Mahābhārata · Adhyāya 13.88
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.88.1
तस्मिन्नन्तर्हिते विप्रे राजा किमकरोत्तदा ।
भार्या चास्य महाभागा तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.८८.१ ॥
Als jener Brahmane verschwunden war, was tat da der König? Und was tat seine hochgesegnete Gemahlin? Großvater, sage mir das.
13.88.2
अदृष्ट्वा स महीपालस्तमृषिं सह भार्यया ।
परिश्रान्तो निववृते व्रीडितो नष्टचेतनः ॥ १३.८८.२ ॥
Da er jenen Weisen samt seiner Gemahlin nicht sah, kehrte der König erschöpft, beschämt und verwirrt zurück.
13.88.3
स प्रविश्य पुरीं दीनो नाभ्यभाषत किञ्चन ।
तदेव चिन्तयामास च्यवनस्य विचेष्टितम् ॥ १३.८८.३ ॥
Betrübt trat er in die Stadt ein und sprach kein Wort; er dachte nur über das seltsame Verhalten Cyavanas nach.
13.88.4
अथ शून्येन मनसा प्रविवेश गृहं नृपः ।
ददर्श शयने तस्मिञ्शयानं भृगुनन्दनम् ॥ १३.८८.४ ॥
Dann betrat der König mit leerem Sinn das Haus und sah auf dem Lager den Sohn des Bhṛgu liegen.
13.88.5
विस्मितौ तमृषिं दृष्ट्वा तदाश्चर्यं विचिन्त्य च ।
दर्शनात्तस्य तु तदा विश्रान्तौ सम्बभूवतुः ॥ १३.८८.५ ॥
Als sie jenen Weisen sahen, staunten beide; über das Wunder nachdenkend, fanden beide durch den Anblick seiner Ruhe.
13.88.6
यथास्थानं ततो गत्वा तत्पादौ संववाहतुः ।
अथापरेण पार्श्वेन सुष्वाप स महामुनिः ॥ १३.८८.६ ॥
Dann kehrten sie an ihren Platz zurück und massierten seine Füße; und dann schlief der große Weise auf der anderen Seite ein.
13.88.7
तेनैव च स कालेन प्रत्यबुद्ध्यत वीर्यवान् ।
न च तौ चक्रतुः किञ्चिद्विकारं भयशङ्कितौ ॥ १३.८८.७ ॥
Im selben Augenblick erwachte der mächtige Weise, und die beiden, ängstlich und besorgt, zeigten keinerlei Regung.
13.88.8
प्रतिबुद्धस्तु स मुनिस्तौ प्रोवाच विशाम्पते ।
तैलाभ्यङ्गो दीयतां मे स्नास्येऽहमिति भारत ॥ १३.८८.८ ॥
Erwacht sprach der Weise zu ihnen: "O Herr der Völker, o Bhārata, gebt mir Öl zum Einreiben; ich will baden."
13.88.9
तौ तथेति प्रतिश्रुत्य क्षुधितौ श्रमकर्शितौ ।
शतपाकेन तैलेन महार्हेणोपतस्थतुः ॥ १३.८८.९ ॥
Sie versprachen: "So sei es", und die beiden, hungrig und von Müdigkeit erschöpft, traten mit kostbarem, hundertfach gekochtem Öl vor ihn.
13.88.10
ततः सुखासीनमृषिं वाग्यतौ संववाहतुः ।
न च पर्याप्तमित्याह भार्गवः सुमहातपाः ॥ १३.८८.१० ॥
Dann massierten sie den Weisen, der bequem saß, beide schweigend; doch der Bhārgava von großer Askese sprach: "Es ist nicht genug."
13.88.11
यदा तौ निर्विकारौ तु लक्षमायास भार्गवः ।
तत उत्थाय सहसा स्नानशालां विवेश ह ॥ १३.८८.११ ॥
Als der Bhārgava sah, dass die beiden keine Regung zeigten, erhob er sich plötzlich und trat in den Badesaal.
13.88.12
क्लृप्तमेव तु तत्रासीत्स्नानीयं पार्थिवोचितम् ।
असत्कृत्य च तत्सर्वं तत्रैवान्तरधीयत ॥ १३.८८.१२ ॥
Dort aber war das königlichen Würden geziemende Badezeug schon bereitet; doch er verachtete alles, und es verschwand genau dort.
13.88.13
स मुनिः पुनरेवाथ नृपतेः पश्यतस्तदा ।
नासूयां चक्रतुस्तौ च दम्पती भरतर्षभ ॥ १३.८८.१३ ॥
Während der König zusah, ebenso der Weise wieder; und die beiden, Mann und Frau, o Stier der Bharatas, zeigten keinen Neid.
13.88.14
अथ स्नातः स भगवान्सिंहासनगतः प्रभुः ।
दर्शयामास कुशिकं सभार्यं कुरुनन्दन ॥ १३.८८.१४ ॥
Dann zeigte der verehrte Herr, gebadet und auf dem Thron sitzend, Kuśika mit seiner Frau, o Freude der Kurus.
13.88.15
संहृष्टवदनो राजा सभार्यः कुशिको मुनिम् ।
सिद्धमन्नमिति प्रह्वो निर्विकारो न्यवेदयत् ॥ १३.८८.१५ ॥
König Kuśika, mit fröhlichem Gesicht, zusammen mit seiner Frau, demütig und unerschüttert, teilte dem Weisen mit, dass das Essen bereit sei.
13.88.16
आनीयतामिति मुनिस्तं चोवाच नराधिपम् ।
स राजा समुपाजह्रे तदन्नं सह भार्यया ॥ १३.८८.१६ ॥
»Man soll es bringen«, sprach der Weise zu diesem Herrn der Menschen, und der König brachte jene Speise zusammen mit seiner Frau.
13.88.17
मांसप्रकारान्विविधाञ्शाकानि विविधानि च ।
लेह्यपिष्टविकारांश्च पानकानि लघूनि च ॥ १३.८८.१७ ॥
Verschiedene Arten von Fleisch, vielerlei Gemüse, zum Lecken und Zerreiben bereitete Speisen und leichte Getränke.
13.88.18
रसालापूपकांश्चित्रान्मोदकानथ षड्रसान् ।
रसान्नानाप्रकारांश्च वन्यं च मुनिभोजनम् ॥ १३.८८.१८ ॥
Rasālā, vielerlei Kuchen, Süßigkeiten, Speisen mit sechs Geschmacksrichtungen, Säfte vieler Art, Waldkost und die Speise, die den Weisen geziemt.
13.88.19
फलानि च विचित्राणि राजभोज्यानि भूरिशः ।
बदरेङ्गुदकाश्मर्यभल्लातकफलानि च ॥ १३.८८.१९ ॥
Dazu viele wunderbare Früchte, die eines Königs würdig sind: Jujuben, Wüstendatteln, Früchte der aśmarya und bhallātaka.
13.88.20
गृहस्थानां च यद्भोज्यं यच्चापि वनवासिनाम् ।
सर्वमाहारयामास राजा शापभयान्मुनेः ॥ १३.८८.२० ॥
Alle Speisen der Hausbesitzer und auch die der Waldbewohner ließ der König herbeibringen, aus Furcht vor dem Fluch des Weisen.
13.88.21
अथ सर्वमुपन्यस्तमग्रतश्च्यवनस्य तत् ।
ततः सर्वं समानीय तच्च शय्यासनं मुनिः ॥ १३.८८.२१ ॥
Dann wurde alles vor Cyavana aufgestellt. Danach sammelte der Weise alles zusammen, auch das Lager und den Sitz.
13.88.22
वस्त्रैः शुभैरवच्छाद्य भोजनोपस्करैः सह ।
सर्वमादीपयामास च्यवनो भृगुनन्दनः ॥ १३.८८.२२ ॥
Nachdem er alles mit schönen Gewändern bedeckt hatte, zusammen mit den Essgeräten, ließ Cyavana, der Sohn Bhṛgus, alles in Flammen aufgehen.
13.88.23
न च तौ चक्रतुः क्रोधं दम्पती सुमहाव्रतौ ।
तयोः सम्प्रेक्षतोरेव पुनरन्तर्हितोऽभवत् ॥ १३.८८.२३ ॥
Die beiden, das Paar mit den großen Gelübden, ließen keinen Zorn aufkommen; und während sie zusahen, verschwand er wieder.
13.88.24
तथैव च स राजर्षिस्तस्थौ तां रजनीं तदा ।
सभार्यो वाग्यतः श्रीमान्न चकोपं समाविशत् ॥ १३.८८.२४ ॥
Ebenso stand jener königliche Weise, der Glanzvolle, mit seiner Frau, die Rede zügelnd, jene Nacht hindurch, und der Zorn drang nicht in ihn ein.
13.88.25
नित्यसंस्कृतमन्नं तु विविधं राजवेश्मनि ।
शयनानि च मुख्यानि परिषेकाश्च पुष्कलाः ॥ १३.८८.२५ ॥
Im Königspalast gab es vielerlei Speisen, stets bereitet, vorzügliche Lager und reichlich Besprengungen mit duftendem Wasser.
13.88.26
वस्त्रं च विविधाकारमभवत्समुपार्जितम् ।
न शशाक ततो द्रष्टमन्तरं च्यवनस्तदा ॥ १३.८८.२६ ॥
Auch Gewänder vielerlei Art waren zusammengebracht worden; da konnte Cyavana darin keinen Mangel entdecken.
13.88.27
पुनरेव च विप्रर्षिः प्रोवाच कुशिकं नृपम् ।
सभार्यो मां रथेनाशु वह यत्र ब्रवीम्यहम् ॥ १३.८८.२७ ॥
Abermals sprach der brahmanische Weise zum König Kuśika: "Fahre mich mit meiner Gattin rasch auf deinem Wagen dorthin, wohin ich dir sage."
13.88.28
तथेति च प्राह नृपो निर्विशङ्कस्तपोधनम् ।
क्रीडारथोस्तु भगवन्नुत साङ्ग्रामिको रथः ॥ १३.८८.२८ ॥
Ohne Zögern sprach der König zu jenem an Askese Reichen: "So sei es. Ehrwürdiger, soll ich einen Lustwagen oder einen Kriegswagen bringen?"
13.88.29
इत्युक्तः स मुनी राज्ञा तेन हृष्टेन तद्वचः ।
च्यवनः प्रत्युवाचेदं हृष्टः परपुरंजयम् ॥ १३.८८.२९ ॥
Als der König so gesprochen hatte, vernahm der Weise Cyavana, der Eroberer feindlicher Städte, diese Worte des erfreuten Königs und antwortete ihm freudig.
13.88.30
सज्जीकुरु रथं क्षिप्रं यस्ते साङ्ग्रामिको मतः ।
सायुधः सपताकश्च शक्तीकनकयष्टिमान् ॥ १३.८८.३० ॥
Mache rasch den Wagen bereit, der als dein Kriegswagen gilt, mit Waffen, mit Bannern, mit Speeren und goldenen Stäben versehen.
13.88.31
किंकिणीस्वननिर्घोषो युक्तस्तोरणकल्पनैः ।
गदास्वङ्गनिबद्धश्च परमेषुशतान्वितः ॥ १३.८८.३१ ॥
Erfüllt vom Klang klingelnder Glöckchen, angespannt und mit bogenförmigen Zierden geschmückt, mit Keulen und Schwertern versehen und mit hundert vorzüglichen Pfeilen ausgestattet.
13.88.32
ततः स तं तथेत्युक्त्वा कल्पयित्वा महारथम् ।
भार्यां वामे धुरि तदा चात्मानं दक्षिणे तथा ॥ १३.८८.३२ ॥
Dann rüstete er, mit den Worten »So sei es«, den großen Streitwagen, setzte seine Gattin auf den linken Jochsitz und sich selbst auf den rechten.
13.88.33
त्रिदण्डं वज्रसूच्यग्रं प्रतोदं तत्र चादधत् ।
सर्वमेतत्तथा दत्त्वा नृपो वाक्यमऽथाब्रवीत् ॥ १३.८८.३३ ॥
Dort legte er auch einen dreistäbigen Stachelstock mit diamantspitzer Spitze hin. Nachdem er dies alles übergeben hatte, sprach der König diese Worte.
13.88.34
भगवन्क्व रथो यातु ब्रवीतु भृगुनन्दन ।
यत्र वक्ष्यसि विप्रर्षे तत्र यास्यति ते रथः ॥ १३.८८.३४ ॥
»Verehrter, wohin soll der Wagen fahren? Sag es, Sohn des Bhṛgu. Wohin du, o brahmanischer Seher, sprechen wirst, dorthin wird dein Wagen fahren.«
13.88.35
एवमुक्तस्तु भगवान्प्रत्युवाचाथ तं नृपम् ।
इतः प्रभृति यातव्यं पदकम्पदकं शनैः ॥ १३.८८.३५ ॥
So angesprochen, antwortete der Verehrte jenem König: »Von hier an musst du Schritt für Schritt, langsam fahren.«
13.88.36
श्रमो मम यथा न स्यात्तथा मच्छन्दचारिणौ ।
सुसुखं चैव वोढव्यो जनः सर्वश्च पश्यतु ॥ १३.८८.३६ ॥
Damit ich nicht ermüde, möge man mich mit großer Bequemlichkeit von jenen fortbewegen lassen, die sich nach meinem Willen bewegen, und alle Menschen mögen es sehen.
13.88.37
नोत्सार्याः पथिकाः केचित्तेभ्योदास्ये वसु ह्यहम् ।
ब्राह्मणेभ्यश्च ये कामानर्थयिष्यन्तिमां पथि ॥ १३.८८.३७ ॥
Keinen Reisenden soll man vertreiben; ihnen will ich Reichtum geben, und ebenso den Brahmanen, die auf diesem Weg ihre Wünsche erbitten.
13.88.38
सर्वान्दास्याम्यशेषेण धनं रत्नानि चैव हि ।
क्रियतां निखिलेनैतन्मा विचारय पार्थिव ॥ १३.८८.३८ ॥
Ich werde allen Reichtum und Juwelen geben, ohne Ausnahme. O König, lass dies vollständig geschehen; zögere nicht.
13.88.39
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा भृत्यांस्तथाऽब्रवीत् ।
यद्यद्ब्रूयान्मुनिस्तत्तत्सर्वं देयमशङ्कितैः ॥ १३.८८.३९ ॥
Als der König seine Worte hörte, sprach er zu seinen Dienern: Was auch immer der Weise verlangt, alles soll ohne Zögern gegeben werden.
13.88.40
ततो रत्नान्यनेकानि स्त्रियो युग्यमजाविकम् ।
कृताकृतं च कनकं गजेन्द्राश्चाचलोपमाः ॥ १३.८८.४० ॥
Dann wurden viele Juwelen, Frauen, Zugtiere, Ziegen und Schafe, fertige und unfertige Waren, Gold und große Elefanten gleich Bergen gegeben.
13.88.41
अन्वगच्छन्त तमृषिं राजामात्याश्च सर्वशः ।
हाहाभूतं च तत्सर्वमासीन्नगरमार्तवत् ॥ १३.८८.४१ ॥
Der König und alle Minister folgten jenem Weisen; und die ganze Stadt, erfüllt von Wehklagen, war wie von Leid getroffen.
13.88.42
तौ तीक्ष्णाग्रेण सहसा प्रतोदेन प्रतोदितौ ।
पृष्ठे विद्धौ कटे चैव निर्विकारौ तमूहतुः ॥ १३.८८.४२ ॥
Die beiden wurden plötzlich mit einem scharfspitzigen Stachel angetrieben; am Rücken und an der Flanke durchbohrt, zogen sie es unbewegt weiter.
13.88.43
वेपमानौ निराहारौ पञ्चाशद्रात्रकर्शितौ ।
कथंचिदूहतुर्धैर्याद्दम्पती तं रथोत्तमम् ॥ १३.८८.४३ ॥
Zitternd, ohne Nahrung, von fünfzig Nächten ausgezehrt, zogen die beiden durch Standhaftigkeit irgendwie jenen vortrefflichen Wagen.
13.88.44
बहुशो भृशविद्धौ तौ क्षरमाणौ क्षतोद्भवम् ।
ददृशाते महाराज पुष्पिताविव किंशुकौ ॥ १३.८८.४४ ॥
O großer König, vielfach schwer verwundet, aus den Wunden blutend, erschienen die beiden wie blühende Kiṃśuka-Bäume.
13.88.45
तौ दृष्ट्वा पौरवर्गस्तु भृशं शोकसमाकुलः ।
अभिशापभयत्रस्तो न तं किञ्चिदुवाच ह ॥ १३.८८.४५ ॥
Als die Bürger sie sahen, überwältigt von Kummer und in Furcht vor einem Fluch, sagten sie ihm kein Wort.
13.88.46
द्वन्द्वशश्चाब्रुवन्सर्वे पश्यध्वं तपसो बलम् ।
क्रुद्धा अपि मुनिश्रेष्ठं वीक्षितुं नेह शुक्नुमः ॥ १३.८८.४६ ॥
Paarweise sagten alle: »Seht die Macht der Askese! Obwohl zornig, können wir diesen besten der Weisen nicht einmal ansehen.«
13.88.47
अहो भगवतो वीर्यं महर्षेर्भावितात्मनः ।
राज्ञश्चापि सभार्यस्य धैर्यं पश्यत यादृशम् ॥ १३.८८.४७ ॥
Oh, seht die Macht jenes ehrwürdigen großen Weisen, selbstbeherrscht, und die Standhaftigkeit des Königs samt seiner Gemahlin!
13.88.48
श्रान्तावपि हि कच्छ्रेण रथमेनं समूहतुः ।
न चैतयोर्विकारं वै ददर्शं भृगुनन्दनः ॥ १३.८८.४८ ॥
Obwohl erschöpft, zogen die beiden diesen Wagen mühsam, und der Sohn des Bhṛgu bemerkte an keinem von beiden eine Regung.
13.88.49
ततः स निर्विकारौ तु दृष्ट्वा भृगुकुलोद्वहः ।
वसु विश्राणयामास यथा वैश्रवणस्तथा ॥ १३.८८.४९ ॥
Da gab der Vornehmste des Bhṛgu-Geschlechts, als er die beiden unverändert sah, Reichtum, wie Vaiśravaṇa (Kubera) es täte.
13.88.50
तत्रापि राजा प्रीतात्मा यथादिष्टमथाकरोत् ।
ततोऽस्य भगवान्प्रीतो बभूव मुनिसत्तमः ॥ १३.८८.५० ॥
Auch dort tat der König, froh im Herzen, wie ihm befohlen war; da wurde der verehrungswürdige Beste der Weisen mit ihm zufrieden.
13.88.51
अवतीर्य रथश्रेष्ठाद्दम्पती तौ मुमोच ह ।
विमोच्य चैतौ विधिवत्ततो वाक्यमुवाच ह ॥ १३.८८.५१ ॥
Vom vornehmsten Wagen herabsteigend, befreite er das Paar; nachdem er beide ordnungsgemäß gelöst hatte, sprach er diese Worte.
13.88.52
स्निग्धगम्भीरया वाचा भार्गवः सुप्रसन्नया ।
ददामि वां वरं श्रेष्ठं तं ब्रूतामिति भारत ॥ १३.८८.५२ ॥
Mit warmer, tiefer Stimme sprach der Nachkomme Bhṛgus, sehr huldvoll: »Euch beiden gewähre ich eine vortreffliche Gabe, o Bhārata; nennt sie.«
13.88.53
सुकुमारौ च तौ विद्धौ कराभ्यां मुनिसत्तमः ।
पस्पर्शामृतकल्पाभ्यां स्नेहाद्भरतसतम ॥ १३.८८.५३ ॥
Und der Beste der Weisen berührte aus Zuneigung die beiden zarten, verwundeten mit seinen Händen, die wie Nektar waren, o Bester der Bharatas.
13.88.54
अथाब्रवीन्नृपो वाक्यं श्रमो नास्त्यावयोरिह ।
विश्रान्तौ स्वः प्रभावात्ते ध्यानेनैवेह भार्गव ॥ १३.८८.५४ ॥
Da sprach der König: »Hier haben wir beide keine Ermattung; durch deine eigene Macht, o Bhārgava, und allein durch Meditation sind wir hier ausgeruht.«
13.88.55
अथ तौ भगवान्प्राह प्रहृष्टश्च्यनस्तदा ।
न वृथा व्याहृतं पूर्वं यन्मया तद्भविष्यति ॥ १३.८८.५५ ॥
Da sprach der ehrwürdige Cyavana erfreut zu ihnen: Was ich zuvor gesagt habe, wird nicht vergeblich sein; es wird geschehen.
13.88.56
रमणीयः समुद्देशो गङ्गातीरमिदं शुभम् ।
किञ्चित्कालं व्रतपरो निवत्स्यामीह पार्थिव ॥ १३.८८.५६ ॥
Dies ist ein angenehmer und glückverheißender Ort am Ufer des Ganges. O König, ich werde hier eine Weile bleiben, dem Gelübde ergeben.
13.88.57
गम्यतां स्वपुरं पुत्र विश्रान्तः पुनरेष्यसि ।
इहस्थं मां सभार्यस्त्वं द्रष्टासि श्वो नराधिप ॥ १३.८८.५७ ॥
Sohn, geh in deine Stadt; nach der Ruhe wirst du wiederkommen. O Herr der Menschen, morgen wirst du mich hier sehen, zusammen mit deiner Frau.
13.88.58
न च मन्युस्त्वया कार्यः श्रेयस्त्वां समुपस्थितम् ।
यत्काङ्क्षितं हृदिस्थं ते तत्सर्वं हि भविष्यति ॥ १३.८८.५८ ॥
Du sollst weder Zorn noch Kummer hegen; das Heil ist dir nahe gekommen. Alles, was dein Herz ersehnt, wird gewiss geschehen.
13.88.59
इत्येवमुक्तः कुशिकः प्रहृष्टेनान्तरात्मना ।
प्रोवाच मुनिशार्दूलमिदं वचनमर्थवत् ॥ १३.८८.५९ ॥
So angesprochen, sprach Kuśika mit fröhlichem Herzen diese bedeutungsvollen Worte zu jenem Tiger unter den Weisen.
13.88.60
न मे मन्युर्महाभाग पूतौ स्वो भगवंस्त्वया ।
संवृतौ यौवनस्थौ स्वो वपुष्मन्तौ बलान्वितौ ॥ १३.८८.६० ॥
O du Hochbeglückter, ich empfinde keinen Kummer. Ehrwürdiger Herr, du hast uns beide gereinigt; wir beide sind jung geworden, in der Jugend gefestigt, schönen Leibes und mit Kraft begabt.
13.88.61
प्रतोदेन व्रणा ये मे सभार्यस्य त्वया कृताः ।
तान्न पश्यामि गात्रेषु स्वस्थोस्मि सह भार्यया ॥ १३.८८.६१ ॥
Die Wunden, die du mir und meiner Gattin mit dem Stachel zugefügt hast, sehe ich an meinen Gliedern nicht mehr; ich bin gesund, zusammen mit meiner Gattin.
13.88.62
इमां च देवीं पश्यामि वपुषाऽप्सरसोपमाम् ।
श्रिया परमया युक्ता तथा दृष्टा पुरा मया ॥ १३.८८.६२ ॥
Und ich sehe diese göttinnengleiche Frau, gleich einer Apsaras an Gestalt, mit höchster Pracht begabt, so wie ich sie früher sah.
13.88.63
तव प्रसादसंवृत्तमिदं सर्वं महामुने ।
नैतच्चित्रं तु भगवंस्त्वयि सत्यपराक्रम ॥ १३.८८.६३ ॥
O großer Weiser, all dies ist durch deine Gnade geschehen. Dies ist nicht verwunderlich, o Ehrwürdiger, bei dir von wahrer Tapferkeit.
13.88.64
इत्युक्तः प्रत्युवाचैनं कुशिकं च्यवनस्तदा ।
आगच्छेथाः सभार्यश्च त्वमिहेति नराधिप ॥ १३.८८.६४ ॥
So angesprochen antwortete Cyavana dem Kuśika: O Herr der Menschen, komm hierher mit deiner Gattin.
13.88.65
इत्युक्तः समनुज्ञातो राजर्षिरभिवाद्य तम् ।
प्रययौ वपुषा युक्तो नगरं देवराजवत् ॥ १३.८८.६५ ॥
So angesprochen und mit Erlaubnis entlassen, grüßte der königliche Weise ihn und ging, mit schönem Körper begabt, wie der Götterkönig, in die Stadt.
13.88.66
तत एनमुपाजग्मुरमात्याः सपुरोहिताः ।
बलस्था गणिकायुक्ताः सर्वाः प्रकृतयस्तथा ॥ १३.८८.६६ ॥
Da kamen die Minister mit den Priestern zu ihm, die Heerführer mit den Kurtisanen, und ebenso alle Untertanen.
13.88.67
तैर्वृतः कुशिको राजा श्रिया परमया ज्वलन् ।
प्रविवेश पुरं हृष्टः पूज्यमानोऽथ बन्दिभिः ॥ १३.८८.६७ ॥
Von ihnen umgeben, betrat König Kuśika, in höchstem Glanz strahlend, freudig die Stadt, von den Barden geehrt.
13.88.68
ततः प्रविश्य नगरं कृत्वा पौर्वाह्णिकीः क्रियाः ।
भुक्त्वा सभार्यो रजनीमुवास स महाद्युतिः ॥ १३.८८.६८ ॥
Dann, nachdem er die Stadt betreten, die Vormittagsriten vollzogen und gegessen hatte, verbrachte jener Hochstrahlende die Nacht mit seiner Gattin.
13.88.69
ततस्तु तौ नवमभिवीक्ष्य यौवनं ।
परस्परं विगतजराविवामरौ।
ननन्दतुः शयनगतौ वपुर्धरौ ।
श्रिया युतौ द्विजवरदत्तया तदा ॥ १३.८८.६९ ॥
Da freuten sich die beiden, die einander in neuer Jugend betrachteten, gleich Unsterblichen ohne Alter, auf dem Lager liegend, ihre Leiber tragend, vereint durch den Glanz, den der beste der Brahmanen gegeben hatte.
13.88.70
अथाप्युषिर्भृगुकुलकीर्तिवर्धन-
स्तपोधनो वनमभिराममृद्धिमत्।
मनीषया बहुविधरत्नभूषितं ।
ससर्ज यन्न पुरि शतक्रतोरपि ॥ १३.८८.७० ॥
Dann erschuf auch jener Weise, dessen Reichtum die Askese war und der den Ruhm des Bhṛgu-Geschlechts mehrte, einen reizvollen, blühenden Wald, durch seine Kunstfertigkeit mit vielerlei Juwelen geschmückt, den es nicht einmal in der Stadt Indras, Śatakratu, gab.