Mahābhārata · Adhyāya 13.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.47.1
ऋषिरासीत्कृते तात तण्डिरित्येव विश्रुतः ।
दशवर्षसहस्राणि तेन देवः समाधिना ॥ १३.४७.१ ॥
Querido filho, na era Kṛta houve um sábio renomado chamado Taṇḍi. Pela concentração, adorou o deus durante dez mil anos.
13.47.2
आराधितोऽभूद्भक्तेन तस्योदर्कं निशामय ।
स दृष्टवान्महादेवमस्तौषीच्च स्तवैर्विभुम् ॥ १३.४७.२ ॥
Adorado por seu devoto, ficou satisfeito. Ouve o resultado: viu Mahādeva e louvou o onipresente com hinos.
13.47.3
इति तण्डिस्तपोयोगात्परमात्मानमव्ययम् ।
चिन्तयित्वा महात्मानमिदमाह सुविस्मितः ॥ १३.४७.३ ॥
Assim, Taṇḍi, pelo yoga da austeridade, meditou no Eu supremo imperecível e, muito admirado, disse estas palavras àquela grande alma.
13.47.4
यं पठन्ति सदा साङ्ख्याश्चिन्तयन्ति च योगिनः ।
परं प्रधानं पुरुषमधिष्ठातारमीश्वरम्। ॥ १३.४७.४ ॥
Aquele que os Sāṅkhya sempre recitam e os yogis contemplam: o supremo, o primordial, o puruṣa, o senhor regente.
13.47.5
उत्पत्तौ च विनाशे च कारणं यं विदुर्बुधाः ।
देवासुरमुनीनां च परं यस्मान्न विद्यते ॥ १३.४७.५ ॥
Aquele que os sábios reconhecem como causa da criação e da destruição, e além de quem não há outro, nem entre deuses, asuras ou sábios.
13.47.6
अजं तमहमीशानमनादिनिधनं प्रभुम् ।
अत्यन्तसुखिनं देवमनघं शरणं व्रजे ॥ १३.४७.६ ॥
Àquele Īśāna não nascido, sem começo nem fim, o senhor, deus supremamente bem-aventurado e sem mácula: a ele vou em busca de refúgio.
13.47.7
एवं ब्रुवन्नेव तदा ददर्श तपसान्निधिम् ।
तमव्ययमनौपम्यमचिन्त्यं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १३.४७.७ ॥
Enquanto falava assim, contemplou pela austeridade o tesouro d'Aquele que é imperecível, incomparável, inconcebível, eterno e firme.
13.47.8
निष्कलं सकलं ब्रह्म निर्गुणं गुणगोचरम् ।
योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम् ॥ १३.४७.८ ॥
O Brahman, sem partes e com partes; sem qualidades, mas perceptível pelas qualidades; a suprema bem-aventurança dos yogins, o imperecível, chamado libertação.
13.47.9
मनोरिन्द्राग्निमरुतां विश्वस्य ब्रह्मणो गतिम् ।
अग्राह्यमचलं शुद्धं बुद्धिग्राह्यं मनोमयम् ॥ १३.४७.९ ॥
A meta da mente, de Indra, Agni e dos Marutas, do universo e do Brahman; inapreensível, imóvel, puro, apreensível pelo intelecto, feito de mente.
13.47.10
दुर्विज्ञेयमसङ्ख्ये दुष्प्रापमकृतात्मभिः ।
योनि विश्वस्य जगतस्तमसः परतः परम् ॥ १३.४७.१० ॥
Difícil de conhecer de inúmeras maneiras, difícil de alcançar para os de alma não purificada; origem do universo e do mundo, o supremo além das trevas.
13.47.11
यः प्राणवन्तमात्मानं ज्योतिर्जीवस्थितं मनः ।
तं देवं दर्शनाकाङ्क्षी बहून्वर्षगणानृषिः।
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्ट्वा तुष्टाव चेश्वरम् ॥ १३.४७.११ ॥
Aquele deus, o eu dotado de sopro vital, a luz, a mente que habita no ser vivo: o sábio, desejoso de vê-lo, permanecendo por muitos anos em austeridade feroz, contemplou-o e louvou o Senhor.
13.47.12
पवित्राणां पवित्रस्त्वं गतिर्गतिमतांवर ॥ १३.४७.१२ ॥
Tu és o mais puro entre os puros, a meta dos que têm meta, o melhor entre eles.
13.47.13
अत्युग्रं तेजसां तेजस्तपसां परमं तपः ।
विश्वावसुहिरण्याक्षपुरुहूतनमस्तृत ॥ १३.४७.१३ ॥
Tu és o mais feroz dos resplendores e a suprema das austeridades, adorado por Viśvāvasu, Hiraṇyākṣa e Purūhūta.
13.47.14
भूरिकल्याणद विभो परं सत्यं नमोस्तु ते ।
जातीमरणभीरूणां यतीनां यततां विभो ॥ १३.४७.१४ ॥
Ó Senhor, doador de inúmeros bens, tu és a verdade suprema; seja homenagem a ti. Ó Senhor, para os ascetas que temem o nascimento e a morte, e para os que se esforçam, tu és o refúgio.
13.47.15
निर्वाणद सहस्रांशो नमस्तेऽस्तु सुखाश्रय ।
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ॥ १३.४७.१५ ॥
Homenagem a ti, doador da libertação, de mil raios, refúgio da felicidade. Brahmā, Śatakratu (Indra), Viṣṇu, os Viśvadevas e os grandes videntes és tu.
13.47.16
न विदुस्त्वां तु तत्त्वेन कुतो वेत्स्यामहे वयम् ।
त्वत्तः प्रवर्तते सर्वं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १३.४७.१६ ॥
Nem eles te conhecem em verdade; como o saberemos nós? De ti tudo procede, e em ti tudo está estabelecido.
13.47.17
कालाख्यः पुरुषाख्यश्च ब्रह्माख्यश्च त्वमेव हि ।
तनवस्ते स्मृतास्तिस्रः पुराणज्ञैः सुरर्षिभिः ॥ १३.४७.१७ ॥
Tu és também aquele chamado Tempo, Puruṣa e Brahmā. Os devarṣis versados nos Purāṇas recordam estas tuas três formas.
13.47.18
अधिपौरुषमध्यात्ममधिभूताधिदैवतम् ।
अधिलोकाधिविज्ञानमधियज्ञस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.१८ ॥
Quanto à pessoa humana, quanto ao eu, quanto aos seres e aos deuses, quanto aos mundos e ao conhecimento superior, e quanto ao sacrifício: tu és todos estes.
13.47.19
त्वां विदित्वाऽऽत्मदेवस्थं दुर्विदं दैवतैरपि ।
विद्वांसो यान्ति निर्मुक्ताः परं भावमनामयम् ॥ १३.४७.१९ ॥
Tendo-te conhecido, tu que habitas como o deus do eu e és difícil de conhecer mesmo para os deuses, os sábios, libertos dos laços, alcançam o estado supremo, livre de aflição.
13.47.20
अनिच्छतस्तव विभो जन्ममृत्युरनेकतः ।
द्वारं तु स्वर्गमोक्षाणामाक्षेप्ता त्वं ददासि च ॥ १३.४७.२० ॥
Ó poderoso, embora tu não o queiras, nascimento e morte ocorrem de muitas maneiras. És tu quem fecha a porta do céu e da libertação, e também és tu quem a concede.
13.47.21
त्वं वै स्वर्गश्च मोक्षश्च कामः क्रोधस्त्वमेव च ।
सत्वं रजस्ममश्चैव अधश्चोर्ध्वं त्वमेव हि ॥ १३.४७.२१ ॥
Tu és, de fato, o céu e a libertação, também o desejo e a ira. Tu és a bondade, a paixão e a escuridão, e és de fato o que está embaixo e o que está em cima.
13.47.22
ब्रह्मा भवश्च विष्णुश्च स्कन्देन्द्रौ सविता यमः ।
वरुणेन्दू मनुर्धाता विधाता त्वं धनेश्वरः ॥ १३.४७.२२ ॥
Brahmā, Bhava, Viṣṇu, Skanda e Indra, Savitṛ, Yama, Varuṇa e a Lua, Manu, Dhātṛ e Vidhātṛ, e o senhor da riqueza, és tu.
13.47.23
भूर्वायुः सलिलाग्निश्च खं वाग्बुद्धिः स्थितिर्मतिः ।
कर्म सत्यानृते चोभे त्वमेवास्ति च नास्ति च ॥ १३.४७.२३ ॥
A terra, o ar, a água e o fogo, o espaço, a fala, a inteligência, a estabilidade e o pensamento, a ação, tanto a verdade quanto a falsidade, são tu; tu és o que existe e também o que não existe.
13.47.24
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च प्रकृतिभ्यः परं ध्रुवम् ।
विश्वाविश्वपरो भावश्चिन्त्याचिन्त्यस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.२४ ॥
Os sentidos e seus objetos, o eterno supremo além da matéria primordial, o estado além do universo e do não-universo, o pensável e o impensável, são de fato tu.
13.47.25
यच्चैतत्परमं ब्रह्म यच्च तत्परमं पदम् ।
या गतिः साङ्ख्ययोगानां स भवान्नात्र संशयः ॥ १३.४७.२५ ॥
Aquilo que é o Brahman supremo, aquilo que é o estado supremo, a meta dos seguidores do Sāṅkhya e do Yoga: isso sois vós, não há dúvida.
13.47.26
नूनमद्य कृतार्थाः स्म नूनं प्राप्ताः सतां गतिम् ।
यां गतिं प्रार्तयन्तीह ज्ञाननिर्मलबुद्धयः ॥ १३.४७.२६ ॥
Certamente hoje somos realizados; certamente alcançamos a meta dos bons, aquela que aqui desejam os de intelecto puro pelo conhecimento.
13.47.27
अयो मूढाः स्म सुचिरमिमं कालमचेतसा ।
यन्न विद्मः परं देवं शाश्वतं यं विदुर्बुधाः ॥ १३.४७.२७ ॥
Ai de nós, fomos iludidos, inconscientes por tanto tempo, que não conhecemos aquele Deus supremo e eterno que os sábios conhecem.
13.47.28
सेयमासादिता साक्षात्त्वद्भक्तिर्जन्मभिर्मया ।
भक्तानुग्रहकृद्देवो यं ज्ञात्वाऽमृतमश्नुते ॥ १३.४७.२८ ॥
Esta devoção a vós alcancei diretamente, através de muitos nascimentos; conhecendo aquele Deus que concede graça aos seus devotos, alcança-se a imortalidade.
13.47.29
देवासुरमुनीनां तु यच्च गुह्यं सनातनम् ।
गुहायां निहितं ब्रह्मि दुर्विज्ञेयं मुनेरपि ॥ १३.४७.२९ ॥
O segredo oculto e eterno dos deuses, demônios e sábios, depositado no Brahman dentro da caverna do coração, difícil de compreender até para um sábio.
13.47.30
स एष भगवान्देवः सर्वकृत्सर्वतोमुखः ।
सर्वात्मा सर्वदर्शी च सर्वगः सर्ववेदिता ॥ १३.४७.३० ॥
Esse mesmo Senhor bem-aventurado, o deus, é o criador de tudo, com face em todas as direções, o eu de todos, o que tudo vê, o que tudo permeia e o que tudo sabe.
13.47.31
देहकृद्देहभृद्देही देहभुग्देहिनां गतिः ।
प्राणकृत्प्राणभृत्प्राणी प्राणदः प्राणिनां गतिः ॥ १३.४७.३१ ॥
Ele é o criador dos corpos, o portador dos corpos, o encarnado, o fruidor dos corpos, a meta dos seres encarnados. Ele é o criador do sopro, o portador do sopro, o ser vivo, o doador do sopro, a meta dos seres vivos.
13.47.32
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् ।
अपुनर्भवकामानां या गतिः सोऽयमीश्वरः ॥ १३.४७.३२ ॥
Esta é a meta do ser interior, a meta dos amados, dos meditadores, dos que conhecem o eu e dos que não desejam renascer. Este é o Senhor.
13.47.33
अयं च सर्वभूतानां शुभाशुभगतिप्रदः ।
अयं च जन्ममरणे विदध्यात्सर्वजन्तुषु।
अयं संसिद्धिकामानां या गतिः सोयमीस्वरः। ॥ १३.४७.३३ ॥
Ele concede a todos os seres destinos bons e maus, e em todas as criaturas ordena o nascimento e a morte. A meta dos que desejam a perfeição é este Senhor.
13.47.34
भूराद्यान्सर्वभुवनानुत्पाद्य सदिवौकसः ।
दधाति देवस्तनुभिरष्टाभिर्यो बिभर्ति च ॥ १३.४७.३४ ॥
Tendo criado todos os mundos, começando por Bhūḥ, junto com os habitantes celestes, o deus os sustém com suas oito formas, e é ele quem os mantém.
13.47.35
अतः प्रवर्तते सर्वमस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
अस्मिंश्च प्रलयं याति अयमेकः सनातनः ॥ १३.४७.३५ ॥
Dele procede tudo, nele tudo está estabelecido, e nele tudo chega à dissolução. Só ele é eterno.
13.47.36
अयं स सत्यकामानां सत्यलोकः परं सताम् ।
अपवर्गश्च मुक्तानां कैवल्यं चात्मवेदिनाम् ॥ १३.४७.३६ ॥
Ele é o mundo da verdade para os que desejam a verdade, o mundo supremo dos bons, a libertação dos libertos e a kaivalya dos que conhecem o eu.
13.47.37
अयं ब्रह्मादिभिः सिद्धैर्गुहायां गोपितः प्रुभुः ।
देवासुरमनुष्याणामप्रकाशो भवेदिति ॥ १३.४७.३७ ॥
Este senhor foi ocultado na caverna do coração por Brahmā e pelos seres perfeitos, para que permaneça não manifesto aos deuses, asuras e homens.
13.47.38
तं त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् ।
मोहिताः खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना ॥ १३.४७.३८ ॥
Deuses, asuras e homens não te conhecem verdadeiramente em teu ser; de fato, estão iludidos por este não manifesto que habita no coração.
13.47.39
ये चैनं प्रतिपद्यन्ते भक्तियोगेन भाविताः ।
तेषामेवात्मनात्मानं दर्शयत्येष हृच्छयः ॥ १३.४७.३९ ॥
Àqueles que se aproximam dele, purificados pelo yoga da devoção, este habitante do coração revela-se a si mesmo por si mesmo.
13.47.40
यं ज्ञात्वा न पुनर्जन्म मरणं चापि विद्यते ।
यं विदित्वा परं वेद्यं वेदितव्यं न विद्यते ॥ १३.४७.४० ॥
Conhecendo-o, não há mais renascimento nem morte; tendo-o conhecido, nada resta que seja o supremo objeto de conhecimento ou que deva ser conhecido.
13.47.41
यं लब्ध्वा परमं लाभं नाधिकं मन्यते बुधः ।
यां सूक्ष्मां परमां प्राप्तिं गच्छन्नव्ययमक्षयम् ॥ १३.४७.४१ ॥
Tendo-o obtido, o sábio não considera nenhum outro ganho maior; alcançando essa sutil e suprema conquista, vai ao estado imperecível e inesgotável.
13.47.42
यं साङ्ख्या गुणतत्त्वज्ञाः साङ्ख्यशास्त्रविशारदाः ।
सूक्ष्मज्ञानतराः सूक्ष्मं ज्ञात्वा मुच्यन्ति बन्धनैः ॥ १३.४७.४२ ॥
Os sāṅkhyas, conhecedores dos princípios das qualidades e versados nos tratados sāṅkhya, de conhecimento sutilíssimo, conhecendo o sutil, são libertados dos laços.
13.47.43
यं च वेदविदो वेद्यं वेदान्ते च प्रतिष्ठितम् ।
प्राणायामपरा नित्यं यं विशन्ति जपन्ति च ॥ १३.४७.४३ ॥
Aquele que os conhecedores dos Vedas consideram cognoscível, estabelecido no Vedānta, em quem entram sempre os dedicados ao controle da respiração, e que eles recitam.
13.47.44
ओंकाररथमारुह्य ते विशन्ति महेश्वरम् ।
अयं स देवयानानामादित्यो द्वारमुच्यते ॥ १३.४७.४४ ॥
Subindo na carruagem de Oṃ, entram no grande Senhor. Este sol é chamado a porta do caminho dos deuses.
13.47.45
अयं च पितृयानानां चन्द्रमा द्वारमुच्यते ।
एष काष्ठा दिशश्चैव संवत्सरयुगादि च ॥ १३.४७.४५ ॥
Esta lua é chamada a porta do caminho dos ancestrais. Ela é também a kāṣṭhā, as direções, o ano, os yugas e o resto.
13.47.46
दिव्यादिव्यः परो लाभ अयने दक्षिणोत्तरे ।
एनं प्रजापतिः पूर्वमाराध्य बहुभिः स्तवैः ॥ १३.४७.४६ ॥
O maior ganho, além do divino e do não divino, está nos dois caminhos, o do sul e o do norte. Outrora Prajāpati o propiciou com muitos hinos de louvor.
13.47.47
प्रजार्थं वरयामास नीललोहितसंज्ञितम् ।
क्रग्भिर्यमनुशासन्ति तत्त्वे कर्मणि बह्वृचाः ॥ १३.४७.४७ ॥
Para ter descendência, escolheu aquele chamado Nīlalohita. Aquele a quem os versados no Ṛgveda instruem pelos versos do Ṛc, no rito verdadeiro,
13.47.48
यजुर्भिर्यत्त्रिधा वेद्यं जुह्वत्यध्वर्यवोऽध्वरे ।
सामभिर्यं च गायन्ति सामगाः शुद्धबुद्धयः ॥ १३.४७.४८ ॥
Que deve ser conhecido de três modos pelos versos Yajus, a quem os adhvaryus oferecem libações no sacrifício, e a quem os cantores de Sāma de mente pura cantam com os cantos Sāma.
13.47.49
ऋतं सत्यं परं ब्रह्म स्तुवन्त्याथर्वणा द्विजाः ।
यज्ञस्य परमा योनिः परिश्चायं परः स्मृतः ॥ १३.४७.४९ ॥
Os dvijas atharvaṇas louvam o ṛta, a verdade e o brahman supremo; esta é a origem suprema do sacrifício, e este Pariścāya é declarado o mais alto.
13.47.50
रात्र्यहः श्रोत्रनयनः पक्षमासशिरोभुजः ।
ऋतुवीर्यस्तपोधैर्यो ह्यब्दगुह्योरुपादवान् ॥ १३.४७.५० ॥
A noite e o dia são seus ouvidos e olhos, as quinzenas e os meses sua cabeça e braços; as estações são seu vigor, a austeridade sua firmeza; os anos são suas coxas e pés ocultos.
13.47.51
मृत्युर्यमो हुताशश्च कालः संहारवेगवान् ।
कालस्य परमा योनिः कालश्चायं सनातनः ॥ १३.४७.५१ ॥
A morte, Yama, o fogo e o Tempo veloz na destruição; esta é a origem suprema do tempo, e este eterno é o próprio Tempo.
13.47.52
चन्द्रादित्यौ सनक्षत्रौ ग्रहाश्च सह वायुना ।
ध्रुवः सप्तर्षयश्चैव भुवनाः सप्त एव च ॥ १३.४७.५२ ॥
A lua e o sol, junto com as estrelas; os planetas, junto com o vento; a estrela polar, os sete sábios e também os sete mundos.
13.47.53
प्रधानं महदव्यक्तं विशेषान्तं सवैकृतम् ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं भूतादि सदसच्च यत् ॥ १३.४७.५३ ॥
A matéria primordial, o grande princípio, o não manifesto, o fim nas particularidades e suas modificações; desde Brahmā até o tufo de capim; os elementos e seres, e tudo o que é manifesto e não manifesto.
13.47.54
अष्टौ प्रकृतयश्चैव प्रकृतिभ्यश्च यः परः ।
अस्य देवस्य यद्भागं कृत्स्नं सम्परिवर्तते ॥ १३.४७.५४ ॥
As oito naturezas primárias e o supremo que está além das naturezas; toda porção deste deus gira e se transforma por inteiro.
13.47.55
एतत्परममानन्दं यत्तच्छाश्वतमेव च ।
एषा गतिर्विरक्तानामेष भावः परः सताम् ॥ १३.४७.५५ ॥
Esta é a suprema bem-aventurança, e é eterna. Esta é a meta dos desapegados; este é o estado supremo dos bons.
13.47.56
एतत्पदमनुद्विग्नमेतद्ब्रह्म सनातनम् ।
शास्त्रवेदाङ्गविदुषामेतद्ध्यानं परं पदम् ॥ १३.४७.५६ ॥
Este estado é sem perturbação; este é o Brahman eterno. Para os versados nas escrituras, nos Vedas e seus membros, esta é a meditação e o estado supremo.
13.47.57
इयं सा परमा काष्ठा इयं सा परमा कला ।
इयं सा परमा सिद्धिरियं सा परमा गतिः ॥ १३.४७.५७ ॥
Esta é aquela suprema fronteira, este é aquele aspecto supremo; esta é aquela suprema perfeição, esta é aquela suprema meta.
13.47.58
इयं सा परमा शान्तिरियं सा निर्वृतिः परा ।
यं प्राप्य कृतकृत्याः स्म इत्यमन्यन्त योगिनः ॥ १३.४७.५८ ॥
Esta é aquela paz suprema, esta é aquela suprema quietude; tendo-a alcançado, os iogues pensaram: "Cumprimos o que devíamos."
13.47.59
इयं तुष्टिरियं सिद्धिरियं श्रुतिरियं स्मृतिः ।
अध्यात्मगतिरिष्टानां विदुषां प्राप्तिरव्यया ॥ १३.४७.५९ ॥
Esta é a satisfação, esta é a perfeição, esta é a revelação, esta é a tradição; é o caminho do eu, a conquista imperecível dos sábios queridos.
13.47.60
यजतां कामयानानां मखैर्विपुलदक्षिणैः ।
या गतिर्यज्ञशीलानां सा गतिस्त्वं न संशयः ॥ १३.४७.६० ॥
A meta dos que sacrificam com ricas oferendas, dos que sacrificam por desejo, a meta dos dedicados ao sacrifício, essa é a tua meta; não há dúvida.
13.47.61
सम्यग्योगजपैः शान्तिर्नियमैर्देहतापनैः ।
तप्यतां या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६१ ॥
A paz que alcançam, pelo yoga, pela recitação, pelas disciplinas e pelas mortificações do corpo, os que praticam austeridades — essa meta suprema, ó deus, és tu.
13.47.62
कर्मन्यासकृतानां च विरक्तानां ततस्ततः ।
या गतिर्ब्रह्मिसदने सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६२ ॥
A meta que, na morada de Brahman, alcançam os que renunciaram à ação e se afastaram de diversas maneiras — essa meta, ó eterno, és tu.
13.47.63
अपुनर्भवकामानां वैराग्ये वर्ततां च या ।
प्रकृतीनां लयानां च सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६३ ॥
A meta dos que não desejam renascer, dos que permanecem no desapego e dos que se dissolvem nas prakṛtis — essa meta, ó eterno, és tu.
13.47.64
ज्ञानविज्ञानयुक्तानां निरुपाख्या निरञ्जना ।
कैवल्या या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६४ ॥
A meta suprema, indescritível e imaculada, da kaivalya, que pertence aos dotados de conhecimento e discernimento — essa meta suprema, ó deus, és tu.
13.47.65
वेदशास्त्रपुराणोक्ताः पञ्च ता गतयः स्मृताः ।
त्वत्प्रसादाद्धि लभ्यन्ते न लभ्यन्तेऽन्यथा विभो ॥ १३.४७.६५ ॥
Aquelas cinco metas proclamadas nos Vedas, nos tratados e nos Purāṇas são lembradas; são obtidas pela tua graça, ó onipresente, e de outro modo não.
13.47.66
इति तण्डिस्तपोराशिस्तुष्टावेसानमात्मना ।
जगौ च परमं ब्रह्म यत्पुरा लोककृज्जगौ ॥ १३.४७.६६ ॥
Assim, Taṇḍi, montanha de austeridade, louvou o Senhor com todo o seu ser e cantou o Brahman supremo, como outrora o criador dos mundos o cantara.
13.47.67
एवं स्तुतो महादेवस्तण्डिना ब्रह्मवादिना ।
उवाच भगवान्देव उमया सहितः प्रभुः ॥ १३.४७.६७ ॥
Assim louvado por Taṇḍin, o expositor do Veda, o grande deus, o bem-aventurado senhor Deva, junto com Umā, falou.
13.47.68
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ।
न विदुस्त्वामिति ततस्तुष्टः प्रोवाच तं शिवः ॥ १३.४७.६८ ॥
Brahmā, Indra dos cem sacrifícios, Viṣṇu, os Viśvedevas e os grandes sábios não te conheceram. Então Śiva, satisfeito, falou-lhe.
13.47.69
अक्षयश्चाव्ययश्चैव भविता दुःखवर्जितः ।
यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ १३.४७.६९ ॥
Serás imperecível e imutável, livre de dor, famoso, dotado de esplendor e possuidor de conhecimento divino.
13.47.70
ऋषीणामभिगम्यश्च सूत्रकर्ता सुतस्तव ।
मत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः ॥ १३.४७.७० ॥
Teu filho, acessível aos sábios e autor de aforismos, nascerá, ó melhor dos duas vezes nascidos, pela minha graça; não há dúvida.
13.47.71
कं वा कामं ददाम्यद्य ब्रूहि यद्वत्स काङ्क्षसे ।
प्राञ्जलिः स उवाचेदं त्वयि भक्तिर्दृढाऽस्तु मे ॥ १३.४७.७१ ॥
Que desejo te concederei hoje? Diz, filho, o que desejas. Com as palmas unidas disse: que a minha devoção a ti seja firme.
13.47.72
एतान्दत्त्वा वरान्देवो वन्द्यमानः सुरर्षिभिः ।
स्तूयमानश्च विबुधैस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४७.७२ ॥
Tendo concedido estas graças, o deus, venerado pelos devarṣis e louvado pelos deuses sábios, desapareceu ali mesmo.
13.47.73
अन्तर्हिते भगवति सानुगे यादवेश्वर ।
ऋषिराश्रममागम्य ममैतत्प्रोक्तवानिह ॥ १३.४७.७३ ॥
Senhor dos Yādava, depois que o bem-aventurado desapareceu com os seus seguidores, o sábio veio ao eremitério e aqui me declarou isto.
13.47.74
यानि च प्रथितान्यादौ तण्डिराख्यातवान्मम ।
मानानि मानवश्रेष्ठ तानि त्वं शृणु सिद्धये ॥ १३.४७.७४ ॥
Melhor dos homens, ouve para alcançar a perfeição aquelas medidas célebres, os nomes, que Taṇḍi me relatou outrora.
13.47.75
दश नामसहस्राणि देवेष्वाह पितामहः ।
सर्वस्य शास्त्रेषु तथा दश नामशतानि च ॥ १३.४७.७५ ॥
Entre os deuses, o Avô declarou dez mil nomes; e igualmente, em todas as escrituras há dez centenas de nomes.
13.47.76
गुह्यानीमानि नामानि तण्डिर्भगवतोऽच्युत ।
देवप्रसादाद्देवेशः पुरा प्राह महात्मने ॥ १३.४७.७६ ॥
Estes nomes secretos Taṇḍi recebeu do bem-aventurado Acyuta; pela graça do deus, o senhor dos deuses declarou-os outrora ao magnânimo.