Mahābhārata · Adhyāya 13.50
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.50.1
यदिदं सहधर्मेति प्रोच्यते भरतर्षभ ।
पाणिग्रहणकाले तु स्त्रीणामेतत्कथं स्मृतम् ॥ १३.५०.१ ॥
Ó touro dos Bharatas, como se estabelece para as mulheres, no momento da tomada da mão, aquilo que é chamado de «dever compartilhado» (sahadharma)?
13.50.2
आर्ष एष भवेद्धर्मः प्राजापत्योऽथवाऽसुरः ।
यदेतत्सहधर्मेति पूर्वमुक्तं महर्षिभिः ॥ १३.५०.२ ॥
Esta regra do «dever compartilhado», proclamada outrora pelos grandes sábios, pode ser uma norma ārṣa, prājāpatya ou āsura.
13.50.3
सन्देहः सुमहानेष विरुद्ध इति मे मतिः ।
इह यः सहधर्मो वै प्रेत्यायं विहितः क्वनु ॥ १३.५०.३ ॥
Esta é uma grande dúvida; a meu ver é contraditória. Onde, então, vale após a morte o dever compartilhado aqui prescrito?
13.50.4
स्वर्गो मृतानां भवति सहधर्मः पितामह ।
पूर्वमेकस्तु म्रियकस्तिष्ठते वद ॥ १३.५०.४ ॥
Avô, o dever compartilhado torna-se o céu para os mortos? Primeiro morre um, e outro permanece; diga-me isto.
13.50.5
नानाधर्मफलोपेता नानाकर्मनिवासिताः ।
नानानिरयनिष्ठान्ता मानुपा बहवो यदा ॥ १३.५०.५ ॥
Quando muitos seres humanos, dotados dos frutos de diversos dharmas, morando em diversas ações e terminando em diversos infernos...
13.50.6
अनृताः स्त्रिय इत्येवं सूत्रकारो व्यवस्यति ।
यदाऽनृताः स्त्रियस्तात सहधर्मः कुतः स्मृतः ॥ १३.५०.६ ॥
O autor dos aforismos determina que «as mulheres são mentirosas». Querido, quando as mulheres são mentirosas, como então se ensinou o dever compartilhado?
13.50.7
अनृताः स्त्रिय इत्येवं वेदेष्वपि हि पठ्यते ।
धर्मो यः पूर्विको दृष्ट उपचारः क्रियाविधिः ॥ १३.५०.७ ॥
Assim também se recita nos Vedas que as mulheres são mentirosas. O dharma antigo, o costume e o rito prescrito que foram vistos são assim.
13.50.8
गहरं प्रतिभात्येतन्मम चिन्तयतोऽनिशम् ।
निःसन्देहमिदं सर्वं पितामह यथाश्रुतिः ॥ १३.५०.८ ॥
Ó avô, para mim, que medito nisto incessantemente, isto parece muito profundo. Conforme ouvido na escritura, tudo isto é indubitável.
13.50.9
यदैतद्यादृशं चैतद्यथा चैतत्प्रवर्तितम् ।
निखिलेन महाप्राज्ञ भवानेतद्ब्रवीतु मे ॥ १३.५०.९ ॥
Como é isto e como foi estabelecido? Ó grande sábio, que me expliques tudo isto por completo.
13.50.10
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अष्टावक्रस्य संवादं दिशया सह भारत ॥ १३.५०.१० ॥
Aqui também se relata esta antiga história: o diálogo de Aṣṭāvakra, ó Bhārata, juntamente com aquela direção.
13.50.11
निर्विष्टुकामस्तु पुरा अष्टावक्रो महातपाः ।
ऋषेरथ वदान्यस्य वव्रे कन्यां महात्मनः ॥ १३.५०.११ ॥
Outrora Aṣṭāvakra, o grande asceta, desejando casar-se, escolheu a filha do sábio generoso de grande alma.
13.50.12
सुप्रभां नाम वै नाम्ना रूपेणाप्रतिमां भुवि ।
गुणप्रभावशीलेन चारित्रेण च शोभनाम् ॥ १३.५०.१२ ॥
Uma donzela chamada Suprabhā, incomparável em beleza na terra, bela também pelas virtudes, poder, caráter e conduta.
13.50.13
सा तस्यर्षेर्मनो दृष्टा जहार शुभलोचना ।
वनराजी यथा चित्रा वसन्ते कुसुमाञचिता ॥ १३.५०.१३ ॥
Ao ver o sábio, a de belos olhos roubou-lhe a mente, como uma fileira de árvores da floresta, colorida e adornada de flores, encanta na primavera.
13.50.14
ऋषिस्तमाह देया मे सुता तुभ्यं हि तच्छृणु ॥ १३.५०.१४ ॥
O sábio disse-lhe: 'Minha filha pode ser dada a ti; ouve isto.'
13.50.15
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ह्यप्रवासी प्रियंवदः ।
सुरूपः सम्मतो वीरः शीलवान्भोगभुक्छुचिः ॥ १३.५०.१५ ॥
Quem não se entrega a outras mulheres, é sábio, não viaja ao estrangeiro, fala com doçura, é belo, respeitado, valente, de bom caráter, desfruta dos prazeres e é puro.
13.50.16
दारानुमतयज्ञश्च सुनक्षत्रामथोद्वेहेत् ।
सभृत्यः स्वजनोपेत इह प्रेत्य च मोदते ॥ १३.५०.१६ ॥
Quem realiza sacrifícios com o consentimento da esposa e se casa sob uma constelação auspiciosa, alegra-se aqui e no além, com servos e parentes ao seu redor.
13.50.17
गच्छ तावद्दिशं पुण्यामुत्तरां द्रक्ष्यसे ततः ॥ १३.५०.१७ ॥
Vai agora para aquela sagrada direção do norte; de lá verás.
13.50.18
किं द्रष्टव्यं मया तत्र वक्तुमर्हति मे भवान् ।
तथेदानीं मयो कार्यं यथा वक्ष्यति मां भवान् ॥ १३.५०.१८ ॥
O que devo ver ali? Por favor, diz-me. E agora devo fazer o que me indicares.
13.50.19
धनदं समतिक्रम्य हिमवन्तं च पर्वतम् ।
रुद्रस्यायतनं दृष्ट्वा सिद्धचारणसेवितम् ॥ १३.५०.१९ ॥
Tendo passado além de Kubera, o doador de riquezas, e também da montanha Himālaya, e tendo visto a morada de Rudra servida por siddhas e cāraṇas.
13.50.20
संहृष्टैः पार्षदैर्जुष्टं नृत्यद्भिर्विविधाननैः ।
दिव्याङ्गरागैः पैशाचैरन्यैर्नानाविधैः प्रभोः ॥ १३.५०.२० ॥
Servido pelos alegres pārṣadas do senhor, cheio de seres dançantes de rostos variados, piśācas adornados com pinturas corporais divinas e outros de muitos tipos.
13.50.21
पाणितालसुतालैश्च शम्पातालैः समैस्तथा ।
सम्प्रहृष्टैः प्रनृत्यद्भिः शर्वस्तत्र निषेव्यते ॥ १३.५०.२१ ॥
Ali Śarva é servido por aqueles que, muito alegres e dançando, marcam o compasso com palmas, bons ritmos, os ritmos śampā e medidas iguais.
13.50.22
इष्टं किल गिरौ स्थानं तद्दिव्यमिति शुश्रुम ।
नित्यं सन्निहितो देवस्तथा ते पार्षदाः स्मृताः ॥ १३.५०.२२ ॥
Ouvimos que, na montanha, aquele lugar é querido e divino. Ali o deus está sempre presente, e seus pārṣadas são lembrados.
13.50.23
तत्र देव्या तपस्तप्तं सङ्करार्थं सुदुश्चरम् ।
अतस्तदिष्टं देवस्य तथोमाया इति श्रुतिः ॥ १३.५०.२३ ॥
Ali a deusa realizou uma austeridade muito difícil em favor de Śaṅkara. Por isso aquele lugar é querido do deus, e igualmente de Umā, diz a tradição.
13.50.24
पूर्वे तत्र महापार्श्वे देवस्योत्तरतस्तथा ।
ऋतवः कालरात्रिश्च ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.५०.२४ ॥
Ali, no grande flanco do deus, a leste e igualmente ao norte, estão as estações e Kālarātri, os divinos e os humanos.
13.50.25
देवं चोपासते सर्वे रूपिणः किल तत्र ह ।
तदतिक्रम्य भवनं त्वया यातव्यमेव हि ॥ १३.५०.२५ ॥
Ali todos os seres encarnados adoram aquele deus. Tendo passado além daquela morada, deves certamente seguir.
13.50.26
ततो नीलं वनोद्देशं द्रक्ष्यसे मेघसन्निभम् ।
रमणीयं मनोग्राहि तत्र वै द्रक्ष्यसे स्त्रियम् ॥ १३.५०.२६ ॥
Então verás uma região florestal azul-escura, semelhante a uma nuvem. Lá verás certamente uma mulher encantadora que cativa a mente.
13.50.27
तपस्विनीं महाभागां वृद्धां दीक्षामनुष्ठिताम् ।
द्रष्टव्या सा त्वया तत्र सम्पूज्या चैव यत्नतः ॥ १३.५०.२७ ॥
Ali deves ver uma mulher asceta, muito afortunada, idosa, que observa um voto de consagração. Deves honrá-la com cuidado.
13.50.28
तां दृष्ट्वा विनिवृत्तस्त्वं ततः पाणिं ग्रहीष्यसि ।
यद्येष समयः सर्वः साध्यतां तत्र गम्यताम् ॥ १३.५०.२८ ॥
Tendo-a visto e regressado, então tomarás sua mão. Se este é todo o acordo, que se cumpra; vai até lá.
13.50.29
तथाऽस्तु साधयिष्यामि तत्र यास्याम्यसंशयम् ।
यत्र त्वं वदसे साधो भवान्भवतु सत्यवाक् ॥ १३.५०.२९ ॥
Assim seja; cumprirei e, sem dúvida, irei ao lugar de que falas, bom senhor. Que sejas um homem de palavra verdadeira.
13.50.30
ततोऽगच्छत्स भगवानुत्तरामुत्तरां दिशम् ।
हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १३.५०.३० ॥
Então aquele venerável foi cada vez mais para o norte, em direção ao Himavat, o melhor dos montes, servido por siddhas e cāraṇas.
13.50.31
स गत्वा द्विजशार्दूलो हिमवन्तं महागिरिम् ।
अभ्यगच्छन्नदीं पुण्यां बाहुदां पुण्यदायिनीम् ॥ १३.५०.३१ ॥
Tendo ido à grande montanha Himavat, aquele tigre entre os duas-vezes-nascidos aproximou-se do sagrado rio Bāhudā, doador de mérito.
13.50.32
अशोके विमले तीर्थे स्नात्वा वै तर्प्य देवताः ।
तत्र वासाय शयने कौशे सुखमुवास ह ॥ १३.५०.३२ ॥
Tendo banhado-se no vau sagrado e imaculado chamado Aśoka e oferecido libações aos deuses, ali habitou confortavelmente sobre um leito de erva kuśa.
13.50.33
ततो रात्र्यां व्यतीतायां प्रातरुत्थाय स द्विजः ।
स्नात्वा प्रादुश्चकाराग्निं हुत्वा चैवं विधानतः ॥ १३.५०.३३ ॥
Então, passada a noite, aquele duas-vezes-nascido levantou-se ao amanhecer, banhou-se, acendeu o fogo segundo a regra e fez oferendas nele.
13.50.34
रुद्राणीकूपमासाद्य ह्रदे तत्र समाश्वसत् ।
विश्रान्तश्च समुत्थाय कैलासमभितो ययौ ॥ १३.५०.३४ ॥
Tendo chegado ao poço de Rudrāṇī, ali recobrou o ânimo junto ao lago; tendo descansado e se levantado, foi em direção ao Kailāsa.
13.50.35
सोऽपश्यत्काञ्चनद्वारं दीप्यमानमिव श्रिया ।
मन्दाकिनीं च नलिनीं धनदस्य महात्मनः ॥ १३.५०.३५ ॥
Viu o portão dourado, que brilhava como que com seu próprio esplendor, e o Mandākinī e o lago de lótus do magnânimo Dhanada (Kubera).
13.50.36
अथ ते राक्षसाः सर्वे येऽभिरक्षन्ति पद्मिनीम् ।
प्रत्युत्थिता भगवन्तं माणिभद्रपुरोगमाः ॥ १३.५०.३६ ॥
Então todos os rākṣasas que guardam o lago de lótus se levantaram para receber o venerável, liderados por Māṇibhadra.
13.50.37
स तान्प्रत्यर्चयामास राक्षसान्भीमविक्रमान् ।
निवेदयत मां क्षिप्रं धनदायेति चाब्रवीत् ॥ १३.५०.३७ ॥
Ele honrou em retorno aqueles rākṣasas de terrível valor e disse: "Anunciai-me depressa que o doador de riquezas chegou."
13.50.38
ते राक्षसास्तथा राजन्भगवन्तमथाब्रुवन् ।
असौ वैश्रवणो राजा स्वयमायाति तेऽन्तिकम् ॥ १३.५०.३८ ॥
Ó rei, então aqueles rākṣasas disseram ao venerável: "Esse rei Vaiśravaṇa vem ele mesmo até ti."
13.50.39
विदितो भगवानस्य कार्यमागमनस्य यत् ।
पश्यैनं त्वं महाभागं ज्वलन्तमिव तेजसा ॥ १३.५०.३९ ॥
Venerável, o propósito da sua vinda já te é conhecido. Contempla este grande afortunado, que arde como se fosse de esplendor.
13.50.40
ततो वैश्रवणोऽभ्येत्य अष्टावक्रमनिन्दितम् ।
विधिवत्कुशलं पृष्ट्वा ततो ब्रह्मर्षिमब्रवीत् ॥ १३.५०.४० ॥
Então Vaiśravaṇa aproximou-se, perguntou conforme o rito pelo bem-estar do irrepreensível Aṣṭāvakra e então falou ao brahmarṣi.
13.50.41
सुखं प्राप्तो भवान्कच्चित्किंवा मत्तश्चिकीर्षति ।
ब्रूहि सर्वं करिष्यामि यन्मां वक्ष्यसि वै द्विज ॥ १३.५०.४१ ॥
"Ó dvija, chegaste com conforto? Ou desejas que eu faça algo por ti? Diz, e farei tudo o que disseres."
13.50.42
भवनं प्रविश त्वं मे यथाकामं द्विजोत्तम ।
सत्कृतः कृतकार्यश्च भवान्यास्यत्यविघ्नतः ॥ १३.५०.४२ ॥
Ó melhor dos dvija, entra na minha morada como desejares. Honrado e com o teu propósito cumprido, partirás sem obstáculos.
13.50.43
प्राविशद्भवनं स्वं वै गृहीत्वा तं द्विजोत्तमम् ।
आसनं स्वं ददौ चैव पाद्यमर्घ्यं तथैव च ॥ १३.५०.४३ ॥
Levando consigo aquele melhor dos nascidos duas vezes, entrou em sua própria casa, ofereceu-lhe o seu próprio assento e, do mesmo modo, água para os pés e o arghya.
13.50.44
अथोपविष्टयोस्तत्र माणिभद्रपुरोगमाः ।
निषेदुस्तत्र कौबेरा यक्षगन्धर्वकिन्नराः ॥ १३.५०.४४ ॥
Então, quando os dois ali se sentaram, os servidores de Kubera, liderados por Maṇibhadra — yakṣas, gandharvas e kinnaras — também se sentaram ali.
13.50.45
ततस्तेषां निषण्णानां धनदो वाक्यमब्रवीत् ।
भवच्छन्दं समाज्ञाय नृत्येरन्नप्सरोगणाः ॥ १३.५०.४५ ॥
Então Dhanada (Kubera), dirigindo-se aos que estavam sentados, disse: «Conhecendo o vosso desejo, que as hostes de apsarases dancem.»
13.50.46
आतिथ्यं परमं कार्यं शुश्रूषा भवतस्तथा ।
संवर्ततामित्युवाच मुनिर्मधुरया गिरा ॥ १३.५०.४६ ॥
«Que a suprema hospitalidade seja oferecida, e igualmente o vosso serviço», disse o sábio com voz doce.
13.50.47
यथोर्वरा मिश्रकेशी रम्भा चैवोर्वशी तथा ।
अलम्बुसा घृताची च चित्रा चित्राङ्गदारुचिः ॥ १३.५०.४७ ॥
Como Urvarā, Miśrakeśī, Rambhā e Urvaśī, e Alambusā, Ghṛtācī, Citrā e Citrāṅgadāruci.
13.50.48
मनोहरा सुकेशी च सुमुखी हासिनी प्रभा ।
विद्युता प्रशमी दान्ता विद्योता रतिरेव च ॥ १३.५०.४८ ॥
Manoharā, Sukeśī, Sumukhī, Hāsinī, Prabhā, Vidyutā, Praśamī, Dāntā, Vidyotā e também Rati.
13.50.49
एताश्चान्याश्च वै बह्व्यः प्रनृत्ताप्सरसः शुभाः ।
अवादयंश्च गन्धर्वा वाद्यानि विविधानि च ॥ १३.५०.४९ ॥
Estas e muitas outras belas apsarases dançavam, e os gandharvas tocavam diversos instrumentos.
13.50.50
अथ प्रवृत्ते गान्धर्वे दिव्ये ऋषिरुपाविशत् ।
दिव्यं संवत्सरं तत्रारमतैष महातपाः ॥ १३.५०.५० ॥
Então, quando começou a divina apresentação dos gandharvas, o sábio de grande austeridade sentou-se, e ali se deleitou por um ano divino.
13.50.51
ततो वैश्रवणो राजा भगवन्तमुवाच ह ।
साग्रः संवत्सरो यातो विप्रेह तव पश्यतः ॥ १३.५०.५१ ॥
Então o rei Vaiśravaṇa disse ao venerável: 'Ó brâmane, um ano inteiro se passou aqui enquanto você observava.'
13.50.52
हार्योऽयं विषयो ब्रह्मन्गान्धर्वो नाम नामतः ।
छन्दतो वर्ततां विप्र यथा वदति वा भवान् ॥ १३.५०.५२ ॥
Ó brâmane, este encantador domínio chama-se Gāndharva. Ó brâmane, que continue conforme a tua vontade, como dizes.
13.50.53
अतिथिः पूजनीयस्त्वमिदं च भवतो गृहम् ।
सर्वमाज्ञाप्यतामाशु परवन्तो वयं त्वयि ॥ १३.५०.५३ ॥
Você é um hóspede digno de honra, e esta casa é sua. Ordene tudo rapidamente; nós dependemos de você.
13.50.54
अथ वैश्रवणं प्रीतो भगवान्प्रत्यभाषत ।
अर्चितोस्मि यथान्यायं गमिष्यामि धनेश्वर ॥ १३.५०.५४ ॥
Então o venerável, satisfeito, respondeu a Vaiśravaṇa: 'Você me honrou como convém; ó senhor da riqueza, agora eu partirei.'
13.50.55
प्रीतोस्मि सदृशं चैव तव सर्वं धनाधिप ।
तव प्रसादाद्भगवन्महर्षेश्च महात्मनः।
नियोगादद्य यास्यामि वृद्दिमानृद्धिमान्भव ॥ १३.५०.५५ ॥
Estou satisfeito; tudo isto te convém, senhor das riquezas. Pela graça do bem-aventurado grande sábio, o de alma grandiosa, partirei hoje por seu comando. Sê próspero e rico.
13.50.56
अथ निष्क्रम्य भगवान्प्रययावुत्तरामुखः ।
कैलासे सङ्करावासमभिवीक्ष्य प्रणम्य च ॥ १३.५०.५६ ॥
Então o bem-aventurado saiu e partiu voltado para o norte, tendo contemplado a morada de Śaṅkara no Kailāsa e se prostrado.
13.50.57
गौरीशं शङ्करं दान्तं शरणागतवत्सलम् ।
गङ्गाधरं गोपतिनं गणावृतमकल्पषम् ॥ १३.५०.५७ ॥
Śaṅkara, senhor de Gaurī, dominado, amoroso com os que buscam refúgio, portador do Gaṅgā, senhor do gado, cercado por seus gaṇas, sem mácula.
13.50.58
कैलासं मन्दरं हैमं सर्वाननुचचार ह ।
तानतीत्य महाशैलान्कैरातं स्थानमुत्तमम् ॥ १३.५०.५८ ॥
Ele percorreu o Kailāsa, o Mandara e a montanha dourada, todos eles; tendo passado além dessas grandes montanhas, chegou ao excelente lugar dos Kirātas.
13.50.59
प्रदक्षिणं तथा चक्रे प्रयतः शिरसा नतः ।
धरणीमवतीर्याथ पूतात्माऽसौ तदाऽभकवत् ॥ १३.५०.५९ ॥
Da mesma forma os circunavegou ritualmente, dominado, com a cabeça inclinada; então, descendo à terra, aquele de alma pura tornou-se como uma criança.
13.50.60
स तं प्रदक्षिणं कृत्वा निर्यातश्चोत्तरामुखः ।
समेन भूमिभागेन ययौ प्रीतिपुरस्कृतः ॥ १३.५०.६० ॥
Tendo feito aquela circunvolução, partiu voltado para o norte e seguiu por terreno plano, com a alegria à sua frente.
13.50.61
ततोऽपरं वनोद्देशं रमणीयमपश्यत ।
सर्वर्तुभिर्मूलफलैः पक्षिभिश्च समन्वितैः।
रमणीयैर्वनोद्देशैस्तत्रतत्र विभूषितम् ॥ १३.५०.६१ ॥
Então viu outra região de floresta encantadora, provida de raízes e frutos de todas as estações e de aves, adornada aqui e ali com belos trechos de mata.
13.50.62
तत्राश्रमपदं दिव्यं ददर्श भगवानथ ॥ १३.५०.६२ ॥
Ali o bem-aventurado viu um lugar de eremitério divino.
13.50.63
शैलांश्च विविधाकारान्काञ्चनान्रत्नभूषितान् ।
मणिभूमौ निविष्टाश्च पुष्करिण्यस्तथैव च ॥ १३.५०.६३ ॥
Viu montanhas de formas variadas, douradas e adornadas com joias, e lagos de lótus situados sobre um chão de gemas.
13.50.64
अन्यान्यपि सुरम्याणि ददर्श सुबहून्यथ ।
भृशं तस्य मनो रमे महर्षेर्भावितात्मनः ॥ १३.५०.६४ ॥
Depois viu muitas outras coisas sumamente belas, e a mente daquele grande sábio, de alma purificada, deleitou-se muito.
13.50.65
स तत्र काञ्चनं दिव्यं सर्वरत्नमयं गृहम् ।
ददर्शाद्भुतसङ्काशं धनदस्य गृहाद्वरम् ॥ १३.५०.६५ ॥
Ali viu uma morada divina de ouro, feita inteiramente de gemas, semelhante a um prodígio, superior até à morada de Dhanada (Kubera).
13.50.66
महान्तो यत्र विविधा मणिकाञ्चनपर्वताः ।
विमानानि च रम्याणि रत्नानि विविधानि च ॥ १३.५०.६६ ॥
Havia vastas e variadas montanhas de gemas e ouro, belos palácios celestes e joias de muitos tipos.
13.50.67
मन्दारपुष्पैः सङ्कीर्णां तथा मन्दाकिनीं नदीम् ।
स्वयम्प्रभाश्च मणयो वज्रैर्भूमिश्च भूषिता ॥ १३.५०.६७ ॥
O rio Mandākinī coberto de flores de mandāra, joias autoluminosas e a terra adornada com diamantes.
13.50.68
नानाविधैश्च भवनैर्विचित्रमणितोरणैः ।
मुक्ताजालविनिक्षिप्तैर्मणिरत्नविभूषितैः ॥ १३.५०.६८ ॥
Com mansões de muitos tipos, pórticos de joias variadas, pendurados com redes de pérolas e adornados com gemas e pedras preciosas.
13.50.69
मनोद्दष्टिहरै रम्यैः सर्वतः संवृतं शुभैः ।
ऋषिभिश्चावृतं तत्र आश्रमं तं मनोहरम् ॥ १३.५०.६९ ॥
Aquele encantador eremitério, deleite da mente e dos olhos, cercado por todos os lados de coisas belas e auspiciosas, e ali rodeado de sábios.
13.50.70
ततस्तस्याभवच्चिन्ता कुत्र वासो भवेदिति ।
अथ द्वारं समभितो गत्वा स्थित्वा ततोऽब्रवीत् ॥ १३.५०.७० ॥
Então ele foi tomado pela preocupação: "Onde será a minha morada?" Depois, aproximando-se do portão e ficando ali, falou.
13.50.71
अतिथिं समनुप्राप्तमभिजानन्तु येऽत्र वै ॥ १३.५०.७१ ॥
Que os que aqui estão reconheçam o hóspede que chegou.
13.50.72
अथ कन्याः परिवृता गृहात्तस्माद्विनिर्गताः ।
नानारूपाः सप्त विभो कन्याः सर्वा मनोहराः ॥ १३.५०.७२ ॥
Então saíram daquela casa donzelas cercadas: sete donzelas de formas variadas, ó poderoso, todas encantadoras.
13.50.73
यांयामपश्यत्कन्यां वै सासा तस्य मनोऽहरत् ।
न च शक्तो वारयितुं मनोऽस्याथावसीदति।
ततो धृतिः समुत्पन्ना तस्य विप्रस्य धीमतः ॥ १३.५०.७३ ॥
Qualquer donzela que ele olhava, essa lhe roubava a mente. Incapaz de conter a mente, ela afundava; então surgiu a firmeza naquele sábio brâmane.
13.50.74
अथ तं प्रमदाः प्राहुर्भगवान्प्रविशत्विति ।
स च तासां सुरुपेण तस्यैव भवनस्य च।
कौतूहलं समाविष्टः प्रविवेश गृहं द्विजः ॥ १३.५०.७४ ॥
Então as mulheres lhe disseram: «Venerável senhor, que entre». E aquele dvija, tomado de curiosidade pela beleza delas e por aquela casa, entrou na morada.
13.50.75
तत्रापश्यज्जरायुक्तामरजोम्बरधारिणीम् ।
वृद्धां पर्यङ्कमासीनां सर्वाभरणभूषिताम् ॥ १३.५०.७५ ॥
Ali viu uma velha, abatida pela idade, vestida com roupas sem mancha, sentada num leito e adornada com todas as joias.
13.50.76
स्वस्तीति तेन चैवोक्ता सा स्त्री प्रत्यवदत्तदा ।
प्रत्युत्थाय च तं विप्रमास्यतामित्युवाच ह ॥ १३.५०.७६ ॥
Quando ele a saudou com «Svasti», a mulher respondeu. Levantando-se, disse ao brâmane: «Sentai-vos».
13.50.77
सर्वाः स्वानालयान्यान्तु एका मामुपतिष्ठतु ।
प्रज्ञाता या प्रशान्ता या शेषा गच्छन्तु च्छन्दतः ॥ १३.५०.७७ ॥
«Que todas voltem às suas próprias moradas; que apenas uma me sirva. Que fique aquela que for sábia e serena; que as demais se vão à vontade».
13.50.78
ततः प्रदक्षिणीकृत्य कन्यास्तास्तमृषिं तदा ।
निश्चक्रमुर्गृहात्तस्मात्सा वृद्धाऽथ व्यतिष्ठतः।
तया सम्पूजितस्तत्र शयने चापि निर्मले ॥ १३.५०.७८ ॥
Então as donzelas, tendo circundado aquele sábio pela direita, saíram da casa naquele momento, e somente a velha ficou para trás. Honrado ali por ela, o sábio deitou-se no leito imaculado.
13.50.79
अथ तां संविशन्प्राह शयने भास्वरे तदा ।
त्वयाऽपि सुप्यतां भद्रे रजनी ह्यतिवर्तते ॥ १३.५०.७९ ॥
Então, enquanto ela se deitava naquele leito resplandecente, o sábio disse: "Boa senhora, durma você também; a noite está passando."
13.50.80
संलापात्तेन विप्रेण तथा सा तत्र भाषिता ।
द्वितीये शयने दिव्ये संविवेश महाप्रभे ॥ १३.५०.८० ॥
Ali interpelada desta maneira pela conversa com aquele brâmane, ela deitou-se no segundo leito divino, de grande esplendor.
13.50.81
अथ सा वेपमानाङ्गी निमित्तं शीतजं तदा ।
व्यपदिश्य महर्षेर्वै शयनं व्यवरोहत ॥ १३.५०.८१ ॥
Então ela, com os membros trêmulos, sob o pretexto de um calafrio, subiu ao leito do grande sábio.
13.50.82
स्वागतेनागतां तां तु भगवानभ्यभाषत ।
सा जुगूह भुजाभ्यां तु ऋषिं प्रीत्या नरर्षभ ॥ १३.५०.८२ ॥
Recebida com boas-vindas ao chegar, o bem-aventurado dirigiu-se a ela; e ela, com afeto, abraçou o sábio com ambos os braços, ó touro entre os homens.
13.50.83
निर्विकारमृषिं चापि काष्ठकुड्योपमं तदा ।
दुखिता प्रेक्ष्य सञ्जल्पमकार्षीदृषिणा सह ॥ १३.५०.८३ ॥
Vendo o sábio imóvel, como uma parede de madeira, ela, aflita, pôs-se a conversar com o sábio.
13.50.84
ब्रह्मन्नकामकरोस्ति स्त्रीणां पुरुषतो धृतिः ।
कामेन मोहिता चाहं त्वां भजन्तीं भजस्व माम् ॥ १३.५०.८४ ॥
Ó brâmane, nas mulheres não há firmeza diante dos homens. Turvada pelo desejo, busco-te; aceita-me.
13.50.85
प्रहृष्टो भव विप्रर्षे समागच्छ मया सह ।
उपगूह च भां विप्र कामार्ताऽहं भृशं त्वयि ॥ १३.५०.८५ ॥
Alegra-te, ó sábio entre os brâmanes, e une-te a mim. Ó brâmane, abraça-me; atormentada pelo desejo, anseio intensamente por ti.
13.50.86
एतद्वि तव धर्मात्मंस्तपसः पूज्यते फलम् ।
प्रार्थितं दर्शनादेव भजमानां भजस्व माम् ॥ १३.५०.८६ ॥
Isto, ó de alma justa, é honrado como fruto da tua austeridade; foi desejado já à vista de mim. Aceita-me, que te procuro.
13.50.87
सद्म चेदं धनं सर्वं यच्चान्यदपि पश्यसि ।
प्रभुस्त्वं भव सर्वत्र मयि चैव न संशयः ॥ १३.५०.८७ ॥
Esta morada, toda esta riqueza e tudo o mais que vês é teu. Sê senhor em toda parte, e também sobre mim; não há dúvida.
13.50.88
सर्वान्कामान्विधास्यामि रमस्व सहितो मया ।
रमणीये वने विप्र सर्वकामफलप्रदे ॥ १३.५०.८८ ॥
Proporcionar-te-ei todos os prazeres; diverte-te comigo, ó brâmane, nesta floresta deliciosa que concede o fruto de todos os desejos.
13.50.89
त्वद्वशाऽहं भविष्यामि रंस्यसे च मया सह ।
सर्वान्कामानुपाश्नीमो ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ १३.५०.८९ ॥
Estarei sob o teu poder, e deleitar-te-ás comigo. Desfrutemos de todos os prazeres, tanto os divinos como os humanos.
13.50.90
नातः परं हि नारीणां विद्यते च कदाचन ।
यथा पुरुषसंसर्गः परमेतद्धि नः फलम् ॥ १३.५०.९० ॥
Para as mulheres não há nada superior à união com um homem; este é o nosso fruto supremo.
13.50.91
आत्मच्छन्देन वर्तन्ते नार्यो मन्मथचोदिताः ।
न च दह्यन्ति गच्छन्त्यः सुतप्तैरपि पांसुभिः ॥ १३.५०.९१ ॥
As mulheres, impelidas por Manmatha, agem segundo a própria vontade; caminhando sobre poeira escaldante, não se queimam.
13.50.92
परदारानहं भद्रे न गच्छेयं कथञ्चन ।
दूषितं धर्मशास्त्रज्ञैः परदाराभिमर्शनम् ॥ १३.५०.९२ ॥
Ó nobre senhora, eu nunca me aproximaria de modo algum da mulher de outro; tocar a mulher alheia foi condenado pelos conhecedores das escrituras do dharma.
13.50.93
शुद्धक्षेत्रे ब्रह्महत्याप्रायश्चित्तमथोच्यते ।
पुनश्च पातकं दृष्टं विप्रक्षेत्रे विशेषतः ॥ १३.५०.९३ ॥
Para o assassinato de um brâmane, a expiação é declarada em campo puro; mas o pecado é visto especialmente no campo de um brâmane.
13.50.94
भद्रे निर्वेष्टुकामोऽहं तत्रावकिरणं मम ।
प्रायश्चित्तं महदतो दारग्रहणपूर्वकम् ॥ १३.५०.९४ ॥
Ó gentil senhora, desejando libertar-me desse pecado, derramarei ali a minha semente; por isso esta grande expiação é precedida da tomada de uma esposa.
13.50.95
बीजं न शुद्ध्यते वोढुरन्यथा कृतनिष्कृतेः ।
मातृतः पितृतः शुद्धो ज्ञेयः पुत्रो यथार्थतः ॥ १३.५०.९५ ॥
Caso contrário, a semente do noivo que realizou a expiação não se purifica; um filho puro pelo lado materno e pelo paterno deve ser reconhecido, com razão, como puro.
13.50.96
विषयेष्वनभिज्ञोऽहं धर्मार्थं किल सन्ततिः ।
एवं लोकान्गमिष्यामि पुत्रैरिति न संशयः ॥ १३.५०.९६ ॥
Sou ignorante dos prazeres do mundo; em verdade a descendência é para o dharma. Assim, por meio dos filhos alcançarei os mundos — não há dúvida.
13.50.97
भद्रे धर्मं विजानीहि ज्ञात्वा चोपरमस्व ह ॥ १३.५०.९७ ॥
Ó boa mulher, conhece o dharma; e, tendo-o conhecido, cessa.
13.50.98
नानिलोऽग्निर्न वरुणो न चान्ये त्रिदशा द्विज ।
प्रियाः स्त्रीणां यथा कामो रतिशीला हि योषितः ॥ १३.५०.९८ ॥
Ó dvija, nem o vento, nem o fogo, nem Varuṇa, nem os outros deuses são tão caros às mulheres quanto o desejo; pois as mulheres são de natureza amante do prazer.
13.50.99
सहस्रे किल नारीणां प्राप्येतैका कदाचन ।
तथा शतसहस्रेषु यदि काचित्पतिव्रता ॥ १३.५०.९९ ॥
Entre mil mulheres, talvez se encontre uma só; e assim, entre centenas de milhares, se alguma for fiel ao marido.
13.50.100
नैता जानन्ति पितरं न कुलं न च मातरम् ।
न भ्रातॄन्न च भर्तारं न च पुत्रान्न देवरान् ॥ १३.५०.१०० ॥
Não conhecem o pai, nem a família, nem a mãe; nem os irmãos, nem o marido, nem os filhos, nem os cunhados.
13.50.101
लीलायन्त्यः कुलं घ्नन्ति कूलानीव सरिद्वराः ।
दोषान्सर्वाश्च मत्वाऽऽशु प्रजापतिरभाषत ॥ १३.५०.१०१ ॥
Como os melhores dos rios rompem suas margens, assim elas, brincando, destroem a família; tendo considerado todas essas faltas, Prajāpati logo falou assim.
13.50.102
ततः स ऋषिरेकाग्रस्तां स्त्रियं प्रत्यभाषत ।
आस्यतांरुचितश्छन्दः किञ्च कार्यं ब्रवीहि मे ॥ १३.५०.१०२ ॥
Então aquele sábio, de mente concentrada, dirigiu-se à mulher: "Senta-te, como desejares. E diz-me que tarefa tens para mim."
13.50.103
सा स्त्री प्रोवाच भगवन्द्रक्ष्यसे देशकालतः ।
वस तावन्महाभाग कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १३.५०.१०३ ॥
A mulher disse: "Venerável, verás segundo o lugar e o tempo. Ó afortunado, fica por agora; terás cumprido o teu propósito."
13.50.104
ब्रह्मर्षिस्तामथोवाच स तथेति युधिष्ठिर ।
वत्स्येऽहं यावदुत्साहो भवत्या नात्र संशयः ॥ १३.५०.१०४ ॥
Então aquele brahmarṣi lhe disse: "Assim seja. Ó Yudhiṣṭhira, ficarei enquanto durar o teu ânimo; disso não há dúvida."
13.50.105
अथर्षिरभिसम्प्रेक्ष्य स्त्रियं तां जरयाऽर्दिताम् ।
चिन्तां परमिकां भेजे सन्तप्त इव चाभवत् ॥ १३.५०.१०५ ॥
Então o sábio, observando atentamente aquela mulher afligida pela velhice, caiu na maior inquietação e tornou-se como que atormentado.
13.50.106
यद्यदङ्गं हि सोऽपश्यत्तस्या विप्रर्षभस्तदा ।
नारमत्तत्रतत्रास्य दृष्टी रूपविरागिता ॥ १३.५०.१०६ ॥
Qualquer membro dela que o melhor dos brâmanes olhasse, ali o seu olhar não encontrava prazer; sua mente afastava-se da beleza dela.
13.50.107
देवतेयं गृहस्यास्य शापात्किंनु विरूपिता ।
अस्याश्च कारणं वेत्तुं न युक्तं सहसा भया ॥ १३.५०.१०७ ॥
"Esta é a deusa desta casa. Por qual maldição foi ela desfigurada? Não é próprio investigar a sua causa de repente, por medo."
13.50.108
इति चिन्ताविषक्तस्य तमर्थं ज्ञातुमिच्छतः ।
व्यगमद्रात्रिशेषः स मनसा व्याकुलेन तु ॥ १३.५०.१०८ ॥
Assim, absorto em pensamentos e desejando conhecer aquele assunto, passou-se o resto da noite, com a mente perturbada.
13.50.109
अथ सा स्त्री तथोवाच भगवन्पश्य वै रवेः ।
रूपं सन्ध्याभ्रसंरक्तं किमुपस्थाप्यतां तव ॥ १३.५०.१०९ ॥
Então aquela mulher disse assim: 'Venerável, olha, a forma do sol está avermelhada pelas nuvens do crepúsculo; o que te será apresentado?'
13.50.110
स उवाच ततस्तां स्त्रीं स्नानोदकमिहानय ।
उपासिष्ये ततः सन्ध्यां वाग्यतो नियतेन्द्रियः ॥ १३.५०.११० ॥
Então ele disse àquela mulher: 'Traz aqui água para o banho; depois, com a fala contida e os sentidos dominados, farei a adoração do crepúsculo.'