مهابهاراتا · أدهيايا 13.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.87.2
कौतूहलं मे सुमहज्जामदग्न्यं प्रति प्रभो ।
रामं धर्मभृतां श्रेष्ठं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.८७.२ ॥
أيها الرب، إن فضولي عظيم بشأن ابن جمدغني وبشأن راما، أفضل حاملي الدharma؛ وينبغي لك أن تبيّن لي ذلك.
13.87.3
ब्राह्मे बले सुपूर्णानामेतेषां च्यवनादिनाम् ।
कथमेष समुत्पन्नो रामः सत्यपराक्रमः।
कथं ब्रह्मर्षिवंशोऽयं क्षत्रधर्मा व्यजायत ॥ १३.८७.३ ॥
كيف وُلد هذا راما ذو البأس الحق من بين أولئك الراسخين تمامًا في قوة البراهمة، تشيافانا وغيره؟ وكيف صار هذا النسب من حكماء البراهمة ذا واجب الكشاتريا؟
13.87.4
तदस्य सम्भवं राजन्निखिलेनानुकीर्तय ।
कौशिकश्च कथं वंशात्क्षात्राद्वै ब्राह्मणोऽभवत् ॥ १३.८७.४ ॥
فاحكِ أيها الملك أصله كاملًا. كيف صار كاوشيكا (فيشفاميترا)، من نسب الكشاتريا، برهمانيًا؟
13.87.5
अहो प्रभावः सुमहानासीद्वै सुमहात्मनोः ।
रामस्य च नरव्याघ्र विश्वामित्रस्य चैव हि ॥ १३.८७.५ ॥
آه! يا نمر الرجال، لقد كان لقوة الروحين العظيمين راما وفيشفاميترا شأن عظيم حقًا.
13.87.6
कथं पुत्रानतिक्रम्य तेषां नप्तृष्वथाभवत् ।
एष दोषो महाप्राज्ञ तत्त्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.८७.६ ॥
كيف حدث هذا بين أحفادهم متجاوزًا أبناءهم؟ هذا هو شكّي أيها العظيم الحكمة؛ وينبغي لك أن تبيّن حقيقته.
13.87.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
च्यवनस्य च संवादं कुशिकस्य च भारत ॥ १३.८७.७ ॥
وهنا أيضًا يروون هذه القصة القديمة، حوار تشيافانا وكوشيكا، أيها المنحدر من بهارata.
13.87.8
एतं दोषं पुरा दृष्ट्वा भार्गवश्च्यवनस्तदा ।
आगामिनं महाबुद्धिः स्ववंशे मुनिसत्तमः ॥ १३.८७.८ ॥
في القديم رأى تشيافانا، أعظم الحكماء وأوسعهم عقلاً، من نسل بهريغو، هذا العيب الذي سيظهر في نسله.
13.87.9
निश्चित्य मनसा सर्वं गुणदोषबलाबलम् ।
दग्धुकामः कुलं सर्वं कुशिकानां तपोधनः ॥ १३.८७.९ ॥
بعد أن قرر في نفسه كل المحاسن والعيوب والقوة والضعف، أراد الناسك الذي كانت ثروته التقشف أن يحرق كل نسل الكوشيكا.
13.87.10
च्यवनस्तमनुप्राप्य कुशिकं वाक्यमब्रवीत् ।
वस्तुमिच्छा समुत्पन्ना त्वया सह ममानघ ॥ १३.८७.१० ॥
دنا تشيافانا منه وقال لكوشيكا: «أيها البريء من العيوب، لقد نشأت في رغبة أن أقيم معك.»
13.87.11
भगवन्सहधर्मोऽयं पण्डितैरिह चर्यते ।
प्रदानकाले कन्यानामुच्यते च सदा बुधैः ॥ १३.८७.११ ॥
أيها السيد الجليل، هذا الواجب المشترك يمارسه هنا الحكماء، وعند تزويج العذارى يتحدث به الحكماء دائماً.
13.87.12
यत्तु तावदतिक्रान्तं धर्मद्वारं तपोधन ।
तत्कार्यं प्रकरिष्यामि तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ १३.८७.१२ ॥
أيها الناسك الذي ثروته التقشف، فيما يتعلق ببوابة الدارما التي مضت حتى الآن، سأؤدي ذلك الواجب؛ فينبغي لك أن تأذن به.
13.87.13
अथासनमुपादाय च्यवनस्य महामुनेः ।
कुशिको भार्यया सार्धमाजगाम यतो मुनिः ॥ १३.८७.१३ ॥
فأخذ كوشيكا مقعداً للحكيم العظيم تشيافانا، وذهب مع زوجته إلى حيث كان الحكيم.
13.87.14
प्रगृह्य राजा भृङ्गारं पाद्यमस्मै न्यवेदयत् ।
कारयामास सर्वाश्च क्रियास्तस्य महात्मनः ॥ १३.८७.१४ ॥
أخذ الملك إناء الماء وقدّم له ماء غسل القدمين، وأمر بإقامة جميع الشعائر لذلك العظيم النفس.
13.87.15
ततः स राजा च्यवनं मधुपर्कं यथाविधि ।
ग्राहयामास चाव्यग्रो महात्मा नियतव्रतः ॥ १३.८७.१५ ॥
ثم أمر الملك تشيافانا بقبول المادهوباركا وفق الشريعة؛ وكان ذلك العظيم النفس الهادئ الثابت في عهوده يقبلها.
13.87.16
सत्कृत्य तं तथा विप्रमिदं पुनरथाब्रवीत् ।
भगवन्परवन्तौ स्वो ब्रूहि किं करवावहे ॥ १३.८७.१६ ॥
وبعد أن أكرم البراهمي على هذا النحو، قال الملك مرة أخرى: «أيها الجليل، نحن الاثنان تابعان لك؛ فقل لنا ماذا نفعل؟»
13.87.17
यदि राज्यं यदि धनं यदि गाः संशितव्रत ।
यज्ञदानानि च तथा ब्रूहि सर्वं ददामि ते ॥ १३.८७.१७ ॥
«أيها الثابت في عهدك، إن كنت تريد مملكة، أو مالًا، أو أبقارًا، أو قرابين وصدقات — فقل، وسأعطيك كل ذلك.»
13.87.18
इदं गृहमिदं राज्यमिदं धर्मासनं च ते ।
राजा त्वमसि शाध्युर्वीं भृत्योऽहं परवान्स्त्रिया ॥ १३.८७.१८ ॥
«هذا البيت وهذه المملكة وهذا العرش الشرعي لك. أنت الملك؛ فاحكم الأرض. أنا خادمك، تابع لك أنا وزوجتي.»
13.87.19
एवमुक्ते ततो वाक्ये च्यवनो भार्गवस्तदा ।
कुशिकं प्रत्युवाचेदं मुदा परमया युतः ॥ १३.८७.१९ ॥
فلما قيلت هذه الكلمات، قال تشيافانا، سليل بهرغو، المملوء بأعظم السرور، لكوشيكا هذا.
13.87.20
न राज्यं कामये राजन्न धनं न च योषितः ।
न च गा न च वै देशान्न यज्ञं श्रूयतामिदम् ॥ १३.८७.२० ॥
أيها الملك، لا أريد مملكة ولا مالاً ولا نساءً ولا أبقاراً ولا أرضاً ولا قرباناً. فاسمع هذا.
13.87.21
नियमं किञ्चिदारप्स्ये युवयोर्यदि रोचते ।
परिचर्योस्मि यत्ताभ्यां युवाभ्यामविशङ्कया ॥ १३.८७.२१ ॥
إن رضيتما، سأبدأ بنذر ما. وسأخدمكما دون تردد.
13.87.22
एवमुक्ते तदा तेन दम्पती तौ जहर्षतुः ।
प्रत्यब्रूतां च तमृषिमेवमस्त्विति भारत ॥ १३.८७.२२ ॥
فلما قال ذلك فرح الزوجان، وأجابا ذلك الحكيم: «ليكن كذلك»، يا بهارata.
13.87.23
अथ तं कुशिको हृष्टः प्रावेशयदनुत्तमम् ।
गृहोद्देशं ततस्तस्य दर्शनीयमदर्शयत् ॥ १३.८७.२३ ॥
فأدخل كُشِكا المسرور ذلك الضيف الفاضل إلى الداخل، وأراه الجزء الجدير بالنظر من بيته.
13.87.24
इयं शय्या भगवतो यथाकाममिहोष्यताम् ।
प्रयतिष्यावहे प्रीतिमाहर्तुं ते तपोधन ॥ १३.८७.२४ ॥
أيها الجليل، هذا فراشك؛ فأقم هنا كما تشاء. يا كنز التقشف، سنجتهد في أن نسرّك.
13.87.25
अथ सूर्योतिचक्राम तेषां संवदतां तथा ।
अथर्षिश्चोदयामास पानमन्नं तथैव च ॥ १३.८७.२५ ॥
وبينما هم يتحادثون هكذا، تقدمت الشمس. ثم طلب الحكيم الشراب والطعام كذلك.
13.87.26
तमपृच्छत्ततो राजा कुशिकः प्रणतस्तदा ।
किमन्नजातमिष्टं ते किमुपस्थापयाम्यहम् ॥ १३.८७.२६ ॥
فسأله الملك كوشيكا، منحنيًا، قائلًا: «ما الطعام الذي تشتهيه؟ ماذا أُعِدّ لك؟»
13.87.27
ततः स परया प्रीत्या प्रत्युवाच नराधिपम् ।
औपपत्तिकमाहारं प्रयच्छस्वेति भारत ॥ १३.८७.२७ ॥
فأجابه بسرور بالغ سيّد البشر: «أعطني طعامًا مناسبًا، يا بهارتا.»
13.87.28
तद्वचः पूजयित्वा तु तथेत्याह स पार्थिवः ।
यथोपपन्नमाहारं तस्मै प्रादाज्जनाधिप ॥ १३.८७.२८ ॥
فأكرم王 كلامه وقال: «ليكن كذلك»، وأعطاه الطعام المتوفّر، يا سيد الناس.
13.87.29
ततः स भुक्त्वा भगवन्दम्पती प्राह धर्मवित् ।
स्वप्तुमिच्छाम्यहं निद्रा बाधते मामिति प्रभो ॥ १३.८७.२९ ॥
ثم بعد أن أكل قال المبارك العارف بالدارما للزوجين: «يا سيد، أريد أن أنام؛ فالنعاس يُثقلني.»
13.87.30
ततः शय्यागृहं प्राप्य भगवानृषिसत्तमः ।
संविवेश नरेशस्तु सपत्नीकः स्थितोऽभवत् ॥ १३.८७.३० ॥
ثم بلغ حجرة النوم فاضطجع المبارك، أفضلُ الحكماء، بينما بقي الملك واقفًا مع زوجته.
13.87.31
न प्रबोध्योस्मि संसुप्त इत्युवाचाथ भार्गवः ।
संवाहितव्यौ मे पादौ जागर्तव्यं च वां निशि ॥ १३.८७.३१ ॥
«إني نائم نومًا عميقًا، فلا توقظوني»، قال البهارغافا، «فاضغطا قدميّ، وليبقَ كلاكما مستيقظين في الليل.»
13.87.32
अविशङ्कस्तु कुशिकस्तथेत्येवाह धर्मवित् ।
न प्राबोधयतां तौ च दंपती रजनीक्षये ॥ १३.८७.३२ ॥
قال كوشيكا، وهو العارف بالدارمة، دون شك: «ليكن ذلك». ولم يوقظه الزوجان عند انقضاء الليل.
13.87.33
यथादेशं महर्षेस्तु शुश्रूषापरमौ तदा ।
बभूवतुर्महाराज प्रयतावथ दम्पती ॥ १३.८७.३३ ॥
وفقًا لما أمر به الحكيم العظيم، كرّس الاثنان نفسيهما لخدمته، أيها الملك العظيم؛ وبقي الزوجان ضابطين لأنفسهما ومتعبدين.
13.87.34
ततः स भगवान्विप्रः समादिश्य नराधिपम् ।
सुष्वापैकेन पार्श्वेन दिवसानेकविंशतिम् ॥ १३.८७.३४ ॥
ثم إن ذلك البرهمي المبارك، بعد أن أوصى الملك، نام على جانب واحد واحدًا وعشرين يومًا.
13.87.35
स तु राजा निराहारः सभार्यः कुरुनन्दन ।
पर्युपासत तं हृष्टश्च्यवनाराधने रतः ॥ १३.८७.३५ ॥
يا بهجة الكورو، كان ذلك الملك صائمًا مع زوجته، يخدمه بسرور، منصرفًا إلى إرضاء تشيافانا.
13.87.36
भार्गवस्तु समुत्तस्थौ स्वयमेव तपोधनः ।
अकिञ्चिदुक्त्वा तु गृहान्निश्चक्राम महातपाः ॥ १३.८७.३६ ॥
نهض الزاهد من سلالة بهرغو بنفسه؛ ومن غير أن يقول شيئًا خرج ذلك الزاهد العظيم من البيت.
13.87.37
तमन्वगच्छतां तौ च क्षुधितौ श्रमकर्शितौ ।
भार्यापती मुनिश्रेष्ठस्तावेतौ नावलोकयत् ॥ १३.८७.३७ ॥
لحق به الاثنان، الزوج والزوجة، منهكين من الجوع والتعب؛ لكن سيد الحكماء لم ينظر إليهما.
13.87.38
तयोस्तु प्रेक्षतोऽरेव भार्गवाणां कुलोद्वहः ।
अन्तर्हितोभूद्राजेन्द्र ततो राजाऽपतत्क्षितौ ॥ १३.८७.३८ ॥
يا سيد الملوك! بينما كانا ينظران، اختفى حامل نسل البهرغو، وعندها سقط الملك على الأرض.
13.87.39
ततो मुहूर्तादाश्वस्य सह देव्या महामुनेः ।
पुनरन्वेषणे यत्नमकरोत्स महीपतिः ॥ १३.८७.३९ ॥
ثم بعد لحظة، إذ استعاد وعيه، بذل الملك مع الملكة جهدًا جديدًا للبحث عن الحكيم العظيم.