Mahābhārata · Adhyāya 13.87
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.87.2
कौतूहलं मे सुमहज्जामदग्न्यं प्रति प्रभो ।
रामं धर्मभृतां श्रेष्ठं तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.८७.२ ॥
O Herr, ich bin sehr neugierig auf den Sohn Jamadagnis und auf Rāma, den Besten unter den Trägern des Dharma; du solltest es mir erklären.
13.87.3
ब्राह्मे बले सुपूर्णानामेतेषां च्यवनादिनाम् ।
कथमेष समुत्पन्नो रामः सत्यपराक्रमः।
कथं ब्रह्मर्षिवंशोऽयं क्षत्रधर्मा व्यजायत ॥ १३.८७.३ ॥
Wie wurde dieser Rāma von wahrer Tapferkeit unter jenen, die in der brahmanischen Kraft vollkommen gefestigt sind, Cyavana und den anderen, geboren? Wie kam diese Linie von brahmanischen Weisen zu den Pflichten des Kṣatriya?
13.87.4
तदस्य सम्भवं राजन्निखिलेनानुकीर्तय ।
कौशिकश्च कथं वंशात्क्षात्राद्वै ब्राह्मणोऽभवत् ॥ १३.८७.४ ॥
Daher, o König, erzähle seine Herkunft vollständig. Wie wurde Kauśika (Viśvāmitra) aus der kṣatriya-Linie ein Brahmane?
13.87.5
अहो प्रभावः सुमहानासीद्वै सुमहात्मनोः ।
रामस्य च नरव्याघ्र विश्वामित्रस्य चैव हि ॥ १३.८७.५ ॥
Ach! O Tiger unter den Menschen, die Macht der beiden großen Seelen, Rāma und Viśvāmitra, war wahrhaftig sehr groß.
13.87.6
कथं पुत्रानतिक्रम्य तेषां नप्तृष्वथाभवत् ।
एष दोषो महाप्राज्ञ तत्त्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १३.८७.६ ॥
Wie geschah es unter ihren Enkeln, wenn man ihre Söhne übergeht? Das ist mein Zweifel, o Hochweiser; du solltest seine Wahrheit erklären.
13.87.7
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
च्यवनस्य च संवादं कुशिकस्य च भारत ॥ १३.८७.७ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen Cyavana und Kuśika, o Nachkomme des Bharata.
13.87.8
एतं दोषं पुरा दृष्ट्वा भार्गवश्च्यवनस्तदा ।
आगामिनं महाबुद्धिः स्ववंशे मुनिसत्तमः ॥ १३.८७.८ ॥
Einst sah Cyavana, der Bhṛgu-Nachkomme von großem Verstand und der beste der Weisen, diesen Makel, der in seinem eigenen Geschlecht entstehen würde.
13.87.9
निश्चित्य मनसा सर्वं गुणदोषबलाबलम् ।
दग्धुकामः कुलं सर्वं कुशिकानां तपोधनः ॥ १३.८७.९ ॥
Nachdem er in seinem Geist alle Vorzüge und Mängel, Stärken und Schwächen festgestellt hatte, wünschte der Asket, dessen Reichtum die Askese war, das gesamte Geschlecht der Kuśikas zu verbrennen.
13.87.10
च्यवनस्तमनुप्राप्य कुशिकं वाक्यमब्रवीत् ।
वस्तुमिच्छा समुत्पन्ना त्वया सह ममानघ ॥ १३.८७.१० ॥
Cyavana trat zu ihm und sprach zu Kuśika: »O Makelloser, in mir ist der Wunsch entstanden, mit dir zu wohnen.«
13.87.11
भगवन्सहधर्मोऽयं पण्डितैरिह चर्यते ।
प्रदानकाले कन्यानामुच्यते च सदा बुधैः ॥ १३.८७.११ ॥
Verehrter Herr, diese gemeinsame Pflicht wird hier von den Gelehrten geübt, und zur Zeit der Vermählung der Jungfrauen sprechen die Weisen stets davon.
13.87.12
यत्तु तावदतिक्रान्तं धर्मद्वारं तपोधन ।
तत्कार्यं प्रकरिष्यामि तदनुज्ञातुमर्हसि ॥ १३.८७.१२ ॥
O du, dessen Reichtum die Askese ist, was die Pforte des Dharma betrifft, die bis hierher vergangen ist, so werde ich jene Pflicht erfüllen; du mögest es mir gestatten.
13.87.13
अथासनमुपादाय च्यवनस्य महामुनेः ।
कुशिको भार्यया सार्धमाजगाम यतो मुनिः ॥ १३.८७.१३ ॥
Da nahm Kuśika einen Sitz für den großen Weisen Cyavana und ging zusammen mit seiner Frau dorthin, wo der Weise war.
13.87.14
प्रगृह्य राजा भृङ्गारं पाद्यमस्मै न्यवेदयत् ।
कारयामास सर्वाश्च क्रियास्तस्य महात्मनः ॥ १३.८७.१४ ॥
Der König nahm das Wassergefäß und bot ihm das Pādya für die Füße dar; für jenen Großseeligen ließ er alle Riten vollziehen.
13.87.15
ततः स राजा च्यवनं मधुपर्कं यथाविधि ।
ग्राहयामास चाव्यग्रो महात्मा नियतव्रतः ॥ १३.८७.१५ ॥
Dann ließ der König Cyavana den Madhuparka gemäß der Vorschrift annehmen; jener gelassene Großseelige war fest in seinen Gelübden.
13.87.16
सत्कृत्य तं तथा विप्रमिदं पुनरथाब्रवीत् ।
भगवन्परवन्तौ स्वो ब्रूहि किं करवावहे ॥ १३.८७.१६ ॥
Nachdem er jenen Brahmanen so geehrt hatte, sprach der König erneut: 'Ehrwürdiger, wir beide sind von dir abhängig; sag, was sollen wir tun?'
13.87.17
यदि राज्यं यदि धनं यदि गाः संशितव्रत ।
यज्ञदानानि च तथा ब्रूहि सर्वं ददामि ते ॥ १३.८७.१७ ॥
'O du von festen Gelübden, wenn du ein Reich willst, oder Reichtum, oder Kühe, oder Opfer und Gaben — sag es, und ich gebe dir alles.'
13.87.18
इदं गृहमिदं राज्यमिदं धर्मासनं च ते ।
राजा त्वमसि शाध्युर्वीं भृत्योऽहं परवान्स्त्रिया ॥ १३.८७.१८ ॥
'Dieses Haus, dieses Reich und dieser Thron des Dharma gehören dir. Du bist der König; herrsche über die Erde. Ich bin dein Diener und stehe mit meiner Frau in deiner Verfügung.'
13.87.19
एवमुक्ते ततो वाक्ये च्यवनो भार्गवस्तदा ।
कुशिकं प्रत्युवाचेदं मुदा परमया युतः ॥ १३.८७.१९ ॥
Als diese Worte gesprochen waren, sprach Cyavana, der Nachkomme Bhṛgus, voll höchster Freude, da zu Kuśika dies.
13.87.20
न राज्यं कामये राजन्न धनं न च योषितः ।
न च गा न च वै देशान्न यज्ञं श्रूयतामिदम् ॥ १३.८७.२० ॥
O König, ich begehre weder Königreich noch Reichtum, weder Frauen noch Kühe, weder Länder noch Opfer. Höre dies.
13.87.21
नियमं किञ्चिदारप्स्ये युवयोर्यदि रोचते ।
परिचर्योस्मि यत्ताभ्यां युवाभ्यामविशङ्कया ॥ १३.८७.२१ ॥
Wenn es euch beiden gefällt, werde ich ein Gelübde übernehmen. Ich werde euch beide ohne Zögern dienen.
13.87.22
एवमुक्ते तदा तेन दम्पती तौ जहर्षतुः ।
प्रत्यब्रूतां च तमृषिमेवमस्त्विति भारत ॥ १३.८७.२२ ॥
Als er so sprach, freute sich das Paar, und sie antworteten jenem Weisen: »Es sei so«, o Bhārata.
13.87.23
अथ तं कुशिको हृष्टः प्रावेशयदनुत्तमम् ।
गृहोद्देशं ततस्तस्य दर्शनीयमदर्शयत् ॥ १३.८७.२३ ॥
Da führte Kuśika, erfreut, jenen trefflichen Gast hinein und zeigte ihm den sehenswerten Teil seines Hauses.
13.87.24
इयं शय्या भगवतो यथाकाममिहोष्यताम् ।
प्रयतिष्यावहे प्रीतिमाहर्तुं ते तपोधन ॥ १३.८७.२४ ॥
Ehrwürdiger, dies ist dein Lager; ruhe hier, wie es dir gefällt. O Schatz der Askese, wir werden uns bemühen, dir Freude zu bereiten.
13.87.25
अथ सूर्योतिचक्राम तेषां संवदतां तथा ।
अथर्षिश्चोदयामास पानमन्नं तथैव च ॥ १३.८७.२५ ॥
Während sie so miteinander sprachen, schritt die Sonne weiter. Dann verlangte der Weise ebenso nach Trank und Speise.
13.87.26
तमपृच्छत्ततो राजा कुशिकः प्रणतस्तदा ।
किमन्नजातमिष्टं ते किमुपस्थापयाम्यहम् ॥ १३.८७.२६ ॥
Da fragte ihn der König Kuśika, sich tief verneigend: "Welche Speise wünschst du? Was soll ich dir bereiten?"
13.87.27
ततः स परया प्रीत्या प्रत्युवाच नराधिपम् ।
औपपत्तिकमाहारं प्रयच्छस्वेति भारत ॥ १३.८७.२७ ॥
Da antwortete er dem Herrscher der Menschen voller höchster Freude: "Gib mir eine angemessene Speise, o Bhārata."
13.87.28
तद्वचः पूजयित्वा तु तथेत्याह स पार्थिवः ।
यथोपपन्नमाहारं तस्मै प्रादाज्जनाधिप ॥ १३.८७.२८ ॥
Seine Worte ehrend, sprach der König: "So sei es" und gab ihm die verfügbare Speise, o Herr des Volkes.
13.87.29
ततः स भुक्त्वा भगवन्दम्पती प्राह धर्मवित् ।
स्वप्तुमिच्छाम्यहं निद्रा बाधते मामिति प्रभो ॥ १३.८७.२९ ॥
Dann sprach der gesegnete Kenner des Dharma, nachdem er gegessen hatte, zu dem Paar: "O Herr, ich möchte schlafen; der Schlaf quält mich."
13.87.30
ततः शय्यागृहं प्राप्य भगवानृषिसत्तमः ।
संविवेश नरेशस्तु सपत्नीकः स्थितोऽभवत् ॥ १३.८७.३० ॥
Dann, in die Schlafkammer gelangt, legte sich der gesegnete beste der Weisen nieder, während der König mit seiner Gemahlin stehen blieb.
13.87.31
न प्रबोध्योस्मि संसुप्त इत्युवाचाथ भार्गवः ।
संवाहितव्यौ मे पादौ जागर्तव्यं च वां निशि ॥ १३.८७.३१ ॥
"Ich schlafe tief; weckt mich nicht", sprach der Bhārgava. "Massiert meine Füße, und ihr beide sollt die Nacht hindurch wach bleiben."
13.87.32
अविशङ्कस्तु कुशिकस्तथेत्येवाह धर्मवित् ।
न प्राबोधयतां तौ च दंपती रजनीक्षये ॥ १३.८७.३२ ॥
Kuśika, ohne Zweifel und das Dharma kennend, sprach: »So sei es.« Und das Paar weckte ihn nicht am Ende der Nacht.
13.87.33
यथादेशं महर्षेस्तु शुश्रूषापरमौ तदा ।
बभूवतुर्महाराज प्रयतावथ दम्पती ॥ १३.८७.३३ ॥
Wie der große Weise angeordnet hatte, widmeten sich die beiden ganz seinem Dienst, o großer König; das Paar blieb beherrscht und ergeben.
13.87.34
ततः स भगवान्विप्रः समादिश्य नराधिपम् ।
सुष्वापैकेन पार्श्वेन दिवसानेकविंशतिम् ॥ १३.८७.३४ ॥
Dann legte sich jener gesegnete Brahmane, nachdem er den König unterwiesen hatte, einundzwanzig Tage lang auf eine Seite und schlief.
13.87.35
स तु राजा निराहारः सभार्यः कुरुनन्दन ।
पर्युपासत तं हृष्टश्च्यवनाराधने रतः ॥ १३.८७.३५ ॥
O Freude der Kurus, jener König fastete mit seiner Gemahlin und diente ihm freudig, ganz dem Verehren Cyavanas hingegeben.
13.87.36
भार्गवस्तु समुत्तस्थौ स्वयमेव तपोधनः ।
अकिञ्चिदुक्त्वा तु गृहान्निश्चक्राम महातपाः ॥ १३.८७.३६ ॥
Der Asket aus dem Geschlecht Bhṛgus erhob sich von selbst; ohne etwas zu sagen, verließ der große Asket das Haus.
13.87.37
तमन्वगच्छतां तौ च क्षुधितौ श्रमकर्शितौ ।
भार्यापती मुनिश्रेष्ठस्तावेतौ नावलोकयत् ॥ १३.८७.३७ ॥
Die beiden, Gattin und Gatte, von Hunger und Erschöpfung geschwächt, folgten ihm; doch der beste der Weisen sah keinen der beiden an.
13.87.38
तयोस्तु प्रेक्षतोऽरेव भार्गवाणां कुलोद्वहः ।
अन्तर्हितोभूद्राजेन्द्र ततो राजाऽपतत्क्षितौ ॥ १३.८७.३८ ॥
O Herr der Könige! Während die beiden zusahen, verschwand der Träger des Bhārgava-Geschlechts, und da fiel der König zu Boden.
13.87.39
ततो मुहूर्तादाश्वस्य सह देव्या महामुनेः ।
पुनरन्वेषणे यत्नमकरोत्स महीपतिः ॥ १३.८७.३९ ॥
Dann, nach einem Augenblick, als er sich erholt hatte, unternahm der König zusammen mit der Königin erneut den Versuch, den großen Weisen zu suchen.