ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 13.92
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.92.1
मुह्यामीति निशम्याद्य चिन्तयानः पुनःपुनः ।
हीनां पार्थिवसिंहैस्तैः श्रीमद्भिः पृथिवीमिमाम् ॥ १३.९२.१ ॥
"ମୁଁ ମୋହିତ ହେଉଛି" ଏହା ଶୁଣି, ଆଜି ବାରମ୍ବାର ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେହି ଶ୍ରୀମନ୍ତ ରାଜସିଂହମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୀନ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିଲେ।
13.92.2
प्राप्य राज्यानि शतशो महीं जित्वाऽपि भारत ।
कोटिशः पुरुषान्हत्वा परितप्ये पितामह ॥ १३.९२.२ ॥
ହେ ଭାରତ, ଶହ ଶହ ରାଜ୍ୟ ପାଇ ଓ ପୃଥିବୀ ଜିଣି ମଧ୍ୟ, ହେ ପିତାମହ, କୋଟି କୋଟି ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ମାରି ମୁଁ ସନ୍ତାପିତ ହେଉଛି।
13.92.3
का नु तासां वरस्त्रीणामवस्थाऽद्य भविष्यति ।
या हीनाः पतिभिः पुत्रैर्मातुलैर्भ्रातृभिस्तथा ॥ १३.९२.३ ॥
ପତି, ପୁତ୍ର, ମାମୁଁ ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୀନ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଏବେ କିପରି ହେବ?
13.92.4
वयं हि तान्कुरुन्हत्वा ज्ञातींश्च सुहृदोऽपि च ।
अवाक्शीर्षाः पतिष्यामो नरके नात्रं संशयः ॥ १३.९२.४ ॥
ସେହି କୁରୁମାନଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାତିମାନଙ୍କୁ ଓ ସୁହୃଦମାନଙ୍କୁ ମାରି ଆମେ ଅଧୋମୁଖ ହୋଇ ନରକରେ ପଡ଼ିବା; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
13.92.5
शरीरं योक्तुमिच्छामि तपसोग्रेण भारत ।
उपदिष्टमिहेच्छामि तत्त्वतोऽहं विशाम्पते ॥ १३.९२.५ ॥
ହେ ଭାରତ, କଠୋର ତପସ୍ୟାରେ ଶରୀରକୁ ନିୟମିତ କରିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଏଠାରେ ଉପଦିଷ୍ଟ ବିଷୟ ତତ୍ତ୍ୱତଃ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
13.92.6
युधिष्ठिरस्य तद्वाक्यं श्रुत्वा भीष्मो महामनाः ।
परीक्ष्य निपुणं बुद्ध्या युधिष्ठिरमभाषत ॥ १३.९२.६ ॥
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସେ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମହାମନା ଭୀଷ୍ମ ବୁଦ୍ଧିରେ ତାଙ୍କୁ ନିପୁଣତାରେ ପରୀକ୍ଷା କରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
13.92.7
रहस्यमद्भुतं चैव शृणु वक्ष्यामि भारत ।
या गतिः प्राप्यते वेन प्रेत्यभावे विशाम्पते ॥ १३.९२.७ ॥
ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରହସ୍ୟ କହିବି, ଶୁଣ। ହେ ପ୍ରଜାପତି, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କେଉଁ ଗତି ମିଳେ ତାହା।
13.92.8
तपसा प्राप्यते स्वर्गस्तपसा प्राप्यते यशः ।
आयुःप्रकर्षो भोगाश्च लभ्यन्ते तपसा विभो ॥ १३.९२.८ ॥
ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ୱର୍ଗ ମିଳେ, ତପସ୍ୟାରେ ଯଶ ମିଳେ। ହେ ବିଭୁ, ତପସ୍ୟାରେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ମିଳେ।
13.92.9
ज्ञानं विज्ञानमारोग्यं रूपं सम्पत्तथैव च ।
सौभाग्यं चैव तपसा प्राप्यते भरतर्षभ ॥ १३.९२.९ ॥
ଜ୍ଞାନ, ବିଜ୍ଞାନ, ଆରୋଗ୍ୟ, ରୂପ, ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ସେହିପରି ସୌଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତପସ୍ୟାରେ ମିଳେ, ହେ ଭରତର୍ଷଭ।
13.92.10
धनं प्राप्नोति तपसा मौनं ज्ञानं प्रयच्छति ।
उपभोगांस्तु दानेन ब्रह्मचर्येण जीवितम् ॥ १३.९२.१० ॥
ତପସ୍ୟାରେ ଧନ ମିଳେ, ମୌନ ଜ୍ଞାନ ଦିଏ। ଦାନରେ ଭୋଗ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ।
13.92.11
अहिंसायाः फलं रूपं दीक्षाया जन्म वै कुले ।
फलमूलाशनाद्राज्यं स्वर्गः पर्णशनाद्भवेत् ॥ १३.९२.११ ॥
ଅହିଂସାର ଫଳ ରୂପ, ଦୀକ୍ଷାର ଫଳ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ। ଫଳମୂଳ ଖାଇଲେ ରାଜ୍ୟ, ପତ୍ର ଖାଇଲେ ସ୍ୱର୍ଗ।
13.92.12
पयोभक्षो दिवं याति दानेन द्रविणाधिकः ।
गुरुशुश्रूषया विद्या नित्यश्राद्धेन सन्ततिः ॥ १३.९२.१२ ॥
ଦୁଧ ପିଇ ରହୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ; ଦାନରେ ଧନରେ ଅଧିକ ହୁଏ। ଗୁରୁସେବାରେ ବିଦ୍ୟା, ନିତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ସନ୍ତାନ।
13.92.13
गवाढ्यः शाकदीक्षाभिः स्वर्गमाहुस्तृणाशनात् ।
स्त्रियस्त्रिषवण्सनानाद्वायुं पीत्वा क्रतुं लभेत् ॥ १३.९२.१३ ॥
ଗୋସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଶାକବ୍ରତ ଓ ତୃଣଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ନାରୀ ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟା ସ୍ନାନ କରି, ବାୟୁ ପାନ କରି ଯଜ୍ଞଫଳ ପାଏ।
13.92.14
नित्यस्नायी दीर्घजीवी सन्ध्ये तु द्वे जपन्द्विजः ।
मन्त्रं साधयतो राजन्नाकपृष्ठमनाशने ॥ १३.९२.१४ ॥
ନିତ୍ୟ ସ୍ନାନ କରି, ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଜପ କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ; ହେ ରାଜନ୍, ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧି ସାଧନ କରୁଥିବା ଉପବାସରେ ସ୍ୱର୍ଗଶିଖର ପାଏ।
13.92.15
स्थण्डिलेषु शयानानां गृहाणि शयनानि च ।
चीरवल्कलवासोभिर्वासांस्याभाणानि च ॥ १३.९२.१५ ॥
ଭୂମିରେ ଶୋଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଘର ଓ ଶଯ୍ୟା; ଚୀର ଓ ବଲ୍କଳ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ପାତ୍ର।
13.92.16
शय्यासनानि यानानि योगयुक्ते तपोधने ।
अग्निप्रवेशे नियतं ब्रह्मलोके महीयते ॥ १३.९२.१६ ॥
ଯୋଗରେ ନିଯୁକ୍ତ ତପୋଧନଙ୍କ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଯାନ; ଅଗ୍ନିପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
13.92.17
रसानां प्रतिसंहारात्सौभाग्यमिह विन्दति ।
आमिषप्रतिसंहारात्प्रजा ह्यायुष्मती भवेत् ॥ १३.९२.१७ ॥
ରସର ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ସୌଭାଗ୍ୟ ମିଳେ; ମାଂସର ତ୍ୟାଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ।
13.92.18
उदवासं वसेद्यस्तु स नराधिपतिर्भवेत् ।
सत्यवादी नरश्रेष्ठ दैवतैः सह मोदते ॥ १३.९२.१८ ॥
ଯିଏ ଜଳରେ ବାସ କରେ ସେ ନରାଧିପତି ହୁଏ; ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ।
13.92.19
कीर्तिर्भवति दानेन तथाऽऽरोग्यमहिंसया ।
द्विजशुश्रूषया राज्यं द्विजत्वं चापि पुष्कलम् ॥ १३.९२.१९ ॥
ଦାନରୁ କୀର୍ତ୍ତି ହୁଏ, ଏବଂ ଅହିଂସାରୁ ଆରୋଗ୍ୟ। ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ସେବାରୁ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ପ୍ରଚୁର ଦ୍ୱିଜତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ମିଳେ।
13.92.20
पानीयस्य प्रदानेन कीर्तिर्भवति शाश्वती ।
अन्नस्य तु प्रदानेन तृप्यन्ते कामभोगतः ॥ १३.९२.२० ॥
ଜଳ ଦାନରୁ ଶାଶ୍ୱତ କୀର୍ତ୍ତି ହୁଏ। ଅନ୍ନ ଦାନରୁ ଲୋକେ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗରେ ତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
13.92.21
सान्त्वदः सर्वभूतानां सर्वशोकैर्विमुच्यते ।
देवशुश्रूषया राज्यं दिव्यं रूपं निगच्छति ॥ १३.९२.२१ ॥
ଯେ ସର୍ବଭୂତଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଦେବସେବାରୁ ରାଜ୍ୟ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ମିଳେ।
13.92.22
दीपालोकप्रदानेन चक्षुष्मान्बुद्धिमान्भवेत् ।
प्रेक्षणीयप्रदानेन स्मृतिं मेधां च विन्दति ॥ १३.९२.२२ ॥
ଦୀପର ଆଲୋକ ଦାନ କଲେ ମଣିଷ ଚକ୍ଷୁଷ୍ମାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହୁଏ। ଦର୍ଶନୀୟ ବସ୍ତୁ ଦାନ କଲେ ସେ ସ୍ମୃତି ଓ ମେଧା ପାଏ।
13.92.23
गन्धमाल्यप्रदानेन कीर्तिर्भवति पुष्कला ।
केशश्मश्रू धारंयतामग्र्या भवति सन्ततिः ॥ १३.९२.२३ ॥
ଗନ୍ଧ ଓ ମାଳା ଦାନରୁ ପ୍ରଚୁର କୀର୍ତ୍ତି ହୁଏ। କେଶ ଓ ଦାଢ଼ି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ହୁଏ।
13.92.24
उपवासं च दीक्षां च अभिषेकं च पार्थिव ।
कृत्वा द्वादशवर्षाणि वीरस्थानाद्विशिष्यते ॥ १३.९२.२४ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ଉପବାସ, ଦୀକ୍ଷା ଓ ଅଭିଷେକ କରି ବାର ବର୍ଷ (ବ୍ରତ) ପାଳନକାରୀ ବୀରସ୍ଥାନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ।
13.92.25
दासीदासमलङ्कारान्क्षेत्राणि च गृहाणि च ।
ब्रह्मदेयां सुतां दत्त्वा प्राप्नोति मनुजर्षभ ॥ १३.९२.२५ ॥
ଦାସ-ଦାସୀ, ଅଳଙ୍କାର, କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଗୃହ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦତ୍ତ କନ୍ୟା ଦାନ କରି, ହେ ମନୁଜର୍ଷଭ, (ମନୁଷ୍ୟ) ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
13.92.26
क्रतुभिश्चोपवासैश्च त्रिदिवं याति भारत ।
लभते च शिवं ज्ञानं फलपुष्पप्रदो नरः ॥ १३.९२.२६ ॥
ଯଜ୍ଞ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଭାରତ, ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ; ମଙ୍ଗଳମୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ଫଳ-ପୁଷ୍ପଦାତା ମନୁଷ୍ୟ (ମଧ୍ୟ ଏହା ପାଏ)।
13.92.27
सुवर्णशृङ्गैस्तु विराजितानां ।
गवां सहस्रस्य नरः प्रदानात्।
प्राप्नोति पुण्यं दिवि देवलोक-
मित्येवमाहुर्दिवि वेदसङ्घाः ॥ १३.९२.२७ ॥
ସୁନା ଶିଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହଜାରେ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପୁଣ୍ୟ ଓ ଦେବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ସ୍ୱର୍ଗରେ ବେଦସଂଘ ଏପରି କହନ୍ତି।
13.92.28
प्रयच्छते यः कपिलां सवत्सां ।
कांस्योपदोहां कनकाग्रशृङ्गीम्।
तैस्तैर्गुणैः कामदुघाऽस्य भूत्वा ।
नरं प्रदातारमुपैति सा गौः ॥ १३.९२.२८ ॥
ବାଛୁରି ସହିତ, କାଂସାର ଦୋହନ ପାତ୍ର ଓ ସୁନା ଅଗ୍ରଭାଗ ଶୃଙ୍ଗଯୁକ୍ତ କପିଳା ଗାଈ ଯିଏ ଦାନ କରେ—ସେହି ଗାଈ ସେହି ସେହି ଗୁଣରେ କାମଧେନୁ ହୋଇ ସେହି ଦାତାର ନିକଟକୁ ଆସେ।
13.92.29
यावन्ति रोमाणि भवन्ति धेन्वा-
स्तावत्फलं प्राप्य स गोप्रदानात्।
पुत्रांश्च पौत्रांश्च कुलं च सर्व-
मासप्तमं तारयते परत्र ॥ १३.९२.२९ ॥
ଗାଈର ଶରୀରରେ ଯେତେ ରୋମ ଥାଏ, ଗୋଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେତେ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ଏବଂ ସପ୍ତମ ପୁରୁଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମଗ୍ର ବଂଶକୁ ପରଲୋକରେ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
13.92.30
सदक्षिणां काञ्चनचारुशृङ्गीं ।
कांस्योपदोहां द्रविणोत्तरीयाम्।
धेनुं तिलानां ददतो द्विजाय ।
लोका वसूनां सुलभा भवन्ति ॥ १३.९२.३० ॥
ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗଯୁକ୍ତ, କାଂସାର ଦୋହନପାତ୍ର ଓ ଧନରୂପ ଉତ୍ତରୀୟଯୁକ୍ତ ଧେନୁକୁ ତିଳ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ବସୁମାନଙ୍କ ଲୋକ ସୁଲଭ ହୁଏ।
13.92.31
स्वकर्मभिर्मानवं संनिरुद्धं ।
तीव्रान्धकारे नरके पतन्तम्।
मंहार्णवे नौरिव वायुयुक्ता ।
दानं गवां तारयते परत्र ॥ १३.९२.३१ ॥
ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବଦ୍ଧ, ଘୋର ଅନ୍ଧକାରମୟ ନରକରେ ପଡୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟକୁ, ମହାସାଗରରେ ପବନ ଚାଳିତ ନାଆ ପରି, ଗୋଦାନ ପରଲୋକରେ ପାର କରାଏ।
13.92.32
यो ब्रह्मदेयां तु ददाति कन्यां ।
भूमिप्रदानं च करोति विप्रे।
ददाति चान्नं विधिवच्च यश्च ।
स लोकमाप्नोति पुरंदरस्य ॥ १३.९२.३२ ॥
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ବ୍ରହ୍ମଦେୟ କନ୍ୟା ଦାନ କରେ, ଭୂମିଦାନ କରେ ଏବଂ ବିପ୍ରଙ୍କୁ ବିଧି ଅନୁସାରେ ଅନ୍ନ ଦିଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକ ପାଏ।
13.92.33
नैवेशिकं सर्वगुणोपपन्नं ।
ददाति वै यस्तु नरो द्विजाय।
स्वाध्यायचारित्र्यगुणान्विताय ।
तस्यापि लोकाः कुरुषूत्तरेषु ॥ १३.९२.३३ ॥
ଯିଏ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ସଦାଚାରର ଗୁଣଯୁକ୍ତ ଦ୍ୱିଜକୁ ସର୍ବଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ନୈବେଶିକ (ଯୋଗ୍ୟ) ବସ୍ତୁ ଦିଏ, ତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର କୁରୁମାନଙ୍କ ଲୋକ ଅଛି।
13.92.34
धुर्यप्रदानेन गवां तथा वै ।
लोकानवाप्नोति नरो वसूनाम्।
स्वर्गाय चाहुस्तु हिरण्यदानं ।
ततो विशिष्टं कनकप्रदानम् ॥ १३.९२.३४ ॥
ଧୁର୍ୟ (ଭାରବାହୀ) ବଳଦ ଓ ଗାଈ ଦେବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ବସୁମାନଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ହିରଣ୍ୟଦାନ କୁହାଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ କନକଦାନ ତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
13.92.35
छत्रप्रदानेन गृहं वरिष्ठं ।
यानं तथोपानहसम्प्रदाने।
वस्रप्रदानेन फलं सुरूपं ।
गन्धप्रदानात्सुरभिर्नरः स्यात् ॥ १३.९२.३५ ॥
ଛତ୍ର ଦାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ ମିଳେ; ଉପାନହ ଦାନରେ ଯାନ ମିଳେ; ବସ୍ତ୍ର ଦାନରେ ସୁନ୍ଦର ରୂପର ଫଳ ମିଳେ; ଗନ୍ଧ ଦାନରେ ମନୁଷ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୁଏ।
13.92.36
पुष्पोपगं वाऽथ फलोपगं वा ।
यः पादपं स्पर्शयते द्विजाय।
सश्रीकमृद्धं बहुरत्नपूर्णं ।
लभत्ययत्नोपगतं गृहं वै ॥ १३.९२.३६ ॥
ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ ଥିବା ବୃକ୍ଷକୁ ଯେ ଦ୍ବିଜକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରାଏ, ସେ ବିନା ଯତ୍ନରେ ମିଳୁଥିବା, ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ, ସମୃଦ୍ଧ, ବହୁ ରତ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୃହ ପାଏ।
13.92.37
भक्ष्यान्नपानीयरसप्रदाता ।
सर्वान्समाप्नोति रसान्प्रकामम्।
प्रतिश्रयाच्छानसम्प्रदाता ।
प्राप्नोति तान्येव न संशयोऽत्र ॥ १३.९२.३७ ॥
ଭକ୍ଷ୍ୟ, ଅନ୍ନ, ପାନୀୟ ଓ ରସର ଦାତା ସବୁ ରସ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ପାଏ। ଆଶ୍ରୟ ଓ ଶଯ୍ୟାର ଦାତା ମଧ୍ୟ ସେସବୁ ପାଏ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
13.92.38
स्रग्धूपगन्धाननुलेपनानि ।
स्नानानि माल्यानि च मानवो यः।
दद्याद्द्विजेभ्यः स भवेदरोग-
स्तथाऽभिरूपश्च नरेन्द्रलोके ॥ १३.९२.३८ ॥
ମାଳା, ଧୂପ, ଗନ୍ଧ, ଅନୁଲେପନ, ସ୍ନାନ ସାମଗ୍ରୀ ଓ ଫୁଲ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କୁ ଦାନ କରେ, ସେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ରାଜଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ।
13.92.39
बीजैरशून्यं शयनैरुपेतं ।
दद्याद्गृहं यः पुरुषो द्विजाय।
पुण्याभिरामं बहुरत्नपूर्णं ।
लभत्यधिष्ठानवरं स राजन् ॥ १३.९२.३९ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ବୀଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶଯ୍ୟାରେ ସଜ୍ଜିତ, ପୁଣ୍ୟରେ ମନୋରମ, ବହୁ ରତ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୃହ ଯେ ପୁରୁଷ ଦ୍ବିଜକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ପାଏ।
13.92.40
सुगन्धचित्रास्तरणोपधानं ।
दद्यान्नरो यः शयनं द्विजाय।
रूपान्वितां पक्षवतीं मनोज्ञां ।
भार्यामयत्नोपगतां लभेत्सः ॥ १३.९२.४० ॥
ସୁଗନ୍ଧ, ଚିତ୍ରିତ ଆସ୍ତରଣ ଓ ତକିଆଯୁକ୍ତ ଶଯ୍ୟା ଯେ ମଣିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦାନ କରେ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସ୍ୱଜନଯୁକ୍ତା, ମନୋହରା ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିନା ଚେଷ୍ଟାରେ ପାଏ।
13.92.41
पितामहस्यानवरो वीरशायी भवेन्नरः ।
नाधिकं विद्यते यस्मादित्याहुः परमर्षयः ॥ १३.९२.४१ ॥
ପିତାମହଙ୍କ ସମାନ ଜଣେ ମଣିଷ ବୀରଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନକାରୀ ହୋଇପାରେ; ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ନାହିଁ ବୋଲି ପରମ ଋଷିମାନେ କହନ୍ତି।
13.92.42
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रीतात्मा कुरुनन्दनः ।
नाश्रमेऽरोचयद्वासं वीरमार्गाभिकाङ्क्षया ॥ १३.९२.४२ ॥
ତାଙ୍କର ସେହି ବଚନ ଶୁଣି, ପ୍ରସନ୍ନ ମନର କୁରୁନନ୍ଦନ ବୀରମାର୍ଗର ଅଭିଳାଷରେ ଆଶ୍ରମରେ ବାସ କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କଲେ ନାହିଁ।
13.92.43
ततो युधिष्ठिरः प्राह पाण्डवान्पुरुषर्षभ ।
पितामहस्य यद्वाक्यं तद्वो रोचत्विति प्रभुः ॥ १३.९२.४३ ॥
ତାପରେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପିତାମହଙ୍କର ଯେଉଁ ବଚନ, ତାହା ତୁମମାନଙ୍କୁ ରୁଚୁ।'
13.92.44
ततस्तु पाण्डवाः सर्वे द्रौपदी च यशस्विनी ।
युधिष्ठिरस्य तद्वाक्यं बाढमित्यभ्यपूजयन् ॥ १३.९२.४४ ॥
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଓ ଯଶସ୍ୱିନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସେହି ବଚନକୁ 'ବାଢ଼ମ୍, ଏମିତି ହେଉ' କହି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।