Mahābhārata · Adhyāya 13.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.50.1
यदिदं सहधर्मेति प्रोच्यते भरतर्षभ ।
पाणिग्रहणकाले तु स्त्रीणामेतत्कथं स्मृतम् ॥ १३.५०.१ ॥
O Stier der Bharatas, wie wird dies, das »gemeinsame Pflicht« (sahadharma) genannt wird, den Frauen zur Zeit der Handergreifung gelehrt?
13.50.2
आर्ष एष भवेद्धर्मः प्राजापत्योऽथवाऽसुरः ।
यदेतत्सहधर्मेति पूर्वमुक्तं महर्षिभिः ॥ १३.५०.२ ॥
Diese Regel der »gemeinsamen Pflicht«, die einst von den großen Weisen verkündet wurde, mag eine ārṣa-Regel, eine prājāpatya-Regel oder eine āsura-Regel sein.
13.50.3
सन्देहः सुमहानेष विरुद्ध इति मे मतिः ।
इह यः सहधर्मो वै प्रेत्यायं विहितः क्वनु ॥ १३.५०.३ ॥
Dies ist ein sehr großer Zweifel; meiner Ansicht nach ist es widersprüchlich. Wo gilt denn die hier vorgeschriebene gemeinsame Pflicht nach dem Tod?
13.50.4
स्वर्गो मृतानां भवति सहधर्मः पितामह ।
पूर्वमेकस्तु म्रियकस्तिष्ठते वद ॥ १३.५०.४ ॥
Großvater, wird die gemeinsame Pflicht für die Toten zum Himmel? Zuerst stirbt einer, und ein anderer bleibt zurück – sag mir dies.
13.50.5
नानाधर्मफलोपेता नानाकर्मनिवासिताः ।
नानानिरयनिष्ठान्ता मानुपा बहवो यदा ॥ १३.५०.५ ॥
Wenn viele Menschen, mit den Früchten verschiedener Dharmas begabt, in verschiedenen Taten wohnend und in verschiedenen Höllen endend...
13.50.6
अनृताः स्त्रिय इत्येवं सूत्रकारो व्यवस्यति ।
यदाऽनृताः स्त्रियस्तात सहधर्मः कुतः स्मृतः ॥ १३.५०.६ ॥
Der Verfasser der Aphorismen entscheidet: »Frauen sind unwahrhaftig.« Lieber, wenn Frauen unwahrhaftig sind, wie ist dann die gemeinsame Pflicht gelehrt worden?
13.50.7
अनृताः स्त्रिय इत्येवं वेदेष्वपि हि पठ्यते ।
धर्मो यः पूर्विको दृष्ट उपचारः क्रियाविधिः ॥ १३.५०.७ ॥
So wird auch in den Veden gelesen, dass Frauen unwahrhaftig sind. Die alte Pflicht, der Brauch und die festgelegte Handlungsordnung, wie sie gesehen wurde, ist so.
13.50.8
गहरं प्रतिभात्येतन्मम चिन्तयतोऽनिशम् ।
निःसन्देहमिदं सर्वं पितामह यथाश्रुतिः ॥ १३.५०.८ ॥
O Großvater, mir, der ich unablässig darüber nachdenke, erscheint dies sehr tiefgründig. Wie in der Śruti gehört, ist all dies zweifellos.
13.50.9
यदैतद्यादृशं चैतद्यथा चैतत्प्रवर्तितम् ।
निखिलेन महाप्राज्ञ भवानेतद्ब्रवीतु मे ॥ १३.५०.९ ॥
Wie beschaffen ist dies und wie wurde es eingeführt? O Großweiser, möge Ihr es mir vollständig erklären.
13.50.10
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अष्टावक्रस्य संवादं दिशया सह भारत ॥ १३.५०.१० ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog des Aṣṭāvakra, o Bhārata, zusammen mit jener Richtung.
13.50.11
निर्विष्टुकामस्तु पुरा अष्टावक्रो महातपाः ।
ऋषेरथ वदान्यस्य वव्रे कन्यां महात्मनः ॥ १३.५०.११ ॥
Einst wählte Aṣṭāvakra, der große Asket, der heiraten wollte, die Tochter des freigebigen, hochherzigen Weisen.
13.50.12
सुप्रभां नाम वै नाम्ना रूपेणाप्रतिमां भुवि ।
गुणप्रभावशीलेन चारित्रेण च शोभनाम् ॥ १३.५०.१२ ॥
Eine Jungfrau namens Suprabhā, unvergleichlich an Schönheit auf Erden, auch schön durch Tugend, Macht, Charakter und Verhalten.
13.50.13
सा तस्यर्षेर्मनो दृष्टा जहार शुभलोचना ।
वनराजी यथा चित्रा वसन्ते कुसुमाञचिता ॥ १३.५०.१३ ॥
Als sie den Weisen sah, raubte die Schöngeäugige ihm den Sinn, wie eine bunte Reihe von Waldbäumen, mit Blüten geschmückt, im Frühling bezaubert.
13.50.14
ऋषिस्तमाह देया मे सुता तुभ्यं हि तच्छृणु ॥ १३.५०.१४ ॥
Der Weise sprach zu ihm: 'Meine Tochter kann dir gegeben werden; höre dies.'
13.50.15
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ह्यप्रवासी प्रियंवदः ।
सुरूपः सम्मतो वीरः शीलवान्भोगभुक्छुचिः ॥ १३.५०.१५ ॥
Wer keine anderen Frauen begehrt, weise ist, nicht in die Fremde reist, süß spricht, schön, geachtet, tapfer, von gutem Charakter, die Freuden genießt und rein ist.
13.50.16
दारानुमतयज्ञश्च सुनक्षत्रामथोद्वेहेत् ।
सभृत्यः स्वजनोपेत इह प्रेत्य च मोदते ॥ १३.५०.१६ ॥
Wer mit Zustimmung seiner Gattin opfert und unter einem günstigen Sternbild heiratet, freut sich hier und im Jenseits, umgeben von Dienern und Verwandten.
13.50.17
गच्छ तावद्दिशं पुण्यामुत्तरां द्रक्ष्यसे ततः ॥ १३.५०.१७ ॥
Geh nun in jene heilige nördliche Richtung; von dort wirst du sehen.
13.50.18
किं द्रष्टव्यं मया तत्र वक्तुमर्हति मे भवान् ।
तथेदानीं मयो कार्यं यथा वक्ष्यति मां भवान् ॥ १३.५०.१८ ॥
Was soll ich dort sehen? Bitte sag es mir. Und jetzt muss ich tun, was du mir sagst.
13.50.19
धनदं समतिक्रम्य हिमवन्तं च पर्वतम् ।
रुद्रस्यायतनं दृष्ट्वा सिद्धचारणसेवितम् ॥ १३.५०.१९ ॥
Nachdem wir Kubera, den Spender des Reichtums, und auch den Berg Himālaya hinter uns gelassen hatten und die von Siddhas und Cāraṇas umsorgte Wohnstätte Rudras gesehen hatten.
13.50.20
संहृष्टैः पार्षदैर्जुष्टं नृत्यद्भिर्विविधाननैः ।
दिव्याङ्गरागैः पैशाचैरन्यैर्नानाविधैः प्रभोः ॥ १३.५०.२० ॥
Von den erfreuten Gefolgsleuten des Herrn umsorgt, erfüllt von tanzenden Wesen mit vielen Gesichtern, Piśācas, mit göttlicher Körperbemalung geschmückt, und anderen vielerlei Arten.
13.50.21
पाणितालसुतालैश्च शम्पातालैः समैस्तथा ।
सम्प्रहृष्टैः प्रनृत्यद्भिः शर्वस्तत्र निषेव्यते ॥ १३.५०.२१ ॥
Dort wird Śarva von jenen gedient, die, hoch erfreut und tanzend, mit Händeklatschen, feinen Takten, den Śampā-Takten und gleichen Maßen den Rhythmus halten.
13.50.22
इष्टं किल गिरौ स्थानं तद्दिव्यमिति शुश्रुम ।
नित्यं सन्निहितो देवस्तथा ते पार्षदाः स्मृताः ॥ १३.५०.२२ ॥
Wir haben gehört, dass auf dem Berg jener Ort lieb und göttlich ist. Dort ist der Gott stets gegenwärtig, und seiner Gefolgsleute wird gedacht.
13.50.23
तत्र देव्या तपस्तप्तं सङ्करार्थं सुदुश्चरम् ।
अतस्तदिष्टं देवस्य तथोमाया इति श्रुतिः ॥ १३.५०.२३ ॥
Dort vollzog die Göttin um Śaṅkaras willen eine sehr schwere Askese. Darum ist jener Ort dem Gott lieb und ebenso Umā, so lehrt die Überlieferung.
13.50.24
पूर्वे तत्र महापार्श्वे देवस्योत्तरतस्तथा ।
ऋतवः कालरात्रिश्च ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.५०.२४ ॥
Dort, an der großen Flanke des Gottes, im Osten und ebenso im Norden, sind die Jahreszeiten und Kālarātri, sowohl die Göttlichen als auch die Menschlichen.
13.50.25
देवं चोपासते सर्वे रूपिणः किल तत्र ह ।
तदतिक्रम्य भवनं त्वया यातव्यमेव हि ॥ १३.५०.२५ ॥
Dort verehren alle verkörperten Wesen jenen Gott. Nachdem du jene Wohnstatt hinter dir gelassen hast, musst du gewiss weiterziehen.
13.50.26
ततो नीलं वनोद्देशं द्रक्ष्यसे मेघसन्निभम् ।
रमणीयं मनोग्राहि तत्र वै द्रक्ष्यसे स्त्रियम् ॥ १३.५०.२६ ॥
Dann wirst du ein dunkelblaues Waldgebiet sehen, gleich einer Wolke. Dort wirst du gewiss eine liebliche Frau erblicken, die das Herz gefangen nimmt.
13.50.27
तपस्विनीं महाभागां वृद्धां दीक्षामनुष्ठिताम् ।
द्रष्टव्या सा त्वया तत्र सम्पूज्या चैव यत्नतः ॥ १३.५०.२७ ॥
Dort sollst du eine asketische Frau sehen, sehr gesegnet, betagt, die ein Weihegelübde einhält. Du sollst sie mit Sorgfalt ehren.
13.50.28
तां दृष्ट्वा विनिवृत्तस्त्वं ततः पाणिं ग्रहीष्यसि ।
यद्येष समयः सर्वः साध्यतां तत्र गम्यताम् ॥ १३.५०.२८ ॥
Wenn du sie gesehen und umgekehrt bist, dann wirst du ihre Hand ergreifen. Ist dies die ganze Abmachung, so möge sie erfüllt werden; geh dorthin.
13.50.29
तथाऽस्तु साधयिष्यामि तत्र यास्याम्यसंशयम् ।
यत्र त्वं वदसे साधो भवान्भवतु सत्यवाक् ॥ १३.५०.२९ ॥
So sei es; ich werde es vollbringen und ohne Zweifel an den Ort gehen, von dem du sprichst, o Edler. Mögest du ein Wahrredner sein.
13.50.30
ततोऽगच्छत्स भगवानुत्तरामुत्तरां दिशम् ।
हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १३.५०.३० ॥
Da zog jener Ehrwürdige immer weiter nach Norden, zum Himavat, dem besten der Berge, den Siddhas und Cāraṇas dienen.
13.50.31
स गत्वा द्विजशार्दूलो हिमवन्तं महागिरिम् ।
अभ्यगच्छन्नदीं पुण्यां बाहुदां पुण्यदायिनीम् ॥ १३.५०.३१ ॥
Nachdem er den großen Berg Himavat erreicht hatte, näherte sich jener Tiger unter den Zweimalgeborenen dem heiligen Fluss Bāhudā, der Verdienst verleiht.
13.50.32
अशोके विमले तीर्थे स्नात्वा वै तर्प्य देवताः ।
तत्र वासाय शयने कौशे सुखमुवास ह ॥ १३.५०.३२ ॥
Nachdem er im makellosen heiligen Furt namens Aśoka gebadet und den Göttern Spenden dargebracht hatte, wohnte er dort bequem auf einem Lager aus Kuśa-Gras.
13.50.33
ततो रात्र्यां व्यतीतायां प्रातरुत्थाय स द्विजः ।
स्नात्वा प्रादुश्चकाराग्निं हुत्वा चैवं विधानतः ॥ १३.५०.३३ ॥
Als dann die Nacht vergangen war, erhob sich jener Zweimalgeborene am Morgen, badete, entzündete das Feuer nach der Vorschrift und brachte Opfer dar.
13.50.34
रुद्राणीकूपमासाद्य ह्रदे तत्र समाश्वसत् ।
विश्रान्तश्च समुत्थाय कैलासमभितो ययौ ॥ १३.५०.३४ ॥
Nachdem er den Brunnen der Rudrāṇī erreicht hatte, fand er dort am See Trost; nach der Rast erhob er sich und ging in Richtung Kailāsa.
13.50.35
सोऽपश्यत्काञ्चनद्वारं दीप्यमानमिव श्रिया ।
मन्दाकिनीं च नलिनीं धनदस्य महात्मनः ॥ १३.५०.३५ ॥
Er sah das goldene Tor, das gleichsam von eigenem Glanz leuchtete, sowie die Mandākinī und den Lotusteich des hochherzigen Dhanada (Kubera).
13.50.36
अथ ते राक्षसाः सर्वे येऽभिरक्षन्ति पद्मिनीम् ।
प्रत्युत्थिता भगवन्तं माणिभद्रपुरोगमाः ॥ १३.५०.३६ ॥
Da erhoben sich alle Rākṣasas, die den Lotusteich hüten, und gingen, von Māṇibhadra angeführt, dem Ehrwürdigen entgegen.
13.50.37
स तान्प्रत्यर्चयामास राक्षसान्भीमविक्रमान् ।
निवेदयत मां क्षिप्रं धनदायेति चाब्रवीत् ॥ १३.५०.३७ ॥
Er erwiderte den Gruß jener rākṣasas von schrecklicher Tapferkeit und sprach: "Meldet mir schnell, dass der Reichtumsspender gekommen ist."
13.50.38
ते राक्षसास्तथा राजन्भगवन्तमथाब्रुवन् ।
असौ वैश्रवणो राजा स्वयमायाति तेऽन्तिकम् ॥ १३.५०.३८ ॥
O König, da sprachen jene rākṣasas zu dem Ehrwürdigen: "Jener König Vaiśravaṇa selbst kommt zu dir."
13.50.39
विदितो भगवानस्य कार्यमागमनस्य यत् ।
पश्यैनं त्वं महाभागं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ १३.५०.३९ ॥
Ehrwürdiger, der Zweck seines Kommens ist dir bekannt. Schau diesen Hochbegünstigten, der wie von Glanz entflammt leuchtet.
13.50.40
ततो वैश्रवणोऽभ्येत्य अष्टावक्रमनिन्दितम् ।
विधिवत्कुशलं पृष्ट्वा ततो ब्रह्मर्षिमब्रवीत् ॥ १३.५०.४० ॥
Dann trat Vaiśravaṇa heran, erkundigte sich nach dem Wohlergehen des makellosen Aṣṭāvakra gemäß der Vorschrift und sprach dann zu dem Brahmarṣi.
13.50.41
सुखं प्राप्तो भवान्कच्चित्किंवा मत्तश्चिकीर्षति ।
ब्रूहि सर्वं करिष्यामि यन्मां वक्ष्यसि वै द्विज ॥ १३.५०.४१ ॥
"O Zweimalgeborener, bist du wohlbehalten angekommen? Oder wünschst du etwas von mir getan? Sprich, und ich werde alles tun, was du sagst."
13.50.42
भवनं प्रविश त्वं मे यथाकामं द्विजोत्तम ।
सत्कृतः कृतकार्यश्च भवान्यास्यत्यविघ्नतः ॥ १३.५०.४२ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, tritt nach Belieben in meine Wohnung ein. Geehrt und mit vollbrachtem Anliegen wirst du ungehindert weiterziehen.
13.50.43
प्राविशद्भवनं स्वं वै गृहीत्वा तं द्विजोत्तमम् ।
आसनं स्वं ददौ चैव पाद्यमर्घ्यं तथैव च ॥ १३.५०.४३ ॥
Er nahm jenen Besten der Zweimalgeborenen mit, trat in sein eigenes Haus ein, bot ihm seinen eigenen Sitz an und reichte ebenso Wasser für die Füße und den Arghya.
13.50.44
अथोपविष्टयोस्तत्र माणिभद्रपुरोगमाः ।
निषेदुस्तत्र कौबेरा यक्षगन्धर्वकिन्नराः ॥ १३.५०.४४ ॥
Als die beiden dort saßen, nahmen auch Kuberas Gefolge, angeführt von Maṇibhadra — Yakṣas, Gandharvas und Kinnaras — dort Platz.
13.50.45
ततस्तेषां निषण्णानां धनदो वाक्यमब्रवीत् ।
भवच्छन्दं समाज्ञाय नृत्येरन्नप्सरोगणाः ॥ १३.५०.४५ ॥
Da sprach Dhanada (Kubera) zu den Sitzenden: »Da ich euren Wunsch kenne, mögen die Scharen der Apsarasen tanzen.«
13.50.46
आतिथ्यं परमं कार्यं शुश्रूषा भवतस्तथा ।
संवर्ततामित्युवाच मुनिर्मधुरया गिरा ॥ १३.५०.४६ ॥
»Die höchste Gastfreundschaft soll geübt werden, und ebenso eure Bedienung«, sprach der Weise mit süßer Stimme.
13.50.47
यथोर्वरा मिश्रकेशी रम्भा चैवोर्वशी तथा ।
अलम्बुसा घृताची च चित्रा चित्राङ्गदारुचिः ॥ १३.५०.४७ ॥
Wie Urvarā, Miśrakeśī, Rambhā und Urvaśī sowie Alambusā, Ghṛtācī, Citrā und Citrāṅgadāruci.
13.50.48
मनोहरा सुकेशी च सुमुखी हासिनी प्रभा ।
विद्युता प्रशमी दान्ता विद्योता रतिरेव च ॥ १३.५०.४८ ॥
Manoharā, Sukeśī, Sumukhī, Hāsinī, Prabhā, Vidyutā, Praśamī, Dāntā, Vidyotā und auch Rati.
13.50.49
एताश्चान्याश्च वै बह्व्यः प्रनृत्ताप्सरसः शुभाः ।
अवादयंश्च गन्धर्वा वाद्यानि विविधानि च ॥ १३.५०.४९ ॥
Diese und viele andere schöne Apsarasen tanzten, und die Gandharvas spielten verschiedene Instrumente.
13.50.50
अथ प्रवृत्ते गान्धर्वे दिव्ये ऋषिरुपाविशत् ।
दिव्यं संवत्सरं तत्रारमतैष महातपाः ॥ १३.५०.५० ॥
Als dann die göttliche Gandharva-Darbietung begann, setzte sich der Weise von großer Askese, und dort erfreute er sich ein göttliches Jahr lang.
13.50.51
ततो वैश्रवणो राजा भगवन्तमुवाच ह ।
साग्रः संवत्सरो यातो विप्रेह तव पश्यतः ॥ १३.५०.५१ ॥
Da sprach König Vaiśravaṇa zu dem Verehrungswürdigen: 'O Brahmane, ein volles Jahr ist hier vergangen, während du zusahst.'
13.50.52
हार्योऽयं विषयो ब्रह्मन्गान्धर्वो नाम नामतः ।
छन्दतो वर्ततां विप्र यथा वदति वा भवान् ॥ १३.५०.५२ ॥
O Brahmane, dieses entzückende Reich heißt Gāndharva. O Brahmane, möge es nach deinem Willen fortbestehen, wie du sagst.
13.50.53
अतिथिः पूजनीयस्त्वमिदं च भवतो गृहम् ।
सर्वमाज्ञाप्यतामाशु परवन्तो वयं त्वयि ॥ १३.५०.५३ ॥
Du bist ein Gast, der Verehrung verdient, und dieses Haus ist dein. Befiehl alles schnell; wir sind dir untergeben.
13.50.54
अथ वैश्रवणं प्रीतो भगवान्प्रत्यभाषत ।
अर्चितोस्मि यथान्यायं गमिष्यामि धनेश्वर ॥ १३.५०.५४ ॥
Da antwortete der erfreute Verehrungswürdige Vaiśravaṇa: 'Du hast mich gebührend geehrt; o Herr des Reichtums, ich werde nun aufbrechen.'
13.50.55
प्रीतोस्मि सदृशं चैव तव सर्वं धनाधिप ।
तव प्रसादाद्भगवन्महर्षेश्च महात्मनः।
नियोगादद्य यास्यामि वृद्दिमानृद्धिमान्भव ॥ १३.५०.५५ ॥
Ich bin erfreut; all dies ziemt dir, Herr des Reichtums. Durch die Gnade des gesegneten großen Weisen, des Großherzigen, werde ich heute auf seinen Befehl gehen. Sei wohlhabend und reich an Gütern.
13.50.56
अथ निष्क्रम्य भगवान्प्रययावुत्तरामुखः ।
कैलासे सङ्करावासमभिवीक्ष्य प्रणम्य च ॥ १३.५०.५६ ॥
Dann ging der Gesegnete hinaus und zog nach Norden, nachdem er die Wohnstatt Śaṅkaras auf dem Kailāsa betrachtet und sich verneigt hatte.
13.50.57
गौरीशं शङ्करं दान्तं शरणागतवत्सलम् ।
गङ्गाधरं गोपतिनं गणावृतमकल्पषम् ॥ १३.५०.५७ ॥
Śaṅkara, Herr der Gaurī, selbstbeherrscht, gütig zu denen, die Zuflucht suchen, Träger der Gaṅgā, Herr der Kühe, von seinen Gaṇas umgeben, makellos.
13.50.58
कैलासं मन्दरं हैमं सर्वाननुचचार ह ।
तानतीत्य महाशैलान्कैरातं स्थानमुत्तमम् ॥ १३.५०.५८ ॥
Er umkreiste den Kailāsa, den Mandara und den goldenen Berg, sie alle; nachdem er jene großen Berge hinter sich gelassen hatte, erreichte er den vortrefflichen Ort der Kirātas.
13.50.59
प्रदक्षिणं तथा चक्रे प्रयतः शिरसा नतः ।
धरणीमवतीर्याथ पूतात्माऽसौ तदाऽभकवत् ॥ १३.५०.५९ ॥
Ebenso umkreiste er sie rituell, selbstbeherrscht, das Haupt geneigt; dann, zur Erde hinabgestiegen, wurde jener Reinseelige da wie ein Kind.
13.50.60
स तं प्रदक्षिणं कृत्वा निर्यातश्चोत्तरामुखः ।
समेन भूमिभागेन ययौ प्रीतिपुरस्कृतः ॥ १३.५०.६० ॥
Nachdem er jene Umkreisung vollzogen hatte, brach er nach Norden auf und zog über ebenen Boden, die Freude vor sich.
13.50.61
ततोऽपरं वनोद्देशं रमणीयमपश्यत ।
सर्वर्तुभिर्मूलफलैः पक्षिभिश्च समन्वितैः।
रमणीयैर्वनोद्देशैस्तत्रतत्र विभूषितम् ॥ १३.५०.६१ ॥
Dann sah er eine andere reizvolle Waldgegend, mit Wurzeln und Früchten aller Jahreszeiten und mit Vögeln reich ausgestattet, hier und dort mit lieblichen Waldgebieten geschmückt.
13.50.62
तत्राश्रमपदं दिव्यं ददर्श भगवानथ ॥ १३.५०.६२ ॥
Dort erblickte der Erhabene einen göttlichen Einsiedlerort.
13.50.63
शैलांश्च विविधाकारान्काञ्चनान्रत्नभूषितान् ।
मणिभूमौ निविष्टाश्च पुष्करिण्यस्तथैव च ॥ १३.५०.६३ ॥
Er sah Berge verschiedener Gestalt, golden und mit Juwelen geschmückt, und Lotusteiche auf einem Boden aus Edelsteinen.
13.50.64
अन्यान्यपि सुरम्याणि ददर्श सुबहून्यथ ।
भृशं तस्य मनो रमे महर्षेर्भावितात्मनः ॥ १३.५०.६४ ॥
Dann sah er noch viele andere überaus reizvolle Dinge, und der Geist jenes großen Weisen, dessen Selbst geläutert war, freute sich sehr.
13.50.65
स तत्र काञ्चनं दिव्यं सर्वरत्नमयं गृहम् ।
ददर्शाद्भुतसङ्काशं धनदस्य गृहाद्वरम् ॥ १३.५०.६५ ॥
Dort sah er ein göttliches Haus aus Gold, ganz aus Edelsteinen gefertigt, einem Wunder gleich, herrlicher noch als das Haus des Dhanada (Kubera).
13.50.66
महान्तो यत्र विविधा मणिकाञ्चनपर्वताः ।
विमानानि च रम्याणि रत्नानि विविधानि च ॥ १३.५०.६६ ॥
Dort gab es gewaltige und vielfältige Berge aus Edelsteinen und Gold, liebliche himmlische Paläste und Juwelen vielerlei Art.
13.50.67
मन्दारपुष्पैः सङ्कीर्णां तथा मन्दाकिनीं नदीम् ।
स्वयम्प्रभाश्च मणयो वज्रैर्भूमिश्च भूषिता ॥ १३.५०.६७ ॥
Der Fluss Mandākinī, übersät mit Mandāra-Blüten, selbstleuchtende Juwelen und die mit Diamanten geschmückte Erde.
13.50.68
नानाविधैश्च भवनैर्विचित्रमणितोरणैः ।
मुक्ताजालविनिक्षिप्तैर्मणिरत्नविभूषितैः ॥ १३.५०.६८ ॥
Mit Wohnhäusern vieler Art, Torbögen aus vielfältigen Juwelen, mit Perlennetzen behängt und mit Edelsteinen und Kleinodien geschmückt.
13.50.69
मनोद्दष्टिहरै रम्यैः सर्वतः संवृतं शुभैः ।
ऋषिभिश्चावृतं तत्र आश्रमं तं मनोहरम् ॥ १३.५०.६९ ॥
Diese reizende Einsiedelei, erfreulich für Geist und Auge, ringsum umschlossen von lieblichen, verheißungsvollen Dingen, und dort von Weisen umgeben.
13.50.70
ततस्तस्याभवच्चिन्ता कुत्र वासो भवेदिति ।
अथ द्वारं समभितो गत्वा स्थित्वा ततोऽब्रवीत् ॥ १३.५०.७० ॥
Da kam ihm der Gedanke: »Wo wird meine Wohnung sein?« Dann ging er zum Tor, blieb dort stehen und sprach.
13.50.71
अतिथिं समनुप्राप्तमभिजानन्तु येऽत्र वै ॥ १३.५०.७१ ॥
Mögen die hier Anwesenden den angekommenen Gast erkennen.
13.50.72
अथ कन्याः परिवृता गृहात्तस्माद्विनिर्गताः ।
नानारूपाः सप्त विभो कन्याः सर्वा मनोहराः ॥ १३.५०.७२ ॥
Dann kamen aus diesem Haus umringte Jungfrauen heraus: sieben Jungfrauen von verschiedener Gestalt, o Mächtiger, alle reizend.
13.50.73
यांयामपश्यत्कन्यां वै सासा तस्य मनोऽहरत् ।
न च शक्तो वारयितुं मनोऽस्याथावसीदति।
ततो धृतिः समुत्पन्ना तस्य विप्रस्य धीमतः ॥ १३.५०.७३ ॥
Welche Jungfrau er auch ansah, sie raubte ihm den Geist. Unfähig, seinen Geist zu zügeln, sank er; da erwachte Standhaftigkeit in jenem weisen Brahmanen.
13.50.74
अथ तं प्रमदाः प्राहुर्भगवान्प्रविशत्विति ।
स च तासां सुरुपेण तस्यैव भवनस्य च।
कौतूहलं समाविष्टः प्रविवेश गृहं द्विजः ॥ १३.५०.७४ ॥
Da sagten die Frauen zu ihm: „Ehrwürdiger, er möge eintreten.“ Und der Zweimalgeborene, von Neugier auf ihre Schönheit und auf jenes Haus erfüllt, trat in das Haus ein.
13.50.75
तत्रापश्यज्जरायुक्तामरजोम्बरधारिणीम् ।
वृद्धां पर्यङ्कमासीनां सर्वाभरणभूषिताम् ॥ १३.५०.७५ ॥
Dort sah er eine Alte, von Alter gezeichnet, in makellose Gewänder gekleidet, auf einem Lager sitzend und mit allen Schmuckstücken geschmückt.
13.50.76
स्वस्तीति तेन चैवोक्ता सा स्त्री प्रत्यवदत्तदा ।
प्रत्युत्थाय च तं विप्रमास्यतामित्युवाच ह ॥ १३.५०.७६ ॥
Als er sie mit „Svasti“ grüßte, antwortete die Frau. Sich erhebend sprach sie zu dem Brahmanen: „Setzt Euch.“
13.50.77
सर्वाः स्वानालयान्यान्तु एका मामुपतिष्ठतु ।
प्रज्ञाता या प्रशान्ता या शेषा गच्छन्तु च्छन्दतः ॥ १३.५०.७७ ॥
„Mögen alle in ihre eigenen Wohnungen gehen; nur eine diene mir. Die Weise und Gelassene bleibe; die übrigen mögen nach Belieben gehen.“
13.50.78
ततः प्रदक्षिणीकृत्य कन्यास्तास्तमृषिं तदा ।
निश्चक्रमुर्गृहात्तस्मात्सा वृद्धाऽथ व्यतिष्ठतः।
तया सम्पूजितस्तत्र शयने चापि निर्मले ॥ १३.५०.७८ ॥
Da umkreisten die Jungfrauen jenen Weisen rechtsherum und verließen in diesem Augenblick das Haus; nur die alte Frau blieb zurück. Von ihr dort geehrt, legte sich der Weise auf das makellose Lager.
13.50.79
अथ तां संविशन्प्राह शयने भास्वरे तदा ।
त्वयाऽपि सुप्यतां भद्रे रजनी ह्यतिवर्तते ॥ १३.५०.७९ ॥
Als sie sich auf das leuchtende Lager legte, sprach der Weise zu ihr: "Gute Frau, schlafe auch du; die Nacht vergeht."
13.50.80
संलापात्तेन विप्रेण तथा सा तत्र भाषिता ।
द्वितीये शयने दिव्ये संविवेश महाप्रभे ॥ १३.५०.८० ॥
Durch dieses Gespräch mit jenem Brahmanen dort so angesprochen, legte sie sich auf das zweite göttliche, überaus strahlende Lager.
13.50.81
अथ सा वेपमानाङ्गी निमित्तं शीतजं तदा ।
व्यपदिश्य महर्षेर्वै शयनं व्यवरोहत ॥ १३.५०.८१ ॥
Da stieg sie mit zitternden Gliedern unter dem Vorwand eines Frostes auf das Lager des großen Weisen.
13.50.82
स्वागतेनागतां तां तु भगवानभ्यभाषत ।
सा जुगूह भुजाभ्यां तु ऋषिं प्रीत्या नरर्षभ ॥ १३.५०.८२ ॥
Mit Willkommensgruß empfangen, sprach der Erhabene sie an; sie aber umschlang den Weisen mit beiden Armen in Zuneigung, o Stier unter den Menschen.
13.50.83
निर्विकारमृषिं चापि काष्ठकुड्योपमं तदा ।
दुखिता प्रेक्ष्य सञ्जल्पमकार्षीदृषिणा सह ॥ १३.५०.८३ ॥
Als sie den Weisen unbewegt sah, wie eine Holzwand, begann sie betrübt ein Gespräch mit dem Weisen.
13.50.84
ब्रह्मन्नकामकरोस्ति स्त्रीणां पुरुषतो धृतिः ।
कामेन मोहिता चाहं त्वां भजन्तीं भजस्व माम् ॥ १३.५०.८४ ॥
O Brahmane, bei Frauen gibt es keine Standhaftigkeit gegenüber Männern. Vom Begehren verblendet suche ich dich; nimm mich an.
13.50.85
प्रहृष्टो भव विप्रर्षे समागच्छ मया सह ।
उपगूह च भां विप्र कामार्ताऽहं भृशं त्वयि ॥ १३.५०.८५ ॥
Sei erfreut, o Weiser unter den Brahmanen, und vereinige dich mit mir. O Brahmane, umarme mich; vom Begehren gequält, sehne ich mich sehr nach dir.
13.50.86
एतद्वि तव धर्मात्मंस्तपसः पूज्यते फलम् ।
प्रार्थितं दर्शनादेव भजमानां भजस्व माम् ॥ १३.५०.८६ ॥
Dies, o du Rechtschaffener, wird als Frucht deiner Askese geehrt; es wurde schon beim Anblick von mir begehrt. Nimm mich an, die ich dich suche.
13.50.87
सद्म चेदं धनं सर्वं यच्चान्यदपि पश्यसि ।
प्रभुस्त्वं भव सर्वत्र मयि चैव न संशयः ॥ १३.५०.८७ ॥
Diese Wohnung, all dieser Reichtum und was du sonst siehst, ist dein. Sei überall Herr, und auch über mich; daran ist kein Zweifel.
13.50.88
सर्वान्कामान्विधास्यामि रमस्व सहितो मया ।
रमणीये वने विप्र सर्वकामफलप्रदे ॥ १३.५०.८८ ॥
Ich werde dir alle Freuden bereiten; erfreue dich mit mir, o Brahmane, in diesem reizenden Wald, der die Frucht aller Wünsche gewährt.
13.50.89
त्वद्वशाऽहं भविष्यामि रंस्यसे च मया सह ।
सर्वान्कामानुपाश्नीमो ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.५०.८९ ॥
Ich werde dir untertan sein, und du wirst dich mit mir erfreuen. Lass uns alle Freuden genießen, die göttlichen wie die menschlichen.
13.50.90
नातः परं हि नारीणां विद्यते च कदाचन ।
यथा पुरुषसंसर्गः परमेतद्धि नः फलम् ॥ १३.५०.९० ॥
Für Frauen gibt es niemals etwas Höheres als die Vereinigung mit einem Mann; dies ist unsere höchste Frucht.
13.50.91
आत्मच्छन्देन वर्तन्ते नार्यो मन्मथचोदिताः ।
न च दह्यन्ति गच्छन्त्यः सुतप्तैरपि पांसुभिः ॥ १३.५०.९१ ॥
Frauden, von Manmatha angetrieben, handeln nach eigenem Willen; auch wenn sie über glühend heißen Staub gehen, verbrennen sie nicht.
13.50.92
परदारानहं भद्रे न गच्छेयं कथञ्चन ।
दूषितं धर्मशास्त्रज्ञैः परदाराभिमर्शनम् ॥ १३.५०.९२ ॥
O edle Dame, ich würde auf keine Weise zur Frau eines anderen gehen; das Berühren der Frau eines anderen wurde von den Kennern der Dharma-Schriften verurteilt.
13.50.93
शुद्धक्षेत्रे ब्रह्महत्याप्रायश्चित्तमथोच्यते ।
पुनश्च पातकं दृष्टं विप्रक्षेत्रे विशेषतः ॥ १३.५०.९३ ॥
Für die Tötung eines Brahmanen wird die Sühne auf reinem Feld verkündet; doch die Sünde wird besonders im Feld eines Brahmanen gesehen.
13.50.94
भद्रे निर्वेष्टुकामोऽहं तत्रावकिरणं मम ।
प्रायश्चित्तं महदतो दारग्रहणपूर्वकम् ॥ १३.५०.९४ ॥
O liebe Dame, da ich von jener Sünde befreit werden will, werde ich dort meinen Samen ausgießen; daher geht diese große Sühne der Gattinnenannahme voraus.
13.50.95
बीजं न शुद्ध्यते वोढुरन्यथा कृतनिष्कृतेः ।
मातृतः पितृतः शुद्धो ज्ञेयः पुत्रो यथार्थतः ॥ १३.५०.९५ ॥
Andernfalls wird der Same des Bräutigams, der die Sühne vollzogen hat, nicht gereinigt; ein Sohn, der von mütterlicher und väterlicher Seite rein ist, ist wahrhaft als rein zu erkennen.
13.50.96
विषयेष्वनभिज्ञोऽहं धर्मार्थं किल सन्ततिः ।
एवं लोकान्गमिष्यामि पुत्रैरिति न संशयः ॥ १३.५०.९६ ॥
Ich bin unkundig der Lüste der Welt; gewiss dient die Nachkommenschaft dem Dharma. So werde ich durch Söhne die Welten erreichen – daran besteht kein Zweifel.
13.50.97
भद्रे धर्मं विजानीहि ज्ञात्वा चोपरमस्व ह ॥ १३.५०.९७ ॥
O gute Frau, erkenne den Dharma; und hast du ihn erkannt, so halte inne.
13.50.98
नानिलोऽग्निर्न वरुणो न चान्ये त्रिदशा द्विज ।
प्रियाः स्त्रीणां यथा कामो रतिशीला हि योषितः ॥ १३.५०.९८ ॥
O Zweimalgeborener, weder der Wind noch das Feuer, noch Varuṇa, noch die anderen Götter sind den Frauen so lieb wie das Verlangen; denn die Frauen haben eine liebesfreudige Natur.
13.50.99
सहस्रे किल नारीणां प्राप्येतैका कदाचन ।
तथा शतसहस्रेषु यदि काचित्पतिव्रता ॥ १३.५०.९९ ॥
Unter tausend Frauen findet sich vielleicht eine einzige; und ebenso, unter hunderttausenden, wenn eine ihrem Gatten treu ist.
13.50.100
नैता जानन्ति पितरं न कुलं न च मातरम् ।
न भ्रातॄन्न च भर्तारं न च पुत्रान्न देवरान् ॥ १३.५०.१०० ॥
Sie kennen weder den Vater, noch die Sippe, noch die Mutter; weder die Brüder, noch den Gatten, noch die Söhne, noch die Schwäger.
13.50.101
लीलायन्त्यः कुलं घ्नन्ति कूलानीव सरिद्वराः ।
दोषान्सर्वाश्च मत्वाऽऽशु प्रजापतिरभाषत ॥ १३.५०.१०१ ॥
Wie die besten Flüsse ihre Ufer brechen, so zerstören sie spielerisch die Sippe; nachdem Prajāpati alle diese Fehler erwogen hatte, sprach er sogleich so.
13.50.102
ततः स ऋषिरेकाग्रस्तां स्त्रियं प्रत्यभाषत ।
आस्यतांरुचितश्छन्दः किञ्च कार्यं ब्रवीहि मे ॥ १३.५०.१०२ ॥
Da sprach jener Weise, gesammelt, zu der Frau: "Setz dich, wie du willst. Und sag mir, welche Aufgabe du von mir hast."
13.50.103
सा स्त्री प्रोवाच भगवन्द्रक्ष्यसे देशकालतः ।
वस तावन्महाभाग कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १३.५०.१०३ ॥
Die Frau sprach: "Ehrwürdiger, du wirst nach Ort und Zeit sehen. O Glückseliger, bleib vorerst hier; du wirst dein Ziel erreicht haben."
13.50.104
ब्रह्मर्षिस्तामथोवाच स तथेति युधिष्ठिर ।
वत्स्येऽहं यावदुत्साहो भवत्या नात्र संशयः ॥ १३.५०.१०४ ॥
Da sprach jener Brahmarṣi zu ihr: "So sei es. O Yudhiṣṭhira, ich werde bleiben, solange dein Eifer währt; daran besteht kein Zweifel."
13.50.105
अथर्षिरभिसम्प्रेक्ष्य स्त्रियं तां जरयाऽर्दिताम् ।
चिन्तां परमिकां भेजे सन्तप्त इव चाभवत् ॥ १३.५०.१०५ ॥
Da betrachtete der Weise jene vom Alter gequälte Frau genau und verfiel in größte Sorge; er wurde wie betrübt.
13.50.106
यद्यदङ्गं हि सोऽपश्यत्तस्या विप्रर्षभस्तदा ।
नारमत्तत्रतत्रास्य दृष्टी रूपविरागिता ॥ १३.५०.१०६ ॥
Welches Glied an ihr der Vorzüglichste der Brahmanen auch betrachtete, dort fand sein Blick keine Freude; er wandte sich von ihrer Gestalt ab.
13.50.107
देवतेयं गृहस्यास्य शापात्किंनु विरूपिता ।
अस्याश्च कारणं वेत्तुं न युक्तं सहसा भया ॥ १३.५०.१०७ ॥
"Dies ist die Göttin dieses Hauses; durch welchen Fluch wurde sie entstellt? Es ziemt sich nicht, aus Furcht vorschnell ihre Ursache zu erforschen."
13.50.108
इति चिन्ताविषक्तस्य तमर्थं ज्ञातुमिच्छतः ।
व्यगमद्रात्रिशेषः स मनसा व्याकुलेन तु ॥ १३.५०.१०८ ॥
So, in Gedanken versunken und begierig, jene Sache zu erfahren, verging ihm der Rest der Nacht, mit beunruhigtem Geist.
13.50.109
अथ सा स्त्री तथोवाच भगवन्पश्य वै रवेः ।
रूपं सन्ध्याभ्रसंरक्तं किमुपस्थाप्यतां तव ॥ १३.५०.१०९ ॥
Da sprach jene Frau: 'Ehrwürdiger, sieh, die Gestalt der Sonne ist von den Abendwolken gerötet; was soll dir dargebracht werden?'
13.50.110
स उवाच ततस्तां स्त्रीं स्नानोदकमिहानय ।
उपासिष्ये ततः सन्ध्यां वाग्यतो नियतेन्द्रियः ॥ १३.५०.११० ॥
Da sprach er zu jener Frau: 'Bring hier das Badewasser; dann werde ich, mit gezügelter Rede und beherrschten Sinnen, die Abendverehrung vollziehen.'