Mahābhārata · Adhyāya 13.97
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.97.1
इदं देयमिदं देयमितीयं श्रुतिचोदनात् ।
बहुदेयाश्च राजानः किंस्विद्देयमनुत्तमम् ॥ १३.९७.१ ॥
«Esto debe darse, esto debe darse» — así lo declara el precepto de la revelación. Los reyes tienen muchas cosas que dar; ¿cuál es, entonces, el don supremo?
13.97.2
अति दानानि सर्वाणि पृथिवीदानमुच्यते ।
अचला ह्यक्षया भूमिर्दोग्ध्री कामानिहोत्तमान् ॥ १३.९७.२ ॥
Por encima de todos los dones se declara el don de la tierra; pues la tierra es inmóvil e imperecedera, la vaca lechera que aquí da los deseos más elevados.
13.97.3
दोग्ध्री वासांसि रत्नानि पशून्व्रीहियवांस्तथा ।
भूमिदः सर्वभूतेषु शाश्वतीरेधते समाः ॥ १३.९७.३ ॥
El donante de tierra, entre todos los seres, es como la vaca que da vestidos, joyas, ganado, arroz y cebada; prospera durante años sin fin.
13.97.4
यावद्भूमेरायुरिह तावद्भूमिद एधते ।
न भूमिदानादस्तीह परं किञ्चिद्युधिष्ठिर ॥ १३.९७.४ ॥
Mientras dure la vida de la tierra, el donante de tierra prospera. Oh Yudhiṣṭhira, no hay nada superior al don de la tierra aquí.
13.97.5
अप्यल्पं प्रददुः सर्वे पृथिव्या इति नः श्रुतम् ।
भूमिमेव ददुः सर्वे भूमिं ते भुञ्जते जनाः ॥ १३.९७.५ ॥
Hemos oído que todos dan incluso una pequeña porción de la tierra; quienes dan la tierra misma disfrutan de la tierra.
13.97.6
स्वकर्मैवोपजीवन्ति नरा इह परत्र च ।
भूमिः पतिं महादेवी दातारं कुरुते प्रियम् ॥ १३.९७.६ ॥
Los hombres viven aquí y en el más allá solo por sus propias obras. La tierra, la gran diosa, hace de su donante su amado esposo.
13.97.7
य एतां दक्षिणां दद्यादक्षयां राजसत्तम ।
पुनर्नरत्वं सम्प्राप्य भवेत्स पृथिवीपतिः ॥ १३.९७.७ ॥
Oh, mejor de los reyes, quien ofrezca este don inagotable (de tierra) recobrará el nacimiento humano y se convertirá en señor de la tierra.
13.97.8
यथा दानं तथा भोग इति धर्मेषु निश्चयः ।
सङ्ग्रामे वा तनुं जह्याद्दद्याच्च पृथिवीमिमांम् ॥ १३.९७.८ ॥
Tal como es el don, así es el disfrute: esta es la conclusión firme en materia de dharma. Que uno entregue el cuerpo en batalla o done esta tierra.
13.97.9
इत्येतत्क्षत्रबन्धूनां वदन्ति परमाशिषः ।
पुनाति दत्ता पृथिवी दातारमिति शुश्रुम ॥ १३.९७.९ ॥
Así hablan los parientes de la casta guerrera, con sus supremas bendiciones; hemos oído que la tierra, una vez dada, purifica al donante.
13.97.10
अपि पापसमाचारं ब्रह्मघ्नमपि चानृतम् ।
सैव पापं प्लावयति सैव पापात्प्रमोचयेत् ॥ १३.९७.१० ॥
Incluso quien tiene conducta pecaminosa, un asesino de brahmanes o un mentiroso: esa misma tierra lava su pecado y lo libera del pecado.
13.97.11
अपि पापकृतां राज्ञां प्रतिगृह्णन्ति साधवः ।
पृथिवीं नान्यदिच्छन्ति पावनं जगती यतः ॥ १३.९७.११ ॥
Incluso los dones de reyes pecadores son aceptados por los virtuosos; no desean sino esta tierra, pues la tierra del mundo es purificadora.
13.97.12
नामास्याः प्रियदत्तेति गुह्यं देव्याः सनातनम् ।
दानं वाऽप्यथवाऽदानं नामास्याः प्रथमप्रियम् ॥ १३.९७.१२ ॥
Este es el nombre secreto y eterno de la diosa: 'Priyadattā', la amada-dada. Sea don o no don, su primer nombre amado es este.
13.97.13
य एतां विदुषे दद्यात्पृथिवीं पृथिवीपतिः ।
पृथिव्यामेतदिष्टं स राजा राज्यमितो व्रजेत् ॥ १३.९७.१३ ॥
El señor de la tierra que entrega esta tierra a un sabio se convierte en rey amado en la tierra y de aquí pasa a un reino.
13.97.14
पुनश्चासौ जनिं प्राप्य राजवत्स्यान्न संशयः ।
तस्मात्प्राप्यैव पृथिवीं दद्याद्विप्राय पार्थिवः ॥ १३.९७.१४ ॥
Otra vez, habiendo obtenido nacimiento, será como un rey; no hay duda. Por eso el soberano, habiendo obtenido la tierra, debe dársela a un brahmán.
13.97.15
नाभूमिपतिना भूमिरधिष्ठेया कथञ्चन ।
न च वस्त्रेणि वा गूहेदन्तर्धानेन वा चरेत् ॥ १३.९७.१५ ॥
Quien no es señor de la tierra no debe en modo alguno ocupar tierra; no debe cubrirla con tela ni andar oculto por invisibilidad.
13.97.16
ये चान्ये भूमिमिच्छेयुः कुर्युरेवं न संशयः ।
यः साधोर्भूमिमादत्ते न भूमिं विन्दते तु सः ॥ १३.९७.१६ ॥
Quienes también deseen tierra deben obrar así; no hay duda. Quien toma la tierra de un hombre bueno no obtiene tierra.
13.97.17
भूमिं दत्त्वा तु साधुभ्यो विन्दते भूमिमुत्तमाम् ।
प्रेत्य चेह च धर्मात्मा सम्प्राप्नोति महद्यशः ॥ १३.९७.१७ ॥
Habiendo dado tierra a los hombres buenos, uno obtiene la tierra suprema; tras la muerte y también aquí, el de alma justa alcanza gran fama.
13.97.18
एकाहारकरीं दत्त्वा षष्ठिसाहस्रमूर्ध्वगः ।
तावत्या हरणे पृथ्व्या नरकं द्विगुणोत्तरम् ॥ १३.९७.१८ ॥
Quien dona una vaca que da alimento para una sola comida asciende durante sesenta mil años; pero al apoderarse de la misma cantidad de tierra, el infierno es el doble de ese castigo.
13.97.19
यस्य विप्रास्तु शंसन्ति साधोर्भूमिं सदैव हि ।
न तस्य शत्रवो राजन्प्रशंसन्ति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.१९ ॥
Aquel de quien los brahmanes siempre alaban al hombre virtuoso por la donación de tierra, oh rey, sus enemigos también alaban la tierra.
13.97.20
यत्किञ्चित्पुरुषः पापं कुरुते वृत्तिकर्शितः ।
अपि गोचर्ममात्रेण भूमिदानेन पूयते ॥ १३.९७.२० ॥
Cualquier pecado que un hombre cometa, debilitado por la necesidad de sustento, se purifica incluso con la donación de tierra del tamaño de una piel de vaca.
13.97.21
येऽपि सङ्गीर्णाकर्माणो राजानो रौद्रकर्मिणः ।
तेभ्यः पवित्रमाख्येयं भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२१ ॥
Para los reyes de conducta mezclada y de obras crueles también debe declararse la donación de tierra como el purificador supremo.
13.97.22
अल्पान्तरमिदं शश्वत्पुराणा मेनिरे जनाः ।
यो यजेताश्वमेधेन दद्याद्वा साधवे महीम् ॥ १३.९७.२२ ॥
Los antiguos siempre consideraron esta una pequeña diferencia: quien realiza el sacrificio del caballo, o quien da la tierra a un hombre bueno.
13.97.23
अपि चेत्सुकृतं कृत्वा शङ्केरन्नपि पण्डिताः ।
अशंक्यमेकमेवैतद्भूमिदानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.२३ ॥
Aunque los sabios duden tras realizar una buena acción, esta única cosa, la donación de tierra, es suprema; de esto no hay duda.
13.97.24
सुवर्णं रजतं वस्त्रं मणिमुक्तावसूनि च ।
सर्वमेतन्महाप्राज्ञो ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.२४ ॥
Oro, plata, telas, joyas, perlas y riquezas, todo esto lo da el muy sabio al dar la tierra.
13.97.25
तपो यज्ञः श्रुतं शीलमलोभः सत्यसन्धता ।
गुरुदैवतपूजा च एता वर्तन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२५ ॥
La austeridad, el sacrificio, el saber, la buena conducta, la ausencia de codicia, la firmeza en la verdad y la veneración de maestros y dioses: todo esto reside en quien da la tierra.
13.97.26
भर्तुनिःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्रह्मलोकगताः सिद्धा नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२६ ॥
Quienes, entregados al bien supremo de su señor, dieron la vida y cayeron en la batalla, habiendo ido al mundo de Brahmā como seres perfectos, no superan a quien da la tierra.
13.97.27
यथा जनित्री स्वं पुत्रं क्षीरेण भरते सदा ।
अनुगृह्णाति दातारं तथा सर्वरसैर्मही ॥ १३.९७.२७ ॥
Así como la madre siempre alimenta a su propio hijo con leche, así la tierra, con todos sus jugos nutritivos, favorece al que da.
13.97.28
मृत्युर्वैकिंकरो दण्डस्तापो वह्नेः सुदारुणः ।
घोराश्च वारुणाः पाशा नोपसर्पन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.२८ ॥
La muerte, el criado de Yama, la vara del castigo, el ardor terrible del fuego y los temibles lazos de Varuṇa no se acercan a quien da la tierra.
13.97.29
पितॄंश्च पितृलोकस्थान्देवलोके च देवताः ।
सन्तर्पयति शान्तात्मा यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.२९ ॥
El de espíritu sereno que da la tierra satisface a los antepasados que habitan el mundo de los padres y a los dioses del mundo de los dioses.
13.97.30
कृशाय म्रियमाणाय वृत्तिग्लानाय सीदते ।
भूमिं वृत्तिकरीं दत्त्वा सत्री भवति मानवः ॥ १३.९७.३० ॥
Quien da tierra que proporciona sustento al demacrado, al moribundo, al debilitado por la falta de medios de vida y al que se hunde, se convierte en un dador.
13.97.31
यथा धावति गौर्वत्सं स्रवन्ती वत्सला पयः ।
एवमेव महाभाग भूमिर्भरति भूमिदम् ॥ १३.९७.३१ ॥
Como la vaca corre hacia su ternero y derrama leche por amor, así, oh afortunado, la tierra sostiene al donante de tierra.
13.97.32
हलकृष्टां महीं दत्त्वा सबीजां सफलामपि ।
सोदकं वाऽपि शरणं तथा भवति कामदः ॥ १३.९७.३२ ॥
Al dar tierra arada con el arado, con semilla y con fruto, o incluso con agua, se convierte en refugio y concede los deseos.
13.97.33
ब्राह्मणं वृत्तसम्पन्नमाहिताग्निं शुचिव्रतम् ।
नरः प्रतिग्राह्य महीं न याति यमसादनम् ॥ १३.९७.३३ ॥
El hombre que, tras dar tierra a un brāhmaṇa de buena conducta, que mantiene los fuegos sagrados y es puro en su voto, no va a la morada de Yama.
13.97.34
यथा चन्द्रमसो वृद्धिरहन्यहनि जायते ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.३४ ॥
Como el crecimiento de la luna surge día tras día, así el don hecho de tierra aumenta con cada cosecha.
13.97.35
अत्र गाथा भूमिगीताः कीर्तयन्ति पुराविदः ।
याः श्रुत्वा जामदग्न्येन दत्ता भूः काश्यपाय वै ॥ १३.९७.३५ ॥
Aquí los conocedores de antaño recitan las estrofas cantadas por la Tierra, que, tras oírlas, el hijo de Jamadagni dio la tierra a Kaśyapa.
13.97.36
मामेवादत्त मां दत्त मां दत्त्वा मामवाप्स्यथ ।
अस्मिँल्लोके परे चैव तद्दत्तं जायते पुनः ॥ १३.९७.३६ ॥
«Tómame, dame, habiéndome dado me obtendrás» — en este mundo y en el otro, ese don vuelve a dar fruto.
13.97.37
य इमां व्याहृतिं वेद ब्राह्मणो वेदसम्मिताम् ।
श्राद्धस्य हूयमानस्य ब्रह्मभूयं स गच्छति ॥ १३.९७.३७ ॥
El brahmán que conoce esta vyāhṛti, igual a los Vedas, alcanza el estado de Brahman cuando se ofrece la libación en el śrāddha.
13.97.38
कृत्यानामभिशप्तानामरिष्टशमनं महत् ।
प्रायश्चित्तं महीं दत्त्वा पुनात्युभयतो दश ॥ १३.९७.३८ ॥
Para quienes han sido afectados por ritos dañinos y maldiciones, esta es la gran expiación que aparta la desgracia; al donar la tierra purifica diez generaciones a ambos lados.
13.97.39
पुनाति य इदं वेद वेदवादं तथैव च ।
प्रकृतिः सर्वभूतानां भूमिर्वै शाश्वती मता ॥ १३.९७.३९ ॥
Quien conoce esto y la doctrina védica se purifica. La tierra misma es la fuente de todos los seres, y se considera eterna.
13.97.40
अभिषिच्यैव नृपतिं श्रावयेदिममागमम् ।
यथा श्रुत्वा महीं दद्यान्नादद्यात्साधुतश्च तां ॥ १३.९७.४० ॥
Tras ungir al rey, debe hacérsele oír esta tradición, para que, habiéndola escuchado, dé la tierra y no la acepte de manera impropia.
13.97.41
सोऽयं कृत्स्नो ब्राह्मणार्थो राजार्थश्चाप्यसंशयः ।
राजा हि धर्मकुशलः प्रथमं भूतिलक्षणम् ॥ १३.९७.४१ ॥
Todo este asunto concierne al bienestar tanto de los brahmanes como del rey, sin duda. El rey experto en el dharma es, ante todo, la señal de la prosperidad.
13.97.42
अथ येषामधर्मज्ञो राजा भवति नास्तिकः ।
न ते सुखं प्रबुध्यन्ति न सुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४२ ॥
Pero para aquellos cuyo rey desconoce el dharma y es un ateo, ni despiertan felices ni duermen felices.
13.97.43
सदा भवन्ति चोद्विग्नास्तस्य दुश्चरितैर्नराः ।
योगक्षेमा हि बहवो राष्ट्रं नास्याविशन्ति तत् ॥ १३.९७.४३ ॥
Por su mala conducta, los hombres siempre viven inquietos, y muchos yogakṣemas no entran en su reino.
13.97.44
अथ येषां पुनः प्राज्ञो राजा भवति धार्मिकः ।
सुखं ते प्रतिबुध्यन्ते सुसुखं प्रस्वपन्ति च ॥ १३.९७.४४ ॥
Pero aquellos cuyo rey es sabio y justo despiertan felices y duermen muy felices.
13.97.45
तस्य राज्ञः शुभे राज्ये कर्मभिर्निर्वृता नराः ।
योगक्षेमेण वृष्ट्या च विवर्धन्ते स्वकर्मभिः ॥ १३.९७.४५ ॥
En el reino auspicioso de aquel rey, los hombres están contentos con sus obras, y por medio del yogakṣema y de la lluvia prosperan por sus propias acciones.
13.97.46
स कुलीनः स पुरुषः स बन्धुः स च पुण्यकृत् ।
स दाता स च विक्रान्तो यो ददाति वसुन्धरां ॥ १३.९७.४६ ॥
Es noble, es un verdadero hombre, es pariente, hace mérito, es dador y es valiente: aquel que entrega la tierra.
13.97.47
आदित्या इव दीप्यन्ते तेजसा भुवि मानवाः ।
ददन्ति वसुधां स्फीतां ये वेदविदुषि द्विजे ॥ १३.९७.४७ ॥
Los hombres en la tierra resplandecen con esplendor como los soles: aquellos que entregan la tierra fértil a un brahmán versado en los Vedas.
13.97.48
यथा सस्यानि रोहन्ति प्रकीर्णानि महीतले ।
तथा कामाः प्ररोहन्ति भूमिदानसमार्जिताः ॥ १३.९७.४८ ॥
Así como los cultivos brotan cuando se esparcen sobre la superficie de la tierra, así también brotan los deseos ganados por el don de la tierra.
13.97.49
आदित्यो वरुणो विष्णुर्ब्रह्मा सोमो हुताशनः ।
शूलिपाणिश्च भगवान्प्रतिनन्दन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.४९ ॥
El sol, Varuṇa, Viṣṇu, Brahmā, Soma, el fuego y el venerable portador del tridente se regocijan con el donante de tierra.
13.97.50
भूमौ जायन्ति पुरुषा भूमौ निष्ठां व्रजन्ति च ।
चतुर्विधो हि लोकोऽयं योऽयं भूमिगुणात्मकः ॥ १३.९७.५० ॥
Los hombres nacen en la tierra y en la tierra alcanzan su destino final. Este mundo cuádruple, cuya naturaleza es la cualidad de la tierra, es así.
13.97.51
एषा माता पिता चैव जगतः पृथिवीपते ।
नानया सदृशं भूतं किञ्चिदस्ति जनाधिप ॥ १३.९७.५१ ॥
Esta tierra es, en verdad, la madre y el padre del mundo, oh señor de la tierra. Oh soberano de los hombres, nada que exista se le iguala.
13.97.52
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
बृहस्पतेश्च संवादमिन्द्रस्य च युधिष्ठिर ॥ १३.९७.५२ ॥
Sobre esto también citan una antigua historia, oh Yudhiṣṭhira: el diálogo de Bṛhaspati e Indra.
13.97.53
इष्ट्वा क्रतुशतेनाथ महता दक्षिणावता ।
मघवा वाग्विदांश्रेष्ठं पप्रच्छेदं बृहस्पतिम् ॥ १३.९७.५३ ॥
Tras celebrar cien sacrificios con grandes ofrendas, Indra, el generoso, preguntó esto a Bṛhaspati, el mejor de los versados en la palabra.
13.97.54
भगवन्केन दानेन स्वर्गतः सुखमेधते ।
यदक्षयमहार्यं च तद्ब्रूहि वदतांवर ॥ १३.९७.५४ ॥
Venerable, ¿por qué don prospera en la dicha quien ha ido al cielo? ¿Y qué es lo imperecedero y supremo? Dímelo, oh mejor de los oradores.
13.97.55
इत्युक्तृः स सुरेन्द्रेण ततो देवपुलोहितः ।
बृहस्पतिर्बृहत्तेजाः प्रत्युवाच शतक्रतुम् ॥ १३.९७.५५ ॥
Así interpelado por el señor de los dioses, Bṛhaspati, sacerdote de los dioses, de gran esplendor, respondió a Śatakratu (Indra).
13.97.56
सुवर्णदानं गोदानं भूमिदानं च वृत्रहन् ।
विद्यादानं च कन्यानां दानं पापहरं परम्।
दददेतान्महाप्राज्ञः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १३.९७.५६ ॥
El don de oro, el don de vacas, el don de tierra, el don de conocimiento y el don de doncellas: estos son los dones supremos que destruyen el pecado. Oh matador de Vṛtra, el muy sabio que los da queda libre de todos los pecados.
13.97.57
न भूमिदानाद्देवेन्द्र परं किञ्चिदिति प्रभो ।
विशिष्टमिति मन्येऽहं यता प्राहुर्मनीषिणः ॥ १३.९७.५७ ॥
Oh señor de los dioses, oh señor, no hay nada superior al don de la tierra. Lo considero superior, pues así lo han dicho los sabios.
13.97.58
ब्राह्मणार्थे गवार्थे वा राष्ट्रघातेऽथ स्वामिनः ।
कुलस्त्रीणां परिभवे मृतास्ते भूमिपैः समाः ॥ १३.९७.५८ ॥
Quienes murieron por los brahmanes o por las vacas, en la destrucción del reino, por su señor, o en la deshonra de las mujeres de la familia, son iguales a los reyes.
13.97.59
ये शूरा निहता युद्धे स्वर्याता रणगृद्धिनः ।
सर्वे ते विबुधश्रेष्ठ नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.५९ ॥
Todos los héroes que murieron en batalla, ansiosos de combate, y fueron al cielo no superan al donante de tierra, oh mejor de los dioses.
13.97.60
भर्तुर्निःश्रेयसे युक्तास्त्यक्तात्मानो रणे हताः ।
ब्राह्मलोकगता युक्ता नातिक्रामन्ति भूमिदम् ॥ १३.९७.६० ॥
Los consagrados al supremo bien de su señor, que entregaron su vida y murieron en batalla, idos al mundo de Brahmā, tampoco superan al donante de tierra.
13.97.61
पञ्च पूर्वा हि पुरुषाः षडन्ये वसुधां गताः ।
एकादश ददद्भूमिं परित्रातीह मानवः ॥ १३.९७.६१ ॥
Los cinco hombres anteriores y otros seis han ido a la tierra. El hombre que da tierra aquí salva a once (generaciones).
13.97.62
रत्नोपकीर्णां वसुधां यो ददाति पुरंदर ।
स मुक्तः सर्वकलुषैः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.६२ ॥
Oh Purandara, quien da la tierra cubierta de joyas queda libre de todas las impurezas y es honrado en el mundo celestial.
13.97.63
महीं स्फीतां ददद्राजन्सर्वकामगुणान्विताम् ।
राजाधिराजो भवति तद्धि दानमनुत्तमम् ॥ १३.९७.६३ ॥
Oh rey, quien da la tierra próspera dotada de todas las cualidades deseables se convierte en rey de reyes; ese es el don supremo.
13.97.64
सर्वकामसमायुक्तां काश्यपीं यः प्रयच्छति ।
सर्वभूतानि मन्यन्ते मां ददातीति वासव ॥ १३.९७.६४ ॥
Quien da la Kāśyapī, la tierra, llena de todos los deseos, todos los seres piensan: 'Me la da a mí', oh Vāsava.
13.97.65
सर्वकामदुघां धेनुं सर्वकामगुणान्विताम् ।
ददाति यः सहस्राक्ष स्वर्गं याति स मानवः ॥ १३.९७.६५ ॥
Oh de los mil ojos, el hombre que da una vaca, la vaca que concede todos los deseos, dotada de todas las cualidades deseables, va al cielo.
13.97.66
मधुसर्पिःप्रवाहिण्यः पयोदधिवहास्तथा ।
सरितस्तपर्यन्तीह सुरेन्द्र वसुधाप्रदम् ॥ १३.९७.६६ ॥
Oh señor de los dioses, los ríos que fluyen con miel y ghee, que transportan leche y cuajada, sacian aquí al donante de la tierra.
13.97.67
भूमिप्रदानान्नृपतिर्मुच्यते सर्वकिल्बिषात् ।
न हि भूमिप्रदानेन दानमन्यद्विशिष्यते ॥ १३.९७.६७ ॥
Por la donación de tierra un rey es liberado de todos los pecados; en verdad, ningún otro don supera la donación de tierra.
13.97.68
ददाति यः समुन्द्रान्तां पृथिवीं शस्त्रनिर्जिताम् ।
तं जनाः कथयन्तीह यावद्धरति गौरियम् ॥ १३.९७.६८ ॥
Quien da la tierra, conquistada por las armas y que se extiende hasta el océano, es recordado por la gente mientras esta tierra-vaca la sustente.
13.97.69
पुण्यामृद्धिरसां भूमिं यो ददाति पुरंदर ।
न तस्य लोकाः क्षीयन्ते भूमिदानगुणान्विताः ॥ १३.९७.६९ ॥
Oh Purandara, quien da la tierra sagrada, rica en prosperidad y savia, sus mundos, dotados del mérito de la donación de tierra, nunca perecen.
13.97.70
सर्वदा पार्थिवेनेह सततं भूतिमिच्छता ।
भूर्देया विधिवच्छक्र पात्रे सुखमभीप्सुनां ॥ १३.९७.७० ॥
Oh Śakra, un rey que siempre desea prosperidad aquí, y quien desee felicidad, debe dar la tierra siempre, según la regla, a un receptor digno.
13.97.71
अपि कृत्वा नरः पापं भूमिं दत्त्वा द्विजातये ।
समुत्सृजति तत्पापं जीर्णां त्वचमिवोरगः ॥ १३.९७.७१ ॥
Aunque un hombre haya cometido pecado, habiendo dado tierra a un brahmán se desprende de ese pecado, como una serpiente se desprende de su vieja piel.
13.97.72
सागरान्सरितः शैलान्काननानि च सर्वशः ।
सर्वमेतन्नरः शक्र ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७२ ॥
Oh Śakra, el hombre que da toda la tierra con sus océanos, ríos, montañas y bosques, da todo esto a la vez.
13.97.73
तटाकान्युदपानानि स्रोतांसि च सरांसि च ।
स्नेहान्सर्वरसांश्चैव ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७३ ॥
Estanques, pozos, corrientes y lagos, y aceites y jugos de toda clase: quien da la tierra da todo esto.
13.97.74
ओषधीर्वीर्यसम्पन्नानगान्पुष्पफलान्वितान् ।
काननोपलशैलांश्च ददाति वसुधां ददत् ॥ १३.९७.७४ ॥
Hierbas potentes, árboles cargados de flores y frutos, bosques, rocas y montañas: quien da la tierra da todo esto.
13.97.75
अग्निष्टोमप्रभृतिभिरिष्ट्वा च स्वाप्तदक्षिणैः ।
न तत्फलमवाप्नोति भूमिदानाद्यदश्नुते ॥ १३.९७.७५ ॥
Aunque uno haya realizado el Agniṣṭoma y otros sacrificios y dado abundantes honorarios sacerdotales, no obtiene el fruto que se alcanza mediante la donación de tierra.
13.97.76
दाता दशानुगृह्णाति दश हन्ति तथा क्षिपन् ।
पूर्वदत्तां हरन्भूमिं नरकायोपगच्छति ॥ १३.९७.७६ ॥
El donante bendice a diez generaciones; pero quien arrebata y desecha una tierra dada antes destruye diez y va al infierno.
13.97.77
न ददाति प्रतिश्रुत्य दत्त्वाऽपि च हरेत्तु यः ।
स बद्धो वारुणैः पाशैस्तप्यते मृत्युसासनात् ॥ १३.९७.७७ ॥
Quien promete y no da, o quien quita incluso después de haber dado, queda atado con los lazos de Varuṇa y es atormentado por orden de la Muerte.
13.97.78
आहिताग्निं सदायज्ञं कृशवृत्तिं प्रियातिथिम् ।
ये भरन्ति द्विजश्रेष्ठं नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ १३.९७.७८ ॥
Quienes sostienen a un excelso brahmán que mantiene el fuego sagrado, siempre sacrifica, vive con sobriedad y ama a los huéspedes no se acercan a Yama.
13.97.79
ब्राह्मणेष्वनृणीभूतः पार्थिवः स्यात्पुरंदर ।
इतरेषां तु वर्णानां तारयेत्कृशदुर्बलान् ॥ १३.९७.७९ ॥
Oh Purandara, que el rey esté libre de deudas con los brāhmaṇas, y que rescate a los demacrados y débiles de las otras clases.
13.97.80
नाच्छिन्द्यात्स्पर्शितां भूमिं परेण त्रिदशाधिप ।
ब्राह्मणस्य सुरश्रेष्ठ कृशवृत्तेः कदाचन ॥ १३.९७.८० ॥
Oh señor de los dioses, el mejor de los dioses, que nadie arrebate jamás la tierra tocada por un brāhmaṇa de escasos medios.
13.97.81
यथाश्रु पतितं तेषां दीनानामथ सीदताम् ।
ब्राह्मणानां हृते क्षेत्रे हन्यात्त्रिपुरुषं कुलम् ॥ १३.९७.८१ ॥
Como caen las lágrimas de aquellos desdichados que sufren, así, cuando se arrebata el campo de un brāhmaṇa, la familia de tres generaciones es destruida.
13.97.82
भूमिपालं च्युतं राष्ट्राद्यस्तु संस्थापयेत्पुनः ।
तस्य वासः सहस्राक्ष नाकपृष्ठे महीयते ॥ १३.९७.८२ ॥
Quien restituye a un rey depuesto de su reino, oh de mil ojos, su morada es honrada en la superficie del cielo.
13.97.83
सुनिर्मितां सुविक्रीतां सुभृतां स्थापयेन्नृप ।
इक्षुभिः सन्ततां भूमिं यवगोधूमसालिनीम् ॥ १३.९७.८३ ॥
Oh rey, que establezca una tierra bien preparada, bien adquirida, bien mantenida, cubierta de caña de azúcar y rica en cebada y trigo.
13.97.84
गोश्ववाहनपूर्णां वा यो ददाति वसुन्धराम् ।
विमुक्तः सर्वपापेभ्यः स्वर्गलोके महीयते ॥ १३.९७.८४ ॥
Quien dona la tierra llena de ganado, caballos y vehículos, liberado de todos los pecados, es honrado en el mundo celestial.
13.97.85
निधिगर्भां ददद्भूमिं सर्वरत्नपरिच्छदाम् ।
अक्षयाँल्लभते लोकान्भूमिसत्रं हि तस्य तत ॥ १३.९७.८५ ॥
Quien da la tierra llena de tesoros, adornada con todas las joyas, obtiene mundos imperecederos; pues ese es su sacrificio de tierra (bhūmi-satra).
13.97.86
विधूय कलुषं सर्वं विरजाः सम्मतः सताम् ।
लोके महीयते सद्भिर्यो ददाति वसुन्धराम् ॥ १३.९७.८६ ॥
Quien, sacudiéndose toda impureza, se vuelve sin mancha y honrado por los buenos; quien da la tierra es exaltado en el mundo por los buenos.
13.97.87
यथाऽप्सु पतितः शक्र तैलबिन्दुर्विसर्पति ।
तथा भूमिकृतं दानं सस्येसस्ये विवर्धते ॥ १३.९७.८७ ॥
Oh Śakra, como una gota de aceite caída en el agua se extiende, así el don hecho de tierra crece en cada cosecha.
13.97.88
ये रणाग्रे महीपालाः शूराः समितिशोभनाः ।
वध्यन्तेऽभिमुखाः शक्र ब्रह्मलोकं व्रजन्ति ते ॥ १३.९७.८८ ॥
Oh Śakra, los reyes que, héroes en el frente de batalla, gloriosos en la contienda, caen frente al enemigo, van al mundo de Brahmā.
13.97.89
नृत्तगीतपरा नार्यो दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र यथा भूमिप्रदं दिवि ॥ १३.९७.८९ ॥
Oh señor de los dioses, mujeres entregadas a la danza y al canto, adornadas con guirnaldas divinas, le sirven en el cielo al donante de tierra.
13.97.90
मोदते च सुखं स्वर्गे देवगन्धर्वपूजितः ।
यो ददाति महीं सम्यग्विधिनेह द्विजातये ॥ १३.९७.९० ॥
Quien aquí da la tierra correctamente, según la norma, a un dvijāti, se regocija felizmente en el cielo, honrado por dioses y gandharvas.
13.97.91
शतमप्सरसश्चैव दिव्यमाल्यविभूषिताः ।
उपतिष्ठन्ति देवेन्द्र ब्रह्मलोके धराप्रदम् ॥ १३.९७.९१ ॥
¡Oh señor de los dioses! Cien apsarās adornadas con guirnaldas divinas le sirven al donante de tierra en el mundo de Brahmā.
13.97.92
उपतिष्ठन्ति पुण्यानि सदा भूमिप्रदं नरम् ।
शङ्खं भद्रासनं छत्रं वराश्वा वरवाहनम् ॥ १३.९७.९२ ॥
Los méritos siempre acuden al hombre que da tierra: una concha, un asiento auspicioso, un parasol, excelentes caballos y un buen vehículo.
13.97.93
भूमिप्रदानात्पुष्पाणि हिरण्यनिचयास्तथा ।
आज्ञा सदाऽप्रतिहता जयशब्दा वसूनि च ॥ १३.९७.९३ ॥
Del don de tierra surgen flores, montones de oro, un mandato siempre incontestado, aclamaciones de victoria y tesoros.
13.97.94
भूमिदानस्य पुण्यानि फलं स्वर्गः पुरन्दर ।
हिरण्यपुष्पाश्चौषध्यः कुशकाञ्चनशाद्वलाः ॥ १३.९७.९४ ॥
El fruto del mérito de dar tierra es el cielo, oh Purandara; allí hay hierbas de flores doradas, hierba kuśa, oro y hierba verde.
13.97.95
अमृतप्रसवां भूमिं प्राप्नोति पुरुषो ददत् ॥ १३.९७.९५ ॥
El hombre que da obtiene una tierra que produce néctar.
13.97.96
नास्ति भूमिसमं दानं नास्ति मातृसमो गुरुः ।
नास्ति सत्यसमो धर्मो नास्ति दानसमो निधिः ॥ १३.९७.९६ ॥
No hay don igual al don de la tierra, ni maestro igual a la madre, ni dharma igual a la verdad, ni tesoro igual a dar.
13.97.97
एतदाङ्गिरसाच्छ्रुत्वा वासवो वसुधामिमाम् ।
वसुरत्नसमाकीर्णां ददावाङ्गिरसे तदा ॥ १३.९७.९७ ॥
Habiendo oído esto de Āṅgirasa, Vāsava entregó entonces esta tierra, llena de riquezas y gemas, a Āṅgirasa.
13.97.98
य इदं श्रावयेच्छ्राद्धे भूमिदानस्य संस्तवम् ।
न तस्य रक्षसां भागो नासुराणां भवत्युत ॥ १३.९७.९८ ॥
Quien haga recitar esta alabanza del don de la tierra en un śrāddha, su porción no es de los rākṣasas, ni tampoco de los asuras.
13.97.99
अक्षयं च भवेद्दत्तं पितृभ्यस्तन्न संशयः ।
तस्माच्छ्राद्धेष्विदं विद्वान्भुञ्जतः श्रावयेद्द्विजान् ॥ १३.९७.९९ ॥
Lo que se da a los antepasados se vuelve imperecedero, no hay duda. Por eso el sabio debe hacer recitar esto a los dvijas que comen en los śrāddhas.
13.97.100
इत्येतत्सर्वदानानां श्रेष्ठमुक्तं तवानघ ।
मया भरतशार्दूल किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.९७.१०० ॥
Así, oh sin mácula, tigre de los Bharatas, te he dicho que esto es el más excelso de todos los dones. ¿Qué más deseas oír?