مهابهاراتا · أدهيايا 13.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.97.1
इदं देयमिदं देयमितीयं श्रुतिचोदनात् ।
बहुदेयाश्च राजानः किंस्विद्देयमनुत्तमम् ॥ १३.९७.१ ॥
«هذا يجب أن يُعطى، وهذا يجب أن يُعطى» — هكذا قضى أمر الشروتي. وللملوك أشياء كثيرة يعطونها؛ فما أسمى العطاء إذن؟
13.97.2
अति दानानि सर्वाणि पृथिवीदानमुच्यते ।
अचला ह्यक्षया भूमिर्दोग्ध्री कामानिहोत्तमान् ॥ १३.९७.२ ॥
فوق جميع العطايا يُعلن عطاء الأرض؛ لأن الأرض ثابتة لا تزول وباقية لا تفنى، وهي هنا البقرة الحلوب التي تدرّ أسمى الأماني.
13.97.3
दोग्ध्री वासांसि रत्नानि पशून्व्रीहियवांस्तथा ।
भूमिदः सर्वभूतेषु शाश्वतीरेधते समाः ॥ १३.९७.३ ॥
إن واهب الأرض بين جميع الكائنات كالبقرة التي تهب الثياب والجواهر والمواشي والأرز والشعير؛ إنه يزدهر سنين لا تنقضي.
13.97.4
यावद्भूमेरायुरिह तावद्भूमिद एधते ।
न भूमिदानादस्तीह परं किञ्चिद्युधिष्ठिर ॥ १३.९७.४ ॥
ما دام لهذه الأرض عمر، يزدهر واهب الأرض. يا يُدهشتهِرا، ليس هنا شيء أسمى من عطاء الأرض.
13.97.5
अप्यल्पं प्रददुः सर्वे पृथिव्या इति नः श्रुतम् ।
भूमिमेव ददुः सर्वे भूमिं ते भुञ्जते जनाः ॥ १३.९७.५ ॥
لقد سمعنا أن الجميع يعطون ولو قليلًا من الأرض؛ أما الذين يعطون الأرض ذاتها فيتمتعون بالأرض.
13.97.6
स्वकर्मैवोपजीवन्ति नरा इह परत्र च ।
भूमिः पतिं महादेवी दातारं कुरुते प्रियम् ॥ १३.९७.६ ॥
يعيش الناس هنا وفي الآخرة بأعمالهم وحدها. والأرض، الإلهة العظمى، تجعل واهبها زوجها الحبيب.
13.97.7
य एतां दक्षिणां दद्यादक्षयां राजसत्तम ।
पुनर्नरत्वं सम्प्राप्य भवेत्स पृथिवीपतिः ॥ १३.९७.७ ॥
يا خير الملوك، من يهب هذا العطاء الذي لا ينفد (الأرض) ينال المولد البشري من جديد ويصير سيد الأرض.
13.97.8
यथा दानं तथा भोग इति धर्मेषु निश्चयः ।
सङ्ग्रामे वा तनुं जह्याद्दद्याच्च पृथिवीमिमांम् ॥ १३.९७.८ ॥
كما يكون العطاء يكون التمتع — هذا هو الحكم الثابت في شؤون الدارما. فليبذل المرء جسده في الحرب، أو ليهب هذه الأرض.
13.97.9
इत्येतत्क्षत्रबन्धूनां वदन्ति परमाशिषः ।
पुनाति दत्ता पृथिवी दातारमिति शुश्रुम ॥ १३.९७.९ ॥
هكذا يقول أقرباء طبقة المحاربين هذه البركات العليا؛ وقد سمعنا أن الأرض بعد أن تُعطى تطهّر المعطي.
13.97.10
अपि पापसमाचारं ब्रह्मघ्नमपि चानृतम् ।
सैव पापं प्लावयति सैव पापात्प्रमोचयेत् ॥ १३.९७.१० ॥
حتى من كان سلوكه آثماً، أو قاتل برهمي، أو كاذباً — تلك الأرض عينها تغسل خطيئته وتحرره من الذنب.
13.97.11
अपि पापकृतां राज्ञां प्रतिगृह्णन्ति साधवः ।
पृथिवीं नान्यदिच्छन्ति पावनं जगती यतः ॥ १३.९७.११ ॥
حتى هدايا الملوك الآثمين يقبلها الصالحون؛ ولا يريدون غير هذه الأرض، لأن أرض العالم مطهِّرة.
13.97.12
नामास्याः प्रियदत्तेति गुह्यं देव्याः सनातनम् ।
दानं वाऽप्यथवाऽदानं नामास्याः प्रथमप्रियम् ॥ १३.९७.१२ ॥
هذا هو الاسم السرّي الأزلي للإلهة: «بريَدَتّا» أي المعطاة بمحبة. سواء كان عطاءً أو لم يكن، فاسمها الأول المحبوب هو هذا.
13.97.13
य एतां विदुषे दद्यात्पृथिवीं पृथिवीपतिः ।
पृथिव्यामेतदिष्टं स राजा राज्यमितो व्रजेत् ॥ १३.९७.१३ ॥
من يهب هذه الأرض لعالم، يصبح ملك الأرض المحبوب على الأرض، ومن هنا ينال مملكة.
13.97.14
पुनश्चासौ जनिं प्राप्य राजवत्स्यान्न संशयः ।
तस्मात्प्राप्यैव पृथिवीं दद्याद्विप्राय पार्थिवः ॥ १३.९७.१४ ॥
ثم إذا نال ولادة أخرى يصبح كالملك، ولا شك في ذلك. لذلك ينبغي للملك، بعد أن ينال الأرض، أن يهبها للبراهمي.
13.97.15
नाभूमिपतिना भूमिरधिष्ठेया कथञ्चन ।
न च वस्त्रेणि वा गूहेदन्तर्धानेन वा चरेत् ॥ १३.९७.१५ ॥
لا ينبغي لمن ليس سيد الأرض أن يستولي على الأرض بأي حال، ولا أن يغطيها بثوب، ولا أن يتجول متخفيا بالاختفاء.
13.97.16
ये चान्ये भूमिमिच्छेयुः कुर्युरेवं न संशयः ।
यः साधोर्भूमिमादत्ते न भूमिं विन्दते तु सः ॥ १३.९७.१६ ॥
وكذلك ينبغي لغيرهم ممن يرغبون في الأرض أن يفعلوا هكذا، ولا شك في ذلك. من يأخذ أرض الصالح لا ينال أرضا.
13.97.17
भूमिं दत्त्वा तु साधुभ्यो विन्दते भूमिमुत्तमाम् ।
प्रेत्य चेह च धर्मात्मा सम्प्राप्नोति महद्यशः ॥ १३.९७.१७ ॥
من يهب الأرض للصالحين ينال أعلى الأرض؛ وبعد الموت وهنا أيضا ينال الصالح الروح الرفيع شهرة عظيمة.
13.97.18
एकाहारकरीं दत्त्वा षष्ठिसाहस्रमूर्ध्वगः ।
तावत्या हरणे पृथ्व्या नरकं द्विगुणोत्तरम् ॥ १३.९७.१८ ॥
من يهب بقرة تكفي علفا لوجبة واحدة يصعد إلى الأعلى ستين ألف سنة؛ لكن باغتصاب القدر نفسه من الأرض يكون الجحيم ضعف ذلك.
13.97.19
यस्य विप्रास्तु शंसन्ति साधोर्भूमिं सदैव हि ।
न तस्य शत्रवो राजन्प्रशंसन्ति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.१९ ॥
من يمدح البراهمة له الصالح دائماً بهبة الأرض، أيها الملك، فإن أعداءه أيضاً يمدحون الأرض.
13.97.20
यत्किञ्चित्पुरुषः पापं कुरुते वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन पूयते ॥ १३.९७.२० ॥
أي ذنب يرتكبه إنسان ضعيف بسبب الحاجة إلى المعيشة، فإنه يتطهر ولو بهبة أرض بمقدار جلد بقرة.
13.97.21
येऽपि सङ्गीर्णाकर्माणो राजानो रौद्रकर्मिणः ।
तेभ्यः पवित्रमाख्येयं भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२१ ॥
ينبغي أن يُعلن أن هبة الأرض هي أسمى وسيلة للتطهير حتى للملوك ذوي السلوك المختلط والأعمال القاسية.
13.97.22
अल्पान्तरमिदं शश्वत्पुराणा मेनिरे जनाः ।
यो यजेताश्वमेधेन दद्याद्वा साधवे महीम् ॥ १३.९७.२२ ॥
كان القدماء يرون دائماً أن هذا فرق ضئيل: من يقيم قربان الفرس، أو من يهب الأرض لرجل صالح.
13.97.23
अपि चेत्सुकृतं कृत्वा शङ्केरन्नपि पण्डिताः ।
अशंक्यमेकमेवैतद्भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२३ ॥
حتى إن شك العلماء بعد أن يعملوا عملاً صالحاً، فهذا الشيء الواحد، هبة الأرض، هو الأسمى؛ ولا شك في ذلك.
13.97.24
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाप्राज्ञो ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.२४ ॥
الذهب والفضة والثياب والجواهر واللؤلؤ والكنوز، كل هذا يعطيه الحكيم العظيم وهو يهب الأرض.
13.97.25
तपो यज्ञः श्रुतं शीलमलोभः सत्यसन्धता ।
गुरुदैवतपूजा च एता वर्तन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२५ ॥
التقشف والقربان والعلم المقدس وحسن السلوك والتحرر من الطمع والثبات على الحق وتعظيم المعلمين والآلهة — كل ذلك يقيم في واهب الأرض.
13.97.26
भर्तुनिःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकगताः सिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२६ ॥
الذين، وقد تفانوا في الخير الأسمى لسيدهم، بذلوا أرواحهم وقُتلوا في المعركة، وبلغوا عالم براهما كأرواح كاملة، لا يتجاوزون واهب الأرض.
13.97.27
यथा जनित्री स्वं पुत्रं क्षीरेण भरते सदा ।
अनुगृह्णाति दातारं तथा सर्वरसैर्मही ॥ १३.९७.२७ ॥
كما تُرضع الأم ابنها دائماً باللبن، كذلك تُنعم الأرض بكل أنواع الغذاء على الواهب.
13.97.28
मृत्युर्वैकिंकरो दण्डस्तापो वह्नेः सुदारुणः ।
घोराश्च वारुणाः पाशा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२८ ॥
لا يقترب من واهب الأرض الموتُ، وخادم يَما، وعصا العقاب، وحرارة النار الشديدة الهول، وحبال فارونا المرعبة.
13.97.29
पितॄंश्च पितृलोकस्थान्देवलोके च देवताः ।
सन्तर्पयति शान्तात्मा यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.२९ ॥
من كان هادئ النفس فوهب الأرض، أرضى الأسلاف الساكنين في عالم الآباء والآلهة في عالم الآلهة.
13.97.30
कृशाय म्रियमाणाय वृत्तिग्लानाय सीदते ।
भूमिं वृत्तिकरीं दत्त्वा सत्री भवति मानवः ॥ १३.९७.३० ॥
من وهب أرضاً تُعيش منها المرء إلى الهزيل المحتضر الذي أنهكه فقدان الرزق والمُوشِك على الغرق، صار إنسان الهبة.
13.97.31
यथा धावति गौर्वत्सं स्रवन्ती वत्सला पयः ।
एवमेव महाभाग भूमिर्भरति भूमिदम् ॥ १३.९७.३१ ॥
كما تركض البقرة نحو عجلها وتفيض باللبن حبًّا، هكذا أيها العظيم الحظ، تحمل الأرض من يهب الأرض.
13.97.32
हलकृष्टां महीं दत्त्वा सबीजां सफलामपि ।
सोदकं वाऽपि शरणं तथा भवति कामदः ॥ १३.९७.३२ ॥
من يهب أرضًا محروثة بالمحراث، ذات بذور وثمار، أو حتى ذات ماء، تصبح ملاذًا ومحققة للرغبات.
13.97.33
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
नरः प्रतिग्राह्य महीं न याति यमसादनम् ॥ १३.९७.३३ ॥
الإنسان الذي يهب أرضًا لبراهمي حسن السيرة، يحفظ النيران المقدسة، طاهر النذر، لا يذهب إلى مسكن يما.
13.97.34
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि जायते ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.३४ ॥
كما يزداد نمو القمر يومًا بعد يوم، كذلك تزداد الصدقة من الأرض مع كل محصول.
13.97.35
अत्र गाथा भूमिगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
याः श्रुत्वा जामदग्न्येन दत्ता भूः काश्यपाय वै ॥ १३.९७.३५ ॥
هنا يروي العارفون القدامى الأبيات التي غنّتها الأرض، والتي بعد أن سمعها ابن جمدغني، أعطى الأرض لكاشيابا.
13.97.36
मामेवादत्त मां दत्त मां दत्त्वा मामवाप्स्यथ ।
अस्मिँल्लोके परे चैव तद्दत्तं जायते पुनः ॥ १३.९७.३६ ॥
«خذني، أعطني، فبعد أن تعطيني ستنالني» — في هذا العالم والآخر، تثمر تلك الصدقة من جديد.
13.97.37
य इमां व्याहृतिं वेद ब्राह्मणो वेदसम्मिताम् ।
श्राद्धस्य हूयमानस्य ब्रह्मभूयं स गच्छति ॥ १३.९७.३७ ॥
البراهمي الذي يعرف هذه الفياهريتي، المساوية للفيدا، يبلغ حالة البراهمان عندما تُسكب القربان في الشرادّها.
13.97.38
कृत्यानामभिशप्तानामरिष्टशमनं महत् ।
प्रायश्चित्तं महीं दत्त्वा पुनात्युभयतो दश ॥ १३.९७.३८ ॥
لمن أصابتهم الطقوس الضارة واللعنات، هذا هو التكفير العظيم الذي يدفع الشر؛ وبإعطاء الأرض يطهّر عشرة أجيال من الجانبين.
13.97.39
पुनाति य इदं वेद वेदवादं तथैव च ।
प्रकृतिः सर्वभूतानां भूमिर्वै शाश्वती मता ॥ १३.९७.३९ ॥
من يعرف هذا وتعليم الفيدا يتطهّر. الأرض نفسها أصل جميع الكائنات، وتُعدّ أبدية.
13.97.40
अभिषिच्यैव नृपतिं श्रावयेदिममागमम् ।
यथा श्रुत्वा महीं दद्यान्नादद्यात्साधुतश्च तां ॥ १३.९७.४० ॥
بعد تتويج الملك ينبغي أن يُتلى عليه هذا الموروث، حتى إذا سمعه أعطى الأرض ولم يأخذها على وجه غير لائق.
13.97.41
सोऽयं कृत्स्नो ब्राह्मणार्थो राजार्थश्चाप्यसंशयः ।
राजा हि धर्मकुशलः प्रथमं भूतिलक्षणम् ॥ १३.९७.४१ ॥
هذا الأمر كله يتعلق بمصلحة البراهمة والملك معًا بلا ريب. فالملك الماهر في الدارما هو أول علامات الازدهار.
13.97.42
अथ येषामधर्मज्ञो राजा भवति नास्तिकः ।
न ते सुखं प्रबुध्यन्ति न सुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४२ ॥
أما الذين يكون ملكهم جاهلًا بالدارما وملحدًا، فلا يستيقظون في سعادة ولا ينامون في سعادة.
13.97.43
सदा भवन्ति चोद्विग्नास्तस्य दुश्चरितैर्नराः ।
योगक्षेमा हि बहवो राष्ट्रं नास्याविशन्ति तत् ॥ १३.९७.४३ ॥
يعيش الناس دائمًا في قلق بسبب سلوكه السيئ، ولا تدخل مملكته كثير من اليوغا-كشيما.
13.97.44
अथ येषां पुनः प्राज्ञो राजा भवति धार्मिकः ।
सुखं ते प्रतिबुध्यन्ते सुसुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४४ ॥
أما الذين يكون ملكهم حكيمًا ومتدينًا، فيستيقظون بسعادة وينامون بسعادة تامة.
13.97.45
तस्य राज्ञः शुभे राज्ये कर्मभिर्निर्वृता नराः ।
योगक्षेमेण वृष्ट्या च विवर्धन्ते स्वकर्मभिः ॥ १३.९७.४५ ॥
في مملكة ذلك الملك المباركة يرضى الناس بأعمالهم، ويزدهرون بأعمالهم بفضل اليوغا-كشيما والمطر.
13.97.46
स कुलीनः स पुरुषः स बन्धुः स च पुण्यकृत् ।
स दाता स च विक्रान्तो यो ददाति वसुन्धरां ॥ १३.९७.४६ ॥
من يهب الأرض، فهو النبيل، وهو الرجل، وهو القريب، وهو صاحب الفضل، وهو الواهب، وهو الشجاع.
13.97.47
आदित्या इव दीप्यन्ते तेजसा भुवि मानवाः ।
ददन्ति वसुधां स्फीतां ये वेदविदुषि द्विजे ॥ १३.९७.४७ ॥
يتألق الناس على الأرض بالبهاء كالشموس، أولئك الذين يهبون الأرض الوفيرة لبراهمي عالم بالفيدا.
13.97.48
यथा सस्यानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानसमार्जिताः ॥ १३.९७.४८ ॥
كما تنبت الزروع المبعثرة على سطح الأرض، كذلك تنبت الرغبات التي اكتُسبت بهبة الأرض.
13.97.49
आदित्यो वरुणो विष्णुर्ब्रह्मा सोमो हुताशनः ।
शूलिपाणिश्च भगवान्प्रतिनन्दन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.४९ ॥
الشمس وفارونا وفишنو وبراهما وسوما والنار والإله الجليل حامل الرمح الثلاثي يبتهجون بواهب الأرض.
13.97.50
भूमौ जायन्ति पुरुषा भूमौ निष्ठां व्रजन्ति च ।
चतुर्विधो हि लोकोऽयं योऽयं भूमिगुणात्मकः ॥ १३.९७.५० ॥
يولد الناس على الأرض وإلى الأرض يصيرون في مستقرهم الأخير. وهذا العالم الرباعي الذي طبيعته صفة الأرض هكذا.
13.97.51
एषा माता पिता चैव जगतः पृथिवीपते ।
नानया सदृशं भूतं किञ्चिदस्ति जनाधिप ॥ १३.९७.५१ ॥
هذه الأرض هي أم العالم وأبوه حقا، يا سيد الأرض. يا أمير الناس، ليس شيء موجود يساويها.
13.97.52
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.९७.५२ ॥
وفي هذا يستشهدون أيضا بحكاية قديمة يا يديشثيرا: حوار بريهاسباتي وإندرا.
13.97.53
इष्ट्वा क्रतुशतेनाथ महता दक्षिणावता ।
मघवा वाग्विदांश्रेष्ठं पप्रच्छेदं बृहस्पतिम् ॥ १३.९७.५३ ॥
بعد أن أقام مائة قربان وقدم أجورا عظيمة، سأل مغهافان إندرا بريهاسباتي، أفضل العارفين بالكلام، هذا السؤال.
13.97.54
भगवन्केन दानेन स्वर्गतः सुखमेधते ।
यदक्षयमहार्यं च तद्ब्रूहि वदतांवर ॥ १३.९७.५४ ॥
أيها الجليل، بأي عطاء يزدهر في السعادة من ذهب إلى السماء؟ وما الذي هو غير فان وأسمى؟ أخبرني بذلك يا أفضل المتكلمين.
13.97.55
इत्युक्तृः स सुरेन्द्रेण ततो देवपुलोहितः ।
बृहस्पतिर्बृहत्तेजाः प्रत्युवाच शतक्रतुम् ॥ १३.९७.५५ ॥
فلما خاطبه سيّد الآلهة، أجاب بريهاسباتي، كاهن الآلهة ذو البهاء العظيم، شاتاكراتو (إندرا).
13.97.56
सुवर्णदानं गोदानं भूमिदानं च वृत्रहन् ।
विद्यादानं च कन्यानां दानं पापहरं परम्।
दददेतान्महाप्राज्ञः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.९७.५६ ॥
هبة الذهب، وهبة البقر، وهبة الأرض، وهبة العلم، وهبة الفتيات — هذه هبات عليا تمحو الذنوب. يا قاتل فريتра، الحكيم العظيم الذي يعطيها يتحرر من جميع الخطايا.
13.97.57
न भूमिदानाद्देवेन्द्र परं किञ्चिदिति प्रभो ।
विशिष्टमिति मन्येऽहं यता प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.९७.५७ ॥
يا سيّد الآلهة، يا رب، لا شيء أعلى من هبة الأرض. وأراها متميزة، كما قال الحكماء.
13.97.58
ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रघातेऽथ स्वामिनः ।
कुलस्त्रीणां परिभवे मृतास्ते भूमिपैः समाः ॥ १३.९७.५८ ॥
من قُتل لأجل البراهمة أو لأجل الأبقار، أو في خراب المملكة، أو لأجل سيده، أو عند إهانة نساء العشيرة، فهو يساوي الملوك.
13.97.59
ये शूरा निहता युद्धे स्वर्याता रणगृद्धिनः ।
सर्वे ते विबुधश्रेष्ठ नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.५९ ॥
إن جميع الأبطال الذين قُتلوا في المعركة، المتعطشين للقتال، وصعدوا إلى السماء، لا يتجاوزون واهب الأرض، يا أفضل الآلهة.
13.97.60
भर्तुर्निःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्राह्मलोकगता युक्ता नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.६० ॥
إن الذين كرّسوا أنفسهم للخير الأسمى لسيدهم، وبذلوا أرواحهم فقُتلوا في المعركة، ومضوا إلى عالم براهما، لا يتجاوزون واهب الأرض.
13.97.61
पञ्च पूर्वा हि पुरुषाः षडन्ये वसुधां गताः ।
एकादश ददद्भूमिं परित्रातीह मानवः ॥ १३.९७.६१ ॥
ذهب الرجال الخمسة الأوائل وستة آخرون إلى الأرض. الإنسان الذي يهب الأرض هنا ينقذ أحد عشر جيلاً.
13.97.62
रत्नोपकीर्णां वसुधां यो ददाति पुरंदर ।
स मुक्तः सर्वकलुषैः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.६२ ॥
يا بورندرا، من يهب الأرض المكسوة بالجواهر يتحرر من كل الدنس ويُكرم في عالم السماء.
13.97.63
महीं स्फीतां ददद्राजन्सर्वकामगुणान्विताम् ।
राजाधिराजो भवति तद्धि दानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.६३ ॥
أيها الملك، من يهب الأرض المزدهرة المتصفة بكل الصفات المرغوبة يصبح ملك الملوك؛ وذلك أسمى العطاء.
13.97.64
सर्वकामसमायुक्तां काश्यपीं यः प्रयच्छति ।
सर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति वासव ॥ १३.९७.६४ ॥
من يهب الكاشيابي، الأرض المفعمة بكل الرغبات، تظن جميع الكائنات: «إنه يعطيني»، أيها الفاسافا.
13.97.65
सर्वकामदुघां धेनुं सर्वकामगुणान्विताम् ।
ददाति यः सहस्राक्ष स्वर्गं याति स मानवः ॥ १३.९७.६५ ॥
أيها ذو الألف عين، الإنسان الذي يهب بقرة تدر كل الرغبات، المتصفة بكل الصفات المرغوبة، يذهب إلى السماء.
13.97.66
मधुसर्पिःप्रवाहिण्यः पयोदधिवहास्तथा ।
सरितस्तपर्यन्तीह सुरेन्द्र वसुधाप्रदम् ॥ १३.९७.६६ ॥
أيها سيد الآلهة، الأنهار الجارية بالعسل والسمن، الحاملة للبن والزبد، تُرضي هنا واهب الأرض.
13.97.67
भूमिप्रदानान्नृपतिर्मुच्यते सर्वकिल्बिषात् ।
न हि भूमिप्रदानेन दानमन्यद्विशिष्यते ॥ १३.९७.६७ ॥
يتحرر الملك من كل الذنوب بهبة الأرض، إذ لا تفوق هبة أخرى هبة الأرض.
13.97.68
ददाति यः समुन्द्रान्तां पृथिवीं शस्त्रनिर्जिताम् ।
तं जनाः कथयन्तीह यावद्धरति गौरियम् ॥ १३.९७.६८ ॥
من يهب الأرض المفتوحة بالسلاح الممتدة حتى البحر، يتحدث الناس عنه هنا ما دامت هذه الأرض-البقرة تحملها.
13.97.69
पुण्यामृद्धिरसां भूमिं यो ददाति पुरंदर ।
न तस्य लोकाः क्षीयन्ते भूमिदानगुणान्विताः ॥ १३.९७.६९ ॥
يا بورندرا، من يهب الأرض المقدسة الغنية بالازدهار والعصارة، لا تفنى عوالمه المتحلية بفضل هبة الأرض.
13.97.70
सर्वदा पार्थिवेनेह सततं भूतिमिच्छता ।
भूर्देया विधिवच्छक्र पात्रे सुखमभीप्सुनां ॥ १३.९७.७० ॥
يا شakra، ينبغي للملك الذي يطلب الازدهار دائماً هنا، ولمن يبتغي السعادة، أن يهب الأرض دائماً وفق القاعدة لمستحق يليق بها.
13.97.71
अपि कृत्वा नरः पापं भूमिं दत्त्वा द्विजातये ।
समुत्सृजति तत्पापं जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ १३.९७.७१ ॥
حتى لو ارتكب الإنسان ذنباً، فإنه بعد أن يهب الأرض لبراهمي يتخلص من ذلك الذنب، كما تخلع الحية جلدها القديم.
13.97.72
सागरान्सरितः शैलान्काननानि च सर्वशः ।
सर्वमेतन्नरः शक्र ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७२ ॥
يا شakra، من يهب الأرض كلها بمحيطاتها وأنهارها وجبالها وغاباتها، فإنه يهب كل هذا معاً.
13.97.73
तटाकान्युदपानानि स्रोतांसि च सरांसि च ।
स्नेहान्सर्वरसांश्चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७३ ॥
البرك والآبار والجداول والبحيرات، والزيوت والعصارات من كل نوع — من يهب الأرض يهب هذا كله.
13.97.74
ओषधीर्वीर्यसम्पन्नानगान्पुष्पफलान्वितान् ।
काननोपलशैलांश्च ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७४ ॥
الأعشاب ذات القوة، والأشجار المحملة بالأزهار والثمار، والغابات والصخور والجبال — من يهب الأرض يهب هذا كله.
13.97.75
अग्निष्टोमप्रभृतिभिरिष्ट्वा च स्वाप्तदक्षिणैः ।
न तत्फलमवाप्नोति भूमिदानाद्यदश्नुते ॥ १३.९७.७५ ॥
حتى من أقام الأغنيشتوما وغيرها من القرابين وقدّم أجور الكهنة الوافرة، لا ينال الثمرة التي تُنال بهبة الأرض.
13.97.76
दाता दशानुगृह्णाति दश हन्ति तथा क्षिपन् ।
पूर्वदत्तां हरन्भूमिं नरकायोपगच्छति ॥ १३.९७.७६ ॥
المعطي يبارك عشرة أجيال؛ أما من ينتزع الأرض التي وُهبت من قبل ويلقي بها، فيهلك عشرة ويمضي إلى الجحيم.
13.97.77
न ददाति प्रतिश्रुत्य दत्त्वाऽपि च हरेत्तु यः ।
स बद्धो वारुणैः पाशैस्तप्यते मृत्युसासनात् ॥ १३.९७.७७ ॥
من يَعِد ثم لا يعطي، أو من يسترد بعد أن أعطى، يُربط بأغلال فارونا ويُعذَّب بأمر الموت.
13.97.78
आहिताग्निं सदायज्ञं कृशवृत्तिं प्रियातिथिम् ।
ये भरन्ति द्विजश्रेष्ठं नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ १३.९७.७८ ॥
من يعيل أفضل المولودين مرتين، الذي يحفظ النار المقدسة ويقيم القرابين دائمًا ويعيش في الفقر ويحب الضيوف، لا يقترب من ياما.
13.97.79
ब्राह्मणेष्वनृणीभूतः पार्थिवः स्यात्पुरंदर ।
इतरेषां तु वर्णानां तारयेत्कृशदुर्बलान् ॥ १३.९७.७९ ॥
يا بورندارا، ليكن الملك بريئا من دين البراهمة، وليُنقذ الهزيلين الضعفاء من الطبقات الأخرى.
13.97.80
नाच्छिन्द्यात्स्पर्शितां भूमिं परेण त्रिदशाधिप ।
ब्राह्मणस्य सुरश्रेष्ठ कृशवृत्तेः कदाचन ॥ १३.९७.८० ॥
يا سيد الآلهة، يا أفضل الآلهة، لا يَنتزع أحدٌ أبدا الأرضَ التي لمسها برهميّ ذو معيشة ضئيلة.
13.97.81
यथाश्रु पतितं तेषां दीनानामथ सीदताम् ।
ब्राह्मणानां हृते क्षेत्रे हन्यात्त्रिपुरुषं कुलम् ॥ १३.९७.८१ ॥
كما تسيل دموع أولئك البائسين المتألمين، كذلك إذا أُخذ حقل البرهمي هلك نسل ثلاثة أجيال.
13.97.82
भूमिपालं च्युतं राष्ट्राद्यस्तु संस्थापयेत्पुनः ।
तस्य वासः सहस्राक्ष नाकपृष्ठे महीयते ॥ १३.९७.८२ ॥
من يعيد إلى عرشه ملكا خُلع من مملكته، يا ذا الألف عين، يُكرَّم مقامه على ظهر السماء.
13.97.83
सुनिर्मितां सुविक्रीतां सुभृतां स्थापयेन्नृप ।
इक्षुभिः सन्ततां भूमिं यवगोधूमसालिनीम् ॥ १३.९७.८३ ॥
يا ملك، فليُقِم أرضا مُحكمةَ الإعداد، مُشتراةً بحسن، مُعتنًى بها جيدا، مكسوّة بقصب السكر وغنيّة بالشعير والقمح.
13.97.84
गोश्ववाहनपूर्णां वा यो ददाति वसुन्धराम् ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.८४ ॥
من يهب الأرض المملوءة بالبقر والخيل والمركبات، يتحرر من جميع الذنوب ويُكرَّم في عالم السماء.
13.97.85
निधिगर्भां ददद्भूमिं सर्वरत्नपरिच्छदाम् ।
अक्षयाँल्लभते लोकान्भूमिसत्रं हि तस्य तत ॥ १३.९७.८५ ॥
من يهب الأرض المليئة بالكنوز المزينة بكل الجواهر ينال عوالم لا تفنى؛ فذلك قربانه الأرضي (bhūmi-satra).
13.97.86
विधूय कलुषं सर्वं विरजाः सम्मतः सताम् ।
लोके महीयते सद्भिर्यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.८६ ॥
من ينفض كل دنس ويصير طاهرًا محترمًا عند الأخيار؛ ومن يهب الأرض يُعظَّم في العالم عند الأخيار.
13.97.87
यथाऽप्सु पतितः शक्र तैलबिन्दुर्विसर्पति ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.८७ ॥
يا شakra، كما تنتشر قطرة الزيت الساقطة في الماء، كذلك يتضاعف دان الأرض في كل محصول.
13.97.88
ये रणाग्रे महीपालाः शूराः समितिशोभनाः ।
वध्यन्तेऽभिमुखाः शक्र ब्रह्मलोकं व्रजन्ति ते ॥ १३.९७.८८ ॥
يا شakra، الملوك الذين، أبطالًا في مقدمة المعركة، لامعين في الاشتباك، يُقتلون مواجهين العدو — يمضون إلى عالم براهما.
13.97.89
नृत्तगीतपरा नार्यो दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र यथा भूमिप्रदं दिवि ॥ १३.९७.८९ ॥
يا سيد الآلهة، النساء المنصرفات إلى الرقص والغناء، المزينات بأكاليل إلهية، يخدمن في السماء واهب الأرض.
13.97.90
मोदते च सुखं स्वर्गे देवगन्धर्वपूजितः ।
यो ददाति महीं सम्यग्विधिनेह द्विजातये ॥ १३.९७.९० ॥
من يهب الأرض هنا على الوجه الصحيح وفق القاعدة لرجل مولود مرتين، يفرح بسعادة في السماء مكرَّمًا من الآلهة والغاندهارفا.
13.97.91
शतमप्सरसश्चैव दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र ब्रह्मलोके धराप्रदम् ॥ १३.९७.९१ ॥
يا سيد الآلهة، مئة من الأپسراس المزينات بأكاليل إلهية يخدمن واهب الأرض في عالم براهما.
13.97.92
उपतिष्ठन्ति पुण्यानि सदा भूमिप्रदं नरम् ।
शङ्खं भद्रासनं छत्रं वराश्वा वरवाहनम् ॥ १३.९७.९२ ॥
تأتي الحسنات دائما إلى من يهب الأرض: صدفة، ومقعد مبارك، ومظلة، وخيول فاخرة، ومركبة رفيعة.
13.97.93
भूमिप्रदानात्पुष्पाणि हिरण्यनिचयास्तथा ।
आज्ञा सदाऽप्रतिहता जयशब्दा वसूनि च ॥ १३.९७.९३ ॥
من هبة الأرض تنشأ الأزهار، وأكوام الذهب، والأمر الذي لا يُرد أبدا، وهتافات النصر، والكنوز.
13.97.94
भूमिदानस्य पुण्यानि फलं स्वर्गः पुरन्दर ।
हिरण्यपुष्पाश्चौषध्यः कुशकाञ्चनशाद्वलाः ॥ १३.९७.९४ ॥
ثمرة الفضل في هبة الأرض هي السماء، يا بوراندارا؛ هناك أعشاب ذات أزهار ذهبية، وعشب الكوشا، والذهب، والعشب الأخضر.
13.97.95
अमृतप्रसवां भूमिं प्राप्नोति पुरुषो ददत् ॥ १३.९७.९५ ॥
يحصل المعطي على أرض تُنتج الأمريتا.
13.97.96
नास्ति भूमिसमं दानं नास्ति मातृसमो गुरुः ।
नास्ति सत्यसमो धर्मो नास्ति दानसमो निधिः ॥ १३.९७.९६ ॥
لا عطاء يعادل هبة الأرض، ولا معلم يعادل الأم، ولا دهرما يعادل الصدق، ولا كنز يعادل العطاء.
13.97.97
एतदाङ्गिरसाच्छ्रुत्वा वासवो वसुधामिमाम् ।
वसुरत्नसमाकीर्णां ददावाङ्गिरसे तदा ॥ १३.९७.९७ ॥
وبعد أن سمع فاسافا (إندرا) هذا من أنغيراسا، أعطى حينئذ هذه الأرض المليئة بالثروة والجواهر لأنغيراسا.
13.97.98
य इदं श्रावयेच्छ्राद्धे भूमिदानस्य संस्तवम् ।
न तस्य रक्षसां भागो नासुराणां भवत्युत ॥ १३.९७.९८ ॥
من يُسمِع هذا المديح لهبة الأرض في الشرادّهة، فلا يكون نصيبه للرّاكشاسا ولا للأسورا.
13.97.99
अक्षयं च भवेद्दत्तं पितृभ्यस्तन्न संशयः ।
तस्माच्छ्राद्धेष्विदं विद्वान्भुञ्जतः श्रावयेद्द्विजान् ॥ १३.९७.९९ ॥
ما يُعطى للأسلاف يصير أبديًا، ولا شك في ذلك. لذلك ينبغي للحكيم أن يُسمِع هذا للمولودين مرتين الذين يأكلون في الشرادّهات.
13.97.100
इत्येतत्सर्वदानानां श्रेष्ठमुक्तं तवानघ ।
मया भरतशार्दूल किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.९७.१०० ॥
هكذا، أيها الطاهر من الذنوب، نمر البهاراتا، لقد قلت لك إن هذا أفضل جميع الهبات. فماذا تريد أن تسمع بعد ذلك؟