Mahābhārata · Adhyāya 13.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.67.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
त्वत्तोऽहं श्रोतुमिच्छामि धर्मं भरतसत्तम ॥ १३.६७.१ ॥
Großvater, du großer Weiser, Kenner aller Schriften! Bester der Bharatas, ich möchte von dir das Dharma hören.
13.67.2
शरणागतं ये रक्षन्ति भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
किं तस्य भरतश्रेष्ठ फलं भवति तत्त्वतः ॥ १३.६७.२ ॥
Welche Frucht erwächst in Wahrheit denen, die die Schutzsuchenden und die vierfache Schar der Wesen beschützen, Bester der Bharatas?
13.67.3
इदं शृणु महाप्राज्ञ धर्मपुत्र महायशः ।
इतिहासं पुरावृत्तं शरणार्थं महाफलम् ॥ १३.६७.३ ॥
Höre dies, du großer Weiser, Sohn des Dharma, von großem Ruhm: eine alte Geschichte über die Zuflucht, von großer Frucht.
13.67.4
प्रपात्यमानः श्येनेन कपोतः प्रियदर्शनः ।
वृषदर्भं महाभागं नरेन्द्रं शरणं गतः ॥ १३.६७.४ ॥
Eine Taube, anmutig anzusehen, von einem Falken verfolgt, suchte Zuflucht beim glücklichen König Vṛṣadarbha.
13.67.5
स तं दृष्ट्वा विशुद्धात्मा त्रासादङ्कमुपागतम् ।
आश्वास्याश्वसिहीत्याह न तेऽस्ति भयमण्डज ॥ १३.६७.५ ॥
Als er sie in seinem Schoß sah, vor Angst dorthin geflüchtet, tröstete ihn der reinherzige König: "Fasse dich, Eigeborener! Für dich gibt es keine Furcht."
13.67.6
भयं ते सुमहत्कस्मात्कुत्र किं वा कृतं त्वया ।
येन त्वमिह सम्प्राप्तो विसंज्ञो भ्रान्तचेतनः ॥ १३.६७.६ ॥
Warum ist deine Furcht so groß? Vor wem, wo, oder was hast du getan, dass du hierher kamst, verwirrt und mit verstörtem Geist?
13.67.7
नवनीलोत्पलापीड चारुवर्ण सुदर्शन ।
दाडिमाशोकपुष्पाक्ष मा त्रसस्वाभयं तव ॥ १३.६७.७ ॥
Du, der du einen Kranz frischer dunkelblauer Lotusse trägst, von schöner Farbe und edler Gestalt, mit Augen wie Granatapfel- und Aśoka-Blüten: fürchte dich nicht; für dich gibt es Furchtlosigkeit.
13.67.8
मत्सकाशमनुप्राप्तं न त्वां कश्चित्समुत्सहेत् ।
मनसा ग्रहणं कर्तुं रक्षाध्यक्षपुरस्कृतम् ॥ १३.६७.८ ॥
Niemand würde es wagen, auch nur im Geiste nach dir zu greifen, der du in meine Nähe gekommen bist und unter den Schutz des Hüters des Reiches gestellt wurdest.
13.67.9
काशिराज्यं तदद्यैव त्वदर्तं जीवितं तथा ।
त्यजेयं भव विस्रब्धः कपोत भयं तव ॥ १३.६७.९ ॥
Heute noch würde ich das Reich Kāśi und mein eigenes Leben für dich hingeben. Sei getrost, o Taube; dein Furcht sei dahin.
13.67.10
ममैतद्विहितं भक्ष्यं न राजंस्त्रातुमर्हसि ।
अतिक्रान्तं च प्राप्तं च प्रयत्नाच्चोपपादितम् ॥ १३.६७.१० ॥
Diese Speise ist mir bestimmt, o König; du solltest sie nicht beschützen. Was entglitten war und was erlangt wurde, habe ich durch meine Mühe beschafft.
13.67.11
मांसं च रुधइरं चास्य मज्जा मेदश्च मे हितम् ।
परितोषकरो ह्येष मम माऽस्याग्रतो भव ॥ १३.६७.११ ॥
Sein Fleisch, sein Blut, sein Mark und sein Fett sind mir zuträglich; sie allein bringen mir Zufriedenheit. Stelle dich nicht vor ihn.
13.67.12
तृष्णा मे बाधतेऽत्युग्रा क्षुधा निर्दहतीव माम् ।
मुञ्चैनं नहि शक्ष्यामि राजन्मन्दयितुं क्षुधाम् ॥ १३.६७.१२ ॥
Mein Durst, überaus heftig, quält mich; der Hunger brennt mich, als stünde ich in Flammen. Lass ihn los, o König; ich werde meinen Hunger nicht stillen können.
13.67.13
मया ह्यनुसृतो ह्येष मत्पक्षनखविक्षतः ।
किञ्चिदुच्छ्वासनिःश्वासं न राजन्गोप्तुमर्हसि ॥ १३.६७.१३ ॥
Von mir verfolgt und von den Krallen meiner Flügel verwundet, dieser Vogel – du solltest, o König, nicht einmal ein wenig seines Atems schützen.
13.67.14
यदि स्वविषये राजन्प्रभुस्त्वं रक्षणे नृणाम् ।
खेचरस्य तृषार्तस्य न त्वं प्रभुरथोत्तम ॥ १३.६७.१४ ॥
Wenn du in deinem eigenen Reich der Herr zum Schutz der Menschen bist, o König – so bist du nicht der Herr über diesen Himmelsbewohner, gequält von Hunger und Durst, o Bester.
13.67.15
यदि वैरिषु भृत्येषु स्वजनव्यवहारयोः ।
विषयेष्विन्द्रियाणां च आकाशे मा पराक्रम ॥ १३.६७.१५ ॥
Wenn du Macht hast über Feinde, über Diener, im Umgang mit deinen Verwandten und über die Sinnesobjekte, so zeige deine Kraft nicht am Himmel.
13.67.16
प्रभुत्वं हि पराक्रम्य सम्यक् पक्षहरेषु ते ।
यदि त्वमिह धर्मार्थी मामपि द्रष्टुमर्हसि ॥ १३.६७.१६ ॥
Deine Herrschaft gebührt der Tapferkeit gegen jene, die Flügel rauben. Suchst du hier Dharma und Nutzen, so solltest du auch mich ansehen.
13.67.17
श्रुत्वा श्येनस्य तद्वाक्यं राजर्षिर्विस्मयं गतः ।
सम्भाव्य चैनं तद्वाक्यं तदर्थी प्रत्यभाषत ॥ १३.६७.१७ ॥
Als der Weise-König jene Rede des Falken hörte, geriet er in Verwunderung. Nachdem er die Rede erwogen und ihr Ziel begehrt hatte, antwortete er ihm.
13.67.18
गोवृषो वा वराहो वा मृगो वा महिषोपि वा ।
त्वदथर्मद्य क्रियतां क्षुधाप्रशमनाय ते ॥ १३.६७.१८ ॥
Ein Rind, ein Eber, ein Hirsch oder selbst ein Büffel – heute werde es für dich bereitet, um deinen Hunger zu stillen.
13.67.19
शरणागतं न त्यजेयमिति मे व्रतमाहितम् ।
न मुञ्चति ममाङ्गानि द्विजोऽयं पश्य वै द्विज ॥ १३.६७.१९ ॥
Ich werde niemanden verlassen, der Zuflucht gesucht hat; dieses Gelübde ist fest in mir verankert. Dieser zweimal geborene Vogel lässt meine Glieder nicht los – sieh doch, o Vogel.
13.67.20
न वराहं न चोक्षाणं न चान्यान्विविधान्द्विजान् ।
भक्षयामि महाराज किमन्नाद्येन तेन मे ॥ १३.६७.२० ॥
Ich esse weder Eber noch Stier noch irgendeinen der verschiedenen anderen zweimal geborenen Vögel. Was nützt mir, großer König, diese Speise?
13.67.21
यस्तु मे विहितो भक्ष्यः स्वयं देवैः सनातनः ।
श्येनाः कपोतान्खादन्ति स्तितिरेषा सनातनी ॥ १३.६७.२१ ॥
Die Nahrung, die mir die Götter selbst von Ewigkeit her bestimmt haben – Falken fressen Tauben. Dies ist die ewige Ordnung.
13.67.22
उशीनर कपोते तु यदि स्नेहस्तवानघ ।
ततस्त्वं मे प्रयच्छाद्य स्वमांसं तुलया धृतम् ॥ १३.६७.२२ ॥
O Uśīnara, wenn du Zuneigung zur Taube hast, o Makelloser, dann gib mir jetzt dein eigenes Fleisch, auf der Waage abgewogen.
13.67.23
महाननुग्रहो मेऽद्य यस्त्वमेवमिहात्थ माम् ।
बाढमेव करिष्यामीत्युक्त्वाऽसौ राजसत्तमः ॥ १३.६७.२३ ॥
Dass du mich heute so ansprichst, ist mir eine große Gunst. Er sprach: »Gut, genau so werde ich es tun« – dieser beste der Könige –
13.67.24
उत्कृत्योत्कृत्य मांसानि तुलया समतोलयत् ।
अन्तःपुरे ततस्तस्य स्त्रियो रत्नविभूषिताः ॥ १३.६७.२४ ॥
Immer wieder schnitt er Fleisch ab und wog es auf der Waage. Da erhoben sich die mit Juwelen geschmückten Frauen seines inneren Palastes—
13.67.25
हाहाभूता विनिष्क्रान्ताः श्रुत्वा परमदुःखिताः ।
तासां रुदितशब्देन मन्त्रिभृत्यजनस्य च ॥ १३.६७.२५ ॥
Seine Königinnen, in Wehklagen ausbrechend und tief betrübt, kamen heraus, als sie das Weinen hörten; ebenso die Minister und Diener.
13.67.26
बभूव सुमहान्नादो मेघगम्भीरनिःस्वनः ।
निरुद्धं गगनं सर्वं व्यभ्रं मेघैः समन्ततः ॥ १३.६७.२६ ॥
Ein gewaltiger Schall erhob sich, tief wie das Donnern der Gewitterwolken, und der ganze Himmel, der wolkenlos gewesen war, wurde ringsum von Wolken bedeckt.
13.67.27
मही प्रचलिता चासीत्तस्य सत्येन कर्मणा ॥ १३.६७.२७ ॥
Und die Erde erbebte durch seine Tat der Wahrheit.
13.67.28
स राजा पार्श्वतश्चैव बाहुभ्यामूरुतश्च यत् ।
तानि मांसानि सञ्छिद्य तुलां पूरयतेऽशनैः।
तथापि न समस्तेन कपोतेन बभूव ह ॥ १३.६७.२८ ॥
Der König schnitt das Fleisch von seinen Seiten, von seinen Armen und von seinen Schenkeln und füllte die Waage mit Stücken; doch es war dem Tauben nicht gleich.
13.67.29
अस्थिभूतो यदा राजा निर्मांसो रुधिरस्रवः ।
तुलां ततः समारूढः स्वं मांसक्षयमुत्सृजन् ॥ १३.६७.२९ ॥
Als der König nur noch Knochen war, ohne Fleisch und blutend, stieg er auf die Waage und brachte den Verlust seines eigenen Fleisches dar.
13.67.30
ततः सेन्द्रास्त्रयो लोकास्तं नरेन्द्रमुपस्थिताः ।
र्भर्यश्चाकाशगैस्तत्र वादिता देवदुन्दुभिः ॥ १३.६७.३० ॥
Da erschienen die drei Welten mit Indra vor jenem Herrscher der Menschen; und die Ṛbhus und die Himmelswanderer ließen dort die göttlichen Trommeln erklingen.
13.67.31
अमृतेनावसिक्तश्च वृषदर्भो नरेश्वरः ।
दिव्यैश्च सुसुखैर्माल्यैरभिवृष्टः पुनःपुनः ॥ १३.६७.३१ ॥
Vṛṣadarbha, der Herr der Menschen, mit Nektar besprengt, wurde immer wieder mit göttlichen, überaus angenehmen Girlanden überschüttet.
13.67.32
देवगन्धर्वसन्घातैरप्सरोभिश्च सर्वतः ।
नृत्तश्चैवोपगीतश्च पितामह इव प्रभुः ॥ १३.६७.३२ ॥
Von allen Seiten umgeben von Scharen der Götter, Gandharven und Apsarasen, die tanzten und sangen, erstrahlte der Herr wie der Großvater.
13.67.33
हेमप्रासादसम्बाधं मणिकाञ्चनतोरणम् ।
सवैडूर्यमणिस्तम्भं विमानं समधिष्ठितः ॥ १३.६७.३३ ॥
Er bestieg ein himmlisches Vimāna, voller goldener Paläste, mit Toren aus Juwelen und Gold und Säulen aus Lapislazuli und Edelsteinen.
13.67.34
स राजर्षिर्गतः स्वर्गं कर्मणा तेन शाश्वतम् ।
शरणागतेषु चैवं त्वं कुरु सर्वं युधिष्ठिर ॥ १३.६७.३४ ॥
Jener königliche Weise ging durch jene Tat in den ewigen Himmel. So sollst auch du, Yudhiṣṭhira, alles tun für die, die bei dir Zuflucht suchen.
13.67.35
भक्तानामनुरक्तानामाश्रितानां च रक्षिता ।
दयावान्सर्वभूतेषु परत्र सुखमेधते ॥ १३.६७.३५ ॥
Der König, der die Ergebenen, die Getreuen und die Abhängigen beschützt und zu allen Wesen mitfühlend ist, gedeiht im Jenseits in Glück.
13.67.36
साधुवृत्तो हि यो राजा सद्वृत्तमनुतिष्ठति ।
किं न प्राप्तं भवेत्तेनि स्वव्याजेनेह कर्मणा ॥ १३.६७.३६ ॥
Denn was würde ein König von gutem Wandel, der rechtschaffenen Wandel übt, hier durch seine eigene Tat nicht erlangen?
13.67.37
स राजर्षिर्विशुद्धात्मा धीरः सत्यपराक्रमः ।
काशीनामीश्वरः ख्यातस्त्रिषु लोकेषु कर्मणा ॥ १३.६७.३७ ॥
Jener Rājarṣi, reinen Geistes, standhaft, von wahrer Tapferkeit, wurde durch seine Taten in den drei Welten als Herr der Kāśīs berühmt.
13.67.38
योऽप्यन्यः कारेयदेवं शरणागतरक्षणम् ।
सोपि गच्छेत तामेव गतिं भरतसत्तम ॥ १३.६७.३८ ॥
Auch ein anderer, wie der Sohn des Kāreya, der Schutzsuchende beschützt, wird ebendiesen Zustand erlangen, o Bester der Bharatas.
13.67.39
इदं वृत्तं हि राजर्षे वृषदर्भस्य कीर्तयन् ।
पूतात्मा वै भवेल्लोके शृणुयाद्यश्च नित्यशः ॥ १३.६७.३९ ॥
O Rājarṣi, wer diesen Wandel Vṛṣadarbhas erzählt und ihn stets hört, wird in der Welt reinen Geistes.