Mahābhārata · Adhyāya 13.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.47.1
ऋषिरासीत्कृते तात तण्डिरित्येव विश्रुतः ।
दशवर्षसहस्राणि तेन देवः समाधिना ॥ १३.४७.१ ॥
Lieber, im Kṛta-Zeitalter lebte ein berühmter Weiser namens Taṇḍi. Durch Sammlung verehrte er den Gott zehntausend Jahre lang.
13.47.2
आराधितोऽभूद्भक्तेन तस्योदर्कं निशामय ।
स दृष्टवान्महादेवमस्तौषीच्च स्तवैर्विभुम् ॥ १३.४७.२ ॥
Von seinem Verehrer verehrt, wurde er erfreut. Höre das Ergebnis: Er erblickte Mahādeva und pries den Allgegenwärtigen mit Hymnen.
13.47.3
इति तण्डिस्तपोयोगात्परमात्मानमव्ययम् ।
चिन्तयित्वा महात्मानमिदमाह सुविस्मितः ॥ १३.४७.३ ॥
So meditierte Taṇḍi durch den Yoga der Askese über das unvergängliche höchste Selbst und sprach, tief erstaunt, zu jener großen Seele diese Worte.
13.47.4
यं पठन्ति सदा साङ्ख्याश्चिन्तयन्ति च योगिनः ।
परं प्रधानं पुरुषमधिष्ठातारमीश्वरम्। ॥ १३.४७.४ ॥
Den die Sāṅkhya stets rezitieren und die Yogins betrachten: das Höchste, das Ursprüngliche, der Puruṣa, der herrschende Herr.
13.47.5
उत्पत्तौ च विनाशे च कारणं यं विदुर्बुधाः ।
देवासुरमुनीनां च परं यस्मान्न विद्यते ॥ १३.४७.५ ॥
Den die Weisen als Ursache von Schöpfung und Vernichtung erkennen, und über den hinaus es keinen gibt, nicht unter Göttern, Dämonen oder Weisen.
13.47.6
अजं तमहमीशानमनादिनिधनं प्रभुम् ।
अत्यन्तसुखिनं देवमनघं शरणं व्रजे ॥ १३.४७.६ ॥
Jenem ungeborenen Īśāna, ohne Anfang und Ende, dem Herrn, dem höchst glückseligen, makellosen Gott, suche ich Zuflucht.
13.47.7
एवं ब्रुवन्नेव तदा ददर्श तपसान्निधिम् ।
तमव्ययमनौपम्यमचिन्त्यं शाश्वतं ध्रुवम् ॥ १३.४७.७ ॥
Während er so sprach, erblickte er durch Askese den Schatz dessen, der unvergänglich, unvergleichlich, unfassbar, ewig und beständig ist.
13.47.8
निष्कलं सकलं ब्रह्म निर्गुणं गुणगोचरम् ।
योगिनां परमानन्दमक्षरं मोक्षसंज्ञितम् ॥ १३.४७.८ ॥
Das Brahman, ohne Teile und mit Teilen; ohne Eigenschaften, doch durch Eigenschaften wahrnehmbar; die höchste Seligkeit der Yogins, das Unvergängliche, Befreiung genannt.
13.47.9
मनोरिन्द्राग्निमरुतां विश्वस्य ब्रह्मणो गतिम् ।
अग्राह्यमचलं शुद्धं बुद्धिग्राह्यं मनोमयम् ॥ १३.४७.९ ॥
Das Ziel von Geist, Indra, Agni und den Maruts, des Weltalls und des Brahman; unfassbar, unbewegt, rein, durch den Verstand fassbar, aus Geist bestehend.
13.47.10
दुर्विज्ञेयमसङ्ख्ये दुष्प्रापमकृतात्मभिः ।
योनि विश्वस्य जगतस्तमसः परतः परम् ॥ १३.४७.१० ॥
Schwer zu erkennen auf unzählige Weise, schwer zu erlangen für die Unveredelten; der Ursprung des Weltalls und der Welt, das Höchste jenseits der Finsternis.
13.47.11
यः प्राणवन्तमात्मानं ज्योतिर्जीवस्थितं मनः ।
तं देवं दर्शनाकाङ्क्षी बहून्वर्षगणानृषिः।
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्ट्वा तुष्टाव चेश्वरम् ॥ १३.४७.११ ॥
Jenen Gott, das mit Lebensatem begabte Selbst, das Licht, den im Lebewesen wohnenden Geist: den Weisen, der ihn zu sehen begehrte, der viele Jahre in strenger Askese verharrte, sah er und pries den Herrn.
13.47.12
पवित्राणां पवित्रस्त्वं गतिर्गतिमतांवर ॥ १३.४७.१२ ॥
Du bist das Reinste unter dem Reinen, das Ziel derer, die ein Ziel haben, der Beste unter ihnen.
13.47.13
अत्युग्रं तेजसां तेजस्तपसां परमं तपः ।
विश्वावसुहिरण्याक्षपुरुहूतनमस्तृत ॥ १३.४७.१३ ॥
Du bist das ungestümste aller Feuer und die höchste aller Askesen, verehrt von Viśvāvasu, Hiraṇyākṣa und Purūhūta.
13.47.14
भूरिकल्याणद विभो परं सत्यं नमोस्तु ते ।
जातीमरणभीरूणां यतीनां यततां विभो ॥ १३.४७.१४ ॥
O Herr, Spender vielen Guten, du bist die höchste Wahrheit; dir sei Ehrerbietung. O Herr, für die Asketen, die Geburt und Tod fürchten, und für die Strebenden bist du die Zuflucht.
13.47.15
निर्वाणद सहस्रांशो नमस्तेऽस्तु सुखाश्रय ।
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ॥ १३.४७.१५ ॥
Ehre sei dir, Spender der Erlösung, Tausendstrahliger, Zuflucht des Glücks. Brahmā, Śatakratu (Indra), Viṣṇu, die Viśvadevas und die großen Seher bist du.
13.47.16
न विदुस्त्वां तु तत्त्वेन कुतो वेत्स्यामहे वयम् ।
त्वत्तः प्रवर्तते सर्वं त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १३.४७.१६ ॥
Sie kennen dich nicht in Wahrheit; wie sollten wir dich erkennen? Von dir geht alles aus, und in dir ist alles gegründet.
13.47.17
कालाख्यः पुरुषाख्यश्च ब्रह्माख्यश्च त्वमेव हि ।
तनवस्ते स्मृतास्तिस्रः पुराणज्ञैः सुरर्षिभिः ॥ १३.४७.१७ ॥
Du bist auch der, der Zeit, Puruṣa und Brahmā heißt. Die göttlichen Seher, die die Purāṇas kennen, erinnern sich an deine drei Gestalten.
13.47.18
अधिपौरुषमध्यात्ममधिभूताधिदैवतम् ।
अधिलोकाधिविज्ञानमधियज्ञस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.१८ ॥
Bezogen auf den Menschen, bezogen auf das Selbst, bezogen auf Wesen und Götter, bezogen auf die Welten und höhere Erkenntnis, und bezogen auf das Opfer – du bist all dies.
13.47.19
त्वां विदित्वाऽऽत्मदेवस्थं दुर्विदं दैवतैरपि ।
विद्वांसो यान्ति निर्मुक्ताः परं भावमनामयम् ॥ १३.४७.१९ ॥
Wenn die Weisen dich erkannt haben, der du als Selbst-Gott wohnst und selbst den Göttern schwer erkennbar bist, gehen sie, von Fesseln befreit, zum höchsten, leidfreien Zustand ein.
13.47.20
अनिच्छतस्तव विभो जन्ममृत्युरनेकतः ।
द्वारं तु स्वर्गमोक्षाणामाक्षेप्ता त्वं ददासि च ॥ १३.४७.२० ॥
O Mächtiger, obwohl du es nicht willst, kommen Geburt und Tod auf vielerlei Weise. Du bist es, der die Tür zu Himmel und Befreiung verschließt, und du bist es auch, der sie gewährt.
13.47.21
त्वं वै स्वर्गश्च मोक्षश्च कामः क्रोधस्त्वमेव च ।
सत्वं रजस्ममश्चैव अधश्चोर्ध्वं त्वमेव हि ॥ १३.४७.२१ ॥
Du bist wahrlich der Himmel und die Befreiung, ebenso Begierde und Zorn. Du bist Sattva, Rajas und Tamas, und du bist wahrlich das Untere und das Obere.
13.47.22
ब्रह्मा भवश्च विष्णुश्च स्कन्देन्द्रौ सविता यमः ।
वरुणेन्दू मनुर्धाता विधाता त्वं धनेश्वरः ॥ १३.४७.२२ ॥
Brahmā, Bhava, Viṣṇu, Skanda und Indra, Savitṛ, Yama, Varuṇa und der Mond, Manu, Dhātṛ und Vidhātṛ, und der Herr des Reichtums, du bist es.
13.47.23
भूर्वायुः सलिलाग्निश्च खं वाग्बुद्धिः स्थितिर्मतिः ।
कर्म सत्यानृते चोभे त्वमेवास्ति च नास्ति च ॥ १३.४७.२३ ॥
Erde, Luft, Wasser und Feuer, Raum, Rede, Verstand, Beständigkeit und Denken, Handlung, sowohl Wahrheit als auch Unwahrheit, das bist du; du bist, was ist, und auch, was nicht ist.
13.47.24
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च प्रकृतिभ्यः परं ध्रुवम् ।
विश्वाविश्वपरो भावश्चिन्त्याचिन्त्यस्त्वमेव हि ॥ १३.४७.२४ ॥
Die Sinne und ihre Objekte, das ewige Höchste jenseits der Ur-Materie, der Zustand jenseits des Weltalls und des Nicht-Weltalls, das Denkbare und das Undenkbare, das bist wahrlich du.
13.47.25
यच्चैतत्परमं ब्रह्म यच्च तत्परमं पदम् ।
या गतिः साङ्ख्ययोगानां स भवान्नात्र संशयः ॥ १३.४७.२५ ॥
Was das höchste Brahman ist, was der höchste Zustand ist, das Ziel derer, die Sāṅkhya und Yoga folgen – das seid Ihr; daran besteht kein Zweifel.
13.47.26
नूनमद्य कृतार्थाः स्म नूनं प्राप्ताः सतां गतिम् ।
यां गतिं प्रार्तयन्तीह ज्ञाननिर्मलबुद्धयः ॥ १३.४७.२६ ॥
Gewiss sind wir heute vollendet; gewiss haben wir das Ziel der Guten erreicht, das hier jene begehren, deren Verstand durch Erkenntnis rein ist.
13.47.27
अयो मूढाः स्म सुचिरमिमं कालमचेतसा ।
यन्न विद्मः परं देवं शाश्वतं यं विदुर्बुधाः ॥ १३.४७.२७ ॥
Wehe, wir waren verblendet, so lange Zeit ohne Besinnung, dass wir jenen höchsten, ewigen Gott nicht kannten, den die Weisen kennen.
13.47.28
सेयमासादिता साक्षात्त्वद्भक्तिर्जन्मभिर्मया ।
भक्तानुग्रहकृद्देवो यं ज्ञात्वाऽमृतमश्नुते ॥ १३.४७.२८ ॥
Diese Hingabe an Euch habe ich unmittelbar erlangt, durch viele Geburten; wer jenen Gott erkennt, der seinen Verehrern Gnade schenkt, erlangt die Unsterblichkeit.
13.47.29
देवासुरमुनीनां तु यच्च गुह्यं सनातनम् ।
गुहायां निहितं ब्रह्मि दुर्विज्ञेयं मुनेरपि ॥ १३.४७.२९ ॥
Das verborgene, ewige Geheimnis der Götter, Dämonen und Weisen, im Brahman in der Höhle des Herzens verborgen, selbst einem Weisen schwer zu erkennen.
13.47.30
स एष भगवान्देवः सर्वकृत्सर्वतोमुखः ।
सर्वात्मा सर्वदर्शी च सर्वगः सर्ववेदिता ॥ १३.४७.३० ॥
Dieser selbe gesegnete Herr, der Gott, ist der Schöpfer aller Dinge, nach allen Seiten gewandt, das Selbst aller, der Allsehende, Allgegenwärtige und Allwissende.
13.47.31
देहकृद्देहभृद्देही देहभुग्देहिनां गतिः ।
प्राणकृत्प्राणभृत्प्राणी प्राणदः प्राणिनां गतिः ॥ १३.४७.३१ ॥
Er ist der Schöpfer der Leiber, der Träger der Leiber, der Verkörperte, der Genießer der Leiber, das Ziel der Verkörperten. Er ist der Schöpfer des Atems, der Träger des Atems, das Lebewesen, der Geber des Atems, das Ziel der Lebewesen.
13.47.32
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् ।
अपुनर्भवकामानां या गतिः सोऽयमीश्वरः ॥ १३.४७.३२ ॥
Dies ist das Ziel des inneren Selbst, das Ziel der Geliebten, der Meditierenden, der Selbstkundigen und derer, die keine Wiedergeburt wünschen. Dies ist der Herr.
13.47.33
अयं च सर्वभूतानां शुभाशुभगतिप्रदः ।
अयं च जन्ममरणे विदध्यात्सर्वजन्तुषु।
अयं संसिद्धिकामानां या गतिः सोयमीस्वरः। ॥ १३.४७.३३ ॥
Er verleiht allen Wesen gute und böse Bestimmungen und ordnet in allen Lebewesen Geburt und Tod. Das Ziel derer, die Vollendung wünschen, ist dieser Herr.
13.47.34
भूराद्यान्सर्वभुवनानुत्पाद्य सदिवौकसः ।
दधाति देवस्तनुभिरष्टाभिर्यो बिभर्ति च ॥ १३.४७.३४ ॥
Nachdem er alle Welten, beginnend mit Bhūḥ, zusammen mit den Himmelsbewohnern erschaffen hat, hält der Gott sie mit seinen acht Gestalten, und er ist es, der sie erhält.
13.47.35
अतः प्रवर्तते सर्वमस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् ।
अस्मिंश्च प्रलयं याति अयमेकः सनातनः ॥ १३.४७.३५ ॥
Aus ihm geht alles hervor, in ihm ist alles gegründet, und in ihn geht alles bei der Auflösung ein. Er allein ist ewig.
13.47.36
अयं स सत्यकामानां सत्यलोकः परं सताम् ।
अपवर्गश्च मुक्तानां कैवल्यं चात्मवेदिनाम् ॥ १३.४७.३६ ॥
Er ist die Welt der Wahrheit für die Wahrheitssuchenden, die höchste Welt der Guten, die Erlösung der Befreiten und die Kaivalya derer, die das Selbst kennen.
13.47.37
अयं ब्रह्मादिभिः सिद्धैर्गुहायां गोपितः प्रुभुः ।
देवासुरमनुष्याणामप्रकाशो भवेदिति ॥ १३.४७.३७ ॥
Dieser Herr ist von Brahmā und den vollendeten Wesen in der Höhle des Herzens verborgen worden, damit er für Götter, Asuras und Menschen unoffenbar bleibe.
13.47.38
तं त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् ।
मोहिताः खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना ॥ १३.४७.३८ ॥
Götter, Asuras und Menschen erkennen dich nicht wahrhaft in deinem Sein; sie sind in der Tat getäuscht durch diesen Unoffenbarten, der im Herzen wohnt.
13.47.39
ये चैनं प्रतिपद्यन्ते भक्तियोगेन भाविताः ।
तेषामेवात्मनात्मानं दर्शयत्येष हृच्छयः ॥ १३.४७.३९ ॥
Denen, die sich ihm nähern, geläutert durch den Yoga der Hingabe, zeigt sich dieser Herzbewohner selbst durch sich selbst.
13.47.40
यं ज्ञात्वा न पुनर्जन्म मरणं चापि विद्यते ।
यं विदित्वा परं वेद्यं वेदितव्यं न विद्यते ॥ १३.४७.४० ॥
Wer ihn erkennt, für den gibt es keine Wiedergeburt und keinen Tod mehr; wer ihn erkannt hat, für den bleibt nichts Höchstes zu erkennen und nichts mehr zu wissen übrig.
13.47.41
यं लब्ध्वा परमं लाभं नाधिकं मन्यते बुधः ।
यां सूक्ष्मां परमां प्राप्तिं गच्छन्नव्ययमक्षयम् ॥ १३.४७.४१ ॥
Wen er erlangt hat, dem gilt dem Weisen kein anderer Gewinn als größer; diese feine höchste Erlangung erreichend, geht er ein in den unvergänglichen, unvergehenden Zustand.
13.47.42
यं साङ्ख्या गुणतत्त्वज्ञाः साङ्ख्यशास्त्रविशारदाः ।
सूक्ष्मज्ञानतराः सूक्ष्मं ज्ञात्वा मुच्यन्ति बन्धनैः ॥ १३.४७.४२ ॥
Die Sāṅkhyas, Kenner der Prinzipien der Qualitäten und bewandert in den Sāṅkhya-Lehrbüchern, mit feinstem Wissen, erkennen das Feine und werden von den Fesseln befreit.
13.47.43
यं च वेदविदो वेद्यं वेदान्ते च प्रतिष्ठितम् ।
प्राणायामपरा नित्यं यं विशन्ति जपन्ति च ॥ १३.४७.४३ ॥
Den die Kenner der Veden als erkennbar ansehen, der im Vedānta gegründet ist, in den diejenigen, die stets dem Atemstillstand ergeben sind, eingehen und den sie murmeln.
13.47.44
ओंकाररथमारुह्य ते विशन्ति महेश्वरम् ।
अयं स देवयानानामादित्यो द्वारमुच्यते ॥ १३.४७.४४ ॥
Auf den Wagen von Oṃ gestiegen, gehen sie in den großen Herrn ein. Diese Sonne heißt das Tor des Weges der Götter.
13.47.45
अयं च पितृयानानां चन्द्रमा द्वारमुच्यते ।
एष काष्ठा दिशश्चैव संवत्सरयुगादि च ॥ १३.४७.४५ ॥
Dieser Mond heißt das Tor des Weges der Ahnen. Er ist auch die kāṣṭhā, die Richtungen, das Jahr, die Yugas und dergleichen.
13.47.46
दिव्यादिव्यः परो लाभ अयने दक्षिणोत्तरे ।
एनं प्रजापतिः पूर्वमाराध्य बहुभिः स्तवैः ॥ १३.४७.४६ ॥
Der höchste Gewinn, jenseits des Göttlichen und des Nicht-Göttlichen, liegt in den beiden Wegen, dem südlichen und dem nördlichen. Einst besänftigte Prajāpati ihn mit vielen Lobpreisungen.
13.47.47
प्रजार्थं वरयामास नीललोहितसंज्ञितम् ।
क्रग्भिर्यमनुशासन्ति तत्त्वे कर्मणि बह्वृचाः ॥ १३.४७.४७ ॥
Um Nachkommen zu erhalten, wählte er den Namen Nīlalohita. Den die Bahvṛcas mit den Ṛc-Versen unterweisen, im wahren Opfer,
13.47.48
यजुर्भिर्यत्त्रिधा वेद्यं जुह्वत्यध्वर्यवोऽध्वरे ।
सामभिर्यं च गायन्ति सामगाः शुद्धबुद्धयः ॥ १३.४७.४८ ॥
Der dreifach durch die Yajus-Verse zu erkennen ist, dem die Adhvaryus im Opfer Spenden darbringen und den die Sāma-Sänger mit reinem Sinn mit den Sāma-Gesängen besingen.
13.47.49
ऋतं सत्यं परं ब्रह्म स्तुवन्त्याथर्वणा द्विजाः ।
यज्ञस्य परमा योनिः परिश्चायं परः स्मृतः ॥ १३.४७.४९ ॥
Die atharvanischen Zweimalgeborenen preisen ṛta, satya und das höchste brahman; dies ist der höchste Ursprung des Opfers, und dieser Pariścāya gilt als der Höchste.
13.47.50
रात्र्यहः श्रोत्रनयनः पक्षमासशिरोभुजः ।
ऋतुवीर्यस्तपोधैर्यो ह्यब्दगुह्योरुपादवान् ॥ १३.४७.५० ॥
Nacht und Tag sind seine Ohren und Augen, Halbmonate und Monate sein Haupt und seine Arme; die Jahreszeiten sind seine Kraft, die Askese seine Standhaftigkeit; die Jahre sind seine verborgenen Schenkel und Füße.
13.47.51
मृत्युर्यमो हुताशश्च कालः संहारवेगवान् ।
कालस्य परमा योनिः कालश्चायं सनातनः ॥ १३.४७.५१ ॥
Tod, Yama, das Feuer und die Zeit, schnell im Vernichten; dies ist der höchste Ursprung der Zeit, und dieser Ewige ist die Zeit selbst.
13.47.52
चन्द्रादित्यौ सनक्षत्रौ ग्रहाश्च सह वायुना ।
ध्रुवः सप्तर्षयश्चैव भुवनाः सप्त एव च ॥ १३.४७.५२ ॥
Mond und Sonne samt den Sternen; die Planeten samt dem Wind; der Polarstern, die sieben Weisen und ebenso die sieben Welten.
13.47.53
प्रधानं महदव्यक्तं विशेषान्तं सवैकृतम् ।
ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं भूतादि सदसच्च यत् ॥ १३.४७.५३ ॥
Die Urmaterie, das große Prinzip, das Unmanifeste, das im Besonderen Endende und seine Wandlungen; von Brahmā bis zum Grashalm; die Elemente und Wesen, und was immer manifest und unmanifest ist.
13.47.54
अष्टौ प्रकृतयश्चैव प्रकृतिभ्यश्च यः परः ।
अस्य देवस्य यद्भागं कृत्स्नं सम्परिवर्तते ॥ १३.४७.५४ ॥
Die acht Urnaturen und das Höchste, das jenseits der Naturen ist; jeder Teil dieses Gottes kreist und wandelt sich im Ganzen.
13.47.55
एतत्परममानन्दं यत्तच्छाश्वतमेव च ।
एषा गतिर्विरक्तानामेष भावः परः सताम् ॥ १३.४७.५५ ॥
Dies ist höchste Seligkeit, und sie ist ewig. Dies ist das Ziel der Losgelösten; dies ist der höchste Zustand der Guten.
13.47.56
एतत्पदमनुद्विग्नमेतद्ब्रह्म सनातनम् ।
शास्त्रवेदाङ्गविदुषामेतद्ध्यानं परं पदम् ॥ १३.४७.५६ ॥
Dieser Zustand ist unerschüttert; dies ist das ewige Brahman. Für die Kundigen der Schriften, der Veden und ihrer Glieder sind dies die Meditation und der höchste Zustand.
13.47.57
इयं सा परमा काष्ठा इयं सा परमा कला ।
इयं सा परमा सिद्धिरियं सा परमा गतिः ॥ १३.४७.५७ ॥
Dies ist jene höchste Grenze, dies ist jene höchste Kala; dies ist jene höchste Vollendung, dies ist jenes höchste Ziel.
13.47.58
इयं सा परमा शान्तिरियं सा निर्वृतिः परा ।
यं प्राप्य कृतकृत्याः स्म इत्यमन्यन्त योगिनः ॥ १३.४७.५८ ॥
Dies ist jener höchste Friede, dies ist jene höchste Ruhe; diese erreicht, meinten die Yogins: "Wir sind am Ziel."
13.47.59
इयं तुष्टिरियं सिद्धिरियं श्रुतिरियं स्मृतिः ।
अध्यात्मगतिरिष्टानां विदुषां प्राप्तिरव्यया ॥ १३.४७.५९ ॥
Dies ist Zufriedenheit, dies ist Vollendung, dies ist Offenbarung, dies ist Überlieferung; es ist der Weg des Selbst, das unvergängliche Erreichen der geliebten Weisen.
13.47.60
यजतां कामयानानां मखैर्विपुलदक्षिणैः ।
या गतिर्यज्ञशीलानां सा गतिस्त्वं न संशयः ॥ १३.४७.६० ॥
Das Ziel derer, die mit reichen Gaben aus Verlangen opfern, das Ziel der Opferfreudigen, dieses Ziel ist dein Ziel; kein Zweifel.
13.47.61
सम्यग्योगजपैः शान्तिर्नियमैर्देहतापनैः ।
तप्यतां या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६१ ॥
Der Friede, den die Askese Übenden durch Yoga, Rezitation, Gelübde und Körperkasteiung erlangen — dieses höchste Ziel, o Gott, bist du.
13.47.62
कर्मन्यासकृतानां च विरक्तानां ततस्ततः ।
या गतिर्ब्रह्मिसदने सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६२ ॥
Das Ziel, das die im Brahman-Sitz erreichen, die dem Handeln entsagt und sich auf vielfache Weise abgewandt haben — dieses Ziel, o Ewiger, bist du.
13.47.63
अपुनर्भवकामानां वैराग्ये वर्ततां च या ।
प्रकृतीनां लयानां च सा गतिस्त्वं सनातन ॥ १३.४७.६३ ॥
Das Ziel derer, die keine Wiedergeburt begehren, im Gleichmut verharren und in den Prakṛtis aufgelöst sind — dieses Ziel, o Ewiger, bist du.
13.47.64
ज्ञानविज्ञानयुक्तानां निरुपाख्या निरञ्जना ।
कैवल्या या गतिर्देव परमा सा गतिर्भवान् ॥ १३.४७.६४ ॥
Das unbeschreibliche, makellose höchste Ziel der Kaivalya, das jenen gehört, die mit Wissen und Erkenntnis begabt sind — dieses höchste Ziel, o Gott, bist du.
13.47.65
वेदशास्त्रपुराणोक्ताः पञ्च ता गतयः स्मृताः ।
त्वत्प्रसादाद्धि लभ्यन्ते न लभ्यन्तेऽन्यथा विभो ॥ १३.४७.६५ ॥
Jene fünf in den Veden, Abhandlungen und Purāṇas verkündeten Ziele werden überliefert; sie werden durch deine Gnade erlangt, o Allgegenwärtiger, und sonst nicht.
13.47.66
इति तण्डिस्तपोराशिस्तुष्टावेसानमात्मना ।
जगौ च परमं ब्रह्म यत्पुरा लोककृज्जगौ ॥ १३.४७.६६ ॥
So pries Taṇḍi, ein Berg der Askese, den Herrn mit seinem ganzen Selbst und sang das höchste Brahman, wie es der Weltenschöpfer einst gesungen hatte.
13.47.67
एवं स्तुतो महादेवस्तण्डिना ब्रह्मवादिना ।
उवाच भगवान्देव उमया सहितः प्रभुः ॥ १३.४७.६७ ॥
So von Taṇḍin, dem Sprecher des Veda, gepriesen, sprach der große Gott, der erhabene Herr Deva, zusammen mit Umā.
13.47.68
ब्रह्मा शतक्रतुर्विष्णुर्विश्वेदेवा महर्षयः ।
न विदुस्त्वामिति ततस्तुष्टः प्रोवाच तं शिवः ॥ १३.४७.६८ ॥
Brahmā, Indra der hundert Opfer, Viṣṇu, die Viśvedevas und die großen Seher kannten dich nicht. Da sprach Śiva, erfreut, zu ihm.
13.47.69
अक्षयश्चाव्ययश्चैव भविता दुःखवर्जितः ।
यशस्वी तेजसा युक्तो दिव्यज्ञानसमन्वितः ॥ १३.४७.६९ ॥
Du wirst unvergänglich und unvergehend sein, frei von Leid, berühmt, mit Glanz begabt und von göttlichem Wissen erfüllt.
13.47.70
ऋषीणामभिगम्यश्च सूत्रकर्ता सुतस्तव ।
मत्प्रसादाद्द्विजश्रेष्ठ भविष्यति न संशयः ॥ १३.४७.७० ॥
Dein Sohn, den die Seher aufsuchen können und der Verfasser von Aphorismen sein wird, wird durch meine Gnade entstehen, o Bester der Zweimalgeborenen; daran ist kein Zweifel.
13.47.71
कं वा कामं ददाम्यद्य ब्रूहि यद्वत्स काङ्क्षसे ।
प्राञ्जलिः स उवाचेदं त्वयि भक्तिर्दृढाऽस्तु मे ॥ १३.४७.७१ ॥
Welchen Wunsch soll ich dir heute gewähren? Sprich, Kind, was du begehrst. Mit gefalteten Händen sagte er: Möge meine Hingabe an dich fest sein.
13.47.72
एतान्दत्त्वा वरान्देवो वन्द्यमानः सुरर्षिभिः ।
स्तूयमानश्च विबुधैस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.४७.७२ ॥
Nachdem der Gott diese Gaben gewährt hatte, verschwand er, von den göttlichen Sehern verehrt und von den weisen Göttern gepriesen, eben dort.
13.47.73
अन्तर्हिते भगवति सानुगे यादवेश्वर ।
ऋषिराश्रममागम्य ममैतत्प्रोक्तवानिह ॥ १३.४७.७३ ॥
Herr der Yādava, nachdem der Erhabene mit seinem Gefolge verschwunden war, kam der Weise in die Einsiedelei und verkündete mir dies hier.
13.47.74
यानि च प्रथितान्यादौ तण्डिराख्यातवान्मम ।
मानानि मानवश्रेष्ठ तानि त्वं शृणु सिद्धये ॥ १३.४७.७४ ॥
Bester der Menschen, höre um der Vollendung willen jene berühmten Maße, die Namen, die Taṇḍi mir einst erzählt hat.
13.47.75
दश नामसहस्राणि देवेष्वाह पितामहः ।
सर्वस्य शास्त्रेषु तथा दश नामशतानि च ॥ १३.४७.७५ ॥
Unter den Göttern verkündete der Großvater zehntausend Namen; ebenso gibt es in allen Schriften zehn Hundert Namen.
13.47.76
गुह्यानीमानि नामानि तण्डिर्भगवतोऽच्युत ।
देवप्रसादाद्देवेशः पुरा प्राह महात्मने ॥ १३.४७.७६ ॥
Diese geheimen Namen empfing Taṇḍi vom Erhabenen Acyuta; durch die Gnade des Gottes verkündete sie einst der Herr der Götter dem Großgesinnten.