Mahābhārata · Adhyāya 13.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.97.1
इदं देयमिदं देयमितीयं श्रुतिचोदनात् ।
बहुदेयाश्च राजानः किंस्विद्देयमनुत्तमम् ॥ १३.९७.१ ॥
"Isto deve ser dado, isto deve ser dado" — assim declara o preceito da revelação. Os reis têm muitas coisas a dar; qual é, então, o dom supremo?
13.97.2
अति दानानि सर्वाणि पृथिवीदानमुच्यते ।
अचला ह्यक्षया भूमिर्दोग्ध्री कामानिहोत्तमान् ॥ १३.९७.२ ॥
Acima de todos os dons, proclama-se o dom da terra; pois a terra é imóvel e imperecível, a vaca leiteira que aqui concede os desejos mais elevados.
13.97.3
दोग्ध्री वासांसि रत्नानि पशून्व्रीहियवांस्तथा ।
भूमिदः सर्वभूतेषु शाश्वतीरेधते समाः ॥ १३.९७.३ ॥
O doador de terra, entre todos os seres, é como a vaca que dá vestes, joias, gado, arroz e cevada; ele prospera por anos sem fim.
13.97.4
यावद्भूमेरायुरिह तावद्भूमिद एधते ।
न भूमिदानादस्तीह परं किञ्चिद्युधिष्ठिर ॥ १३.९७.४ ॥
Enquanto durar a vida da terra, o doador de terra prospera. Ó Yudhiṣṭhira, não há nada superior ao dom da terra aqui.
13.97.5
अप्यल्पं प्रददुः सर्वे पृथिव्या इति नः श्रुतम् ।
भूमिमेव ददुः सर्वे भूमिं ते भुञ्जते जनाः ॥ १३.९७.५ ॥
Ouvimos que todos dão até um pouco da terra; os que dão a própria terra desfrutam da terra.
13.97.6
स्वकर्मैवोपजीवन्ति नरा इह परत्र च ।
भूमिः पतिं महादेवी दातारं कुरुते प्रियम् ॥ १३.९७.६ ॥
Os homens vivem aqui e no além somente pelas suas próprias obras. A terra, a grande deusa, faz do seu doador o seu querido esposo.
13.97.7
य एतां दक्षिणां दद्यादक्षयां राजसत्तम ।
पुनर्नरत्वं सम्प्राप्य भवेत्स पृथिवीपतिः ॥ १३.९७.७ ॥
Ó melhor dos reis, quem der esta dádiva inesgotável (de terra) obterá novamente o nascimento humano e se tornará senhor da terra.
13.97.8
यथा दानं तथा भोग इति धर्मेषु निश्चयः ।
सङ्ग्रामे वा तनुं जह्याद्दद्याच्च पृथिवीमिमांम् ॥ १३.९७.८ ॥
Como é a dádiva, assim é o gozo — essa é a conclusão firme nas matérias do dharma. Que se entregue o corpo na batalha ou se doe esta terra.
13.97.9
इत्येतत्क्षत्रबन्धूनां वदन्ति परमाशिषः ।
पुनाति दत्ता पृथिवी दातारमिति शुश्रुम ॥ १३.९७.९ ॥
Assim falam os parentes da casta guerreira, nestas supremas bênçãos; ouvimos que a terra, uma vez dada, purifica o doador.
13.97.10
अपि पापसमाचारं ब्रह्मघ्नमपि चानृतम् ।
सैव पापं प्लावयति सैव पापात्प्रमोचयेत् ॥ १३.९७.१० ॥
Mesmo aquele de conduta pecaminosa, um matador de brâmane ou um mentiroso: essa mesma terra lava seu pecado e o liberta do pecado.
13.97.11
अपि पापकृतां राज्ञां प्रतिगृह्णन्ति साधवः ।
पृथिवीं नान्यदिच्छन्ति पावनं जगती यतः ॥ १३.९७.११ ॥
Mesmo as dádivas de reis pecadores são aceitas pelos virtuosos; eles não desejam senão esta terra, pois a terra do mundo é purificadora.
13.97.12
नामास्याः प्रियदत्तेति गुह्यं देव्याः सनातनम् ।
दानं वाऽप्यथवाऽदानं नामास्याः प्रथमप्रियम् ॥ १३.९७.१२ ॥
Este é o nome secreto e eterno da deusa: 'Priyadattā', a amada-dada. Seja dádiva ou não dádiva, seu primeiro nome amado é este.
13.97.13
य एतां विदुषे दद्यात्पृथिवीं पृथिवीपतिः ।
पृथिव्यामेतदिष्टं स राजा राज्यमितो व्रजेत् ॥ १३.९७.१३ ॥
O senhor da terra que dá esta terra a um sábio torna-se um rei amado na terra e daqui passa a um reino.
13.97.14
पुनश्चासौ जनिं प्राप्य राजवत्स्यान्न संशयः ।
तस्मात्प्राप्यैव पृथिवीं दद्याद्विप्राय पार्थिवः ॥ १३.९७.१४ ॥
Novamente, tendo obtido um nascimento, será como um rei; não há dúvida. Portanto, o soberano, tendo obtido a terra, deve dá-la a um brâmane.
13.97.15
नाभूमिपतिना भूमिरधिष्ठेया कथञ्चन ।
न च वस्त्रेणि वा गूहेदन्तर्धानेन वा चरेत् ॥ १३.९७.१५ ॥
Quem não é senhor da terra não deve, de forma alguma, ocupar a terra; não deve cobri-la com tecido nem andar oculto pela invisibilidade.
13.97.16
ये चान्ये भूमिमिच्छेयुः कुर्युरेवं न संशयः ।
यः साधोर्भूमिमादत्ते न भूमिं विन्दते तु सः ॥ १३.९७.१६ ॥
Outros que desejem terra devem agir assim; não há dúvida. Quem toma a terra de um homem bom não obtém terra.
13.97.17
भूमिं दत्त्वा तु साधुभ्यो विन्दते भूमिमुत्तमाम् ।
प्रेत्य चेह च धर्मात्मा सम्प्राप्नोति महद्यशः ॥ १३.९७.१७ ॥
Tendo dado terra aos homens bons, obtém-se a terra suprema; após a morte e também aqui, o de alma justa alcança grande fama.
13.97.18
एकाहारकरीं दत्त्वा षष्ठिसाहस्रमूर्ध्वगः ।
तावत्या हरणे पृथ्व्या नरकं द्विगुणोत्तरम् ॥ १३.९७.१८ ॥
Quem dá uma vaca que fornece o alimento de uma só refeição sobe por sessenta mil anos; mas ao apoderar-se de igual quantidade de terra, o inferno é o dobro disso.
13.97.19
यस्य विप्रास्तु शंसन्ति साधोर्भूमिं सदैव हि ।
न तस्य शत्रवो राजन्प्रशंसन्ति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.१९ ॥
Aquele de quem os brâmanes sempre louvam ao homem bom a doação de terra, ó rei, até os seus inimigos louvam a terra.
13.97.20
यत्किञ्चित्पुरुषः पापं कुरुते वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन पूयते ॥ १३.९७.२० ॥
Qualquer pecado que um homem cometa, debilitado pela necessidade de sustento, é purificado mesmo com a doação de terra do tamanho de um couro de vaca.
13.97.21
येऽपि सङ्गीर्णाकर्माणो राजानो रौद्रकर्मिणः ।
तेभ्यः पवित्रमाख्येयं भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२१ ॥
Para reis de conduta mista e ações cruéis também deve ser declarada a doação de terra como o purificador supremo.
13.97.22
अल्पान्तरमिदं शश्वत्पुराणा मेनिरे जनाः ।
यो यजेताश्वमेधेन दद्याद्वा साधवे महीम् ॥ १३.९७.२२ ॥
Os antigos sempre consideraram esta uma pequena diferença: quem realiza o sacrifício do cavalo, ou quem dá a terra a um homem bom.
13.97.23
अपि चेत्सुकृतं कृत्वा शङ्केरन्नपि पण्डिताः ।
अशंक्यमेकमेवैतद्भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२३ ॥
Mesmo que os sábios duvidem após realizar uma boa ação, esta única coisa, a doação de terra, é suprema; disto não há dúvida.
13.97.24
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाप्राज्ञो ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.२४ ॥
Ouro, prata, tecidos, joias, pérolas e tesouros, tudo isso o muito sábio dá ao dar a terra.
13.97.25
तपो यज्ञः श्रुतं शीलमलोभः सत्यसन्धता ।
गुरुदैवतपूजा च एता वर्तन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२५ ॥
A austeridade, o sacrifício, o saber, a boa conduta, a ausência de cobiça, a firmeza na verdade e a veneração de mestres e deuses permanecem em quem doa a terra.
13.97.26
भर्तुनिःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकगताः सिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२६ ॥
Aqueles que, dedicados ao bem supremo do seu senhor, deram a vida e tombaram na batalha, tendo ido ao mundo de Brahmā como seres perfeitos, não superam quem doa a terra.
13.97.27
यथा जनित्री स्वं पुत्रं क्षीरेण भरते सदा ।
अनुगृह्णाति दातारं तथा सर्वरसैर्मही ॥ १३.९७.२७ ॥
Assim como a mãe sempre alimenta o próprio filho com leite, a terra, com todas as suas seivas, favorece quem dá.
13.97.28
मृत्युर्वैकिंकरो दण्डस्तापो वह्नेः सुदारुणः ।
घोराश्च वारुणाः पाशा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२८ ॥
A morte, o servo de Yama, o bastão do castigo, o calor terrível do fogo e os laços temíveis de Varuṇa não se aproximam de quem doa a terra.
13.97.29
पितॄंश्च पितृलोकस्थान्देवलोके च देवताः ।
सन्तर्पयति शान्तात्मा यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.२९ ॥
O homem de espírito sereno que dá a terra satisfaz os antepassados que habitam o mundo dos pais e os deuses no mundo dos deuses.
13.97.30
कृशाय म्रियमाणाय वृत्तिग्लानाय सीदते ।
भूमिं वृत्तिकरीं दत्त्वा सत्री भवति मानवः ॥ १३.९७.३० ॥
O homem que dá uma terra que proporciona sustento ao esquelético, ao moribundo, ao enfraquecido pela falta de meios de vida e ao que afunda torna-se um doador.
13.97.31
यथा धावति गौर्वत्सं स्रवन्ती वत्सला पयः ।
एवमेव महाभाग भूमिर्भरति भूमिदम् ॥ १३.९७.३१ ॥
Assim como a vaca corre para o seu bezerro, deixando o leite fluir por amor, assim, ó venturoso, a terra sustenta o doador de terra.
13.97.32
हलकृष्टां महीं दत्त्वा सबीजां सफलामपि ।
सोदकं वाऽपि शरणं तथा भवति कामदः ॥ १३.९७.३२ ॥
Ao dar terra arada com o arado, com semente e fruto, ou mesmo com água, ela torna-se refúgio e concede os desejos.
13.97.33
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
नरः प्रतिग्राह्य महीं न याति यमसादनम् ॥ १३.९७.३३ ॥
O homem que, tendo dado terra a um brāhmaṇa de boa conduta, que mantém os fogos sagrados e é puro no voto, não vai à morada de Yama.
13.97.34
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि जायते ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.३४ ॥
Assim como o crescimento da lua surge dia após dia, assim a dádiva de terra aumenta a cada colheita.
13.97.35
अत्र गाथा भूमिगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
याः श्रुत्वा जामदग्न्येन दत्ता भूः काश्यपाय वै ॥ १३.९७.३५ ॥
Aqui os conhecedores antigos recitam as estrofes cantadas pela Terra, que, tendo-as ouvido, o filho de Jamadagni deu a terra a Kaśyapa.
13.97.36
मामेवादत्त मां दत्त मां दत्त्वा मामवाप्स्यथ ।
अस्मिँल्लोके परे चैव तद्दत्तं जायते पुनः ॥ १३.९७.३६ ॥
«Toma-me, dá-me, tendo-me dado, obter-me-ás» — neste mundo e no outro, essa dádiva frutifica de novo.
13.97.37
य इमां व्याहृतिं वेद ब्राह्मणो वेदसम्मिताम् ।
श्राद्धस्य हूयमानस्य ब्रह्मभूयं स गच्छति ॥ १३.९७.३७ ॥
O brâmane que conhece esta vyāhṛti, igual aos Vedas, alcança o estado de Brahman quando a oferenda é feita no śrāddha.
13.97.38
कृत्यानामभिशप्तानामरिष्टशमनं महत् ।
प्रायश्चित्तं महीं दत्त्वा पुनात्युभयतो दश ॥ १३.९७.३८ ॥
Para os atingidos por ritos nocivos e maldições, esta é a grande expiação que afasta a desgraça; ao doar a terra, purifica dez gerações de ambos os lados.
13.97.39
पुनाति य इदं वेद वेदवादं तथैव च ।
प्रकृतिः सर्वभूतानां भूमिर्वै शाश्वती मता ॥ १३.९७.३९ ॥
Quem conhece isto e a doutrina védica se purifica. A própria terra é a origem de todos os seres, e é considerada eterna.
13.97.40
अभिषिच्यैव नृपतिं श्रावयेदिममागमम् ।
यथा श्रुत्वा महीं दद्यान्नादद्यात्साधुतश्च तां ॥ १३.९७.४० ॥
Depois de ungir o rei, deve-se fazê-lo ouvir esta tradição, para que, tendo ouvido, dê a terra e não a aceite de forma imprópria.
13.97.41
सोऽयं कृत्स्नो ब्राह्मणार्थो राजार्थश्चाप्यसंशयः ।
राजा हि धर्मकुशलः प्रथमं भूतिलक्षणम् ॥ १३.९७.४१ ॥
Todo este assunto diz respeito ao bem-estar dos brâmanes e do rei, sem dúvida. O rei hábil no dharma é, antes de tudo, o sinal da prosperidade.
13.97.42
अथ येषामधर्मज्ञो राजा भवति नास्तिकः ।
न ते सुखं प्रबुध्यन्ति न सुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४२ ॥
Mas para aqueles cujo rei desconhece o dharma e é um descrente, eles não despertam felizes nem dormem felizes.
13.97.43
सदा भवन्ति चोद्विग्नास्तस्य दुश्चरितैर्नराः ।
योगक्षेमा हि बहवो राष्ट्रं नास्याविशन्ति तत् ॥ १३.९७.४३ ॥
Pela sua má conduta, os homens estão sempre inquietos, e muitos yogakṣemas não entram em seu reino.
13.97.44
अथ येषां पुनः प्राज्ञो राजा भवति धार्मिकः ।
सुखं ते प्रतिबुध्यन्ते सुसुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४४ ॥
Mas aqueles cujo rei é sábio e justo despertam felizes e dormem muito felizes.
13.97.45
तस्य राज्ञः शुभे राज्ये कर्मभिर्निर्वृता नराः ।
योगक्षेमेण वृष्ट्या च विवर्धन्ते स्वकर्मभिः ॥ १३.९७.४५ ॥
No reino auspicioso daquele rei, os homens estão contentes com suas ações, e pelo yogakṣema e pela chuva prosperam por suas próprias obras.
13.97.46
स कुलीनः स पुरुषः स बन्धुः स च पुण्यकृत् ।
स दाता स च विक्रान्तो यो ददाति वसुन्धरां ॥ १३.९७.४६ ॥
Ele é nobre, é homem, é parente, pratica o mérito, é doador e é valente — aquele que doa a terra.
13.97.47
आदित्या इव दीप्यन्ते तेजसा भुवि मानवाः ।
ददन्ति वसुधां स्फीतां ये वेदविदुषि द्विजे ॥ १३.९७.४७ ॥
Os homens na terra brilham com esplendor como os sóis — aqueles que dão a terra fértil a um brâmane versado nos Vedas.
13.97.48
यथा सस्यानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानसमार्जिताः ॥ १३.९७.४८ ॥
Assim como as colheitas brotam quando semeadas sobre a superfície da terra, assim também brotam os desejos conquistados pela doação de terra.
13.97.49
आदित्यो वरुणो विष्णुर्ब्रह्मा सोमो हुताशनः ।
शूलिपाणिश्च भगवान्प्रतिनन्दन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.४९ ॥
O sol, Varuṇa, Viṣṇu, Brahmā, Soma, o fogo e o venerável portador do tridente regozijam-se com o doador de terra.
13.97.50
भूमौ जायन्ति पुरुषा भूमौ निष्ठां व्रजन्ति च ।
चतुर्विधो हि लोकोऽयं योऽयं भूमिगुणात्मकः ॥ १३.९७.५० ॥
Os homens nascem na terra e na terra alcançam seu repouso final. Este mundo quádruplo, cuja natureza é a qualidade da terra, é assim.
13.97.51
एषा माता पिता चैव जगतः पृथिवीपते ।
नानया सदृशं भूतं किञ्चिदस्ति जनाधिप ॥ १३.९७.५१ ॥
Esta terra é, de fato, a mãe e o pai do mundo, ó senhor da terra. Ó soberano dos homens, nada que exista lhe é igual.
13.97.52
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.९७.५२ ॥
Sobre isto também citam uma antiga história, ó Yudhiṣṭhira: o diálogo entre Bṛhaspati e Indra.
13.97.53
इष्ट्वा क्रतुशतेनाथ महता दक्षिणावता ।
मघवा वाग्विदांश्रेष्ठं पप्रच्छेदं बृहस्पतिम् ॥ १३.९७.५३ ॥
Após realizar cem sacrifícios com grandes oferendas, Indra, o generoso, perguntou isto a Bṛhaspati, o melhor dos versados na palavra.
13.97.54
भगवन्केन दानेन स्वर्गतः सुखमेधते ।
यदक्षयमहार्यं च तद्ब्रूहि वदतांवर ॥ १३.९७.५४ ॥
Venerável, por qual dom aquele que foi ao céu prospera na felicidade? E o que é imperecível e supremo? Diz-me isso, ó melhor dos oradores.
13.97.55
इत्युक्तृः स सुरेन्द्रेण ततो देवपुलोहितः ।
बृहस्पतिर्बृहत्तेजाः प्रत्युवाच शतक्रतुम् ॥ १३.९७.५५ ॥
Assim interpelado pelo senhor dos deuses, Bṛhaspati, sacerdote dos deuses, de grande esplendor, respondeu a Śatakratu (Indra).
13.97.56
सुवर्णदानं गोदानं भूमिदानं च वृत्रहन् ।
विद्यादानं च कन्यानां दानं पापहरं परम्।
दददेतान्महाप्राज्ञः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.९७.५६ ॥
O dom do ouro, o dom das vacas, o dom da terra, o dom do conhecimento e o dom das donzelas: estes são os dons supremos que destroem o pecado. Ó matador de Vṛtra, o muito sábio que os oferece é libertado de todos os pecados.
13.97.57
न भूमिदानाद्देवेन्द्र परं किञ्चिदिति प्रभो ।
विशिष्टमिति मन्येऽहं यता प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.९७.५७ ॥
Ó senhor dos deuses, ó senhor, não há nada superior ao dom da terra. Considero-o superior, pois assim disseram os sábios.
13.97.58
ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रघातेऽथ स्वामिनः ।
कुलस्त्रीणां परिभवे मृतास्ते भूमिपैः समाः ॥ १३.९७.५८ ॥
Os que morreram pelos brâmanes ou pelas vacas, na destruição do reino, por seu senhor, ou na desonra das mulheres da família, são iguais aos reis.
13.97.59
ये शूरा निहता युद्धे स्वर्याता रणगृद्धिनः ।
सर्वे ते विबुधश्रेष्ठ नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.५९ ॥
Todos os heróis que foram mortos em batalha, ávidos de combate, e foram para o céu não superam o doador de terra, ó melhor dos deuses.
13.97.60
भर्तुर्निःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्राह्मलोकगता युक्ता नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.६० ॥
Os devotados ao supremo bem do seu senhor, que entregaram a vida e foram mortos em batalha, idos ao mundo de Brahmā, também não superam o doador de terra.
13.97.61
पञ्च पूर्वा हि पुरुषाः षडन्ये वसुधां गताः ।
एकादश ददद्भूमिं परित्रातीह मानवः ॥ १३.९७.६१ ॥
Os cinco homens anteriores e outros seis foram à terra. O homem que dá terra aqui salva onze (gerações).
13.97.62
रत्नोपकीर्णां वसुधां यो ददाति पुरंदर ।
स मुक्तः सर्वकलुषैः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.६२ ॥
Ó Purandara, quem dá a terra salpicada de joias é libertado de todas as manchas e honrado no mundo celestial.
13.97.63
महीं स्फीतां ददद्राजन्सर्वकामगुणान्विताम् ।
राजाधिराजो भवति तद्धि दानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.६३ ॥
Ó rei, quem dá a terra próspera dotada de todas as qualidades desejáveis torna-se rei dos reis; esse é o dom supremo.
13.97.64
सर्वकामसमायुक्तां काश्यपीं यः प्रयच्छति ।
सर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति वासव ॥ १३.९७.६४ ॥
Quem dá a Kāśyapī, a terra cheia de todos os desejos, todos os seres pensam: 'Ele me dá', ó Vāsava.
13.97.65
सर्वकामदुघां धेनुं सर्वकामगुणान्विताम् ।
ददाति यः सहस्राक्ष स्वर्गं याति स मानवः ॥ १३.९७.६५ ॥
Ó de mil olhos, o homem que dá uma vaca, a vaca que concede todos os desejos, dotada de todas as qualidades desejáveis, vai ao céu.
13.97.66
मधुसर्पिःप्रवाहिण्यः पयोदधिवहास्तथा ।
सरितस्तपर्यन्तीह सुरेन्द्र वसुधाप्रदम् ॥ १३.९७.६६ ॥
Ó senhor dos deuses, os rios que fluem com mel e ghee, carregando leite e coalhada, saciam aqui o doador da terra.
13.97.67
भूमिप्रदानान्नृपतिर्मुच्यते सर्वकिल्बिषात् ।
न हि भूमिप्रदानेन दानमन्यद्विशिष्यते ॥ १३.९७.६७ ॥
Pela doação de terra, um rei é libertado de todos os pecados; de fato, nenhuma outra doação supera a doação de terra.
13.97.68
ददाति यः समुन्द्रान्तां पृथिवीं शस्त्रनिर्जिताम् ।
तं जनाः कथयन्तीह यावद्धरति गौरियम् ॥ १३.९७.६८ ॥
Quem doa a terra, conquistada pelas armas e estendendo-se até o oceano, dele falam as pessoas aqui enquanto esta terra-vaca a sustentar.
13.97.69
पुण्यामृद्धिरसां भूमिं यो ददाति पुरंदर ।
न तस्य लोकाः क्षीयन्ते भूमिदानगुणान्विताः ॥ १३.९७.६९ ॥
Ó Purandara, quem doa a terra sagrada, rica em prosperidade e seiva, seus mundos, dotados do mérito da doação de terra, nunca perecem.
13.97.70
सर्वदा पार्थिवेनेह सततं भूतिमिच्छता ।
भूर्देया विधिवच्छक्र पात्रे सुखमभीप्सुनां ॥ १३.९७.७० ॥
Ó Śakra, um rei que sempre deseja prosperidade aqui, e quem deseja felicidade, deve sempre dar a terra, conforme a regra, a um receptor digno.
13.97.71
अपि कृत्वा नरः पापं भूमिं दत्त्वा द्विजातये ।
समुत्सृजति तत्पापं जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ १३.९७.७१ ॥
Mesmo que um homem tenha cometido pecado, ao dar terra a um brâmane ele se desfaz desse pecado, como a serpente se desfaz de sua velha pele.
13.97.72
सागरान्सरितः शैलान्काननानि च सर्वशः ।
सर्वमेतन्नरः शक्र ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७२ ॥
Ó Śakra, o homem que dá toda a terra com seus oceanos, rios, montanhas e florestas, dá todas essas coisas juntas.
13.97.73
तटाकान्युदपानानि स्रोतांसि च सरांसि च ।
स्नेहान्सर्वरसांश्चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७३ ॥
Lagos, poços, correntes e lagoas, e óleos e sucos de todo tipo: quem doa a terra doa tudo isso.
13.97.74
ओषधीर्वीर्यसम्पन्नानगान्पुष्पफलान्वितान् ।
काननोपलशैलांश्च ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७४ ॥
Ervas potentes, árvores carregadas de flores e frutos, florestas, rochas e montanhas: quem doa a terra doa tudo isso.
13.97.75
अग्निष्टोमप्रभृतिभिरिष्ट्वा च स्वाप्तदक्षिणैः ।
न तत्फलमवाप्नोति भूमिदानाद्यदश्नुते ॥ १३.९७.७५ ॥
Mesmo tendo realizado o Agniṣṭoma e outros sacrifícios e dado generosas oferendas, não se obtém o fruto alcançado pela doação de terra.
13.97.76
दाता दशानुगृह्णाति दश हन्ति तथा क्षिपन् ।
पूर्वदत्तां हरन्भूमिं नरकायोपगच्छति ॥ १३.९७.७६ ॥
O doador abençoa dez gerações; mas quem arrebata e rejeita a terra dada antes destrói dez e vai para o inferno.
13.97.77
न ददाति प्रतिश्रुत्य दत्त्वाऽपि च हरेत्तु यः ।
स बद्धो वारुणैः पाशैस्तप्यते मृत्युसासनात् ॥ १३.९७.७७ ॥
Quem promete e não dá, ou quem retira mesmo depois de ter dado, fica preso aos laços de Varuṇa e é atormentado pelo comando da Morte.
13.97.78
आहिताग्निं सदायज्ञं कृशवृत्तिं प्रियातिथिम् ।
ये भरन्ति द्विजश्रेष्ठं नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ १३.९७.७८ ॥
Aqueles que sustentam um excelente bramane que mantém o fogo sagrado, sempre sacrifica, vive com simplicidade e ama os hóspedes não se aproximam de Yama.
13.97.79
ब्राह्मणेष्वनृणीभूतः पार्थिवः स्यात्पुरंदर ।
इतरेषां तु वर्णानां तारयेत्कृशदुर्बलान् ॥ १३.९७.७९ ॥
Ó Purandara, que o rei esteja livre de dívidas para com os brāhmaṇas, e que resgate os esquálidos e fracos das outras castas.
13.97.80
नाच्छिन्द्यात्स्पर्शितां भूमिं परेण त्रिदशाधिप ।
ब्राह्मणस्य सुरश्रेष्ठ कृशवृत्तेः कदाचन ॥ १३.९७.८० ॥
Ó senhor dos deuses, o melhor dos deuses, que ninguém jamais tire a terra tocada por um brāhmaṇa de parcos meios.
13.97.81
यथाश्रु पतितं तेषां दीनानामथ सीदताम् ।
ब्राह्मणानां हृते क्षेत्रे हन्यात्त्रिपुरुषं कुलम् ॥ १३.९७.८१ ॥
Assim como caem as lágrimas dos desgraçados que sofrem, assim, quando o campo de um brāhmaṇa é tomado, a família de três gerações é destruída.
13.97.82
भूमिपालं च्युतं राष्ट्राद्यस्तु संस्थापयेत्पुनः ।
तस्य वासः सहस्राक्ष नाकपृष्ठे महीयते ॥ १३.९७.८२ ॥
Quem restabelece um rei deposto de seu reino, ó de mil olhos, sua morada é honrada na superfície do céu.
13.97.83
सुनिर्मितां सुविक्रीतां सुभृतां स्थापयेन्नृप ।
इक्षुभिः सन्ततां भूमिं यवगोधूमसालिनीम् ॥ १३.९७.८३ ॥
Ó rei, que estabeleça uma terra bem preparada, bem adquirida, bem mantida, coberta de cana-de-açúcar e rica em cevada e trigo.
13.97.84
गोश्ववाहनपूर्णां वा यो ददाति वसुन्धराम् ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.८४ ॥
Quem dá a terra cheia de gado, cavalos e veículos, libertando-se de todos os pecados, é honrado no mundo celeste.
13.97.85
निधिगर्भां ददद्भूमिं सर्वरत्नपरिच्छदाम् ।
अक्षयाँल्लभते लोकान्भूमिसत्रं हि तस्य तत ॥ १३.९७.८५ ॥
Quem doa a terra cheia de tesouros, adornada com todas as joias, obtém mundos imperecíveis; pois esse é o seu sacrifício da terra (bhūmi-satra).
13.97.86
विधूय कलुषं सर्वं विरजाः सम्मतः सताम् ।
लोके महीयते सद्भिर्यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.८६ ॥
Quem sacode toda impureza, torna-se sem mácula e honrado pelos bons; quem doa a terra é exaltado no mundo pelos bons.
13.97.87
यथाऽप्सु पतितः शक्र तैलबिन्दुर्विसर्पति ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.८७ ॥
Ó Śakra, assim como uma gota de óleo caída na água se espalha, a doação de terra cresce em cada colheita.
13.97.88
ये रणाग्रे महीपालाः शूराः समितिशोभनाः ।
वध्यन्तेऽभिमुखाः शक्र ब्रह्मलोकं व्रजन्ति ते ॥ १३.९७.८८ ॥
Ó Śakra, os reis que, heróis na frente da batalha, gloriosos no combate, são mortos de frente para o inimigo, vão ao mundo de Brahmā.
13.97.89
नृत्तगीतपरा नार्यो दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र यथा भूमिप्रदं दिवि ॥ १३.९७.८९ ॥
Ó senhor dos deuses, mulheres dedicadas à dança e ao canto, adornadas com guirlandas divinas, servem no céu ao doador da terra.
13.97.90
मोदते च सुखं स्वर्गे देवगन्धर्वपूजितः ।
यो ददाति महीं सम्यग्विधिनेह द्विजातये ॥ १३.९७.९० ॥
Quem aqui dá a terra corretamente, segundo a regra, a um duas vezes nascido, alegra-se felizmente no céu, honrado por deuses e gandharvas.
13.97.91
शतमप्सरसश्चैव दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र ब्रह्मलोके धराप्रदम् ॥ १३.९७.९१ ॥
Ó senhor dos deuses, cem apsarás adornadas com guirlandas divinas o servem no mundo de Brahmā, ao doador de terra.
13.97.92
उपतिष्ठन्ति पुण्यानि सदा भूमिप्रदं नरम् ।
शङ्खं भद्रासनं छत्रं वराश्वा वरवाहनम् ॥ १३.९७.९२ ॥
Os méritos sempre acorrem ao homem que dá terra: uma concha, um assento auspicioso, um guarda-sol, excelentes cavalos e um bom veículo.
13.97.93
भूमिप्रदानात्पुष्पाणि हिरण्यनिचयास्तथा ।
आज्ञा सदाऽप्रतिहता जयशब्दा वसूनि च ॥ १३.९७.९३ ॥
Da doação de terra nascem flores, montes de ouro, um comando sempre incontestado, gritos de vitória e tesouros.
13.97.94
भूमिदानस्य पुण्यानि फलं स्वर्गः पुरन्दर ।
हिरण्यपुष्पाश्चौषध्यः कुशकाञ्चनशाद्वलाः ॥ १३.९७.९४ ॥
O fruto do mérito da doação de terra é o céu, ó Purandara; lá há ervas de flores douradas, capim kuśa, ouro e erva verde.
13.97.95
अमृतप्रसवां भूमिं प्राप्नोति पुरुषो ददत् ॥ १३.९७.९५ ॥
O homem que dá obtém uma terra que produz néctar.
13.97.96
नास्ति भूमिसमं दानं नास्ति मातृसमो गुरुः ।
नास्ति सत्यसमो धर्मो नास्ति दानसमो निधिः ॥ १३.९७.९६ ॥
Não há dom igual ao dom da terra, nem mestre igual à mãe, nem dharma igual à verdade, nem tesouro igual ao dar.
13.97.97
एतदाङ्गिरसाच्छ्रुत्वा वासवो वसुधामिमाम् ।
वसुरत्नसमाकीर्णां ददावाङ्गिरसे तदा ॥ १३.९७.९७ ॥
Tendo ouvido isto de Āṅgirasa, Vāsava então deu esta terra, cheia de riquezas e joias, a Āṅgirasa.
13.97.98
य इदं श्रावयेच्छ्राद्धे भूमिदानस्य संस्तवम् ।
न तस्य रक्षसां भागो नासुराणां भवत्युत ॥ १३.९७.९८ ॥
Quem fizer recitar este louvor à doação da terra num śrāddha, sua porção não pertence aos rākṣasas, nem tampouco aos asuras.
13.97.99
अक्षयं च भवेद्दत्तं पितृभ्यस्तन्न संशयः ।
तस्माच्छ्राद्धेष्विदं विद्वान्भुञ्जतः श्रावयेद्द्विजान् ॥ १३.९७.९९ ॥
O que é dado aos antepassados torna-se imperecível, não há dúvida. Por isso, o sábio deve fazer recitar isto aos dvijas que comem nos śrāddhas.
13.97.100
इत्येतत्सर्वदानानां श्रेष्ठमुक्तं तवानघ ।
मया भरतशार्दूल किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.९७.१०० ॥
Assim, ó sem mácula, tigre dos Bharatas, eu te disse que isto é o mais excelso de todos os dons. O que mais desejas ouvir?