Mahābhārata · Adhyāya 13.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.97.1
इदं देयमिदं देयमितीयं श्रुतिचोदनात् ।
बहुदेयाश्च राजानः किंस्विद्देयमनुत्तमम् ॥ १३.९७.१ ॥
„Dies soll gegeben werden, dies soll gegeben werden“ – so lautet die Vorschrift der Offenbarung. Könige haben vieles zu geben; was also ist die höchste Gabe?
13.97.2
अति दानानि सर्वाणि पृथिवीदानमुच्यते ।
अचला ह्यक्षया भूमिर्दोग्ध्री कामानिहोत्तमान् ॥ १३.९७.२ ॥
Über allen Gaben wird die Gabe der Erde verkündet; denn die Erde ist unbeweglich und unvergänglich, die Milchkuh, die hier die höchsten Wünsche gewährt.
13.97.3
दोग्ध्री वासांसि रत्नानि पशून्व्रीहियवांस्तथा ।
भूमिदः सर्वभूतेषु शाश्वतीरेधते समाः ॥ १३.९७.३ ॥
Der Erdspender ist unter allen Wesen wie die Kuh, die Gewänder, Juwelen, Vieh, Reis und Gerste gibt; er gedeiht durch ewige Jahre.
13.97.4
यावद्भूमेरायुरिह तावद्भूमिद एधते ।
न भूमिदानादस्तीह परं किञ्चिद्युधिष्ठिर ॥ १३.९७.४ ॥
Solange das Leben der Erde währt, gedeiht der Erdspender. O Yudhiṣṭhira, es gibt hier nichts Höheres als die Gabe der Erde.
13.97.5
अप्यल्पं प्रददुः सर्वे पृथिव्या इति नः श्रुतम् ।
भूमिमेव ददुः सर्वे भूमिं ते भुञ्जते जनाः ॥ १३.९७.५ ॥
Wir haben gehört, dass alle auch nur einen kleinen Teil der Erde geben; wer die Erde selbst gibt, genießt die Erde.
13.97.6
स्वकर्मैवोपजीवन्ति नरा इह परत्र च ।
भूमिः पतिं महादेवी दातारं कुरुते प्रियम् ॥ १३.९७.६ ॥
Die Menschen leben hier und im Jenseits nur von ihren eigenen Taten. Die Erde, die große Göttin, macht ihren Geber zu ihrem geliebten Gemahl.
13.97.7
य एतां दक्षिणां दद्यादक्षयां राजसत्तम ।
पुनर्नरत्वं सम्प्राप्य भवेत्स पृथिवीपतिः ॥ १३.९७.७ ॥
O Bester der Könige, wer diese unerschöpfliche Gabe (Land) gibt, erlangt wieder die menschliche Geburt und wird Herr der Erde.
13.97.8
यथा दानं तथा भोग इति धर्मेषु निश्चयः ।
सङ्ग्रामे वा तनुं जह्याद्दद्याच्च पृथिवीमिमांम् ॥ १३.९७.८ ॥
Wie die Gabe, so der Genuss – das ist die feste Erkenntnis in den Dharma-Lehren. Man gebe den Körper im Kampf hin oder schenke diese Erde.
13.97.9
इत्येतत्क्षत्रबन्धूनां वदन्ति परमाशिषः ।
पुनाति दत्ता पृथिवी दातारमिति शुश्रुम ॥ १३.९७.९ ॥
So sprechen die Angehörigen des Kriegerstandes diese höchsten Segenswünsche aus; wir haben gehört, dass die Erde, einmal gegeben, den Geber reinigt.
13.97.10
अपि पापसमाचारं ब्रह्मघ्नमपि चानृतम् ।
सैव पापं प्लावयति सैव पापात्प्रमोचयेत् ॥ १३.९७.१० ॥
Selbst einer, der sündhaft handelt, ein Brahmanenmörder oder ein Lügner – eben diese Erde wäscht seine Sünde ab und befreit ihn von der Sünde.
13.97.11
अपि पापकृतां राज्ञां प्रतिगृह्णन्ति साधवः ।
पृथिवीं नान्यदिच्छन्ति पावनं जगती यतः ॥ १३.९७.११ ॥
Selbst die Gaben sündiger Könige nehmen die Rechtschaffenen an; sie begehren nichts außer dieser Erde, denn die Erde der Welt ist reinigend.
13.97.12
नामास्याः प्रियदत्तेति गुह्यं देव्याः सनातनम् ।
दानं वाऽप्यथवाऽदानं नामास्याः प्रथमप्रियम् ॥ १३.९७.१२ ॥
Dies ist der geheime, ewige Name der Göttin: 'Priyadattā', die Geliebtgegebene. Ob Gabe oder keine Gabe – ihr erster geliebter Name ist dieser.
13.97.13
य एतां विदुषे दद्यात्पृथिवीं पृथिवीपतिः ।
पृथिव्यामेतदिष्टं स राजा राज्यमितो व्रजेत् ॥ १३.९७.१३ ॥
Der Herr der Erde, der diese Erde einem Gelehrten schenkt, wird ein auf Erden geliebter König und geht von hier in ein Königreich.
13.97.14
पुनश्चासौ जनिं प्राप्य राजवत्स्यान्न संशयः ।
तस्मात्प्राप्यैव पृथिवीं दद्याद्विप्राय पार्थिवः ॥ १३.९७.१४ ॥
Wieder geboren, wird er wie ein König sein, daran ist kein Zweifel. Darum soll der Herrscher, nachdem er die Erde erlangt hat, sie einem Brahmanen schenken.
13.97.15
नाभूमिपतिना भूमिरधिष्ठेया कथञ्चन ।
न च वस्त्रेणि वा गूहेदन्तर्धानेन वा चरेत् ॥ १३.९७.१५ ॥
Wer kein Herr der Erde ist, soll sich das Land auf keine Weise aneignen; er soll es nicht mit einem Tuch bedecken, noch sich durch Unsichtbarkeit verborgen bewegen.
13.97.16
ये चान्ये भूमिमिच्छेयुः कुर्युरेवं न संशयः ।
यः साधोर्भूमिमादत्ते न भूमिं विन्दते तु सः ॥ १३.९७.१६ ॥
Auch andere, die Land begehren, sollen so handeln; daran ist kein Zweifel. Wer das Land eines Guten nimmt, erlangt kein Land.
13.97.17
भूमिं दत्त्वा तु साधुभ्यो विन्दते भूमिमुत्तमाम् ।
प्रेत्य चेह च धर्मात्मा सम्प्राप्नोति महद्यशः ॥ १३.९७.१७ ॥
Wer den Guten Land schenkt, erlangt das höchste Land; nach dem Tod und auch hier erreicht der Rechtschaffene großen Ruhm.
13.97.18
एकाहारकरीं दत्त्वा षष्ठिसाहस्रमूर्ध्वगः ।
तावत्या हरणे पृथ्व्या नरकं द्विगुणोत्तरम् ॥ १३.९७.१८ ॥
Wer eine Kuh schenkt, die für eine einzige Mahlzeit Futter gibt, steigt sechzigtausend Jahre empor; wer aber ebenso viel Land raubt, dem wird die Hölle doppelt so groß.
13.97.19
यस्य विप्रास्तु शंसन्ति साधोर्भूमिं सदैव हि ।
न तस्य शत्रवो राजन्प्रशंसन्ति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.१९ ॥
Wessen Landschenkung an den Guten die Brahmanen stets preisen, o König, dessen Feinde preisen selbst die Erde.
13.97.20
यत्किञ्चित्पुरुषः पापं कुरुते वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन पूयते ॥ १३.९७.२० ॥
Welche Sünde auch immer ein Mensch begeht, von Lebensnot geschwächt, er wird selbst durch die Schenkung von Land von der Größe einer Kuhhaut gereinigt.
13.97.21
येऽपि सङ्गीर्णाकर्माणो राजानो रौद्रकर्मिणः ।
तेभ्यः पवित्रमाख्येयं भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२१ ॥
Auch für Könige mit gemischtem Verhalten und grausamen Taten muss die Landschenkung als höchste Reinigung verkündet werden.
13.97.22
अल्पान्तरमिदं शश्वत्पुराणा मेनिरे जनाः ।
यो यजेताश्वमेधेन दद्याद्वा साधवे महीम् ॥ १३.९७.२२ ॥
Die Alten hielten dies stets für einen kleinen Unterschied: wer das Pferdeopfer vollzieht, oder wer einem Guten die Erde schenkt.
13.97.23
अपि चेत्सुकृतं कृत्वा शङ्केरन्नपि पण्डिताः ।
अशंक्यमेकमेवैतद्भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२३ ॥
Selbst wenn die Gelehrten nach einer guten Tat zweifeln, so ist dieses eine, die Landschenkung, das Höchste; daran besteht kein Zweifel.
13.97.24
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाप्राज्ञो ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.२४ ॥
Gold, Silber, Stoffe, Juwelen, Perlen und Schätze, all dies gibt der hochweise Mann, indem er die Erde gibt.
13.97.25
तपो यज्ञः श्रुतं शीलमलोभः सत्यसन्धता ।
गुरुदैवतपूजा च एता वर्तन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२५ ॥
Askese, Opfer, Gelehrsamkeit, gutes Betragen, Freiheit von Gier, Festigkeit in der Wahrheit und die Verehrung von Lehrern und Göttern – all dies weilt im Spender der Erde.
13.97.26
भर्तुनिःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकगताः सिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२६ ॥
Die, dem höchsten Wohl ihres Herrn ergeben, ihr Leben hingaben und im Kampf erschlagen wurden, die in Brahmās Welt als vollendete Wesen gelangten, übertreffen den Spender der Erde nicht.
13.97.27
यथा जनित्री स्वं पुत्रं क्षीरेण भरते सदा ।
अनुगृह्णाति दातारं तथा सर्वरसैर्मही ॥ १३.९७.२७ ॥
So wie eine Mutter ihren Sohn stets mit Milch nährt, so begünstigt die Erde mit allen ihren Säften den Spender.
13.97.28
मृत्युर्वैकिंकरो दण्डस्तापो वह्नेः सुदारुणः ।
घोराश्च वारुणाः पाशा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२८ ॥
Der Tod, der Diener Yamas, der Stab der Strafe, die grausame Glut des Feuers und die schrecklichen Schlingen Varuṇas nahen dem Spender der Erde nicht.
13.97.29
पितॄंश्च पितृलोकस्थान्देवलोके च देवताः ।
सन्तर्पयति शान्तात्मा यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.२९ ॥
Wer mit ruhigem Sinn die Erde verschenkt, erfreut die Ahnen in der Welt der Väter und die Götter in der Welt der Götter.
13.97.30
कृशाय म्रियमाणाय वृत्तिग्लानाय सीदते ।
भूमिं वृत्तिकरीं दत्त्वा सत्री भवति मानवः ॥ १३.९७.३० ॥
Wer dem Ausgemergelten, dem Sterbenden, dem durch Mangel an Lebensunterhalt Geschwächten und dem Versinkenden Land gibt, das den Lebensunterhalt bietet, der wird zum Geber.
13.97.31
यथा धावति गौर्वत्सं स्रवन्ती वत्सला पयः ।
एवमेव महाभाग भूमिर्भरति भूमिदम् ॥ १३.९७.३१ ॥
Wie die Kuh zu ihrem Kalb läuft und aus Liebe Milch fließen lässt, so, o Hochbeglückter, trägt die Erde den Erdspender.
13.97.32
हलकृष्टां महीं दत्त्वा सबीजां सफलामपि ।
सोदकं वाऽपि शरणं तथा भवति कामदः ॥ १३.९७.३२ ॥
Wer Land gibt, das mit dem Pflug bearbeitet, mit Saat und Früchten oder sogar mit Wasser versehen ist, dem wird es zur Zuflucht und zum Erfüller der Wünsche.
13.97.33
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
नरः प्रतिग्राह्य महीं न याति यमसादनम् ॥ १३.९७.३३ ॥
Ein Mensch, der einem Brahmanen von gutem Wandel, der die heiligen Feuer unterhält und rein im Gelübde ist, Land schenkt, geht nicht zur Wohnstätte Yamas.
13.97.34
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि जायते ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.३४ ॥
Wie der Mond Tag für Tag zunimmt, so wächst die Gabe von Land mit jeder Ernte.
13.97.35
अत्र गाथा भूमिगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
याः श्रुत्वा जामदग्न्येन दत्ता भूः काश्यपाय वै ॥ १३.९७.३५ ॥
Hier rezitieren die Kenner der Vorzeit die Strophen, die die Erde sang; als der Sohn des Jamadagni sie gehört hatte, gab er die Erde dem Kaśyapa.
13.97.36
मामेवादत्त मां दत्त मां दत्त्वा मामवाप्स्यथ ।
अस्मिँल्लोके परे चैव तद्दत्तं जायते पुनः ॥ १३.९७.३६ ॥
»Nimm mich, gib mich, hast du mich gegeben, wirst du mich erlangen« — in dieser Welt und in der anderen bringt jene Gabe wieder Frucht.
13.97.37
य इमां व्याहृतिं वेद ब्राह्मणो वेदसम्मिताम् ।
श्राद्धस्य हूयमानस्य ब्रह्मभूयं स गच्छति ॥ १३.९७.३७ ॥
Der Brahmane, der diese Vyāhṛti kennt, die den Veden gleichkommt, erlangt den Zustand Brahmans, wenn im Śrāddha die Opfergabe dargebracht wird.
13.97.38
कृत्यानामभिशप्तानामरिष्टशमनं महत् ।
प्रायश्चित्तं महीं दत्त्वा पुनात्युभयतो दश ॥ १३.९७.३८ ॥
Für jene, die durch schädliche Riten und Flüche getroffen wurden, ist dies die große Sühne, die das Unheil abwendet; durch die Gabe der Erde reinigt er zehn Generationen auf beiden Seiten.
13.97.39
पुनाति य इदं वेद वेदवादं तथैव च ।
प्रकृतिः सर्वभूतानां भूमिर्वै शाश्वती मता ॥ १३.९७.३९ ॥
Wer dies und die vedische Lehre kennt, wird gereinigt. Die Erde selbst ist der Ursprung aller Wesen, und sie gilt als ewig.
13.97.40
अभिषिच्यैव नृपतिं श्रावयेदिममागमम् ।
यथा श्रुत्वा महीं दद्यान्नादद्यात्साधुतश्च तां ॥ १३.९७.४० ॥
Nachdem man den König gesalbt hat, soll man ihm diese Überlieferung vortragen lassen, damit er, nachdem er sie gehört hat, die Erde gibt und sie nicht auf unrechte Weise annimmt.
13.97.41
सोऽयं कृत्स्नो ब्राह्मणार्थो राजार्थश्चाप्यसंशयः ।
राजा हि धर्मकुशलः प्रथमं भूतिलक्षणम् ॥ १३.९७.४१ ॥
Diese ganze Angelegenheit betrifft zweifellos das Wohl der Brahmanen wie des Königs. Der im Dharma erfahrene König ist vor allem das Zeichen des Wohlstands.
13.97.42
अथ येषामधर्मज्ञो राजा भवति नास्तिकः ।
न ते सुखं प्रबुध्यन्ति न सुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४२ ॥
Doch für jene, deren König das Dharma nicht kennt und ein Ungläubiger ist, erwachen sie nicht in Glück und schlafen nicht in Glück.
13.97.43
सदा भवन्ति चोद्विग्नास्तस्य दुश्चरितैर्नराः ।
योगक्षेमा हि बहवो राष्ट्रं नास्याविशन्ति तत् ॥ १३.९७.४३ ॥
Durch sein schlechtes Verhalten sind die Menschen stets unruhig, und viele yogakṣemas dringen nicht in sein Reich ein.
13.97.44
अथ येषां पुनः प्राज्ञो राजा भवति धार्मिकः ।
सुखं ते प्रतिबुध्यन्ते सुसुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४४ ॥
Doch wessen König weise und gerecht ist, die erwachen glücklich und schlafen sehr glücklich.
13.97.45
तस्य राज्ञः शुभे राज्ये कर्मभिर्निर्वृता नराः ।
योगक्षेमेण वृष्ट्या च विवर्धन्ते स्वकर्मभिः ॥ १३.९७.४५ ॥
Im glückverheißenden Reich jenes Königs sind die Menschen mit ihren Taten zufrieden, und durch yogakṣema und Regen gedeihen sie durch ihre eigenen Werke.
13.97.46
स कुलीनः स पुरुषः स बन्धुः स च पुण्यकृत् ।
स दाता स च विक्रान्तो यो ददाति वसुन्धरां ॥ १३.९७.४६ ॥
Er ist edel, er ist ein Mann, er ist ein Verwandter, er tut Verdienstvolles, er ist ein Spender und er ist tapfer – wer die Erde verschenkt.
13.97.47
आदित्या इव दीप्यन्ते तेजसा भुवि मानवाः ।
ददन्ति वसुधां स्फीतां ये वेदविदुषि द्विजे ॥ १३.९७.४७ ॥
Die Menschen auf der Erde strahlen wie die Sonnen vor Glanz – jene, die die reiche Erde einem in den Veden bewanderten Zweimalgeborenen schenken.
13.97.48
यथा सस्यानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानसमार्जिताः ॥ १३.९७.४८ ॥
Wie die Saaten sprießen, wenn sie auf der Oberfläche der Erde verstreut werden, so sprießen auch die durch die Gabe von Land gewonnenen Wünsche empor.
13.97.49
आदित्यो वरुणो विष्णुर्ब्रह्मा सोमो हुताशनः ।
शूलिपाणिश्च भगवान्प्रतिनन्दन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.४९ ॥
Die Sonne, Varuṇa, Viṣṇu, Brahmā, Soma, das Feuer und der ehrwürdige Dreizackträger freuen sich mit dem Landspender.
13.97.50
भूमौ जायन्ति पुरुषा भूमौ निष्ठां व्रजन्ति च ।
चतुर्विधो हि लोकोऽयं योऽयं भूमिगुणात्मकः ॥ १३.९७.५० ॥
Die Menschen werden auf der Erde geboren und gehen auf der Erde ihrer letzten Ruhestätte entgegen. Diese vierfache Welt, deren Wesen die Eigenschaft der Erde ist, ist so.
13.97.51
एषा माता पिता चैव जगतः पृथिवीपते ।
नानया सदृशं भूतं किञ्चिदस्ति जनाधिप ॥ १३.९७.५१ ॥
Diese Erde ist in der Tat Mutter und Vater der Welt, o Herr der Erde. O Herrscher der Menschen, nichts, was existiert, ist ihr gleich.
13.97.52
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.९७.५२ ॥
Hierzu führt man auch eine alte Geschichte an, o Yudhiṣṭhira: den Dialog zwischen Bṛhaspati und Indra.
13.97.53
इष्ट्वा क्रतुशतेनाथ महता दक्षिणावता ।
मघवा वाग्विदांश्रेष्ठं पप्रच्छेदं बृहस्पतिम् ॥ १३.९७.५३ ॥
Nachdem er hundert Opfer mit reichen Gaben vollzogen hatte, fragte Indra, der Großzügige, dies Bṛhaspati, den Besten unter den Redekundigen.
13.97.54
भगवन्केन दानेन स्वर्गतः सुखमेधते ।
यदक्षयमहार्यं च तद्ब्रूहि वदतांवर ॥ १३.९७.५४ ॥
Ehrwürdiger, durch welche Gabe gedeiht der im Himmel Weilende im Glück? Und was ist das Unvergängliche und Höchste? Sag es mir, o Bester der Redner.
13.97.55
इत्युक्तृः स सुरेन्द्रेण ततो देवपुलोहितः ।
बृहस्पतिर्बृहत्तेजाः प्रत्युवाच शतक्रतुम् ॥ १३.९७.५५ ॥
So angesprochen vom Herrn der Götter, antwortete Bṛhaspati, der Priester der Götter, von großem Glanz, dem Śatakratu (Indra).
13.97.56
सुवर्णदानं गोदानं भूमिदानं च वृत्रहन् ।
विद्यादानं च कन्यानां दानं पापहरं परम्।
दददेतान्महाप्राज्ञः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.९७.५६ ॥
Die Gabe von Gold, die Gabe von Kühen, die Gabe von Land, die Gabe des Wissens und die Gabe von Jungfrauen – dies sind höchste, sündentilgende Gaben. O Vṛtratöter, wer sie gibt, der Weise, wird von allen Sünden befreit.
13.97.57
न भूमिदानाद्देवेन्द्र परं किञ्चिदिति प्रभो ।
विशिष्टमिति मन्येऽहं यता प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.९७.५७ ॥
O Herr der Götter, o Herr, es gibt nichts Höheres als die Gabe des Landes. Ich halte sie für überlegen, denn so haben es die Weisen gesagt.
13.97.58
ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रघातेऽथ स्वामिनः ।
कुलस्त्रीणां परिभवे मृतास्ते भूमिपैः समाः ॥ १३.९७.५८ ॥
Die, die für die Brahmanen oder für die Kühe, bei der Zerstörung des Reiches, für ihren Herrn oder bei der Schändung der Frauen der Familie gefallen sind, sind den Königen gleich.
13.97.59
ये शूरा निहता युद्धे स्वर्याता रणगृद्धिनः ।
सर्वे ते विबुधश्रेष्ठ नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.५९ ॥
Alle Helden, die im Kampf erschlagen wurden, kampfbegierig, und in den Himmel gingen, übertreffen den Landspender nicht, o Bester der Götter.
13.97.60
भर्तुर्निःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्राह्मलोकगता युक्ता नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.६० ॥
Die dem höchsten Wohl ihres Herrn ergeben waren, ihr Leben hingaben und im Kampf erschlagen wurden, in die Welt Brahmās gegangen, übertreffen dennoch nicht den Landspender.
13.97.61
पञ्च पूर्वा हि पुरुषाः षडन्ये वसुधां गताः ।
एकादश ददद्भूमिं परित्रातीह मानवः ॥ १३.९७.६१ ॥
Die fünf früheren Männer und sechs andere sind zur Erde gegangen. Ein Mensch, der hier Land gibt, rettet elf (Generationen).
13.97.62
रत्नोपकीर्णां वसुधां यो ददाति पुरंदर ।
स मुक्तः सर्वकलुषैः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.६२ ॥
O Purandara, wer die mit Juwelen übersäte Erde gibt, wird von allen Makeln befreit und im Himmelsreich geehrt.
13.97.63
महीं स्फीतां ददद्राजन्सर्वकामगुणान्विताम् ।
राजाधिराजो भवति तद्धि दानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.६३ ॥
O König, wer die blühende Erde mit allen erwünschten Eigenschaften gibt, wird König der Könige; das ist die höchste Gabe.
13.97.64
सर्वकामसमायुक्तां काश्यपीं यः प्रयच्छति ।
सर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति वासव ॥ १३.९७.६४ ॥
Wer die Kāśyapī, die Erde, voller aller Wünsche gibt, dem denken alle Wesen: »Er gibt mir (sie)«, o Vāsava.
13.97.65
सर्वकामदुघां धेनुं सर्वकामगुणान्विताम् ।
ददाति यः सहस्राक्ष स्वर्गं याति स मानवः ॥ १३.९७.६५ ॥
O Tausendäugiger, der Mensch, der eine Kuh gibt, die Milchkuh aller Wünsche, mit allen erwünschten Eigenschaften, geht in den Himmel.
13.97.66
मधुसर्पिःप्रवाहिण्यः पयोदधिवहास्तथा ।
सरितस्तपर्यन्तीह सुरेन्द्र वसुधाप्रदम् ॥ १३.९७.६६ ॥
O Herr der Götter, Flüsse, die von Honig und Ghee strömen und Milch und Quark führen, erquicken hier den Erdspender.
13.97.67
भूमिप्रदानान्नृपतिर्मुच्यते सर्वकिल्बिषात् ।
न हि भूमिप्रदानेन दानमन्यद्विशिष्यते ॥ १३.९७.६७ ॥
Durch die Gabe von Land wird ein König von allen Sünden befreit; in der Tat übertrifft keine andere Gabe die Gabe von Land.
13.97.68
ददाति यः समुन्द्रान्तां पृथिवीं शस्त्रनिर्जिताम् ।
तं जनाः कथयन्तीह यावद्धरति गौरियम् ॥ १३.९७.६८ ॥
Wer die durch Waffen eroberte, bis zum Meer reichende Erde verschenkt, von dem sprechen die Menschen hier, solange diese Erde-Kuh sie trägt.
13.97.69
पुण्यामृद्धिरसां भूमिं यो ददाति पुरंदर ।
न तस्य लोकाः क्षीयन्ते भूमिदानगुणान्विताः ॥ १३.९७.६९ ॥
O Purandara, wer die heilige, an Wohlstand und Saft reiche Erde verschenkt, dessen mit dem Verdienst der Landgabe begabte Welten vergehen nie.
13.97.70
सर्वदा पार्थिवेनेह सततं भूतिमिच्छता ।
भूर्देया विधिवच्छक्र पात्रे सुखमभीप्सुनां ॥ १३.९७.७० ॥
O Śakra, ein König, der hier stets Wohlstand begehrt, und wer Glück begehrt, soll stets Land gemäß der Vorschrift einem würdigen Empfänger geben.
13.97.71
अपि कृत्वा नरः पापं भूमिं दत्त्वा द्विजातये ।
समुत्सृजति तत्पापं जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ १३.९७.७१ ॥
Auch wenn ein Mensch Sünde begangen hat, wirft er, nachdem er einem Brahmanen Land gegeben hat, jene Sünde ab, wie eine Schlange ihre alte Haut abstreift.
13.97.72
सागरान्सरितः शैलान्काननानि च सर्वशः ।
सर्वमेतन्नरः शक्र ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७२ ॥
O Śakra, wer die ganze Erde mit ihren Meeren, Flüssen, Bergen und Wäldern verschenkt, gibt all dies zugleich.
13.97.73
तटाकान्युदपानानि स्रोतांसि च सरांसि च ।
स्नेहान्सर्वरसांश्चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७३ ॥
Teiche, Brunnen, Wasserläufe und Seen, dazu Öle und Säfte jeder Art – wer die Erde schenkt, schenkt all dies.
13.97.74
ओषधीर्वीर्यसम्पन्नानगान्पुष्पफलान्वितान् ।
काननोपलशैलांश्च ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७४ ॥
Kräftige Heilkräuter, Bäume voller Blüten und Früchte, Wälder, Felsen und Berge – wer die Erde schenkt, schenkt all dies.
13.97.75
अग्निष्टोमप्रभृतिभिरिष्ट्वा च स्वाप्तदक्षिणैः ।
न तत्फलमवाप्नोति भूमिदानाद्यदश्नुते ॥ १३.९७.७५ ॥
Wer auch den Agniṣṭoma und andere Opfer vollzogen und reiche Opfergaben gegeben hat, erlangt nicht die Frucht, die durch die Landschenkung erreicht wird.
13.97.76
दाता दशानुगृह्णाति दश हन्ति तथा क्षिपन् ।
पूर्वदत्तां हरन्भूमिं नरकायोपगच्छति ॥ १३.९७.७६ ॥
Der Geber begnadet zehn Generationen; wer aber zuvor gegebenes Land raubt und fortwirft, vernichtet zehn und geht zur Hölle.
13.97.77
न ददाति प्रतिश्रुत्य दत्त्वाऽपि च हरेत्तु यः ।
स बद्धो वारुणैः पाशैस्तप्यते मृत्युसासनात् ॥ १३.९७.७७ ॥
Wer etwas verspricht und nicht gibt, oder selbst nach dem Geben wieder nimmt, wird mit den Schlingen Varuṇas gebunden und auf Befehl des Todes gequält.
13.97.78
आहिताग्निं सदायज्ञं कृशवृत्तिं प्रियातिथिम् ।
ये भरन्ति द्विजश्रेष्ठं नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ १३.९७.७८ ॥
Wer einen vorzüglichen Zweimalgeborenen unterstützt, der das heilige Feuer hält, stets opfert, in Armut lebt und Gäste liebt, der nähert sich Yama nicht.
13.97.79
ब्राह्मणेष्वनृणीभूतः पार्थिवः स्यात्पुरंदर ।
इतरेषां तु वर्णानां तारयेत्कृशदुर्बलान् ॥ १३.९७.७९ ॥
O Purandara, möge der König den Brāhmaṇas gegenüber schuldenfrei sein und die abgemagerten und schwachen unter den anderen Varṇas retten.
13.97.80
नाच्छिन्द्यात्स्पर्शितां भूमिं परेण त्रिदशाधिप ।
ब्राह्मणस्य सुरश्रेष्ठ कृशवृत्तेः कदाचन ॥ १३.९७.८० ॥
O Herr der Götter, Bester der Götter, möge niemand jemals das Land ergreifen, das ein Brāhmaṇa von kärglichem Auskommen berührt hat.
13.97.81
यथाश्रु पतितं तेषां दीनानामथ सीदताम् ।
ब्राह्मणानां हृते क्षेत्रे हन्यात्त्रिपुरुषं कुलम् ॥ १३.९७.८१ ॥
Wie die Tränen jener Elenden und Leidenden fallen, so wird, wenn das Feld eines Brāhmaṇa genommen wird, die Familie von drei Generationen vernichtet.
13.97.82
भूमिपालं च्युतं राष्ट्राद्यस्तु संस्थापयेत्पुनः ।
तस्य वासः सहस्राक्ष नाकपृष्ठे महीयते ॥ १३.९७.८२ ॥
Wer einen aus seinem Reich gestürzten König wieder einsetzt, o Tausendäugiger, dessen Wohnstatt wird auf dem Rücken des Himmels geehrt.
13.97.83
सुनिर्मितां सुविक्रीतां सुभृतां स्थापयेन्नृप ।
इक्षुभिः सन्ततां भूमिं यवगोधूमसालिनीम् ॥ १३.९७.८३ ॥
O König, möge er ein Land festigen, das gut bereitet, gut erworben und gut bewirtschaftet ist, von Zuckerrohr bedeckt und reich an Gerste und Weizen.
13.97.84
गोश्ववाहनपूर्णां वा यो ददाति वसुन्धराम् ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.८४ ॥
Wer die Erde, erfüllt von Rindern, Pferden und Wagen, schenkt, wird, von allen Sünden befreit, in der Himmelswelt geehrt.
13.97.85
निधिगर्भां ददद्भूमिं सर्वरत्नपरिच्छदाम् ।
अक्षयाँल्लभते लोकान्भूमिसत्रं हि तस्य तत ॥ १३.९७.८५ ॥
Wer die schatzgefüllte, mit allen Juwelen geschmückte Erde gibt, erlangt unvergängliche Welten; denn das ist sein Erdopfer (bhūmi-satra).
13.97.86
विधूय कलुषं सर्वं विरजाः सम्मतः सताम् ।
लोके महीयते सद्भिर्यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.८६ ॥
Wer alle Makel abschüttelt, rein wird und von den Guten geehrt ist; wer die Erde gibt, wird in der Welt von den Guten erhöht.
13.97.87
यथाऽप्सु पतितः शक्र तैलबिन्दुर्विसर्पति ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.८७ ॥
O Śakra, wie ein in Wasser gefallener Öltropfen sich ausbreitet, so wächst die Gabe der Erde in jeder Ernte.
13.97.88
ये रणाग्रे महीपालाः शूराः समितिशोभनाः ।
वध्यन्तेऽभिमुखाः शक्र ब्रह्मलोकं व्रजन्ति ते ॥ १३.९७.८८ ॥
O Śakra, die Könige, die als Helden an der Front, glänzend im Kampf, dem Feind gegenüber erschlagen werden, gehen in die Welt Brahmās.
13.97.89
नृत्तगीतपरा नार्यो दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र यथा भूमिप्रदं दिवि ॥ १३.९७.८९ ॥
O Herr der Götter, Frauen, hingegeben an Tanz und Gesang, geschmückt mit göttlichen Girlanden, dienen im Himmel dem Geber der Erde auf.
13.97.90
मोदते च सुखं स्वर्गे देवगन्धर्वपूजितः ।
यो ददाति महीं सम्यग्विधिनेह द्विजातये ॥ १३.९७.९० ॥
Wer hier die Erde recht und nach der Vorschrift einem Zweimalgeborenen gibt, freut sich glücklich im Himmel, von Göttern und Gandharvas geehrt.
13.97.91
शतमप्सरसश्चैव दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र ब्रह्मलोके धराप्रदम् ॥ १३.९७.९१ ॥
O Herr der Götter, hundert Apsaras, mit göttlichen Girlanden geschmückt, warten im Brahmā-Welt auf den Landspender.
13.97.92
उपतिष्ठन्ति पुण्यानि सदा भूमिप्रदं नरम् ।
शङ्खं भद्रासनं छत्रं वराश्वा वरवाहनम् ॥ १३.९७.९२ ॥
Verdienste kommen stets zu dem Menschen, der Land gibt: eine Muschel, ein glücksverheißender Sitz, ein Sonnenschirm, vortreffliche Pferde und ein edles Gefährt.
13.97.93
भूमिप्रदानात्पुष्पाणि हिरण्यनिचयास्तथा ।
आज्ञा सदाऽप्रतिहता जयशब्दा वसूनि च ॥ १३.९७.९३ ॥
Aus der Landschenkung entstehen Blumen, Haufen von Gold, ein stets ungehinderter Befehl, Siegesrufe und Schätze.
13.97.94
भूमिदानस्य पुण्यानि फलं स्वर्गः पुरन्दर ।
हिरण्यपुष्पाश्चौषध्यः कुशकाञ्चनशाद्वलाः ॥ १३.९७.९४ ॥
Die Frucht des Verdienstes der Landschenkung ist der Himmel, o Purandara; dort gibt es Kräuter mit goldenen Blüten, Kuśa-Gras, Gold und grünes Gras.
13.97.95
अमृतप्रसवां भूमिं प्राप्नोति पुरुषो ददत् ॥ १३.९७.९५ ॥
Der Mensch, der gibt, erlangt ein Land, das Nektar hervorbringt.
13.97.96
नास्ति भूमिसमं दानं नास्ति मातृसमो गुरुः ।
नास्ति सत्यसमो धर्मो नास्ति दानसमो निधिः ॥ १३.९७.९६ ॥
Es gibt keine Gabe, die der Landschenkung gleicht, keinen Lehrer, der der Mutter gleicht, kein Dharma, das der Wahrheit gleicht, und keinen Schatz, der dem Geben gleicht.
13.97.97
एतदाङ्गिरसाच्छ्रुत्वा वासवो वसुधामिमाम् ।
वसुरत्नसमाकीर्णां ददावाङ्गिरसे तदा ॥ १३.९७.९७ ॥
Nachdem Vāsava dies von Āṅgirasa gehört hatte, gab er damals diese Erde, erfüllt von Reichtum und Juwelen, an Āṅgirasa.
13.97.98
य इदं श्रावयेच्छ्राद्धे भूमिदानस्य संस्तवम् ।
न तस्य रक्षसां भागो नासुराणां भवत्युत ॥ १३.९७.९८ ॥
Wer dieses Lob der Erdgabe bei einem Śrāddha vortragen lässt, dessen Anteil gehört weder den Rākṣasas noch den Asuras.
13.97.99
अक्षयं च भवेद्दत्तं पितृभ्यस्तन्न संशयः ।
तस्माच्छ्राद्धेष्विदं विद्वान्भुञ्जतः श्रावयेद्द्विजान् ॥ १३.९७.९९ ॥
Was den Ahnen gegeben wird, wird unvergänglich — daran ist kein Zweifel. Deshalb soll der Weise dies den zweimal Geborenen vortragen lassen, während sie bei den Śrāddhas essen.
13.97.100
इत्येतत्सर्वदानानां श्रेष्ठमुक्तं तवानघ ।
मया भरतशार्दूल किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.९७.१०० ॥
So habe ich dir, o Makelloser, Tiger der Bharatas, gesagt, dass dies das höchste aller Geschenke ist. Was willst du noch hören?