مهابهاراتا · أدهيايا 13.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.50.1
यदिदं सहधर्मेति प्रोच्यते भरतर्षभ ।
पाणिग्रहणकाले तु स्त्रीणामेतत्कथं स्मृतम् ॥ १३.५०.१ ॥
يا ثور البهاراتا، كيف يُقرَّر للنساء عند أخذ اليد ما يُسمّى «الواجب المشترك» (ساهادهارما)؟
13.50.2
आर्ष एष भवेद्धर्मः प्राजापत्योऽथवाऽसुरः ।
यदेतत्सहधर्मेति पूर्वमुक्तं महर्षिभिः ॥ १३.५०.२ ॥
قد يكون هذا الحكم «الواجب المشترك» الذي أعلنه الحكماء العظام من قبل شريعة آرشا أو براجابتيا أو أسورا.
13.50.3
सन्देहः सुमहानेष विरुद्ध इति मे मतिः ।
इह यः सहधर्मो वै प्रेत्यायं विहितः क्वनु ॥ १३.५०.३ ॥
هذا شكّ عظيم؛ وفي رأيي إنه متناقض. فأين يكون الواجب المشترك المقرَّر هنا بعد الموت؟
13.50.4
स्वर्गो मृतानां भवति सहधर्मः पितामह ।
पूर्वमेकस्तु म्रियकस्तिष्ठते वद ॥ १३.५०.४ ॥
يا جدّي، هل يصير الواجب المشترك للموتى جنّة؟ يموت واحد أولاً ويبقى الآخر؛ فأخبرني بذلك.
13.50.5
नानाधर्मफलोपेता नानाकर्मनिवासिताः ।
नानानिरयनिष्ठान्ता मानुपा बहवो यदा ॥ १३.५०.५ ॥
حين يكون كثير من البشر، متّصفين بثمار أنواع من الدهارما، ساكنين في أنواع من الأعمال، منتهين إلى أنواع من الجحيم...
13.50.6
अनृताः स्त्रिय इत्येवं सूत्रकारो व्यवस्यति ।
यदाऽनृताः स्त्रियस्तात सहधर्मः कुतः स्मृतः ॥ १३.५०.६ ॥
يحكم مؤلف السوترا بأن «النساء كاذبات». يا عزيزي، إذا كانت النساء كاذبات، فكيف ذُكر الواجب المشترك؟
13.50.7
अनृताः स्त्रिय इत्येवं वेदेष्वपि हि पठ्यते ।
धर्मो यः पूर्विको दृष्ट उपचारः क्रियाविधिः ॥ १३.५०.७ ॥
وهكذا يُتلى حتى في الفيدا أن النساء كاذبات. والدهرما القديم والعرف وقواعد الشعائر التي شوهدت هي كذلك.
13.50.8
गहरं प्रतिभात्येतन्मम चिन्तयतोऽनिशम् ।
निःसन्देहमिदं सर्वं पितामह यथाश्रुतिः ॥ १३.५०.८ ॥
يا جدّي، إنني أتأمل هذا دائمًا فيبدو لي عميقًا جدًا. وكما سُمع في الشروتي فإن هذا كله لا ريب فيه.
13.50.9
यदैतद्यादृशं चैतद्यथा चैतत्प्रवर्तितम् ।
निखिलेन महाप्राज्ञ भवानेतद्ब्रवीतु मे ॥ १३.५०.९ ॥
ما هذا النوع من الأمر، وكيف أُقيم؟ أيها الحكيم العظيم، فلتشرح لي هذا كله بتمامه.
13.50.10
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अष्टावक्रस्य संवादं दिशया सह भारत ॥ १३.५०.१० ॥
وهنا أيضًا يُروى هذا التاريخ القديم: حوار أشتافاكرا، يا بهارتا، مع تلك الجهة.
13.50.11
निर्विष्टुकामस्तु पुरा अष्टावक्रो महातपाः ।
ऋषेरथ वदान्यस्य वव्रे कन्यां महात्मनः ॥ १३.५०.११ ॥
في زمن مضى، أراد أشتافاكرا، العابد العظيم، أن يتزوج، فاختار ابنة الحكيم الكريم عظيم النفس.
13.50.12
सुप्रभां नाम वै नाम्ना रूपेणाप्रतिमां भुवि ।
गुणप्रभावशीलेन चारित्रेण च शोभनाम् ॥ १३.५०.१२ ॥
فتاة اسمها سوبرابها، لا مثيل لجمالها على الأرض، وكانت جميلة أيضًا بفضيلتها وقوتها وطبعها وسلوكها.
13.50.13
सा तस्यर्षेर्मनो दृष्टा जहार शुभलोचना ।
वनराजी यथा चित्रा वसन्ते कुसुमाञचिता ॥ १३.५०.१३ ॥
ما إن رأته ذات العينين الجميلتين حتى سلبت قلبه، كما تسلب صفوفُ الأشجار المزركشة في الغابة، المزينةُ بالأزهار، القلوبَ في الربيع.
13.50.14
ऋषिस्तमाह देया मे सुता तुभ्यं हि तच्छृणु ॥ १३.५०.१४ ॥
قال له الحكيم: «ابنتي تصلح أن تُعطى لك، فاسمع ذلك.»
13.50.15
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ह्यप्रवासी प्रियंवदः ।
सुरूपः सम्मतो वीरः शीलवान्भोगभुक्छुचिः ॥ १३.५०.१५ ॥
من لا يتعلق بنساء غيرها، حكيم، لا يسافر بعيدًا، عذب الكلام، وسيم، محترم، شجاع، حسن الخلق، يتمتع بالملذات، طاهر.
13.50.16
दारानुमतयज्ञश्च सुनक्षत्रामथोद्वेहेत् ।
सभृत्यः स्वजनोपेत इह प्रेत्य च मोदते ॥ १३.५०.१६ ॥
من يقدّم القرابين بموافقة زوجته، ويتزوج تحت نجم مبارك، يفرح هنا وفي الآخرة، ويحيط به الخدم والأقارب.
13.50.17
गच्छ तावद्दिशं पुण्यामुत्तरां द्रक्ष्यसे ततः ॥ १३.५०.१७ ॥
اذهب الآن نحو تلك الجهة الشمالية المقدسة؛ ومن هناك سترى.
13.50.18
किं द्रष्टव्यं मया तत्र वक्तुमर्हति मे भवान् ।
तथेदानीं मयो कार्यं यथा वक्ष्यति मां भवान् ॥ १३.५०.१८ ॥
ما الذي ينبغي أن أراه هناك؟ أرجو أن تخبرني. والآن يجب أن أفعل ما تأمرني به.
13.50.19
धनदं समतिक्रम्य हिमवन्तं च पर्वतम् ।
रुद्रस्यायतनं दृष्ट्वा सिद्धचारणसेवितम् ॥ १३.५०.१९ ॥
بعد أن تجاوزنا كوبيرا واهب الثروة، وجبل الهيمالايا أيضًا، ورأينا مسكن رودرا الذي يخدمه السيدهات والشاراناس.
13.50.20
संहृष्टैः पार्षदैर्जुष्टं नृत्यद्भिर्विविधाननैः ।
दिव्याङ्गरागैः पैशाचैरन्यैर्नानाविधैः प्रभोः ॥ १३.५०.२० ॥
يخدمه أتباع السيد المبتهجون، ومليء بكائنات راقصة ذات وجوه شتى، وبيشاتشا مزينين بأصباغ الجسد الإلهية، وغيرهم من أنواع شتى.
13.50.21
पाणितालसुतालैश्च शम्पातालैः समैस्तथा ।
सम्प्रहृष्टैः प्रनृत्यद्भिः शर्वस्तत्र निषेव्यते ॥ १३.५०.२१ ॥
هناك يُخدم شارفا من قبل الذين، وهم مبتهجون جدًا يرقصون، يضبطون الإيقاع بتصفيق اليدين وإيقاعات جميلة وإيقاعات شampā ومقادير متساوية.
13.50.22
इष्टं किल गिरौ स्थानं तद्दिव्यमिति शुश्रुम ।
नित्यं सन्निहितो देवस्तथा ते पार्षदाः स्मृताः ॥ १३.५०.२२ ॥
لقد سمعنا أن ذلك المكان على الجبل محبوب ومقدس. هناك الإله حاضر دائمًا، ويُذكر أتباعه أيضًا.
13.50.23
तत्र देव्या तपस्तप्तं सङ्करार्थं सुदुश्चरम् ।
अतस्तदिष्टं देवस्य तथोमाया इति श्रुतिः ॥ १३.५०.२३ ॥
هناك أدت الإلهة تقشفًا شديد الصعوبة من أجل شانكارا. لذلك ذلك المكان محبوب لدى الإله، وكذلك لأوما، كما تقول التقاليد.
13.50.24
पूर्वे तत्र महापार्श्वे देवस्योत्तरतस्तथा ।
ऋतवः कालरात्रिश्च ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.५०.२४ ॥
هناك، عند الجانب الكبير للإله، في الشرق وكذلك في الشمال، توجد الفصول وكالاراتري، والذين هم إلهيون والذين هم بشر.
13.50.25
देवं चोपासते सर्वे रूपिणः किल तत्र ह ।
तदतिक्रम्य भवनं त्वया यातव्यमेव हि ॥ १३.५०.२५ ॥
هناك يعبد جميع الكائنات ذات الصور ذلك الإله. وبعد أن تتجاوز تلك المسكن، يجب عليك حقًا أن تمضي.
13.50.26
ततो नीलं वनोद्देशं द्रक्ष्यसे मेघसन्निभम् ।
रमणीयं मनोग्राहि तत्र वै द्रक्ष्यसे स्त्रियम् ॥ १३.५०.२६ ॥
ثم سترى منطقة غابية زرقاء داكنة كالسحاب. وهناك سترى حقًا امرأة جميلة تأسر القلب.
13.50.27
तपस्विनीं महाभागां वृद्धां दीक्षामनुष्ठिताम् ।
द्रष्टव्या सा त्वया तत्र सम्पूज्या चैव यत्नतः ॥ १३.५०.२७ ॥
هناك يجب أن ترى امرأة زاهدة، عظيمة الحظ، مسنة، تلتزم عهد التكريس. ويجب أن تكرمها بعناية.
13.50.28
तां दृष्ट्वा विनिवृत्तस्त्वं ततः पाणिं ग्रहीष्यसि ।
यद्येष समयः सर्वः साध्यतां तत्र गम्यताम् ॥ १३.५०.२८ ॥
بعد أن ترى تلك المرأة وترجع، عندئذ ستأخذ يدها. وإن كان هذا هو الاتفاق كله، فليتحقق؛ اذهب إلى هناك.
13.50.29
तथाऽस्तु साधयिष्यामि तत्र यास्याम्यसंशयम् ।
यत्र त्वं वदसे साधो भवान्भवतु सत्यवाक् ॥ १३.५०.२९ ॥
ليكن كذلك؛ سأنجزه، ولا شك أنني سأذهب إلى المكان الذي تذكره، أيها الفاضل. وليكن قولك صادقًا.
13.50.30
ततोऽगच्छत्स भगवानुत्तरामुत्तरां दिशम् ।
हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १३.५०.३० ॥
ثم مضى ذلك المبارك أبعد فأبعد نحو الشمال، نحو الهيمافات أفضل الجبال، الذي يخدمه السيديون والتشارانا.
13.50.31
स गत्वा द्विजशार्दूलो हिमवन्तं महागिरिम् ।
अभ्यगच्छन्नदीं पुण्यां बाहुदां पुण्यदायिनीम् ॥ १३.५०.३१ ॥
ذهب ذلك النمر بين المولودين مرتين إلى الجبل العظيم هيمافات، واقترب من النهر المقدس باهودا، واهب الفضيلة.
13.50.32
अशोके विमले तीर्थे स्नात्वा वै तर्प्य देवताः ।
तत्र वासाय शयने कौशे सुखमुवास ह ॥ १३.५०.३२ ॥
بعد أن اغتسل في المعبر المقدس الطاهر المسمى أشوكا وقدّم القرابين للآلهة، أقام هناك بسلام على فراش من عشب الكوشا.
13.50.33
ततो रात्र्यां व्यतीतायां प्रातरुत्थाय स द्विजः ।
स्नात्वा प्रादुश्चकाराग्निं हुत्वा चैवं विधानतः ॥ १३.५०.३३ ॥
ثم لما انقضت الليلة، نهض ذلك المولود مرتين عند الفجر، واغتسل، وأوقد النار على الوجه المقرر، وقدّم فيها القرابين.
13.50.34
रुद्राणीकूपमासाद्य ह्रदे तत्र समाश्वसत् ।
विश्रान्तश्च समुत्थाय कैलासमभितो ययौ ॥ १३.५०.३४ ॥
وصل إلى بئر رودرانى، فاستراح هناك عند البحيرة؛ ثم بعد الراحة نهض وسار نحو كايلاسا.
13.50.35
सोऽपश्यत्काञ्चनद्वारं दीप्यमानमिव श्रिया ।
मन्दाकिनीं च नलिनीं धनदस्य महात्मनः ॥ १३.५०.३५ ॥
رأى البوابة الذهبية تلمع كأنها بجلالها الخاص، ورأى المندакini وبركة اللوتس للسيد الكريم دهانادا (كوبيرا).
13.50.36
अथ ते राक्षसाः सर्वे येऽभिरक्षन्ति पद्मिनीम् ।
प्रत्युत्थिता भगवन्तं माणिभद्रपुरोगमाः ॥ १३.५०.३६ ॥
عندئذٍ نهض جميع الرَّاكشاسا الذين يحرسون بركة اللوتس، يتقدمهم ماني بهادرا، لاستقبال المبجَّل.
13.50.37
स तान्प्रत्यर्चयामास राक्षसान्भीमविक्रमान् ।
निवेदयत मां क्षिप्रं धनदायेति चाब्रवीत् ॥ १३.५०.३७ ॥
فأكرم أولئك الراكشاسا ذوي البأس المرعب بالمقابلة، وقال: «أخبروني سريعاً بأن واهب الثروة قد أتى.»
13.50.38
ते राक्षसास्तथा राजन्भगवन्तमथाब्रुवन् ।
असौ वैश्रवणो राजा स्वयमायाति तेऽन्तिकम् ॥ १३.५०.३८ ॥
ثم قال أولئك الراكشاسا للمبارك، أيها الملك: «إن ملك فايشرافانا نفسه يأتي إليك.»
13.50.39
विदितो भगवानस्य कार्यमागमनस्य यत् ।
पश्यैनं त्वं महाभागं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ १३.५०.३९ ॥
أيها المبارك، لقد عُرف لك غرض قدومه. فانظر إلى هذا العظيم الحظ المتوهج كأنه مشتعل بالنور.
13.50.40
ततो वैश्रवणोऽभ्येत्य अष्टावक्रमनिन्दितम् ।
विधिवत्कुशलं पृष्ट्वा ततो ब्रह्मर्षिमब्रवीत् ॥ १३.५०.४० ॥
ثم دنا فايشرافانا، وسأل أشتافاكرا الذي لا عيب فيه عن سلامته وفق الرسم، ثم خاطب ذلك البراهمرشي.
13.50.41
सुखं प्राप्तो भवान्कच्चित्किंवा मत्तश्चिकीर्षति ।
ब्रूहि सर्वं करिष्यामि यन्मां वक्ष्यसि वै द्विज ॥ १३.५०.४१ ॥
"أيها المولود مرتين، هل وصلت بسلام؟ أم تريد مني أن أفعل شيئاً؟ قل، فسأفعل كل ما تقوله."
13.50.42
भवनं प्रविश त्वं मे यथाकामं द्विजोत्तम ।
सत्कृतः कृतकार्यश्च भवान्यास्यत्यविघ्नतः ॥ १३.५०.४२ ॥
أيها الأفضل بين المولودين مرتين، ادخل داري كما تشاء. فستُكرم وتُنجز حاجتك، ثم تمضي دون عائق.
13.50.43
प्राविशद्भवनं स्वं वै गृहीत्वा तं द्विजोत्तमम् ।
आसनं स्वं ददौ चैव पाद्यमर्घ्यं तथैव च ॥ १३.५०.४३ ॥
فأخذ ذلك الأفضل بين المولودين مرتين ودخل بيته، وأعطاه مقعده، وقدّم له كذلك ماء القدمين والأرغيا.
13.50.44
अथोपविष्टयोस्तत्र माणिभद्रपुरोगमाः ।
निषेदुस्तत्र कौबेरा यक्षगन्धर्वकिन्नराः ॥ १३.५०.४४ ॥
ثم لما جلس الاثنان هناك، جلس هناك أيضاً أتباع كوبيرا، يتقدمهم مانيبهادرا — اليكشا والغاندهاروا والكِنّارا.
13.50.45
ततस्तेषां निषण्णानां धनदो वाक्यमब्रवीत् ।
भवच्छन्दं समाज्ञाय नृत्येरन्नप्सरोगणाः ॥ १३.५०.४५ ॥
فقال دهنَدَ (كوبيرا) لمن جلسوا: «إذ عرفتُ رغبتكم، فلترقص جماعات الأبساراس.»
13.50.46
आतिथ्यं परमं कार्यं शुश्रूषा भवतस्तथा ।
संवर्ततामित्युवाच मुनिर्मधुरया गिरा ॥ १३.५०.४६ ॥
«فليُقَم أعلى الضيافة، وكذلك خدمتكم»، قال الحكيم بصوت عذب.
13.50.47
यथोर्वरा मिश्रकेशी रम्भा चैवोर्वशी तथा ।
अलम्बुसा घृताची च चित्रा चित्राङ्गदारुचिः ॥ १३.५०.४७ ॥
مثل أورڤارا وميشراكيشي وراامبها وأورفاشي، وألامبوسا وغريتاتشي وتشيترا وتشيترانغادارتشي.
13.50.48
मनोहरा सुकेशी च सुमुखी हासिनी प्रभा ।
विद्युता प्रशमी दान्ता विद्योता रतिरेव च ॥ १३.५०.४८ ॥
ماناوهرا وسوكيشي وسومُخي وهاسيني وبرابها وفيديوتا وبراشامي وداانتا وفيديوتا، وكذلك راتي.
13.50.49
एताश्चान्याश्च वै बह्व्यः प्रनृत्ताप्सरसः शुभाः ।
अवादयंश्च गन्धर्वा वाद्यानि विविधानि च ॥ १३.५०.४९ ॥
رقصت هؤلاء وغيرهن من الأپسراس الجميلات الكثيرات، وعزف الغاندهارفا أدوات موسيقية متنوعة.
13.50.50
अथ प्रवृत्ते गान्धर्वे दिव्ये ऋषिरुपाविशत् ।
दिव्यं संवत्सरं तत्रारमतैष महातपाः ॥ १३.५०.५० ॥
ثم عندما بدأ العرض الإلهي للغاندهارفا، جلس الحكيم عظيم التقشف، وهناك تمتع سنةً إلهية.
13.50.51
ततो वैश्रवणो राजा भगवन्तमुवाच ह ।
साग्रः संवत्सरो यातो विप्रेह तव पश्यतः ॥ १३.५०.५१ ॥
فقال الملك فايشرافانا للمبجّل: «أيها البرهمي، لقد مضت هنا سنة كاملة وأنت تنظر.»
13.50.52
हार्योऽयं विषयो ब्रह्मन्गान्धर्वो नाम नामतः ।
छन्दतो वर्ततां विप्र यथा वदति वा भवान् ॥ १३.५०.५२ ॥
أيها البرهمي، هذا الإقليم البهيج اسمه غاندهارفا. أيها البرهمي، فليستمر على ما تشاء، كما تقول.
13.50.53
अतिथिः पूजनीयस्त्वमिदं च भवतो गृहम् ।
सर्वमाज्ञाप्यतामाशु परवन्तो वयं त्वयि ॥ १३.५०.५३ ॥
أنت ضيفٌ جدير بالإكرام، وهذا البيت بيتك. فأمر بكل شيء سريعًا؛ فنحن تحت أمرك.
13.50.54
अथ वैश्रवणं प्रीतो भगवान्प्रत्यभाषत ।
अर्चितोस्मि यथान्यायं गमिष्यामि धनेश्वर ॥ १३.५०.५४ ॥
فأجاب المبجّل الراضي فايشرافانا: «لقد أكرمتني كما ينبغي؛ يا سيّد الثروة، سأنصرف الآن.»
13.50.55
प्रीतोस्मि सदृशं चैव तव सर्वं धनाधिप ।
तव प्रसादाद्भगवन्महर्षेश्च महात्मनः।
नियोगादद्य यास्यामि वृद्दिमानृद्धिमान्भव ॥ १३.५०.५५ ॥
أنا مسرور، وكل هذا يليق بك يا سيد الثروات. بفضل الجليل الحكيم العظيم النفس، سأمضي اليوم بأمره. كن مزدهرًا وغنيًا.
13.50.56
अथ निष्क्रम्य भगवान्प्रययावुत्तरामुखः ।
कैलासे सङ्करावासमभिवीक्ष्य प्रणम्य च ॥ १३.५०.५६ ॥
ثم خرج المبارك ومضى متجهًا نحو الشمال، بعدما نظر إلى مسكن شانكارا على جبل كايلاسا وسجد له.
13.50.57
गौरीशं शङ्करं दान्तं शरणागतवत्सलम् ।
गङ्गाधरं गोपतिनं गणावृतमकल्पषम् ॥ १३.५०.५७ ॥
شانكارا، سيد غوري، الضابط لنفسه، المحب للمستجيرين به، حامل الغانغا، سيد الماشية، المحاط بجنوده، الطاهر.
13.50.58
कैलासं मन्दरं हैमं सर्वाननुचचार ह ।
तानतीत्य महाशैलान्कैरातं स्थानमुत्तमम् ॥ १३.५०.५८ ॥
طاف حول كايلاسا وماندارا والجبل الذهبي، كلها؛ وبعد أن تجاوز تلك الجبال العظيمة وصل إلى المكان الفاضل للكيراتا.
13.50.59
प्रदक्षिणं तथा चक्रे प्रयतः शिरसा नतः ।
धरणीमवतीर्याथ पूतात्माऽसौ तदाऽभकवत् ॥ १३.५०.५९ ॥
وبالمثل طاف حولها تعبدًا، ضابطًا لنفسه، منحني الرأس؛ ثم نزل إلى الأرض، فصار ذلك الطاهر النفس عندئذٍ كالطفل.
13.50.60
स तं प्रदक्षिणं कृत्वा निर्यातश्चोत्तरामुखः ।
समेन भूमिभागेन ययौ प्रीतिपुरस्कृतः ॥ १३.५०.६० ॥
بعد أن أتم ذلك الطواف، انطلق متجهًا نحو الشمال، ومضى على أرض مستوية وقد تقدمته البهجة.
13.50.61
ततोऽपरं वनोद्देशं रमणीयमपश्यत ।
सर्वर्तुभिर्मूलफलैः पक्षिभिश्च समन्वितैः।
रमणीयैर्वनोद्देशैस्तत्रतत्र विभूषितम् ॥ १३.५०.६१ ॥
ثم رأى منطقة غابية أخرى بهيجة، تزخر بجذور وثمار كل الفصول وبالطيور، ومزينة هنا وهناك بمساحات حرجية جميلة.
13.50.62
तत्राश्रमपदं दिव्यं ददर्श भगवानथ ॥ १३.५०.६२ ॥
هناك رأى المبارك موضع مأوى إلهي.
13.50.63
शैलांश्च विविधाकारान्काञ्चनान्रत्नभूषितान् ।
मणिभूमौ निविष्टाश्च पुष्करिण्यस्तथैव च ॥ १३.५०.६३ ॥
رأى جبالا متنوعة الأشكال، ذهبية ومزينة بالجواهر، وبرك لوتس واقعة على أرض من الجواهر.
13.50.64
अन्यान्यपि सुरम्याणि ददर्श सुबहून्यथ ।
भृशं तस्य मनो रमे महर्षेर्भावितात्मनः ॥ १३.५०.६४ ॥
ثم رأى أشياء أخرى كثيرة بالغة الجمال، فابتهج قلب ذلك الحكيم العظيم المطهَّر النفس ابتهاجا شديدا.
13.50.65
स तत्र काञ्चनं दिव्यं सर्वरत्नमयं गृहम् ।
ददर्शाद्भुतसङ्काशं धनदस्य गृहाद्वरम् ॥ १३.५०.६५ ॥
هناك رأى بيتا إلهيا من ذهب، مصنوعا كله من الجواهر، يشبه العجيبة، وأفضل حتى من بيت دهنادا (كوبيرا).
13.50.66
महान्तो यत्र विविधा मणिकाञ्चनपर्वताः ।
विमानानि च रम्याणि रत्नानि विविधानि च ॥ १३.५०.६६ ॥
كان هناك جبال عظيمة متنوعة من الجواهر والذهب، وقصور سماوية بهيجة، وجواهر من أنواع شتى.
13.50.67
मन्दारपुष्पैः सङ्कीर्णां तथा मन्दाकिनीं नदीम् ।
स्वयम्प्रभाश्च मणयो वज्रैर्भूमिश्च भूषिता ॥ १३.५०.६७ ॥
نهر مندākinī المكسو بزهور المندارا، والجواهر ذاتية الإضاءة، والأرض المزينة بالماس.
13.50.68
नानाविधैश्च भवनैर्विचित्रमणितोरणैः ।
मुक्ताजालविनिक्षिप्तैर्मणिरत्नविभूषितैः ॥ १३.५०.६८ ॥
بقصور من أنواع شتى، وأقواس من جواهر متنوعة، معلقة بشباك اللؤلؤ، ومزينة بالجواهر والأحجار الكريمة.
13.50.69
मनोद्दष्टिहरै रम्यैः सर्वतः संवृतं शुभैः ।
ऋषिभिश्चावृतं तत्र आश्रमं तं मनोहरम् ॥ १३.५०.६९ ॥
ذلك الصومعة الساحرة، الممتعة للعقل والبصر، المحاطة من كل جانب بأشياء جميلة مباركة، والمحاطة هناك بالحكماء.
13.50.70
ततस्तस्याभवच्चिन्ता कुत्र वासो भवेदिति ।
अथ द्वारं समभितो गत्वा स्थित्वा ततोऽब्रवीत् ॥ १३.५०.७० ॥
فاعتراه القلق بالفكر: «أين يكون مسكني؟» ثم ذهب إلى الباب ووقف هناك، ثم قال.
13.50.71
अतिथिं समनुप्राप्तमभिजानन्तु येऽत्र वै ॥ १३.५०.७१ ॥
ليعرف من هم هنا الضيف الذي وصل.
13.50.72
अथ कन्याः परिवृता गृहात्तस्माद्विनिर्गताः ।
नानारूपाः सप्त विभो कन्याः सर्वा मनोहराः ॥ १३.५०.७२ ॥
ثم خرجت من ذلك البيت فتيات محاطات بالحراس: سبع فتيات بأشكال شتى، أيها القدير، جميعهن ساحرات.
13.50.73
यांयामपश्यत्कन्यां वै सासा तस्य मनोऽहरत् ।
न च शक्तो वारयितुं मनोऽस्याथावसीदति।
ततो धृतिः समुत्पन्ना तस्य विप्रस्य धीमतः ॥ १३.५०.७३ ॥
أيُّ عذراءٍ نظر إليها، سلبته قلبه. لم يقدر على كبح قلبه فغاص، ثم نشأ الثبات في ذلك البراهمي الحكيم.
13.50.74
अथ तं प्रमदाः प्राहुर्भगवान्प्रविशत्विति ।
स च तासां सुरुपेण तस्यैव भवनस्य च।
कौतूहलं समाविष्टः प्रविवेश गृहं द्विजः ॥ १३.५०.७४ ॥
فقالت له النساء: «ليدخل أيها المبارك». فدخل ذلك المولود مرتين البيت، وقد امتلأ فضولاً بجمالهن وبذلك البيت.
13.50.75
तत्रापश्यज्जरायुक्तामरजोम्बरधारिणीम् ।
वृद्धां पर्यङ्कमासीनां सर्वाभरणभूषिताम् ॥ १३.५०.७५ ॥
فرأى هناك امرأةً عجوزاً أثقلتها الشيخوخة، ترتدي ثياباً خالية من الغبار، جالسةً على سرير، متزينةً بكل الحلي.
13.50.76
स्वस्तीति तेन चैवोक्ता सा स्त्री प्रत्यवदत्तदा ।
प्रत्युत्थाय च तं विप्रमास्यतामित्युवाच ह ॥ १३.५०.७६ ॥
فلما حيّاها بقوله «سواستي»، أجابته المرأة. ثم نهضت وقالت للبراهمي: «اجلس».
13.50.77
सर्वाः स्वानालयान्यान्तु एका मामुपतिष्ठतु ।
प्रज्ञाता या प्रशान्ता या शेषा गच्छन्तु च्छन्दतः ॥ १३.५०.७७ ॥
«لتعد كلّكنّ إلى مساكنكنّ؛ ولتخدمني واحدة فقط. فلتبقَ العاقلة الهادئة، ولتذهب البقية كما يشأن».
13.50.78
ततः प्रदक्षिणीकृत्य कन्यास्तास्तमृषिं तदा ।
निश्चक्रमुर्गृहात्तस्मात्सा वृद्धाऽथ व्यतिष्ठतः।
तया सम्पूजितस्तत्र शयने चापि निर्मले ॥ १३.५०.७८ ॥
ثم طافت العذارى بالحكيم من جهة اليمين وخرجن من ذلك البيت في تلك اللحظة، ولم يبق إلا العجوز. فلما أكرمه هناك، اضطجع الحكيم على الفراش النقي.
13.50.79
अथ तां संविशन्प्राह शयने भास्वरे तदा ।
त्वयाऽपि सुप्यतां भद्रे रजनी ह्यतिवर्तते ॥ १३.५०.७९ ॥
ثم، بينما كانت تضطجع على ذلك الفراش المتلألئ، قال لها الحكيم: "أيتها الفاضلة، نامي أنتِ أيضًا؛ فالليل يمضي."
13.50.80
संलापात्तेन विप्रेण तथा सा तत्र भाषिता ।
द्वितीये शयने दिव्ये संविवेश महाप्रभे ॥ १३.५०.८० ॥
وقد خوطبت هناك بهذه الطريقة في حديثها مع ذلك البراهمي، فاضطجعت على الفراش الثاني الإلهي المتلألئ جدًا.
13.50.81
अथ सा वेपमानाङ्गी निमित्तं शीतजं तदा ।
व्यपदिश्य महर्षेर्वै शयनं व्यवरोहत ॥ १३.५०.८१ ॥
ثم صعدت هي، وأطرافها ترتعد، متذرعة ببرد أصابها، إلى فراش الحكيم العظيم.
13.50.82
स्वागतेनागतां तां तु भगवानभ्यभाषत ।
सा जुगूह भुजाभ्यां तु ऋषिं प्रीत्या नरर्षभ ॥ १३.५०.८२ ॥
وقد رحب بها لدى قدومها، فخاطبها الحكيم المبارك؛ فعانقته هي بذراعيها بمودة، يا ثور البشر.
13.50.83
निर्विकारमृषिं चापि काष्ठकुड्योपमं तदा ।
दुखिता प्रेक्ष्य सञ्जल्पमकार्षीदृषिणा सह ॥ १३.५०.८३ ॥
ولما رأت الحكيم لا يتحرك، كجدار من خشب، حزنت وأخذت تتحدث معه.
13.50.84
ब्रह्मन्नकामकरोस्ति स्त्रीणां पुरुषतो धृतिः ।
कामेन मोहिता चाहं त्वां भजन्तीं भजस्व माम् ॥ १३.५०.८४ ॥
أيها البراهمي، ليس للنساء ثبات أمام الرجال. وقد أضلني الهوى فأتيتك، فاقبلني.
13.50.85
प्रहृष्टो भव विप्रर्षे समागच्छ मया सह ।
उपगूह च भां विप्र कामार्ताऽहं भृशं त्वयि ॥ १३.५०.८५ ॥
كن مسرورًا أيها الحكيم بين البراهمة، واجتمع بي. أيها البراهمي، عانقني؛ فإنني متألمة من الهوى، شديدة الشوق إليك.
13.50.86
एतद्वि तव धर्मात्मंस्तपसः पूज्यते फलम् ।
प्रार्थितं दर्शनादेव भजमानां भजस्व माम् ॥ १३.५०.८६ ॥
هذا، أيها الصالح القلب، يُكرَّم كثمرة لتقشفك؛ وقد طُلب بمجرد رؤيتي. فاقبل من يلوذ بك.
13.50.87
सद्म चेदं धनं सर्वं यच्चान्यदपि पश्यसि ।
प्रभुस्त्वं भव सर्वत्र मयि चैव न संशयः ॥ १३.५०.८७ ॥
هذه الدار، وهذا المال كله، وكل ما تراه سواه، كلها لك. كن سيدًا في كل مكان، وعليّ أيضًا؛ لا ريب في ذلك.
13.50.88
सर्वान्कामान्विधास्यामि रमस्व सहितो मया ।
रमणीये वने विप्र सर्वकामफलप्रदे ॥ १३.५०.८८ ॥
سأهيّئ لك كل لذة؛ فاستمتع معي أيها البراهمي في هذه الغابة البهيجة التي تمنح ثمرة كل رغبة.
13.50.89
त्वद्वशाऽहं भविष्यामि रंस्यसे च मया सह ।
सर्वान्कामानुपाश्नीमो ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.५०.८९ ॥
سأكون طوع أمرك، وستلتذ معي. فلنتمتع بكل اللذات، الإلهية منها والبشرية.
13.50.90
नातः परं हि नारीणां विद्यते च कदाचन ।
यथा पुरुषसंसर्गः परमेतद्धि नः फलम् ॥ १३.५०.९० ॥
لا يوجد للنساء شيء أسمى من الاتصال برجل؛ هذا هو ثمرتنا العليا.
13.50.91
आत्मच्छन्देन वर्तन्ते नार्यो मन्मथचोदिताः ।
न च दह्यन्ति गच्छन्त्यः सुतप्तैरपि पांसुभिः ॥ १३.५०.९१ ॥
النساء المدفوعات بمانماتا يتصرفن بإرادتهن؛ وإن مشين على تراب شديد الحرارة لا يحترقن.
13.50.92
परदारानहं भद्रे न गच्छेयं कथञ्चन ।
दूषितं धर्मशास्त्रज्ञैः परदाराभिमर्शनम् ॥ १३.५०.९२ ॥
أيتها المرأة الفاضلة، لن أقترب بأي حال من زوجة غيري؛ فقد أدان العارفون بكتب الدارما لمس زوجة الغير.
13.50.93
शुद्धक्षेत्रे ब्रह्महत्याप्रायश्चित्तमथोच्यते ।
पुनश्च पातकं दृष्टं विप्रक्षेत्रे विशेषतः ॥ १३.५०.९३ ॥
يُعلن التكفير عن قتل البراهمي في أرض طاهرة؛ لكن الذنب يُرى أعظم خصوصًا في أرض البراهمي.
13.50.94
भद्रे निर्वेष्टुकामोऽहं तत्रावकिरणं मम ।
प्रायश्चित्तं महदतो दारग्रहणपूर्वकम् ॥ १३.५०.९४ ॥
أيتها المرأة الفاضلة، راغبًا في التحرر من ذلك الذنب، سأُفرغ بذري هناك؛ لذلك يسبق هذا التكفير العظيم اتخاذ الزوجة.
13.50.95
बीजं न शुद्ध्यते वोढुरन्यथा कृतनिष्कृतेः ।
मातृतः पितृतः शुद्धो ज्ञेयः पुत्रो यथार्थतः ॥ १३.५०.९५ ॥
وإلا فإن بذر العريس الذي أدى التكفير لا يطهر؛ والابن الطاهر من جهة الأم ومن جهة الأب هو الذي يُعرف بحق بأنه طاهر.
13.50.96
विषयेष्वनभिज्ञोऽहं धर्मार्थं किल सन्ततिः ।
एवं लोकान्गमिष्यामि पुत्रैरिति न संशयः ॥ १३.५०.९६ ॥
أنا غير عارف بملذات الدنيا؛ فالذرية حقًا من أجل الدارما. هكذا سأبلغ العوالم بالأبناء، ولا شك في ذلك.
13.50.97
भद्रे धर्मं विजानीहि ज्ञात्वा चोपरमस्व ह ॥ १३.५०.९७ ॥
أيتها الحسناء، اعرفي الدارما؛ وإذا عرفتِها فكفّي.
13.50.98
नानिलोऽग्निर्न वरुणो न चान्ये त्रिदशा द्विज ।
प्रियाः स्त्रीणां यथा कामो रतिशीला हि योषितः ॥ १३.५०.९८ ॥
أيها المولود مرتين، ليست الريح ولا النار ولا فارونا ولا سائر الآلهة أحب إلى النساء من الشهوة؛ فالنساء بطبيعتهن يحببن اللذة.
13.50.99
सहस्रे किल नारीणां प्राप्येतैका कदाचन ।
तथा शतसहस्रेषु यदि काचित्पतिव्रता ॥ १३.५०.९९ ॥
من بين ألف امرأة قد يُوجد واحدة فقط؛ وكذلك بين مئات الآلاف، إن وُجدت واحدة وفية لزوجها.
13.50.100
नैता जानन्ति पितरं न कुलं न च मातरम् ।
न भ्रातॄन्न च भर्तारं न च पुत्रान्न देवरान् ॥ १३.५०.१०० ॥
لا يعرفن الأب ولا الأسرة ولا الأم؛ ولا الإخوة ولا الزوج ولا الأبناء ولا أخوة الزوج.
13.50.101
लीलायन्त्यः कुलं घ्नन्ति कूलानीव सरिद्वराः ।
दोषान्सर्वाश्च मत्वाऽऽशु प्रजापतिरभाषत ॥ १३.५०.१०१ ॥
كما تكسر أفضل الأنهار ضفافها، هكذا يهدمن الأسرة وهنّ يلعبن؛ وبعد أن تأمل براجاباتي كل هذه العيوب قال على الفور هكذا.
13.50.102
ततः स ऋषिरेकाग्रस्तां स्त्रियं प्रत्यभाषत ।
आस्यतांरुचितश्छन्दः किञ्च कार्यं ब्रवीहि मे ॥ १३.५०.१०२ ॥
فخاطب ذلك الحكيم، وقد جمع فكره، تلك المرأة قائلاً: «اجلسي كما تشائين، وقولي ما الذي تريدينه مني.»
13.50.103
सा स्त्री प्रोवाच भगवन्द्रक्ष्यसे देशकालतः ।
वस तावन्महाभाग कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १३.५०.१०३ ॥
قالت المرأة: «أيها الموقّر، ستنظر بحسب المكان والزمان. أيها العظيم الحظ، أقم هنا الآن، فستبلغ غايتك.»
13.50.104
ब्रह्मर्षिस्तामथोवाच स तथेति युधिष्ठिर ।
वत्स्येऽहं यावदुत्साहो भवत्या नात्र संशयः ॥ १३.५०.१०४ ॥
فقال لها ذلك البراهمرشي: «ليكن ذلك. يا يودهيشثرا، سأبقى ما دام حماسك باقياً، ولا شك في ذلك.»
13.50.105
अथर्षिरभिसम्प्रेक्ष्य स्त्रियं तां जरयाऽर्दिताम् ।
चिन्तां परमिकां भेजे सन्तप्त इव चाभवत् ॥ १३.५०.१०५ ॥
ثم تأمل الحكيم تلك المرأة المنهكة بالشيخوخة، فوقع في أشد القلق، وكأنه صار مكروباً.
13.50.106
यद्यदङ्गं हि सोऽपश्यत्तस्या विप्रर्षभस्तदा ।
नारमत्तत्रतत्रास्य दृष्टी रूपविरागिता ॥ १३.५०.१०६ ॥
أيّ عضو منها نظر إليه كبير البراهمة، لم تجد عينه فيه لذة؛ فانصرف ذهنه عن جمالها.
13.50.107
देवतेयं गृहस्यास्य शापात्किंनु विरूपिता ।
अस्याश्च कारणं वेत्तुं न युक्तं सहसा भया ॥ १३.५०.१०७ ॥
"هذه إلهة هذا البيت؛ بأي لعنة صارت مشوّهة؟ ولا يليق أن أسعى إلى معرفة سببها على عجل، خوفاً."
13.50.108
इति चिन्ताविषक्तस्य तमर्थं ज्ञातुमिच्छतः ।
व्यगमद्रात्रिशेषः स मनसा व्याकुलेन तु ॥ १३.५०.१०८ ॥
وهكذا، وهو غارق في التفكير راغب في معرفة ذلك الأمر، مضى ما بقي من الليل بقلبه المضطرب.
13.50.109
अथ सा स्त्री तथोवाच भगवन्पश्य वै रवेः ।
रूपं सन्ध्याभ्रसंरक्तं किमुपस्थाप्यतां तव ॥ १३.५०.१०९ ॥
فقالت تلك المرأة: «أيها الجليل، انظر، قد احمرّت صورة الشمس بغيوم الغروب؛ فماذا يُقدَّم لك؟»
13.50.110
स उवाच ततस्तां स्त्रीं स्नानोदकमिहानय ।
उपासिष्ये ततः सन्ध्यां वाग्यतो नियतेन्द्रियः ॥ १३.५०.११० ॥
ثم قال لتلك المرأة: «أحضري هنا ماء الاغتسال؛ ثم أؤدي عبادة الغسق وأنا ضابط للكلام ومُمسك للحواس.»