या ।
प्रकृतीनां लयानां च सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६३ ॥
மறுபிறப்பை விரும்பாதவர்களும் வைராக்கியத்தில் நிலைத்தவர்களும் பிரகிருதியில் ஒடுங்கியவர்களும் அடையும் கதி — ஓ சனாதனனே, அந்தக் கதி நீயே.
13.47.64
ज्ञानविज्ञानयुक्तानां निरुपाख्या निरञ्जना ।
कैवल्या या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६४ ॥
ஞானமும் விஞ்ஞானமும் கொண்டவர்களுக்கு உள்ள வருணிக்க முடியாத, மாசற்ற, கைவல்யம் என்னும் உயர்ந்த கதி — தேவனே, அந்த உயர்ந்த கதி நீயே.
13.47.65
वेदशास्त्रपुराणोक्ताः पञ्च ता गतयः स्मृताः ।
त्वत्प्रसादाद्धि लभ्यन्ते न लभ्यन्तेऽन्यथा विभो ॥ १३.४७.६५ ॥
வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் புராணங்களிலும் சொல்லப்பட்ட அந்த ஐந்து கதிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன. ஓ விபுவே, அவை உன் அருளாலேயே கிடைக்கின்றன; வேறுவழியில் அல்ல.
13.47.66
इति तण्डिस्तपोराशिस्तुष्टावेसानमात्मना ।
जगौ च परमं ब्रह्म यत्पुरा लोककृज्जगौ ॥ १३.४७.६६ ॥
இவ்வாறு தவக்குவியலாகிய தண்டி தன் ஆத்மாவால் ஈசுவரனைத் துதித்தான்; முன்பு உலகைப் படைத்தவர் பாடியதுபோல் உயர்ந்த பிரம்மத்தையும் பாடினான்.
13.47.67
एवं स्तुतो महादेवस्तण्डिना ब्रह्मवादिना ।
उवाच भगवान्देव उमया सहितः प्रभुः ॥ १३.४७.६७ ॥
இவ்வாறு பிரம்மவாதியான தண்டியால் துதிக்கப்பட்ட மகாதேவன், பகவானாகிய பிரபு தேவன், உமையுடன் கூடியவராய்ப் பேசினார்.
13.47.68
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ।
न विदुस्त्वामिति ततस्तुष्टः प्रोवाच तं शिवः ॥ १३.४७.६८ ॥
பிரம்மா, சதக்ரது இந்திரன், விஷ்ணு, விஸ்வதேவர்கள், மகரிஷிகள் உன்னை அறியவில்லை. அப்போது மகிழ்ந்த சிவன் அவனிடம் கூறினார்.
13.47.69
अक्षयश्चाव्ययश्चैव भविता दुःखवर्जितः ।
यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ १३.४७.६९ ॥
நீ அழியாதவனாகவும் குறையாதவனாகவும் இருப்பாய்; துன்பமற்றவனாய், புகழுடையவனாய், தேஜஸுடனும் தெய்வீக ஞானத்துடனும் கூடியவனாய் இருப்பாய்.
13.47.70
ऋषीणामभिगम्यश्च सूत्रकर्ता सुतस्तव ।
मत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः ॥ १३.४७.७० ॥
ரிஷிகளால் அணுகத்தக்கவனும் சூத்திரகாரனுமான உன் மகன் உண்டாவான்; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, என் அருளால் அது நிகழும்; ஐயமில்லை.
13.47.71
कं वा कामं ददाम्यद्य ब्रूहि यद्वत्स काङ्क्षसे ।
प्राञ्जलिः स उवाचेदं त्वयि भक्तिर्दृढाऽस्तु मे ॥ १३.४७.७१ ॥
இன்று நான் உனக்கு எந்த விருப்பத்தை அளிப்பேன்? அன்பனே, நீ எதை விரும்புகிறாயோ அதைச் சொல். கைகூப்பி அவன் கூறினான்: உன்மீது என் பக்தி உறுதியாக இருக்கட்டும்.
13.47.72
एतान्दत्त्वा वरान्देवो वन्द्यमानः सुरर्षिभिः ।
स्तूयमानश्च विबुधैस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४७.७२ ॥
இந்த வரங்களை அளித்த தேவன், தேவரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டவராக, தேவர்களால் துதிக்கப்பட்டவராக, அங்கேயே மறைந்தார்.
13.47.73
अन्तर्हिते भगवति सानुगे यादवेश्वर ।
ऋषिराश्रममागम्य ममैतत्प्रोक्तवानिह ॥ १३.४७.७३ ॥
யாதவர்களின் தலைவரே, அடியவர்களுடன் பகவான் மறைந்த பின்னர், ஆசிரமத்திற்கு வந்த முனிவர் இதை எனக்கு இங்கே கூறினார்.
13.47.74
यानि च प्रथितान्यादौ तण्डिराख्यातवान्मम ।
मानानि मानवश्रेष्ठ तानि त्वं शृणु सिद्धये ॥ १३.४७.७४ ॥
மனிதர்களில் சிறந்தவரே, தண்டி முன்பு எனக்குக் கூறிய புகழ்பெற்ற மானங்களை, சித்திக்காக நீ கேள்.
13.47.75
दश नामसहस्राणि देवेष्वाह पितामहः ।
सर्वस्य शास्त्रेषु तथा दश नामशतानि च ॥ १३.४७.७५ ॥
தேவர்களிடையே பிதாமகர் பத்தாயிரம் பெயர்களைக் கூறினார்; அவ்வாறே எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் பத்து நூறு பெயர்கள் உள்ளன.
13.47.76
गुह्यानीमानि नामानि तण्डिर्भगवतोऽच्युत ।
देवप्रसादाद्देवेशः पुरा प्राह महात्मने ॥ १३.४७.७६ ॥
இந்த ரகசியப் பெயர்களை தண்டி பகவான் அச்யுதனிடமிருந்து பெற்றான்; தேவர்களின் தலைவன் தேவப்பிரசாதத்தால் முன்பு மகாத்மாவிடம் இவற்றைக் கூறினான்.