மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.67
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.67.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
त्वत्तोऽहं श्रोतुमिच्छामि धर्मं भरतसत्तम ॥ १३.६७.१ ॥
பிதாமகரே, மகா ஞானியே, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவரே! பரதர்களில் சிறந்தவரே, நான் உம்மிடமிருந்து தர்மத்தைக் கேட்க விரும்புகிறேன்.
13.67.2
शरणागतं ये रक्षन्ति भूतग्रामं चतुर्विधम् ।
किं तस्य भरतश्रेष्ठ फलं भवति तत्त्वतः ॥ १३.६७.२ ॥
சரணடைந்தவர்களையும் நான்கு வகை உயிரினங்களையும் காப்பவர்களுக்கு, பரதசிரேஷ்டரே, உண்மையில் என்ன பலன் கிடைக்கும்?
13.67.3
इदं शृणु महाप्राज्ञ धर्मपुत्र महायशः ।
इतिहासं पुरावृत्तं शरणार्थं महाफलम् ॥ १३.६७.३ ॥
மகா ஞானியே, தர்மபுத்திரரே, பெரும் புகழுடையவரே! இதைக் கேள், அடைக்கலம் பற்றிய பெரும் பலனுள்ள பழங்கால வரலாறு இது.
13.67.4
प्रपात्यमानः श्येनेन कपोतः प्रियदर्शनः ।
वृषदर्भं महाभागं नरेन्द्रं शरणं गतः ॥ १३.६७.४ ॥
பருந்தால் துரத்தப்பட்ட, பார்க்க அழகான ஒரு புறா, மகாபாக்கியசாலியான மன்னன் வ்ருஷதர்ப்பனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தது.
13.67.5
स तं दृष्ट्वा विशुद्धात्मा त्रासादङ्कमुपागतम् ।
आश्वास्याश्वसिहीत्याह न तेऽस्ति भयमण्डज ॥ १३.६७.५ ॥
தூய உள்ளம் கொண்ட அவர் அவ்வுயிரைப் பார்த்தார்; பயத்தால் மடியில் வந்து விழுந்திருந்த அதைத் தேற்றி, "அஞ்சாதே, முட்டையில் பிறந்தவனே, உனக்கு பயமில்லை" என்றார்.
13.67.6
भयं ते सुमहत्कस्मात्कुत्र किं वा कृतं त्वया ।
येन त्वमिह सम्प्राप्तो विसंज्ञो भ्रान्तचेतनः ॥ १३.६७.६ ॥
உனக்கு இவ்வளவு பெரிய பயம் ஏன்? யாரிடமிருந்து, எங்கே, அல்லது நீ என்ன செய்தாய், அதனால் நீ மயங்கி, கலங்கிய மனதுடன் இங்கு வந்தாய்?
13.67.7
नवनीलोत्पलापीड चारुवर्ण सुदर्शन ।
दाडिमाशोकपुष्पाक्ष मा त्रसस्वाभयं तव ॥ १३.६७.७ ॥
புதிய நீல தாமரை மாலை அணிந்தவனே, அழகிய நிறமும் அழகிய தோற்றமும் கொண்டவனே, மாதுளை மற்றும் அசோகப் பூ போன்ற கண்களை உடையவனே, அஞ்சாதே; உனக்கு அபயம் உண்டு.
13.67.8
मत्सकाशमनुप्राप्तं न त्वां कश्चित्समुत्सहेत् ।
मनसा ग्रहणं कर्तुं रक्षाध्यक्षपुरस्कृतम् ॥ १३.६७.८ ॥
என் அருகில் வந்து சேர்ந்த உன்னை, காவல் தலைவரால் முன்னிறுத்தப்பட்ட உன்னை, எவரும் மனதினாலும் பிடிக்கத் துணியமாட்டார்கள்.
13.67.9
काशिराज्यं तदद्यैव त्वदर्तं जीवितं तथा ।
त्यजेयं भव विस्रब्धः कपोत भयं तव ॥ १३.६७.९ ॥
காசி அரசையும் என் உயிரையும் இன்றே உனக்காக விட்டுக்கொடுப்பேன். புறா, நம்பிக்கையுடன் இரு; உன் பயம் நீங்கட்டும்.
13.67.10
ममैतद्विहितं भक्ष्यं न राजंस्त्रातुमर्हसि ।
अतिक्रान्तं च प्राप्तं च प्रयत्नाच्चोपपादितम् ॥ १३.६७.१० ॥
இது எனக்கென்று விதிக்கப்பட்ட உணவு; அரசே, இதை நீ காப்பாற்றுவது தகாது. நழுவிப்போனதும் கிடைத்ததும் முயற்சியால் அடையப்பட்டவை.
13.67.11
मांसं च रुधइरं चास्य मज्जा मेदश्च मे हितम् ।
परितोषकरो ह्येष मम माऽस्याग्रतो भव ॥ १३.६७.११ ॥
இதன் சதையும், இரத்தமும், மஜ்ஜையும், கொழுப்பும் எனக்கு நலம் தருபவை; இதுவே எனக்கு திருப்தி தரும். இதன் முன்னால் நிற்காதே.
13.67.12
तृष्णा मे बाधतेऽत्युग्रा क्षुधा निर्दहतीव माम् ।
मुञ्चैनं नहि शक्ष्यामि राजन्मन्दयितुं क्षुधाम् ॥ १३.६७.१२ ॥
என் தாகம் மிகக் கொடியதாக என்னை வருத்துகிறது; பசி என்னை எரிப்பது போல் இருக்கிறது. இவனை விடு, அரசே; பசியை என்னால் தணிக்க முடியாது.
13.67.13
मया ह्यनुसृतो ह्येष मत्पक्षनखविक्षतः ।
किञ्चिदुच्छ्वासनिःश्वासं न राजन्गोप्तुमर्हसि ॥ १३.६७.१३ ॥
என்னால் துரத்தப்பட்டு, என் இறக்கை நகங்களால் காயம்பட்ட இந்தப் பறவையின் மூச்சில் சிறிதளவையும், ஓ அரசே, நீ காக்கத் தகுதியற்றவன்.
13.67.14
यदि स्वविषये राजन्प्रभुस्त्वं रक्षणे नृणाम् ।
खेचरस्य तृषार्तस्य न त्वं प्रभुरथोत्तम ॥ १३.६७.१४ ॥
ஓ அரசே, உன் நாட்டில் மனிதர்களைக் காப்பதில் நீ தலைவனாக இருந்தால், ஓ உத்தமனே, தாகத்தாலும் பசியாலும் வருந்தும் வானில் பறக்கும் இந்த உயிருக்கு நீ தலைவன் அல்ல.
13.67.15
यदि वैरिषु भृत्येषु स्वजनव्यवहारयोः ।
विषयेष्विन्द्रियाणां च आकाशे मा पराक्रम ॥ १३.६७.१५ ॥
எதிரிகள், ஏவலர்கள், சுற்றத்தாரின் நடத்தை, புலன்களின் பொருள்கள் ஆகியவற்றில் நீ அதிகாரம் உடையவனாக இருந்தால், வானில் உன் வலிமையைக் காட்டாதே.
13.67.16
प्रभुत्वं हि पराक्रम्य सम्यक् पक्षहरेषु ते ।
यदि त्वमिह धर्मार्थी मामपि द्रष्टुमर्हसि ॥ १३.६७.१६ ॥
சிறகுகளைப் பறிப்போரின் மீது வீரம் காட்டுவதே உன் ஆளுமைக்கு உரியது. இங்கே நீ தர்மத்தையும் பொருளையும் விரும்புபவனாக இருந்தால், என்னையும் நீ கருத வேண்டும்.
13.67.17
श्रुत्वा श्येनस्य तद्वाक्यं राजर्षिर्विस्मयं गतः ।
सम्भाव्य चैनं तद्वाक्यं तदर्थी प्रत्यभाषत ॥ १३.६७.१७ ॥
அந்த வல்லூறின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு அந்த ராஜரிஷி வியப்படைந்தான். அவனுடைய சொற்களை ஆராய்ந்து, அதன் நோக்கத்தை விரும்பி அவன் மறுமொழி கூறினான்.
13.67.18
गोवृषो वा वराहो वा मृगो वा महिषोपि वा ।
त्वदथर्मद्य क्रियतां क्षुधाप्रशमनाय ते ॥ १३.६७.१८ ॥
காளை மாடோ, பன்றியோ, மானோ, எருமையோ கூட, இன்று உன் பசியை அடக்குவதற்காக அது உனக்காகத் தயாரிக்கப்படட்டும்.
13.67.19
शरणागतं न त्यजेयमिति मे व्रतमाहितम् ।
न मुञ्चति ममाङ्गानि द्विजोऽयं पश्य वै द्विज ॥ १३.६७.१९ ॥
அடைக்கலமாக வந்தவனை நான் கைவிடமாட்டேன்; இதுவே என் நிலையான விரதம். இந்தப் பறவை என் உறுப்புகளை விடவில்லை, ஓ பறவையே, பார்.
13.67.20
न वराहं न चोक्षाणं न चान्यान्विविधान्द्विजान् ।
भक्षयामि महाराज किमन्नाद्येन तेन मे ॥ १३.६७.२० ॥
பன்றியையோ, காளையையோ, வேறு பலவகைப் பறவைகளையோ நான் உண்பதில்லை; ஓ மகாராஜா, அந்த உணவால் எனக்கு என்ன பயன்?
13.67.21
यस्तु मे विहितो भक्ष्यः स्वयं देवैः सनातनः ।
श्येनाः कपोतान्खादन्ति स्तितिरेषा सनातनी ॥ १३.६७.२१ ॥
எனக்கென்று தேவர்களால் தாமே நிர்ணயிக்கப்பட்ட நித்திய உணவு எது—பருந்துகள் புறாக்களை உண்கின்றன; இதுவே நித்திய நியமம்.
13.67.22
उशीनर कपोते तु यदि स्नेहस्तवानघ ।
ततस्त्वं मे प्रयच्छाद्य स्वमांसं तुलया धृतम् ॥ १३.६७.२२ ॥
உசீநரா, புறா மீது உனக்கு அன்பிருந்தால், ஓ பாவமற்றவனே, உன் சொந்த மாம்சத்தைத் தராசில் நிறுத்துக் கொடு.
13.67.23
महाननुग्रहो मेऽद्य यस्त्वमेवमिहात्थ माम् ।
बाढमेव करिष्यामीत्युक्त्वाऽसौ राजसत्तमः ॥ १३.६७.२३ ॥
இன்று நீ இவ்வாறு என்னிடம் சொல்வது எனக்கு பெரிய அருள். 'சரி, அவ்வாறே செய்வேன்' என்று கூறிய அந்த சிறந்த அரசன்—
13.67.24
उत्कृत्योत्कृत्य मांसानि तुलया समतोलयत् ।
अन्तःपुरे ततस्तस्य स्त्रियो रत्नविभूषिताः ॥ १३.६७.२४ ॥
அவன் மீண்டும் மீண்டும் சதையை வெட்டித் தராசில் நிறுத்தினான். அப்போது அவனுடைய அந்தப்புரத்தில் இருந்த, நகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள்—
13.67.25
हाहाभूता विनिष्क्रान्ताः श्रुत्वा परमदुःखिताः ।
तासां रुदितशब्देन मन्त्रिभृत्यजनस्य च ॥ १३.६७.२५ ॥
அவனுடைய அரசிகள் பெரும் துயரத்துடன் ஓலமிட்டபடி வெளியே வந்தனர்; அவர்களின் அழுகைக் குரலாலும் அமைச்சர்களும் ஏவலர்களும் (அதைக் கேட்டு வெளியே வந்தனர்).
13.67.26
बभूव सुमहान्नादो मेघगम्भीरनिःस्वनः ।
निरुद्धं गगनं सर्वं व्यभ्रं मेघैः समन्ततः ॥ १३.६७.२६ ॥
மேகங்களின் முழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த பெரும் ஒலி எழுந்தது; மேகமில்லாத வானம் முழுவதும் எங்கும் மேகங்களால் மூடப்பட்டது.
13.67.27
मही प्रचलिता चासीत्तस्य सत्येन कर्मणा ॥ १३.६७.२७ ॥
அவனுடைய உண்மையான செயலால் பூமி நடுங்கியது.
13.67.28
स राजा पार्श्वतश्चैव बाहुभ्यामूरुतश्च यत् ।
तानि मांसानि सञ्छिद्य तुलां पूरयतेऽशनैः।
तथापि न समस्तेन कपोतेन बभूव ह ॥ १३.६७.२८ ॥
அந்த அரசன் பக்கங்களிலிருந்தும், தோள்களிலிருந்தும், தொடைகளிலிருந்தும் இருந்த சதைகளை வெட்டி எடுத்து, துண்டுகளால் தராசைத் நிரப்பினான்; ஆயினும் அது புறாவுக்குச் சமமாகவில்லை.
13.67.29
अस्थिभूतो यदा राजा निर्मांसो रुधिरस्रवः ।
तुलां ततः समारूढः स्वं मांसक्षयमुत्सृजन् ॥ १३.६७.२९ ॥
அரசன் எலும்புக்கூடாகி, சதையற்று, இரத்தம் ஒழுக நின்றபோது, தன் சதை இழப்பை அர்ப்பணித்தபடி தராசின் மீது ஏறினான்.
13.67.30
ततः सेन्द्रास्त्रयो लोकास्तं नरेन्द्रमुपस्थिताः ।
र्भर्यश्चाकाशगैस्तत्र वादिता देवदुन्दुभिः ॥ १३.६७.३० ॥
பின்னர் இந்திரனுடன் மூன்று உலகங்களும் அந்த மன்னனிடம் வந்தன; ரிபுக்களும் வானில் திரிபவர்களும் அங்கே தேவ துந்துபிகளை முழக்கினர்.
13.67.31
अमृतेनावसिक्तश्च वृषदर्भो नरेश्वरः ।
दिव्यैश्च सुसुखैर्माल्यैरभिवृष्टः पुनःपुनः ॥ १३.६७.३१ ॥
அமிர்தத்தால் நனைக்கப்பட்ட வ்ருஷதர்ப்ப மன்னன், தெய்வீகமான இனிய மாலைகளால் மீண்டும் மீண்டும் பொழியப்பட்டான்.
13.67.32
देवगन्धर्वसन्घातैरप्सरोभिश्च सर्वतः ।
नृत्तश्चैवोपगीतश्च पितामह इव प्रभुः ॥ १३.६७.३२ ॥
தேவர்களும் கந்தர்வர்களின் கூட்டங்களும், அப்சரஸ்களும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நடனமாடிப் பாடிக்கொண்டிருக்க, தலைவன் பிதாமஹனைப் போல விளங்கினான்.
13.67.33
हेमप्रासादसम्बाधं मणिकाञ्चनतोरणम् ।
सवैडूर्यमणिस्तम्भं विमानं समधिष्ठितः ॥ १३.६७.३३ ॥
பொன் மாளிகைகள் நிறைந்த, மணி மற்றும் பொன் தோரணங்களுடைய, வைடூரிய மணித்தூண்களுள்ள விமானத்தில் அவன் ஏறி அமர்ந்தான்.
13.67.34
स राजर्षिर्गतः स्वर्गं कर्मणा तेन शाश्वतम् ।
शरणागतेषु चैवं त्वं कुरु सर्वं युधिष्ठिर ॥ १३.६७.३४ ॥
அந்த ராஜரிஷி அந்தச் செயலால் நித்தியமான சொர்க்கத்தை அடைந்தான்; யுதிஷ்டிரா, சரணடைந்தவர்களிடம் நீயும் இவ்வாறே எல்லாவற்றையும் செய்.
13.67.35
भक्तानामनुरक्तानामाश्रितानां च रक्षिता ।
दयावान्सर्वभूतेषु परत्र सुखमेधते ॥ १३.६७.३५ ॥
பக்தர்கள், விசுவாசிகள், சார்ந்தவர்களைக் காப்பவனும், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுள்ளவனுமான அரசன் மறுலோகத்தில் இன்பம் பெருகுகிறான்.
13.67.36
साधुवृत्तो हि यो राजा सद्वृत्तमनुतिष्ठति ।
किं न प्राप्तं भवेत्तेनि स्वव्याजेनेह कर्मणा ॥ १३.६७.३६ ॥
நல்லொழுக்கமுடைய எந்த அரசன் நல்ல நடத்தையைப் பின்பற்றுகிறானோ, அவனுக்கு இவ்வுலகில் கிடைக்காதது எது? அவனது சொந்தச் செயலால் அது எளிதில் கிடைக்கும்.
13.67.37
स राजर्षिर्विशुद्धात्मा धीरः सत्यपराक्रमः ।
काशीनामीश्वरः ख्यातस्त्रिषु लोकेषु कर्मणा ॥ १३.६७.३७ ॥
அந்த ராஜரிஷி, தூய உள்ளம் கொண்டவர், திடமானவர், உண்மையான வீரம் உடையவர்; தம் செயலால் மூன்று உலகங்களிலும் காசிகளின் அதிபதியாகப் புகழ் பெற்றார்.
13.67.38
योऽप्यन्यः कारेयदेवं शरणागतरक्षणम् ।
सोपि गच्छेत तामेव गतिं भरतसत्तम ॥ १३.६७.३८ ॥
காரேயரின் வழியில் சரணடைந்தவரைக் காக்கும் வேறு எவரும் அதே கதியை அடைவார்கள், பரதர்களில் சிறந்தவனே.
13.67.39
इदं वृत्तं हि राजर्षे वृषदर्भस्य कीर्तयन् ।
पूतात्मा वै भवेल्लोके शृणुयाद्यश्च नित्यशः ॥ १३.६७.३९ ॥
ராஜரிஷியே, வ்ருஷதர்ப்பனின் இந்தச் சரிதையை உரைப்பவனும், எந்நாளும் கேட்பவனும், உலகில் தூய ஆத்மா ஆவான்.