ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 14.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.100.1
देवदेवेश दैत्यघ्नि परं कौतूहलं हि मे ।
एतत्कथय सर्वज्ञ त्वद्भक्तस्य च केशव।
मानुषस्य च लोकस्य धर्मलोकस्य चान्तरम् ॥ १४.१००.१ ॥
ହେ ଦେବଦେବ, ଦୈତ୍ୟନାଶୀ, ମୋର ଏଥିପ୍ରତି ଅତ୍ୟଧିକ କୌତୂହଳ। ହେ ସର୍ବଜ୍ଞ କେଶବ, ତୁମ ଭକ୍ତକୁ ଏହା କୁହ: ମନୁଷ୍ୟଲୋକ ଓ ଧର୍ମଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ପାର୍ଥକ୍ୟ କ'ଣ?
14.100.2
कीदृशं किंप्रमाणं वा किमधिष्ठानमेव च ।
तरन्ति मानुषा देव केनोपायेन माधव ॥ १४.१००.२ ॥
ତାହା କିପରି, ତାହାର ପରିମାଣ କେତେ, ବା ତାହାର ଆଧାର କ'ଣ? ହେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ କେଉଁ ଉପାୟରେ ତାହା ପାର ହୁଅନ୍ତି, ହେ ମାଧବ?
14.100.3
त्वगस्थिमांसनिर्मुक्ते पञ्चभूतविवर्जिते ।
कथयस्व महादेव सुखदुःखमशेषतः ॥ १४.१००.३ ॥
ଚର୍ମ, ଅସ୍ଥି ଓ ମାଂସରୁ ମୁକ୍ତ, ପଞ୍ଚଭୂତ ବିହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ। ହେ ମହାଦେବ, ସୁଖଦୁଃଖ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କୁହ।
14.100.4
जीवस्य कर्मलोकेषु कर्मभिस्तु शुभाशुभैः ।
अनुबद्धस्य तैः पाशैर्नीयमानस्य दारुणैः ॥ १४.१००.४ ॥
କର୍ମଲୋକରେ ଶୁଭ-ଅଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ସେହି ଭୟଙ୍କର ପାଶରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ନିଆଯାଉଥିବା ଜୀବର (କଥା)।
14.100.5
मृत्युदूतैर्दुराधर्षैर्घोरैर्घोरपरक्रमैः ।
वध्यस्याक्षिप्यमाणस्य विद्रुतस्य यमाज्ञया ॥ १४.१००.५ ॥
ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ, ଭୟଙ୍କର, ଘୋର ପରାକ୍ରମୀ ମୃତ୍ୟୁଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ବଧ୍ୟ ହୋଇ ଟାଣି ନିଆଯାଉଥିବା ଏବଂ ପଳାଉଥିବା ଜୀବର (କଥା)।
14.100.6
पुण्यपापकृदातिष्ठेत्सुखदुःखमशेषतः ।
यमदूतैर्द्रुराधर्षैर्नीयते वा कथं पुनः।
किं वा तत्र गता देव कर्म कुर्वन्ति मानवाः ॥ १४.१००.६ ॥
ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସୁଖଦୁଃଖ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭୋଗିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଯମଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ହୋଇ ସେ ପୁଣି କିପରି ନିଆଯାଏ? କିମ୍ବା ହେ ଦେବ, ସେଠାକୁ ଯାଇ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କେଉଁ କର୍ମ କରନ୍ତି?
14.100.7
कथं धर्मपरा यान्ति देवताद्विजपूजकाः ।
कतं वा पापकर्माणो यान्ति प्रेतपुरं नराः ॥ १४.१००.७ ॥
ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜକ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କିପରି ଯାଆନ୍ତି? ଅଥବା ପାପକର୍ମୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ କିପରି ପ୍ରେତପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି?
14.100.8
किं रूपं किं प्रमाणं वा वर्णः को वाऽस्य केशव ।
जीवस्य गच्छतो नित्यं यमलोकं ब्रवीहि मे ॥ १४.१००.८ ॥
ହେ କେଶବ, ଯମଲୋକକୁ ସର୍ବଦା ଯାଉଥିବା ଜୀବର ରୂପ କ'ଣ, ପରିମାଣ କ'ଣ, ବର୍ଣ୍ଣ କ'ଣ? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
14.100.9
शृणु राजन्यथावृतं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि मद्भक्तस्य नरेश्वर ॥ १४.१००.९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ମୋତେ ଯାହା ପଚାରୁଛ ତାହା ଯଥାବତ୍ ଶୁଣ। ହେ ନରେଶ୍ୱର, ମୋ ଭକ୍ତ ବିଷୟରେ ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି।
14.100.10
षडशीतिसहस्राणि योजनानां युधिष्ठिर ।
मानुष्यस्य च लोकस्य यमलोकस्य चान्तरम् ॥ १४.१००.१० ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମନୁଷ୍ୟଲୋକ ଓ ଯମଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା ଛାଅଶୀ ହଜାର ଯୋଜନ।
14.100.11
न तत्र वृक्षच्छाया वा न तटाकं सरोपि वा ।
न वाप्यो दीर्घिका वाऽपि न कूपो वा युधिष्ठिर ॥ १४.१००.११ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେଠାରେ ଗଛ ଛାୟା ନାହିଁ, ପୁଷ୍କରିଣୀ ନାହିଁ, ହ୍ରଦ ନାହିଁ, ବାଉଳି ନାହିଁ, ଦୀର୍ଘିକା ନାହିଁ କି କୂଅ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
14.100.12
न मण्टपं सभा वाऽपि न प्रपा न निकेतनम् ।
न पर्वतो नदी वाऽपि न भूमेर्विवरं क्वचित् ॥ १४.१००.१२ ॥
ମଣ୍ଡପ ନାହିଁ, ସଭା ନାହିଁ, ପ୍ରପା ନାହିଁ, ନିବାସ ନାହିଁ; ପର୍ବତ ନାହିଁ, ନଦୀ ନାହିଁ, ଭୂମିରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଗୁମ୍ଫା ନାହିଁ।
14.100.13
न ग्रामो नाश्रमो वाऽपि नोद्यानं वा वनानि च ।
न किंचिदाश्रयस्थानं पथि तस्मिन्युधिष्ठिर ॥ १४.१००.१३ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେ ପଥରେ ନା ଗ୍ରାମ ଅଛି, ନା ଆଶ୍ରମ, ନା ଉଦ୍ୟାନ, ନା ବନ; ଆଶ୍ରୟ ନେବା ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ।
14.100.14
जन्तोर्हि प्राप्तकालस्य वेदनार्तस्य वै भृशम् ।
कारणैस्त्यक्तदेहस्य प्राणैः कण्ठगतैः पुनः ॥ १४.१००.१४ ॥
ଯାହାର ସମୟ ଆସିଛି, ଯେ ବେଦନାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତ, ଯାହାର ଦେହ କାରଣବଶତଃ ତ୍ୟାଗ ହୋଇଛି ଏବଂ ଯାହାର ପ୍ରାଣ ପୁଣି କଣ୍ଠକୁ ଆସିଛି—
14.100.15
शरीराच्चाल्यते जीवो ह्यवशो मातरिश्वना ।
निर्गतो वायुभूतस्तु षट्कोशात्तु कलेवरात् ॥ १४.१००.१५ ॥
ଜୀବ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଅସହାୟ ଭାବେ ଦେହରୁ ଚାଳିତ ହୁଏ; ବାୟୁରୂପ ହୋଇ ଛଅ କୋଷବିଶିଷ୍ଟ ସେହି ଦେହରୁ ସେ ବାହାରି ଯାଏ।
14.100.16
शरीरमन्यत्तद्रूपं तद्वर्णं तत्प्रमाणतः ।
अदृश्यं तत्प्रविष्टस्तु सोप्यदृष्टोऽथ केनचित् ॥ १४.१००.१६ ॥
ତାହା ଆଉ ଏକ ଦେହ—ସେହି ରୂପ, ସେହି ବର୍ଣ୍ଣ, ସେହି ପ୍ରମାଣର; ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ସେ ମଧ୍ୟ କାହାରି ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
14.100.17
सोन्तरात्मा देहवतामष्टाङ्गो यस्तु संचरेत् ।
छेदनाद्भेदनाद्दाहात्ताडनाद्वा न नश्यति। ॥ १४.१००.१७ ॥
ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କର ଅନ୍ତରାତ୍ମା—ଯାହା ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ହୋଇ ବିଚରଣ କରେ; ଛେଦନ, ଭେଦନ, ଦାହ କିମ୍ବା ପ୍ରହାରରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
14.100.18
नाना रूपधरैर्घौरैः प्रचण्डेश्चण्डसाधनैः ।
नीयमानो दुराधर्षैर्यमदूतैर्यमाज्ञया ॥ १४.१००.१८ ॥
ଯମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ନାନା ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରଚଣ୍ଡ, ଉଗ୍ର ସାଧନଯୁକ୍ତ, ଦୁର୍ଦମନୀୟ ଯମଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଆଯାଏ।
14.100.19
पुत्रदारमयैः पाशैः संनिरूद्धोऽवशो बलात् ।
स्वकर्मभिश्चानुगतः कृतैः सुकृतदुष्कृतैः ॥ १४.१००.१९ ॥
ପୁତ୍ର ଓ ପତ୍ନୀରେ ନିର୍ମିତ ପାଶରେ ବନ୍ଧା, ବଳପୂର୍ବକ ଅବଶ, ନିଜ କୃତ ଶୁଭାଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଗମିତ।
14.100.20
आक्रन्दमानः करुणं बन्धुभिर्दुःखपीडितैः ।
त्यक्त्वा बन्धुजनं सर्वं निरपेक्षस्तु गच्छति ॥ १४.१००.२० ॥
ଦୁଃଖ ପୀଡ଼ିତ ବନ୍ଧୁଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କରୁଣ ସ୍ୱରରେ ବିଳାପ କରି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁଜନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ନିରପେକ୍ଷ ହୋଇ ଯାଏ।
14.100.21
मातृभिः पितृभिश्चैव भ्रातृभिर्मातुलैस्तथा ।
दारैः पुत्रैर्वयस्यैश्च रुदद्भिस्त्यज्यते पुनः ॥ १४.१००.२१ ॥
ମାତା, ପିତା, ଭାଇ, ମାମୁଁ ଏବଂ ସେହିପରି ପତ୍ନୀ, ପୁତ୍ର ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ ସେ ପୁନଶ୍ଚ ତ୍ୟାଗ ହୁଏ।
14.100.22
अदृश्यमानस्तैर्दीनैरश्रुपूर्णमुखेक्षणैः ।
स्वशरीरं परित्यज्य वायुभूतस्तु गच्छति ॥ १४.१००.२२ ॥
ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁଖ ଓ ନେତ୍ର ଥିବା ସେହି ଦୀନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ନିଜ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରି ବାୟୁରୂପ ହୋଇ ସେ ଚାଲିଯାଏ।
14.100.23
अन्धकारमपारं तं महाघेरं तमोवृतम् ।
दुःखान्तं दुष्प्रतारं च दुर्गमं पापकर्मणाम् ॥ १४.१००.२३ ॥
ସେହି ଅପାର, ଅତି ଭୟଙ୍କର, ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ ଅନ୍ଧକାର; ଯାହାର ଶେଷ ଦୁଃଖରେ, ପାର ହେବା କଷ୍ଟକର ଏବଂ ପାପକର୍ମୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଗମ।
14.100.24
दुःसहायं दुरन्तं च दुर्निरीक्षं दुरासदम् ।
दुरापमतिदुःखं च पापिष्ठानां नरोत्तम ॥ १४.१००.२४ ॥
ହେ ନରୋତ୍ତମ, ପାପୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ଅସହ୍ୟ, ଅନ୍ତହୀନ, ଦେଖିବା କଷ୍ଟକର, ପହଞ୍ଚିବା କଷ୍ଟକର, ପାଇବା କଷ୍ଟକର ଏବଂ ଅତି ଦୁଃଖଦାୟକ।
14.100.25
ऋषिभिः कथ्यमानं तत्पारंपर्येण पार्थिव ।
त्रासं जनचति प्रायः श्रूयमाणं कथास्वपि ॥ १४.१००.२५ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରମ୍ପରାରେ କୁହାଯାଉଥିବା ସେହି (ବିଷୟ) କାହାଣୀରେ ଶୁଣାଗଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟଶଃ ଭୟ ଜନ୍ମାଏ।
14.100.26
अवश्यं चैव गन्तव्यं तदध्वानं युधिष्ठिर ।
प्राप्तकालेन संत्यज्य बन्धून्भोगान्धनानि च ॥ १४.१००.२६ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେହି ପଥରେ ଅବଶ୍ୟ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ; ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଆସିଲେ ବନ୍ଧୁ, ଭୋଗ ଓ ଧନ ତ୍ୟାଗ କରି।
14.100.27
जरायुजैरण्डजैश्च स्वेदजैरुद्भिदैस्तथा ।
जङ्गमैः स्थिरसंज्ञैश्च गन्तव्यं यमसादनम् ॥ १४.१००.२७ ॥
ଜରାୟୁଜ, ଅଣ୍ଡଜ, ସ୍ୱେଦଜ ଓ ଉଦ୍ଭିଜ୍ଜ ଜୀବମାନେ, ଏବଂ ଚଳନ୍ତି ଓ ସ୍ଥିର ବୋଲି କହାଯାଉଥିବା ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯମଲୋକକୁ ଯିବେ।
14.100.28
देवासुरैर्मनुष्याद्यैर्वैवस्वतवशानुगैः ।
स्त्रीपुंनपुंसकैश्चापि पृथिव्यां जीवसंज्ञितैः ॥ १४.१००.२८ ॥
ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମନୁଷ୍ୟ ଆଦି ଦ୍ୱାରା, ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ବଶରେ ଥିବାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁରୁଷ-ନପୁଂସକ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଜୀବ ବୋଲି କହାଯାଉଥିବାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।
14.100.29
मध्यमैर्युवभिर्वाऽपि बालैर्वृद्धैस्तथैव च ।
जातमात्रैश्च गर्भस्थैर्गन्तव्यः स महापथः ॥ १४.१००.२९ ॥
ମଧ୍ୟବୟସ୍କ, ଯୁବକ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ଜନ୍ମମାତ୍ର ଓ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମହାପଥରେ ଯିବେ।
14.100.30
पूर्वाह्णे वाऽपराह्णे वा सन्ध्याकालेऽथवा पुनः ।
प्रदोषे वाऽर्धरात्रे वा प्रत्युषे वाऽप्युपस्थिते ॥ १४.१००.३० ॥
ପୂର୍ବାହ୍ନ କିମ୍ବା ଅପରାହ୍ନରେ, ଅବା ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳରେ, ପ୍ରଦୋଷରେ, ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ, କିମ୍ବା ପ୍ରଭାତରେ ମଧ୍ୟ (ମୃତ୍ୟୁ) ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
14.100.31
प्रवासस्थैर्वनस्थैर्वा पर्वतस्थैर्जले स्थितैः ।
क्षेत्रस्थैर्वा नभःस्थेर्वा गृहमध्यगतैरपि ॥ १४.१००.३१ ॥
ପ୍ରବାସରେ ରହୁଥିବା, ବନରେ ରହୁଥିବା, ପର୍ବତରେ ରହୁଥିବା, ଜଳରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା, କ୍ଷେତ୍ରରେ ରହୁଥିବା, ଆକାଶରେ ରହୁଥିବା, କିମ୍ବା ଗୃହ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
14.100.32
भुञ्जद्भिर्वा पिबद्भिर्वा खादद्भिर्वा नरोत्तम ।
आसीनैर्वा स्थितैर्वापि शयनीयगतैरपि।
जाग्रद्भिर्वा प्रसुप्तैर्वा गन्तव्यः स महापथः ॥ १४.१००.३२ ॥
ହେ ନରୋତ୍ତମ, ଭୋଜନ କରୁଥିବା, ପାନ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଚୋବାଉଥିବା, ବସିଥିବା କିମ୍ବା ଠିଆ ହୋଇଥିବା, ଶଯ୍ୟାରେ ଯାଇଥିବା, ଜାଗ୍ରତ କିମ୍ବା ନିଦ୍ରିତ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ମହାପଥରେ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
14.100.33
मृत्युदूतैर्दुराधर्षैः प्रचण्डैश्चण्डसासनैः ।
आक्षिप्यमाणा ह्यवशाः प्रयान्ति यमसादनम् ॥ १४.१००.३३ ॥
ମୃତ୍ୟୁର ଦୂତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁର୍ଧର୍ଷ, ଅତି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଓ କଠୋର ଆଜ୍ଞାବିଶିଷ୍ଟ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନିଆଯାଇ ଅସହାୟ ଲୋକମାନେ ଯମସଦନକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.34
क्वचिद्भीतैः क्वचिन्मत्तैः प्रस्खलद्भिः क्वचित्क्वचित् ।
क्रन्दद्भिर्वेदनार्तैस्तु गन्तव्यं यमसादनम् ॥ १४.१००.३४ ॥
କେବେ ଭୀତ, କେବେ ମତ୍ତ, କେବେ ଝୁଣ୍ଟି ପଡ଼ି, କେବେ କାନ୍ଦି, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଯମସଦନକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
14.100.35
निर्भर्त्स्यमानैरुद्विग्रैर्विधूतैर्भयविह्वलैः ।
तुद्यमानशरीरैश्च गन्तव्यं तर्जितैस्तथा ॥ १४.१००.३५ ॥
ନିନ୍ଦିତ, ଉଦ୍ବିଗ୍ନ, କମ୍ପିତ, ଭୟରେ ବିହ୍ୱଳ, ଶରୀର ବିଦ୍ଧ ହେଉଥିବା, ଭର୍ତ୍ସିତ—ଏହିପରି ଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
14.100.36
कण्टकाकीर्णमार्गेण तप्तवालुकपांसुना ।
दह्यमानैस्तु गन्तव्यं नरैर्दानविवर्जितैः ॥ १४.१००.३६ ॥
କଣ୍ଟାରେ ଭରା ପଥରେ, ତପ୍ତ ବାଲି ଓ ଧୂଳି ମଧ୍ୟରେ, ଜଳୁଥିବା, ଦାନରହିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ।
14.100.37
काष्ठोपलशिलाघातैर्दण्डोल्मुककशाङ्कुशैः ।
हन्यमानैर्यमपुरं गन्तव्यं धर्मवर्जितैः ॥ १४.१००.३७ ॥
କାଠ, ପଥର ଓ ଶିଳାର ଆଘାତରେ, ଦଣ୍ଡ, ଜଳନ୍ତା ମଶାଲ, ଚାବୁକ ଓ ଅଙ୍କୁଶରେ ପିଟି ହେଉଥିବା ଧର୍ମହୀନ ମଣିଷମାନେ ଯମପୁରୀକୁ ଯିବେ।
14.100.38
मेदःशोणितपूयाद्यैर्वक्त्रैर्गात्रैश्च सव्रणैः ।
दग्धक्षतजकीर्णैश्च गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.३८ ॥
ଚର୍ବି, ରକ୍ତ, ପୂଜ ଆଦିରେ ଭରା ମୁହଁ ଓ କ୍ଷତଯୁକ୍ତ ଶରୀର ସହିତ, ପୋଡ଼ା ଓ କ୍ଷତରୁ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ଜୀବହତ୍ୟାକାରୀମାନେ ଯିବେ।
14.100.39
वेदनार्तैस्च कूजद्भिर्विक्रोशद्भिश्च विस्वरम् ।
वेदनार्तैः पतद्भिश्च गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.३९ ॥
ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଓ କର୍କଶ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରି, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ି ପଡ଼ି ଜୀବହତ୍ୟାକାରୀମାନେ ଯିବେ।
14.100.40
भग्रपादोरुहस्तङ्गैर्भग्रजङ्घाशिरोधरैः ।
छिन्नकर्णोष्ठनासैश्च गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.४० ॥
ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଗୋଡ, ଊରୁ, ହାତ ଓ ଅଙ୍ଗ ସହିତ, ଭାଙ୍ଗିଥିବା ଗୋଇଠି ଓ ବେକ ସହିତ, କଟା କାନ, ଓଠ ଓ ନାକ ସହିତ, ଜୀବହତ୍ୟାକାରୀମାନେ ଯିବେ।
14.100.41
शक्तिभिर्भिण्डिपालैश्च शङ्कुतोमरसायकैः ।
तुद्यमानैस्तु शूलाग्रैर्गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.४१ ॥
ଶକ୍ତି, ଭିଣ୍ଡିପାଳ, ଶଙ୍କୁ, ତୋମର ଓ ବାଣରେ, ଏବଂ ଶୂଳର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଜୀବହତ୍ୟାକାରୀମାନେ ଯିବେ।
14.100.42
श्वभिर्व्याघ्रैर्वृकैः काकैर्भक्ष्यमाणाः समन्ततः ।
तुद्यमानाश्च गच्छन्ति राक्षसैर्मांसघातिभिः ॥ १४.१००.४२ ॥
କୁକୁର, ବାଘ, ଓଗୋଳ ଓ କାଉମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପଟରୁ ଖାଇ ହେଉଥିବା, ମାଂସଭକ୍ଷୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.43
महिषैश्च मृगैश्चापि सूकरैः पृषतैस्तथा ।
भक्ष्यमाणैस्तदध्वानं गन्तव्यं मांसखादिभिः ॥ १४.१००.४३ ॥
ମହିଷ, ମୃଗ, ଶୂକର ଓ ଚିତ୍ରିତ ମୃଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଖିଆଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମାଂସଭୋଜୀମାନେ ସେ ପଥରେ ଯିବାକୁ ପଡ଼ନ୍ତି।
14.100.44
सूचीसुतीक्ष्णतुण्डाभिर्मक्षिकाभिः समन्ततः ।
तुद्यमानैश्च गन्तव्यं पापिष्ठैर्बालघातकैः ॥ १४.१००.४४ ॥
ସୂଚି ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଠୋଇ ଥିବା ମାଛିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସବୁ ପାଖରୁ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ପାପୀ ଶିଶୁଘାତକମାନେ ଯିବେ।
14.100.45
विस्रब्धं स्वामिनं मित्रं स्त्रियं वा घ्रन्ति ये नराः ।
शस्त्रैर्निर्भिद्यमानैश्च गन्तव्यं यमसादनम् ॥ १४.१००.४५ ॥
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ବିଶ୍ୱାସକାରୀ ପ୍ରଭୁ, ମିତ୍ର ବା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ହତ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଯମଲୋକକୁ ଯିବେ।
14.100.46
खादयन्ति च ये जीवान्दुःखमापादयन्ति च ।
राक्षसैश्च श्वभिश्चैव भक्ष्यमाणा व्रजन्ति च ॥ १४.१००.४६ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଖାଆନ୍ତି ଓ ସେମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ରାକ୍ଷସ ଓ କୁକୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖିଆଯାଉ ଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.47
ये हरन्ति च वस्त्राणि शय्यां प्रावरणानि च ।
ते यान्ति विद्रुता नग्नाः पिशाचा इव तत्पथं ॥ १४.१००.४७ ॥
ଯେଉଁମାନେ ବସ୍ତ୍ର, ଶଯ୍ୟା ଓ ଆବରଣ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନଗ୍ନ ହୋଇ ପିଶାଚ ପରି ପଳାଇ ସେ ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.48
गाश्च धान्यं हिरण्यं वा बलात्क्षेत्रं गृहं तथा ।
ये हरन्ति दुरात्मानः परस्वं पापकारिणः ॥ १४.१००.४८ ॥
ଯେଉଁ ଦୁରାତ୍ମା ପାପୀମାନେ ବଳପୂର୍ବକ ଗାଈ, ଧାନ୍ୟ, ସୁନା, କ୍ଷେତ୍ର ବା ଘର ହରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରସ୍ୱ ହରଣକାରୀ।
14.100.49
पाषाणैरुल्मुकैर्दण्डैः काष्ठघातैश्च चर्झरैः ।
हन्यमानैः क्षताकीर्णैर्नन्तव्यं तैर्यमालयम् ॥ १४.१००.४९ ॥
ପଥର, ଜଳନ୍ତା କାଠ, ଦଣ୍ଡ, କାଠ ଆଘାତ ଓ ଗଦାରେ ପ୍ରହାରିତ, କ୍ଷତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯମାଳୟକୁ ନିଆଯିବେ।
14.100.50
ब्रह्मस्वं ये हरन्तीह नरा नरकनिर्भयाः ।
आक्रोशन्तीह ये नित्यं प्रहरन्ति च ये द्विजान् ॥ १४.१००.५० ॥
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ନରକକୁ ଭୟ ନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣର ଧନ ହରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ସର୍ବଦା ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରନ୍ତି।
14.100.51
शुष्ककण्ठा निबद्धास्ते छिन्नजिह्वाक्षिनासिकाः ।
पूयशोणितदुर्गन्धा भक्ष्यमाणाश्च जंबुकैः ॥ १४.१००.५१ ॥
ଶୁଖିଲା ଗଳାବିଶିଷ୍ଟ, ବାନ୍ଧି ହୋଇଥିବା, ଜିଭ, ଆଖି ଓ ନାକ କଟା, ପୂଜ ଓ ରକ୍ତର ଦୁର୍ଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ, ଶୃଗାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଉଥିବା।
14.100.52
चण्डालैर्भीषणैश्चण्डैस्तुद्यमानाः समन्ततः ।
क्रोशन्तः करुणं घोरं गच्छन्ति यमासादनम् ॥ १४.१००.५२ ॥
ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଚଣ୍ଡାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, କରୁଣ ଓ ଘୋର ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରି ସେମାନେ ଯମାଳୟକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.53
तत्र चापि गताः पापा विष्ठाकूपेष्वनेकशः ।
जीवन्तो वर्षकोटीस्तु क्लिश्यन्ते वेदनात्ततः ॥ १४.१००.५३ ॥
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ପାପୀମାନେ ଅନେକ ଥର ବିଷ୍ଠା କୂପରେ ଯାଆନ୍ତି; କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଜୀବିତ ରହି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ କ୍ଲେଶ ଭୋଗନ୍ତି।
14.100.54
ततश्च मुक्ताः कालेन लोके चास्मिन्नराधमाः ।
विष्ठाक्रिमित्वं गच्छन्ति जन्मकोटिशतं नृप ॥ १४.१००.५४ ॥
ପରେ କାଳକ୍ରମେ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଲୋକର ଅଧମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ହେ ରାଜନ୍, ଶହେ କୋଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଷ୍ଠାର କୀଟ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.55
विद्यमानधनैर्यैस्तु लोभडंभानृतान्वितैः ।
श्रोत्रियेभ्यो न दत्तानि दानानि कुरुपुङ्गव ॥ १४.१००.५५ ॥
ଧନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଲୋଭ, ଦମ୍ଭ ଓ ମିଥ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇ ନାହାଁନ୍ତି, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ।
14.100.56
ग्रीवापाशनिबद्धास्ते हन्यमानाश्च राक्षसैः ।
क्षुत्पिपासाश्रमार्तास्तु यान्ति प्रेतपुरं नराः ॥ १४.१००.५६ ॥
ଗଳାରେ ଫାଶ ବନ୍ଧା, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାରିତ, କ୍ଷୁଧା, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଶ୍ରମରେ ପୀଡ଼ିତ ସେହି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରେତପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.57
अदत्तदाना गच्छन्ति शुष्ककण्ठास्यतालुकाः ।
अन्नं पानीयसहितं प्रार्थयन्तः पुनःपुनः ॥ १४.१००.५७ ॥
ଦାନ ନ ଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଶୁଷ୍କ କଣ୍ଠ, ମୁଖ ଓ ତାଳୁରେ, ଅନ୍ନ ଓ ଜଳ ପାଇଁ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ଯାଆନ୍ତି।
14.100.58
स्वामिन्बुभक्षातृष्णार्ता गन्तुं नैवाद्य शक्नुमः ।
ममान्नं दीयतां स्वामिन्पानीयं दीयतां मम।
इति ब्रुवन्तस्तैर्दूतैः प्राप्यन्ते वै यमालयम् ॥ १४.१००.५८ ॥
"ସ୍ୱାମୀ, କ୍ଷୁଧା ତୃଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ ଆମେ ଆଜି ଚାଲି ମଧ୍ୟ ପାରୁନାହୁଁ। ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଅନ୍ନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମୋତେ ଜଳ ଦିଅନ୍ତୁ" ଏହା କହିକରି ଦୂତମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯମାଳୟକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତି।
14.100.59
तच्छ्रुत्वा वचनं विष्णोः पपात भुवि पाण्डवः ।
निस्संज्ञो भयसंत्रस्तो मूर्छया समभिप्लुतः ॥ १४.१००.५९ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପାଣ୍ଡବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଭୟରେ ତ୍ରସ୍ତ ଓ ମୂର୍ଚ୍ଛାରେ ଆଚ୍ଛନ୍ନ ହୋଇ ସେ ସଂଜ୍ଞାହୀନ ହେଲେ।
14.100.60
ततो लब्ध्वा शनैः संज्ञां समाश्वस्तोच्युतेन सः ।
नेत्रे प्रक्षाल्य तोयेन भूयः केशवमब्रवीत् ॥ १४.१००.६० ॥
ତା'ପରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚେତନା ଫେରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ୱନା ପାଇ, ସେ ଜଳରେ ଆଖି ଧୋଇ ପୁଣି କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ।
14.100.61
भीतोस्म्यहं महादेव श्रुत्वा मार्गस्य विस्तरम् ।
केनोपायेन तं मार्गं तरन्ति पुरुषाः सुखम् ॥ १४.१००.६१ ॥
ହେ ମହାଦେବ, ସେହି ପଥର ବିସ୍ତାର ଶୁଣି ମୁଁ ଭୀତ ହୋଇଛି। କେଉଁ ଉପାୟରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେହି ପଥ ସହଜରେ ପାର ହୁଅନ୍ତି?
14.100.62
इह ये धार्मिका लोके जीवगातविवर्जिताः ।
गुरुशुश्रूषणे युक्ता देवब्राह्मणपूजकाः ॥ १४.१००.६२ ॥
ଏହି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଧାର୍ମିକ, ପ୍ରାଣୀହିଂସାରୁ ବିରତ, ଗୁରୁସେବାରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ଦେବ-ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜକ—
14.100.63
अस्मान्मानुष्यलोकात्ते समार्याः सहबान्धवाः ।
यमध्वानं तु गच्छन्ति यथावत्तं निबोध मे ॥ १४.१००.६३ ॥
ଏହି ମନୁଷ୍ୟଲୋକରୁ ସେହି ସଜ୍ଜନମାନେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଯମମାର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେହି ପଥ ମୋ ଠାରୁ ଯଥାଯଥ ଶୁଣ।
14.100.64
ब्राह्मणेभ्यः प्रदानानि नानारूपाणि पाण्डव ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यस्ते सुखं यान्ति तत्फलम् ॥ १४.१००.६४ ॥
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନାନା ପ୍ରକାର ଦାନ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାର ଫଳରେ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
14.100.65
अन्नं ये च प्रयच्छन्ति ब्राह्मणेभ्यः सुसंस्कृतम् ।
क्षोत्रियेभ्यो विशेषेण प्रीत्या परमया युताः ॥ १४.१००.६५ ॥
ପରମ ପ୍ରୀତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ, ବିଶେଷକରି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ, ସୁସଂସ୍କୃତ ଅନ୍ନ ଦିଅନ୍ତି—
14.100.66
ते विमानैर्महात्मानो यान्ति चित्रैर्यमालयम् ।
सेव्यमाना वरस्त्रीभिरप्सरोभिर्महापथम् ॥ १४.१००.६६ ॥
ସେହି ମହାତ୍ମାମାନେ ବିଚିତ୍ର ବିମାନରେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ ସେହି ମହାପଥରେ।
14.100.67
ये च नित्यं प्रभाषन्ते सत्यं निष्कल्मषं वचः ।
ते च यान्त्यमलाभ्राभैर्विमानैर्वृषयोजितैः ॥ १४.१००.६७ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସଦା ସତ୍ୟ ଓ ନିର୍ମଳ ବାକ୍ୟ କହନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ମଳ ମେଘସଦୃଶ ବିମାନରେ, ବୃଷଭଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.68
कपिलाद्यानि पुण्यानि गोप्रदानानि ये नराः ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति श्रोत्रियेभ्यो विशेषतः ॥ १४.१००.६८ ॥
କପିଲା ଆଦି ପୁଣ୍ୟ ଗୋଦାନ ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ, ବିଶେଷତଃ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି।
14.100.69
ते यान्त्यमलवर्णाभैर्विमानैर्वृषयोजितैः ।
वैवस्वतपुरं प्राप्य ह्यप्सरोभिर्निषेविताः ॥ १४.१००.६९ ॥
ନିର୍ମଳ ବର୍ଣ୍ଣର, ବୃଷଭଯୁକ୍ତ ବିମାନରେ ସେମାନେ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ ନଗରରେ ପହଞ୍ଚି, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.70
उपानहौ च च्छत्रं च शयनान्यासनानि च ।
विप्रेभ्यो ये प्रयच्छन्ति वस्त्राण्याभरणानि च ॥ १४.१००.७० ॥
ଯେଉଁମାନେ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ପାଦୁକା, ଛତା, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦିଅନ୍ତି।
14.100.71
ते यान्त्यश्वैर्वृषैर्वाऽपि कुञ्जरैरप्यलङ्कृताः ।
धर्मराजपुरं रम्यं सौवर्णच्छत्रशोभिताः ॥ १४.१००.७१ ॥
ସେମାନେ ଅଶ୍ୱ, ବୃଷଭ କିମ୍ବା ହାତୀରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଛତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ରମ୍ୟ ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.72
ये च भक्ष्याणि दास्यन्ति भोज्यं पेयं तथैव च ।
स्निग्धान्नान्यापि विप्रेभ्यः श्रद्धया परया युताः ॥ १४.१००.७२ ॥
ଯେଉଁମାନେ ପରମ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ, ପେୟ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଅନ୍ନ ଦିଅନ୍ତି।
14.100.73
ते यान्ति काञ्चनार्यानैः सुखं वैवस्वतालयम् ।
वरस्त्रीभिर्यथाकामं सेव्यमानाः सहस्रशः ॥ १४.१००.७३ ॥
ସେମାନେ ସୁନା ରଥରେ ସୁଖରେ ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ହଜାର ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ।
14.100.74
ये च क्षीरं प्रयच्छन्ति घृतं दधि गुडं मधु ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नेन श्रद्दधानाः सुसंस्कृताः ॥ १४.१००.७४ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ସୁସଂସ୍କୃତ ହୋଇ, ଯତ୍ନ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷୀର, ଘିଅ, ଦହି, ଗୁଡ଼ ଓ ମଧୁ ଦିଅନ୍ତି।
14.100.75
चक्रवाकप्रयुक्तैस्तु यानै रुक्ममयैः शुभैः ।
यान्ति गन्धर्ववादित्रैः सेव्यमाना यमालयम् ॥ १४.१००.७५ ॥
ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଯୋଗିତ ସୁନାର ଶୁଭ ଯାନରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ବାଦ୍ୟ ସହିତ ସେବିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.76
ये फलानि प्रयच्छन्ति पुष्पाणि सुरभीणि च ।
हंसयुक्तैर्विमानैस्तु यान्ति धर्मपुरं नराः ॥ १४.१००.७६ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଫଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଫୁଲ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ହଂସଯୁକ୍ତ ବିମାନରେ ଧର୍ମପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.77
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यो विचित्रान्नं घृताप्लुतम् ।
ते व्रजनत्यमलाभ्राभैर्विमानैर्वायुवेगिभिः।
पुरं तत्प्रेतनाथस्य नानाजनसमाकुलम्। ॥ १४.१००.७७ ॥
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘିଅରେ ଭିଜା ବିଭିନ୍ନ ଅନ୍ନ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ମେଘ ପରି, ପବନ ବେଗର ବିମାନରେ ପ୍ରେତନାଥଙ୍କ ସେହି ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯାହା ନାନା ଲୋକରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
14.100.78
पानीयं ये प्रयच्छन्ति सर्वभूतप्रजीवनम् ।
ते सुतृप्ताः सुखं यान्ति भवनैर्हंसचोदितैः ॥ १४.१००.७८ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ଜୀବନସ୍ୱରୂପ ଜଳ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ହଂସଚାଳିତ ଭବନରେ ସୁଖରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.79
ये तिलं तिलधेनुं वा धृतधेनुमथापि च ।
श्रोत्रियेभ्यः प्रयच्छन्ति सौम्यभावसमन्विताः ॥ १४.१००.७९ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସୌମ୍ୟ ଭାବରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ତିଳ, ତିଳଧେନୁ ବା ଘୃତଧେନୁ ଦାନ କରନ୍ତି।
14.100.80
सूर्यमण्डलसंकाशैर्यानैस्ते यान्ति निर्मलैः ।
गीयमानैस्तु गन्धर्वैर्वैवस्वतपुरं नृप ॥ १४.१००.८० ॥
ହେ ନୃପ, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ସଦୃଶ ନିର୍ମଳ ଯାନରେ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୀତ ହେଉ ହେଉ, ସେମାନେ ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କ ପୁରକୁ ଯା'ନ୍ତି।
14.100.81
येषां वाप्यश्च कूपाश्च तटाकानि सरांसि च ।
दीर्घिकाः पुष्करिण्यश्च सजलाश्च जलाशयाः ॥ १४.१००.८१ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବାପୀ, କୂପ, ତଡ଼ାଗ, ସରୋବର, ଦୀର୍ଘିକା, ପୁଷ୍କରିଣୀ ଓ ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳାଶୟ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି।
14.100.82
यानैस्ते यान्ति चन्द्राभैर्दिव्यघण्टानिनादितैः ।
चामरैस्तालवृन्तैश्च वीज्यमाना महाप्रभाः।
नित्यतृप्ता महात्मानो गच्छन्ति यमसादनम् ॥ १४.१००.८२ ॥
ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ଘଣ୍ଟା ନାଦରେ ମୁଖରିତ ଯାନରେ, ଚାମର ଓ ତାଳବୃନ୍ତରେ ବୀଜିତ ହୋଇ, ମହାପ୍ରଭ ନିତ୍ୟତୃପ୍ତ ମହାତ୍ମାମାନେ ଯମସଦନକୁ ଯା'ନ୍ତି।
14.100.83
येषां देवगृहाणीह चित्राण्यायतनानि च ।
मनोहराणि कान्तानि दर्शनीयानि भान्ति च ॥ १४.१००.८३ ॥
ଯାହାଙ୍କର ଏଠାରେ ଦେବଗୃହ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଆୟତନ ଅଛି, ଯାହା ମନୋହର, କାନ୍ତ ଓ ଦର୍ଶନୀୟ ହୋଇ ଝଳମଳ କରେ।
14.100.84
ते व्रजन्त्यमलाभ्राभैर्विमानैर्वायुवेगिभिः ।
पुरं तत्प्रेतनाथस्य नानाजनपदाकुलम् ॥ १४.१००.८४ ॥
ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ମେଘ ସମାନ, ବାୟୁବେଗ ବିମାନରେ ସେହି ପ୍ରେତନାଥ (ଯମ)ଙ୍କ ପୁରକୁ ଯା'ନ୍ତି; ଯାହା ନାନା ଜନପଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
14.100.85
वैवस्वतं च पश्यन्ति सुखचित्तं सुखस्थितम् ।
यमेन पूजिता यान्ति देवसालोक्यतां ततः ॥ १४.१००.८५ ॥
ସେମାନେ ସୁଖଚିତ୍ତ ଓ ସୁଖରେ ସ୍ଥିତ ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି; ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପରେ ଦେବଲୋକ ସହବାସ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
14.100.86
देवानुद्दिश्य लोकेषु प्रपासु करकोद्धृतम् ।
शीतलं सलिलं रम्यं तृषितेभ्यो दिशन्ति ये।
ते तु तृप्ति परां यान्ति प्राप्य सौख्यं महापथम् ॥ १४.१००.८६ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରବରେ ଘଡ଼ାରୁ ତୋଳା ଶୀତଳ ରମ୍ୟ ଜଳ ଯେଉଁମାନେ ତୃଷିତମାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି ଓ ସୁଖର ମହାପଥ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
14.100.87
काष्ठपादुकदा यान्ति तदध्वानं सुखं नराः ।
सौवर्णमणिपीठे तु पादं कृत्वा स्थोत्तमे ॥ १४.१००.८७ ॥
କାଠ ପାଦୁକା ଦାନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେହି ପଥରେ ସୁଖରେ ଯାଆନ୍ତି; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିମୟ ଉତ୍ତମ ପୀଠରେ ପାଦ ରଖି ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି।
14.100.88
आरामान्वृक्षषण्डांश्च रोपयन्ति च ये नराः ।
संवर्धयन्ति चाव्यग्रं फलपुष्पोपशोभितम् ॥ १४.१००.८८ ॥
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବୃକ୍ଷସମୂହ ରୋପଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ଫଳପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବ୍ୟଗ୍ରଭାବେ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
14.100.89
वृक्षच्छायासु रम्यासु शीतलासु स्वलङ्कृताः ।
यान्ति ते वाहनैर्दिव्यैः पूज्यमाना मुहुर्मुहुः। ॥ १४.१००.८९ ॥
ବୃକ୍ଷଛାୟାର ରମ୍ୟ ଓ ଶୀତଳ ସ୍ଥାନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ବାହନରେ ବାରମ୍ବାର ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.90
सेव्यमानाः सुरूपाभिरुत्तमाभिः प्रयत्नतः ।
स्त्रीभिः कनकवर्णाभिर्यथाकामं यथासुखम् ॥ १४.१००.९० ॥
ସୁରୂପା, ଉତ୍ତମା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣା ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ସେବିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଓ ସୁଖରେ ରହନ୍ତି।
14.100.91
अश्वयानं तु गोयानं हस्तियानमथापि च ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यो विमानैः कनकोपमैः ॥ १४.१००.९१ ॥
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଘୋଡା, ଗୋରୁ ବା ହାତୀ ଯାନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସଦୃଶ ବିମାନରେ (ଗମନ କରନ୍ତି)।
14.100.92
सुवर्णं रजतं वाऽपि विद्रुमं मौक्तिकं तथा ।
ये प्रयच्छन्ति ते यान्ति विमानैः कनकोज्ज्वलैः।
ते व्रजन्ति वरस्त्रीभिः सेव्यमाना यथासुखम् ॥ १४.१००.९२ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସୁନା, ରୂପା, ପ୍ରବାଳ ବା ମୁକ୍ତା ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିମାନରେ ଯାଆନ୍ତି; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ ସୁଖରେ ଗମନ କରନ୍ତି।
14.100.93
भूमिदा यान्ति तं लोकं सर्वकामैः सुतर्पिताः ।
उदितादित्यसंकाशैर्विमानैर्वृषयोजितैः ॥ १४.१००.९३ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଭୂମିଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କାମନାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେହି ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି; ଉଦୟ ହେଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ବୃଷଭ ଯୋଜିତ ବିମାନରେ।
14.100.94
कन्यां ये च प्रयच्छन्ति विप्राय श्रोत्रियाय च ।
दिव्यकन्यावृता यान्ति विमानैस्ते यमालयम् ॥ १४.१००.९४ ॥
ଯେଉଁମାନେ କନ୍ୟାକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବା ଶ୍ରୋତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ବିମାନରେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.95
सुगन्धान्गन्धसंयोगान्पुष्पाणि सुरभीणि च ।
प्रयच्छन्ति द्विजाग्रेभ्यो भक्तया परमया युताः ॥ १४.१००.९५ ॥
ପରମ ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧ, ସୁଗନ୍ଧ ମିଶ୍ରଣ ଓ ସୁରଭି ପୁଷ୍ପ ଦାନ କରନ୍ତି।
14.100.96
सुगन्धाः धर्मपुरं यानैर्विचित्रैरप्यलङ्कृताः ।
यान्ति धर्मपुरं यानैर्विचित्रैरप्यलङ्कृताः ॥ १४.१००.९६ ॥
ସୁଗନ୍ଧିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବିଚିତ୍ର ଯାନରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ଧର୍ମପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି; ବିଚିତ୍ର ଯାନରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ ସେମାନେ ଧର୍ମପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.97
दीपया यान्ति यानैश्च द्योतयन्तो दिशो दश ।
आदित्यसदृशाकारैर्दीप्यमाना इवाग्नयः ॥ १४.१००.९७ ॥
ଦୀପ ସହିତ ଯାନରେ ସେମାନେ ଯାଆନ୍ତି; ଦଶ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଆକୃତିରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତ ହୋଇ।
14.100.98
गृहावसथदातारो गृहैः काञ्चनवेदिकैः ।
व्रजन्ति बालसूर्याभैर्धर्मराजपुरं नराः ॥ १४.१००.९८ ॥
ଗୃହ ଓ ବାସସ୍ଥାନ ଦାନ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସୁନା ବେଦୀ ଥିବା, ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତ ଗୃହ ସହିତ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.99
जलभाजनदातारः कुण्डिकाकरकप्रदाः ।
पूज्यमाना वरस्त्रीभिर्यान्ति तृप्ता महागजैः ॥ १४.१००.९९ ॥
ଜଳପାତ୍ର, କୁଣ୍ଡିକା ଓ କରକ ଦାନ କରିଥିବା ଲୋକେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ତୃପ୍ତ ହୋଇ ମହାହସ୍ତୀରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.100
पादाभ्यङ्गं शिरोभ्यह्गं पानं पादोदकं तथा ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यस्ते यान्त्यश्वैर्यमालयम् ॥ १४.१००.१०० ॥
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପାଦ ଓ ମସ୍ତକ ତେଲ, ପାନୀୟ ଓ ପାଦୋଦକ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶ୍ୱରେ ଯମାଳୟକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.101
विश्रामायन्ति ये विप्राञ्श्रान्तानध्वनि कर्शितान् ।
चक्रवाकप्रयुक्तेन यान्ति यानेन तेऽपि च ॥ १४.१००.१०१ ॥
ପଥରେ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ କୃଶ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦିଅନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଯୋଡ଼ା ଯାନରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.102
स्वागतेन च यो विप्रान्पूजयेदासनेन च ।
स गच्छति तदध्वानं सुखं परमनिर्वृतः ॥ १४.१००.१०२ ॥
ଯିଏ ସ୍ୱାଗତ ଓ ଆସନ ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେ ସେହି ପଥରେ ସୁଖରେ, ପରମ ସନ୍ତୋଷ ସହିତ ଯାଏ।
14.100.103
नमो ब्रह्मण्यदेवेति यो मां दृष्ट्वाऽभिवादयेत् ।
व्रतीवं प्रयतो नित्यं स सुखं तत्पदं व्रजेत् ॥ १४.१००.१०३ ॥
ମୋତେ ଦେଖି 'ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କହି ଯେ ଅଭିବାଦନ କରେ, ଏବଂ ଯେ ସଦା ବ୍ରତୀ ପରି ସଂଯମୀ ରହେ, ସେ ସୁଖରେ ସେହି ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
14.100.104
नमः सर्वसहाभ्यश्चेत्यभिख्याय दिनेदिने ।
नमस्करोति नित्यं गां स सुखं याति तत्पथं ॥ १४.१००.१०४ ॥
'ସର୍ବସହା ଗାଈଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କହି ଯେ ପ୍ରତିଦିନ ନିତ୍ୟ ଗାଈକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ସୁଖରେ ସେହି ପଥରେ ଯାଏ।
14.100.105
नमोस्तु प्रियदत्तायेत्येवंवादी दिनेदिने ।
भूमिमाक्रमते प्रातः सयनादुत्थितश्च यः ॥ १४.१००.१०५ ॥
'ପ୍ରିୟଦତ୍ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ' ବୋଲି ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି ଯେ ପୃଥିବୀରେ ପାଦ ଦିଏ।
14.100.106
सर्वकामैः स तृप्तात्मा सर्वभूषणभूषितः ।
याति यानेन दिव्येन सुकं वैवस्वतालयम् ॥ १४.१००.१०६ ॥
ସମସ୍ତ କାମନାରେ ତୃପ୍ତାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ଭୂଷିତ ସେ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ସୁଖରେ ବୈବସ୍ୱତଙ୍କ (ଯମଙ୍କ) ଲୋକକୁ ଯାଏ।
14.100.107
अनत्तराशिनो ये तु डंभानृतविवर्जिताः ।
तेऽपि सारसयुक्तेन यान्ति यानेन वै सुखम् ॥ १४.१००.१०७ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଅଳ୍ପ ଭୋଜନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦମ୍ଭ ଓ ମିଥ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସାରସ ଯୋଡ଼ା ଯାନରେ ସୁଖରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.108
ये चाप्येकेन भुक्तेन डंभानृतविवर्जिताः ।
हंसयुक्तैर्विमानैस्तु सुखं यान्ति यमालयम् ॥ १४.१००.१०८ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଏକ ଭୋଜନ କରି ଦମ୍ଭ ଓ ମିଥ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ହଂସ ଯୋଡ଼ା ବିମାନରେ ସୁଖରେ ଯମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.109
चतुर्थेन च भुक्तेन वर्तन्ते ये जितेन्द्रियाः ।
यान्ति ते धर्मनगरं यानैर्बर्हिणयोजितैः ॥ १४.१००.१०९ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ ଚତୁର୍ଥ ସମୟରେ ଭୋଜନ କରି ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୟୂରଯୁକ୍ତ ଯାନରେ ଧର୍ମନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.110
तृतीयदिवसेनेह भुञ्जते ये जितेन्द्रियाः ।
तेऽपि हस्तिरथं यान्ति तत्पथं कनकोज्ज्वलैः ॥ १४.१००.११० ॥
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ ଏଠାରେ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସେହି ପଥରେ ହସ୍ତିରଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.111
षष्ठान्नकालिको यस्तु वर्षमेकं तु वर्तते ।
कामक्रोधवनिर्मुक्तः शुचिर्नित्यं जितेन्द्रियः।
स याति कुञ्जरस्थैस्तु जयशब्दरवैर्युतः ॥ १४.१००.१११ ॥
ଷଷ୍ଠ ସମୟରେ ଭୋଜନ କରି ଏକ ବର୍ଷ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିବା, କାମକ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ସଦା ଶୁଚି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ବ୍ୟକ୍ତି ହସ୍ତୀ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ଜୟଧ୍ୱନି ସହ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.112
पक्षोपवासिनो यान्ति यानैः शार्दूलयोजितैः ।
धर्मराजपूरं रम्यं दिव्यस्त्रीगणसेवितम् ॥ १४.१००.११२ ॥
ପକ୍ଷୋପବାସୀମାନେ ବାଘଯୁକ୍ତ ଯାନରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ରମଣୀୟ ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ନାରୀଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ।
14.100.113
ये च मासोपवासं वै कुर्वते संयतेन्द्रियाः ।
तेऽपि सूर्यादयप्रख्यैर्यान्ति यानैर्यमालयम् ॥ १४.१००.११३ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସଂଯତେନ୍ଦ୍ରିୟ ହୋଇ ଏକ ମାସ ଉପବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯାନରେ ଯମାଳୟକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.114
अग्निप्रवेशं यश्चापि कुरुते मद्गतात्मना ।
स यात्यग्निप्रकाशेन विमानेन यमालयम् ॥ १४.१००.११४ ॥
ଯେ ମୋଠାରେ ମନ ଲଗାଇ ଅଗ୍ନିପ୍ରବେଶ କରେ, ସେ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିମାନରେ ଯମାଳୟକୁ ଯାଏ।
14.100.115
गोकृते स्त्रीकृते चैव हत्वा विप्रकृतेऽपि च ।
ते यान्त्यमरकन्याभिः सेव्यमाना रविप्रभाः ॥ १४.१००.११५ ॥
ଗାଈ, ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ନିହତ ହୋଇଥିବା ଲୋକେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜରେ ଦେବକନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.116
ये च कुर्वन्ति मद्भक्तास्तीर्थयात्रां जितेन्द्रियाः ।
ते पन्थानं महात्मानो यानैर्यान्ति सुनिर्वृताः ॥ १४.१००.११६ ॥
ଯେଉଁମାନେ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିୟ ହୋଇ ମୋର ଭକ୍ତ ରୂପେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରନ୍ତି, ସେହି ମହାତ୍ମାମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷରେ ଯାନରେ ସେହି ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.117
ये यजन्ति द्विजश्रेष्ठाः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
हंससारससंयुक्तैर्यानैस्ते यान्ति तत्पथम् ॥ १४.१००.११७ ॥
ପ୍ରଚୁର ଦକ୍ଷିଣା ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ହଂସ ଓ ସାରସ ଯୁକ୍ତ ଯାନରେ ସେହି ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.118
परपीडामकृत्वैव भृत्यान्बिभ्रति ये नराः ।
तत्पथं ससुखं यान्ति विमानैः काञ्चनोज्ज्वलैः ॥ १४.१००.११८ ॥
ଅନ୍ୟକୁ ପୀଡ଼ା ନ ଦେଇ ଯେଉଁମାନେ ଭୃତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିମାନରେ ସୁଖରେ ସେହି ପଥରେ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.119
ये समाः सर्वभूतेषु जीवानामभयप्रदाः ।
क्रोधलोभविनिर्मुक्ता निगृहीतेन्द्रियास्तथा। ॥ १४.१००.११९ ॥
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖନ୍ତି, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଅଭୟ ଦିଅନ୍ତି, କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସଂଯମୀ।
14.100.120
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशैर्विमानैस्ते महाप्रभाः ।
यान्ति वैवस्वतपुरं देवगन्धर्वसेविताः ॥ १४.१००.१२० ॥
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ବିମାନରେ ସେମାନେ ମହାତେଜରେ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇ ବୈବସ୍ୱତ ନଗରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.121
ये मामेकान्तभावेन देवं त्र्यंबकमेव वा ।
पूजयन्ति नमस्यन्ति स्तुवन्ति च दिनेदिने।
धर्मराजपुरं यान्ति यानैस्तेऽर्कसमप्रभैः ॥ १४.१००.१२१ ॥
ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ କିମ୍ବା ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ ଦେବଙ୍କୁ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରତିଦିନ ପୂଜା, ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ପ୍ରଭାବିଶିଷ୍ଟ ଯାନରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି।
14.100.122
पूजितास्तत्र धर्मेण स्वयं माल्यादिभिः शुभैः ।
यान्त्येव धर्मलोकं वा रुद्रलोकमथापि वा ॥ १४.१००.१२२ ॥
ସେଠାରେ ଧର୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୟଂ ମାଳା ଆଦି ଶୁଭ ଉପଚାରରେ ପୂଜିତ ହୋଇ ସେମାନେ ଧର୍ମଲୋକ କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।