Mahābhārata · Adhyāya 14.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.100.1
देवदेवेश दैत्यघ्नि परं कौतूहलं हि मे ।
एतत्कथय सर्वज्ञ त्वद्भक्तस्य च केशव।
मानुषस्य च लोकस्य धर्मलोकस्य चान्तरम् ॥ १४.१००.१ ॥
O Gott der Götter, Vernichter der Daitya, mich verlangt sehr danach. O allwissender Keśava, sag es deinem Verehrer: Was ist der Unterschied zwischen der Welt der Menschen und der Welt des Dharma?
14.100.2
कीदृशं किंप्रमाणं वा किमधिष्ठानमेव च ।
तरन्ति मानुषा देव केनोपायेन माधव ॥ १४.१००.२ ॥
Wie ist es beschaffen, welches Maß hat es, oder was ist seine Grundlage? O Gott, durch welches Mittel überqueren es die Menschen, o Mādhava?
14.100.3
त्वगस्थिमांसनिर्मुक्ते पञ्चभूतविवर्जिते ।
कथयस्व महादेव सुखदुःखमशेषतः ॥ १४.१००.३ ॥
Befreit von Haut, Knochen und Fleisch, ohne die fünf Elemente, sag mir, o großer Gott, Lust und Leid vollständig.
14.100.4
जीवस्य कर्मलोकेषु कर्मभिस्तु शुभाशुभैः ।
अनुबद्धस्य तैः पाशैर्नीयमानस्य दारुणैः ॥ १४.१००.४ ॥
Vom Lebewesen, das in den Welten des Handelns durch gute und schlechte Taten gebunden ist, von jenen schrecklichen Schlingen fortgeführt wird.
14.100.5
मृत्युदूतैर्दुराधर्षैर्घोरैर्घोरपरक्रमैः ।
वध्यस्याक्षिप्यमाणस्य विद्रुतस्य यमाज्ञया ॥ १४.१००.५ ॥
Von dem, der zu erschlagen ist, fortgerissen und fliehend auf Yamas Befehl, von den Boten des Todes, unwiderstehlich, schrecklich, von furchtbarer Gewalt.
14.100.6
पुण्यपापकृदातिष्ठेत्सुखदुःखमशेषतः ।
यमदूतैर्द्रुराधर्षैर्नीयते वा कथं पुनः।
किं वा तत्र गता देव कर्म कुर्वन्ति मानवाः ॥ १४.१००.६ ॥
Wer Verdienst und Schuld begangen hat, muss Lust und Leid vollständig erleiden. Oder wie wird er wieder fortgeführt, unwiderstehlich für Yamas Boten? Oder, o Gott, welche Handlung vollbringen die Menschen, wenn sie dorthin gegangen sind?
14.100.7
कथं धर्मपरा यान्ति देवताद्विजपूजकाः ।
कतं वा पापकर्माणो यान्ति प्रेतपुरं नराः ॥ १४.१००.७ ॥
Wie gehen jene, die dem Dharma ergeben sind und Götter und Brahmanen verehren? Oder wie gehen die Menschen mit sündigen Taten in die Stadt der Toten?
14.100.8
किं रूपं किं प्रमाणं वा वर्णः को वाऽस्य केशव ।
जीवस्य गच्छतो नित्यं यमलोकं ब्रवीहि मे ॥ १४.१००.८ ॥
O Keśava, welche Gestalt hat das lebende Wesen, das ständig zur Welt Yamas geht, welches Maß hat es, oder welche Farbe? Sage es mir.
14.100.9
शृणु राजन्यथावृतं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ।
तत्तेऽहं कथयिष्यामि मद्भक्तस्य नरेश्वर ॥ १४.१००.९ ॥
Höre, o König, so wie es ist, was du mich fragst. O Herr der Menschen, das werde ich dir über meinen Verehrer sagen.
14.100.10
षडशीतिसहस्राणि योजनानां युधिष्ठिर ।
मानुष्यस्य च लोकस्य यमलोकस्य चान्तरम् ॥ १४.१००.१० ॥
O Yudhiṣṭhira, die Entfernung zwischen der Welt der Menschen und der Welt Yamas beträgt sechsundachtzigtausend Yojanas.
14.100.11
न तत्र वृक्षच्छाया वा न तटाकं सरोपि वा ।
न वाप्यो दीर्घिका वाऽपि न कूपो वा युधिष्ठिर ॥ १४.१००.११ ॥
Dort, o Yudhiṣṭhira, gibt es weder Baumschatten noch Teich, weder See noch Stufenbrunnen, weder langen Teich noch auch nur einen Brunnen.
14.100.12
न मण्टपं सभा वाऽपि न प्रपा न निकेतनम् ।
न पर्वतो नदी वाऽपि न भूमेर्विवरं क्वचित् ॥ १४.१००.१२ ॥
Es gibt keinen Pavillon, keine Versammlungshalle, keinen Wasserunterstand, keine Wohnung; keinen Berg, keinen Fluss und keine Höhle irgendwo in der Erde.
14.100.13
न ग्रामो नाश्रमो वाऽपि नोद्यानं वा वनानि च ।
न किंचिदाश्रयस्थानं पथि तस्मिन्युधिष्ठिर ॥ १४.१००.१३ ॥
Yudhiṣṭhira, auf jenem Weg gibt es kein Dorf, keine Einsiedelei, keinen Garten und keine Wälder; kein Ort der Zuflucht ist da.
14.100.14
जन्तोर्हि प्राप्तकालस्य वेदनार्तस्य वै भृशम् ।
कारणैस्त्यक्तदेहस्य प्राणैः कण्ठगतैः पुनः ॥ १४.१००.१४ ॥
Für ein lebendes Wesen, dessen Zeit gekommen ist, tief von Schmerz gequält, dessen Körper von seinen Ursachen verlassen wurde und dessen Atemzüge wieder bis zur Kehle gestiegen sind—
14.100.15
शरीराच्चाल्यते जीवो ह्यवशो मातरिश्वना ।
निर्गतो वायुभूतस्तु षट्कोशात्तु कलेवरात् ॥ १४.१००.१५ ॥
Das lebende Selbst wird vom Wind machtlos aus dem Körper bewegt; zu Wind geworden, entweicht es aus diesem Körper mit seinen sechs Hüllen.
14.100.16
शरीरमन्यत्तद्रूपं तद्वर्णं तत्प्रमाणतः ।
अदृश्यं तत्प्रविष्टस्तु सोप्यदृष्टोऽथ केनचित् ॥ १४.१००.१६ ॥
Es ist ein anderer Körper, von gleicher Gestalt, gleicher Farbe und gleicher Größe; unsichtbar tritt er ein, und auch er wird von niemandem gesehen.
14.100.17
सोन्तरात्मा देहवतामष्टाङ्गो यस्तु संचरेत् ।
छेदनाद्भेदनाद्दाहात्ताडनाद्वा न नश्यति। ॥ १४.१००.१७ ॥
Dieses innere Selbst der verkörperten Wesen, das sich mit acht Gliedern bewegt, geht auch dann nicht zugrunde, wenn es geschnitten, durchbohrt, verbrannt oder geschlagen wird.
14.100.18
नाना रूपधरैर्घौरैः प्रचण्डेश्चण्डसाधनैः ।
नीयमानो दुराधर्षैर्यमदूतैर्यमाज्ञया ॥ १४.१००.१८ ॥
Auf Yamas Befehl wird er von Yamas Boten fortgeführt, die vielerlei Gestalt annehmen, schrecklich, wild und mit grausamen Werkzeugen ausgerüstet sind und denen man nicht widerstehen kann.
14.100.19
पुत्रदारमयैः पाशैः संनिरूद्धोऽवशो बलात् ।
स्वकर्मभिश्चानुगतः कृतैः सुकृतदुष्कृतैः ॥ १४.१००.१९ ॥
Gebunden von Schlingen aus Söhnen und Frauen, machtlos und gewaltsam, gefolgt von den Taten, die er getan hat, guten und bösen.
14.100.20
आक्रन्दमानः करुणं बन्धुभिर्दुःखपीडितैः ।
त्यक्त्वा बन्धुजनं सर्वं निरपेक्षस्तु गच्छति ॥ १४.१००.२० ॥
Klagend und jämmerlich unter seinen von Leid gequälten Verwandten, doch er verlässt alle seine Sippe und geht, gleichgültig.
14.100.21
मातृभिः पितृभिश्चैव भ्रातृभिर्मातुलैस्तथा ।
दारैः पुत्रैर्वयस्यैश्च रुदद्भिस्त्यज्यते पुनः ॥ १४.१००.२१ ॥
Mütter, Väter, Brüder und Onkel mütterlicherseits, ebenso Frauen, Söhne und Gefährten weinend, wird er abermals verlassen.
14.100.22
अदृश्यमानस्तैर्दीनैरश्रुपूर्णमुखेक्षणैः ।
स्वशरीरं परित्यज्य वायुभूतस्तु गच्छति ॥ १४.१००.२२ ॥
Von jenen Elenden mit tränenerfüllten Gesichtern und Augen nicht mehr gesehen, verlässt er seinen eigenen Körper und geht, zum Wind geworden.
14.100.23
अन्धकारमपारं तं महाघेरं तमोवृतम् ।
दुःखान्तं दुष्प्रतारं च दुर्गमं पापकर्मणाम् ॥ १४.१००.२३ ॥
Jene grenzenlose Finsternis, sehr schrecklich und von Dunkel umhüllt, die im Leid endet, schwer zu durchqueren und für die Übeltäter unzugänglich.
14.100.24
दुःसहायं दुरन्तं च दुर्निरीक्षं दुरासदम् ।
दुरापमतिदुःखं च पापिष्ठानां नरोत्तम ॥ १४.१००.२४ ॥
O Bester der Menschen, für die Sündigsten ist es unerträglich, endlos, schwer anzusehen, schwer zu erreichen, schwer zu erlangen und überaus schmerzhaft.
14.100.25
ऋषिभिः कथ्यमानं तत्पारंपर्येण पार्थिव ।
त्रासं जनचति प्रायः श्रूयमाणं कथास्वपि ॥ १४.१००.२५ ॥
O König, was von den Weisen durch ununterbrochene Überlieferung erzählt wird, erzeugt meist Furcht, selbst wenn man es in Erzählungen hört.
14.100.26
अवश्यं चैव गन्तव्यं तदध्वानं युधिष्ठिर ।
प्राप्तकालेन संत्यज्य बन्धून्भोगान्धनानि च ॥ १४.१००.२६ ॥
O Yudhiṣṭhira, jenen Weg muss man gewiss gehen; wenn die bestimmte Zeit kommt, muss man Verwandte, Genüsse und Reichtum verlassen.
14.100.27
जरायुजैरण्डजैश्च स्वेदजैरुद्भिदैस्तथा ।
जङ्गमैः स्थिरसंज्ञैश्च गन्तव्यं यमसादनम् ॥ १४.१००.२७ ॥
Lebewesen aus dem Mutterleib, aus Eiern, aus Schweiß und aus der Erde sprossend, ebenso bewegliche und sogenannte unbewegliche Wesen, müssen alle zur Wohnstatt Yamas gehen.
14.100.28
देवासुरैर्मनुष्याद्यैर्वैवस्वतवशानुगैः ।
स्त्रीपुंनपुंसकैश्चापि पृथिव्यां जीवसंज्ञितैः ॥ १४.१००.२८ ॥
Von Göttern und Dämonen, von Menschen und anderen, von denen, die Vaivasvatas Herrschaft folgen, von Frauen, Männern und Neutren, und von allen, die auf Erden Lebewesen heißen.
14.100.29
मध्यमैर्युवभिर्वाऽपि बालैर्वृद्धैस्तथैव च ।
जातमात्रैश्च गर्भस्थैर्गन्तव्यः स महापथः ॥ १४.१००.२९ ॥
Von den Mittelalten, den Jungen, den Kindern, den Alten, ebenso von Neugeborenen und den Ungeborenen im Mutterleib, muss jener große Pfad gegangen werden.
14.100.30
पूर्वाह्णे वाऽपराह्णे वा सन्ध्याकालेऽथवा पुनः ।
प्रदोषे वाऽर्धरात्रे वा प्रत्युषे वाऽप्युपस्थिते ॥ १४.१००.३० ॥
Ob am Vormittag oder am Nachmittag, in der Dämmerung, am Abend, um Mitternacht oder auch im Morgengrauen, wenn sie gekommen ist (kommt der Tod).
14.100.31
प्रवासस्थैर्वनस्थैर्वा पर्वतस्थैर्जले स्थितैः ।
क्षेत्रस्थैर्वा नभःस्थेर्वा गृहमध्यगतैरपि ॥ १४.१००.३१ ॥
Auch für die, die in der Fremde weilen, im Wald, auf den Bergen, im Wasser stehend, auf den Feldern, im Himmel oder mitten im Haus.
14.100.32
भुञ्जद्भिर्वा पिबद्भिर्वा खादद्भिर्वा नरोत्तम ।
आसीनैर्वा स्थितैर्वापि शयनीयगतैरपि।
जाग्रद्भिर्वा प्रसुप्तैर्वा गन्तव्यः स महापथः ॥ १४.१००.३२ ॥
O Bester der Menschen, ob essend, trinkend oder kauend, sitzend oder stehend, zu Bett gegangen, wachend oder schlafend, muss man jenen großen Pfad gehen.
14.100.33
मृत्युदूतैर्दुराधर्षैः प्रचण्डैश्चण्डसासनैः ।
आक्षिप्यमाणा ह्यवशाः प्रयान्ति यमसादनम् ॥ १४.१००.३३ ॥
Von den Boten des Todes fortgerissen, unbezwinglich, grimmig, von strengem Befehl, gehen die Hilflosen zum Sitz Yamas.
14.100.34
क्वचिद्भीतैः क्वचिन्मत्तैः प्रस्खलद्भिः क्वचित्क्वचित् ।
क्रन्दद्भिर्वेदनार्तैस्तु गन्तव्यं यमसादनम् ॥ १४.१००.३४ ॥
Mal verängstigt, mal berauscht, mal strauchelnd, klagend, von Schmerz gequält, muss man zum Sitz Yamas gehen.
14.100.35
निर्भर्त्स्यमानैरुद्विग्रैर्विधूतैर्भयविह्वलैः ।
तुद्यमानशरीरैश्च गन्तव्यं तर्जितैस्तथा ॥ १४.१००.३५ ॥
Geschmäht, aufgewühlt, zitternd, von Furcht verwirrt, mit durchbohrten Körpern, bedroht, so müssen sie gehen.
14.100.36
कण्टकाकीर्णमार्गेण तप्तवालुकपांसुना ।
दह्यमानैस्तु गन्तव्यं नरैर्दानविवर्जितैः ॥ १४.१००.३६ ॥
Über einen mit Dornen übersäten Weg, durch heißen Sand und Staub, brennend, müssen die Menschen ohne Gabe gewiss gehen.
14.100.37
काष्ठोपलशिलाघातैर्दण्डोल्मुककशाङ्कुशैः ।
हन्यमानैर्यमपुरं गन्तव्यं धर्मवर्जितैः ॥ १४.१००.३७ ॥
Geschlagen mit Holz, Steinen und Felsen, gepeitscht mit Stöcken, brennenden Fackeln, Peitschen und Stacheln, müssen die dharmalosen Menschen in die Stadt Yamas gehen.
14.100.38
मेदःशोणितपूयाद्यैर्वक्त्रैर्गात्रैश्च सव्रणैः ।
दग्धक्षतजकीर्णैश्च गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.३८ ॥
Mit Mündern voller Fett, Blut und Eiter und mit wundenbedeckten Körpern, verbrannt und von Blut aus Verletzungen bedeckt, müssen die Tötenden von Lebewesen gehen.
14.100.39
वेदनार्तैस्च कूजद्भिर्विक्रोशद्भिश्च विस्वरम् ।
वेदनार्तैः पतद्भिश्च गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.३९ ॥
Von Schmerz gequält, schreiend und mit rauer Stimme klagend, unter Qualen fallend, müssen die Tötenden von Lebewesen gehen.
14.100.40
भग्रपादोरुहस्तङ्गैर्भग्रजङ्घाशिरोधरैः ।
छिन्नकर्णोष्ठनासैश्च गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.४० ॥
Mit gebrochenen Füßen, Oberschenkeln, Händen und Gliedern, zerbrochenen Schienbeinen und Hälsen, abgeschnittenen Ohren, Lippen und Nasen, müssen die Tötenden von Lebewesen gehen.
14.100.41
शक्तिभिर्भिण्डिपालैश्च शङ्कुतोमरसायकैः ।
तुद्यमानैस्तु शूलाग्रैर्गन्तव्यं जीवघातकैः ॥ १४.१००.४१ ॥
Durchbohrt von Speeren, eisernen Wurfspießen, Pfählen, Wurfspeeren und Pfeilen und gestochen von den Spitzen der Dreizacke, müssen die Tötenden von Lebewesen gehen.
14.100.42
श्वभिर्व्याघ्रैर्वृकैः काकैर्भक्ष्यमाणाः समन्ततः ।
तुद्यमानाश्च गच्छन्ति राक्षसैर्मांसघातिभिः ॥ १४.१००.४२ ॥
Von allen Seiten von Hunden, Tigern, Wölfen und Krähen gefressen und von fleischfressenden Rākṣasas gequält, gehen sie weiter.
14.100.43
महिषैश्च मृगैश्चापि सूकरैः पृषतैस्तथा ।
भक्ष्यमाणैस्तदध्वानं गन्तव्यं मांसखादिभिः ॥ १४.१००.४३ ॥
Auch von Büffeln, Hirschen, Ebern und Tüpfelhirschen verschlungen, müssen die Fleischesser jenen Weg gehen.
14.100.44
सूचीसुतीक्ष्णतुण्डाभिर्मक्षिकाभिः समन्ततः ।
तुद्यमानैश्च गन्तव्यं पापिष्ठैर्बालघातकैः ॥ १४.१००.४४ ॥
Von allen Seiten von Fliegen mit nadelscharfen, sehr spitzen Stechrüsseln gestochen, müssen die frevelhaftesten Kindermörder gehen.
14.100.45
विस्रब्धं स्वामिनं मित्रं स्त्रियं वा घ्रन्ति ये नराः ।
शस्त्रैर्निर्भिद्यमानैश्च गन्तव्यं यमसादनम् ॥ १४.१००.४५ ॥
Männer, die einen vertrauenden Herrn, einen Freund oder eine Frau töten, müssen zur Wohnstätte Yamas gehen, von Waffen durchbohrt.
14.100.46
खादयन्ति च ये जीवान्दुःखमापादयन्ति च ।
राक्षसैश्च श्वभिश्चैव भक्ष्यमाणा व्रजन्ति च ॥ १४.१००.४६ ॥
Die, die lebende Wesen verschlingen und ihnen Leid zufügen, ziehen dahin, von Rākṣasas und Hunden verschlungen.
14.100.47
ये हरन्ति च वस्त्राणि शय्यां प्रावरणानि च ।
ते यान्ति विद्रुता नग्नाः पिशाचा इव तत्पथं ॥ १४.१००.४७ ॥
Die Kleider, Betten und Decken stehlen, gehen nackt und fliehend wie Piśāchas jenen Weg.
14.100.48
गाश्च धान्यं हिरण्यं वा बलात्क्षेत्रं गृहं तथा ।
ये हरन्ति दुरात्मानः परस्वं पापकारिणः ॥ १४.१००.४८ ॥
Die bösgesinnten Sünder, die Kühe, Getreide, Gold, Feld oder Haus gewaltsam nehmen, sind Räuber fremden Besitzes.
14.100.49
पाषाणैरुल्मुकैर्दण्डैः काष्ठघातैश्च चर्झरैः ।
हन्यमानैः क्षताकीर्णैर्नन्तव्यं तैर्यमालयम् ॥ १४.१००.४९ ॥
Mit Steinen, brennenden Scheiten, Keulen, Holzschlägen und Knüppeln geschlagen, von Wunden bedeckt, müssen sie von diesen zur Wohnstatt Yamas geführt werden.
14.100.50
ब्रह्मस्वं ये हरन्तीह नरा नरकनिर्भयाः ।
आक्रोशन्तीह ये नित्यं प्रहरन्ति च ये द्विजान् ॥ १४.१००.५० ॥
Jene Menschen, die hier, ohne Furcht vor der Hölle, das Gut der Brahmanen rauben, die hier beständig schmähen und die Zweimalgeborenen schlagen.
14.100.51
शुष्ककण्ठा निबद्धास्ते छिन्नजिह्वाक्षिनासिकाः ।
पूयशोणितदुर्गन्धा भक्ष्यमाणाश्च जंबुकैः ॥ १४.१००.५१ ॥
Mit ausgetrockneten Kehlen, gebunden, die Zungen, Augen und Nasen abgeschnitten, übelriechend von Eiter und Blut, von Schakalen gefressen.
14.100.52
चण्डालैर्भीषणैश्चण्डैस्तुद्यमानाः समन्ततः ।
क्रोशन्तः करुणं घोरं गच्छन्ति यमासादनम् ॥ १४.१००.५२ ॥
Von allen Seiten von schrecklichen und grimmigen Caṇḍālas gequält, jämmerlich und grauenhaft schreiend, gehen sie zur Wohnstatt Yamas.
14.100.53
तत्र चापि गताः पापा विष्ठाकूपेष्वनेकशः ।
जीवन्तो वर्षकोटीस्तु क्लिश्यन्ते वेदनात्ततः ॥ १४.१००.५३ ॥
Auch dort sind die Sünder oft in Abortgruben gegangen, leben zehn Millionen Jahre und leiden dann vor Schmerz.
14.100.54
ततश्च मुक्ताः कालेन लोके चास्मिन्नराधमाः ।
विष्ठाक्रिमित्वं गच्छन्ति जन्मकोटिशतं नृप ॥ १४.१००.५४ ॥
Dann, zur gegebenen Zeit befreit, gehen die niedrigsten Menschen dieser Welt, o König, in den Zustand von Kotwürmern über, für hundert Millionen Geburten.
14.100.55
विद्यमानधनैर्यैस्तु लोभडंभानृतान्वितैः ।
श्रोत्रियेभ्यो न दत्तानि दानानि कुरुपुङ्गव ॥ १४.१००.५५ ॥
Jene, die Reichtum besaßen, aber von Gier, Prahlerei und Lüge erfüllt waren und den gelehrten Brahmanen keine Gaben gaben, o Stier der Kurus.
14.100.56
ग्रीवापाशनिबद्धास्ते हन्यमानाश्च राक्षसैः ।
क्षुत्पिपासाश्रमार्तास्तु यान्ति प्रेतपुरं नराः ॥ १४.१००.५६ ॥
Mit Schlingen um den Hals gebunden, von Dämonen geschlagen und von Hunger, Durst und Erschöpfung gequält, gehen jene Menschen in die Stadt der Toten.
14.100.57
अदत्तदाना गच्छन्ति शुष्ककण्ठास्यतालुकाः ।
अन्नं पानीयसहितं प्रार्थयन्तः पुनःपुनः ॥ १४.१००.५७ ॥
Jene, die keine Gaben gaben, gehen mit trockenen Kehlen, Mündern und Gaumen, immer wieder um Speise zusammen mit Wasser flehend.
14.100.58
स्वामिन्बुभक्षातृष्णार्ता गन्तुं नैवाद्य शक्नुमः ।
ममान्नं दीयतां स्वामिन्पानीयं दीयतां मम।
इति ब्रुवन्तस्तैर्दूतैः प्राप्यन्ते वै यमालयम् ॥ १४.१००.५८ ॥
»Herr, von Hunger und Durst gequält, können wir heute nicht einmal gehen. Herr, man gebe mir Speise, man gebe mir Wasser«, so sprechend, werden sie von den Boten zur Wohnstätte Yamas geführt.
14.100.59
तच्छ्रुत्वा वचनं विष्णोः पपात भुवि पाण्डवः ।
निस्संज्ञो भयसंत्रस्तो मूर्छया समभिप्लुतः ॥ १४.१००.५९ ॥
Als der Pāṇḍava diese Worte Viṣṇus hörte, fiel er zu Boden, bewusstlos, von Furcht erschüttert, von einer Ohnmacht überwältigt.
14.100.60
ततो लब्ध्वा शनैः संज्ञां समाश्वस्तोच्युतेन सः ।
नेत्रे प्रक्षाल्य तोयेन भूयः केशवमब्रवीत् ॥ १४.१००.६० ॥
Dann, langsam das Bewusstsein wiedererlangend und von Acyuta getröstet, wusch er sich die Augen mit Wasser und sprach wieder zu Keśava.
14.100.61
भीतोस्म्यहं महादेव श्रुत्वा मार्गस्य विस्तरम् ।
केनोपायेन तं मार्गं तरन्ति पुरुषाः सुखम् ॥ १४.१००.६१ ॥
O Mahādeva, da ich die Ausdehnung jenes Weges vernommen habe, bin ich verängstigt. Durch welches Mittel überqueren Menschen jenen Weg mühelos?
14.100.62
इह ये धार्मिका लोके जीवगातविवर्जिताः ।
गुरुशुश्रूषणे युक्ता देवब्राह्मणपूजकाः ॥ १४.१००.६२ ॥
Diejenigen in dieser Welt, die rechtschaffen sind, sich vom Verletzen lebender Wesen enthalten, dem Dienst am Lehrer ergeben sind und Götter und Brahmanen verehren:
14.100.63
अस्मान्मानुष्यलोकात्ते समार्याः सहबान्धवाः ।
यमध्वानं तु गच्छन्ति यथावत्तं निबोध मे ॥ १४.१००.६३ ॥
Aus dieser Menschenwelt gehen jene Edlen mit ihren Verwandten den Weg Yamas. Höre es von mir genau so, wie es ist.
14.100.64
ब्राह्मणेभ्यः प्रदानानि नानारूपाणि पाण्डव ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यस्ते सुखं यान्ति तत्फलम् ॥ १४.१००.६४ ॥
O Pāṇḍava, wer den Brahmanen mannigfaltige Gaben schenkt, erlangt als deren Frucht Glück.
14.100.65
अन्नं ये च प्रयच्छन्ति ब्राह्मणेभ्यः सुसंस्कृतम् ।
क्षोत्रियेभ्यो विशेषेण प्रीत्या परमया युताः ॥ १४.१००.६५ ॥
Diejenigen, die mit höchster Zuneigung den Brahmanen, besonders den in den Veden bewanderten Brahmanen, wohlzubereitete Speise geben:
14.100.66
ते विमानैर्महात्मानो यान्ति चित्रैर्यमालयम् ।
सेव्यमाना वरस्त्रीभिरप्सरोभिर्महापथम् ॥ १४.१००.६६ ॥
Jene großherzigen Seelen fahren in wundersamen himmlischen Wagen zur Wohnstatt Yamas, umsorgt von vortrefflichen Frauen und Apsarasen, auf jenem großen Weg.
14.100.67
ये च नित्यं प्रभाषन्ते सत्यं निष्कल्मषं वचः ।
ते च यान्त्यमलाभ्राभैर्विमानैर्वृषयोजितैः ॥ १४.१००.६७ ॥
Wer stets wahre und makellose Worte spricht, fährt ebenfalls in makellos wolkenhellen Himmelswagen, vor Stiere gespannt.
14.100.68
कपिलाद्यानि पुण्यानि गोप्रदानानि ये नराः ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छन्ति श्रोत्रियेभ्यो विशेषतः ॥ १४.१००.६८ ॥
Männer, die den verdienstvollen Kuhgaben, beginnend mit den Kapilā-Kühen, Brahmanen schenken, besonders den schriftkundigen Brahmanen.
14.100.69
ते यान्त्यमलवर्णाभैर्विमानैर्वृषयोजितैः ।
वैवस्वतपुरं प्राप्य ह्यप्सरोभिर्निषेविताः ॥ १४.१००.६९ ॥
Sie, von makellosem Glanz, fahren in Himmelswagen, vor Stiere gespannt, und erreichen die Stadt Vaivasvatas (Yamas), umsorgt von Apsaras.
14.100.70
उपानहौ च च्छत्रं च शयनान्यासनानि च ।
विप्रेभ्यो ये प्रयच्छन्ति वस्त्राण्याभरणानि च ॥ १४.१००.७० ॥
Die den Brahmanen Sandalen, einen Sonnenschirm, Betten, Sitze, Kleider und Schmuck geben.
14.100.71
ते यान्त्यश्वैर्वृषैर्वाऽपि कुञ्जरैरप्यलङ्कृताः ।
धर्मराजपुरं रम्यं सौवर्णच्छत्रशोभिताः ॥ १४.१००.७१ ॥
Geschmückt mit Pferden, Stieren oder Elefanten und von goldenen Sonnenschirmen geschmückt, ziehen sie zur reizvollen Stadt Dharmarājas.
14.100.72
ये च भक्ष्याणि दास्यन्ति भोज्यं पेयं तथैव च ।
स्निग्धान्नान्यापि विप्रेभ्यः श्रद्धया परया युताः ॥ १४.१००.७२ ॥
Die mit höchstem Glauben den Brahmanen Speisen zum Essen, Mahlzeiten, Getränke und reichhaltige, fette Nahrung geben.
14.100.73
ते यान्ति काञ्चनार्यानैः सुखं वैवस्वतालयम् ।
वरस्त्रीभिर्यथाकामं सेव्यमानाः सहस्रशः ॥ १४.१००.७३ ॥
Sie fahren glücklich in goldenen Wagen zur Wohnstatt Vaivasvatas, von Tausenden vortrefflicher Frauen nach Wunsch bedient.
14.100.74
ये च क्षीरं प्रयच्छन्ति घृतं दधि गुडं मधु ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नेन श्रद्दधानाः सुसंस्कृताः ॥ १४.१००.७४ ॥
Die mit Glauben und wohlgeformt den Brahmanen sorgfältig Milch, Ghee, Quark, Melasse und Honig geben.
14.100.75
चक्रवाकप्रयुक्तैस्तु यानै रुक्ममयैः शुभैः ।
यान्ति गन्धर्ववादित्रैः सेव्यमाना यमालयम् ॥ १४.१००.७५ ॥
In goldenen, glückverheißenden Fahrzeugen, mit Cakravāka-Vögeln bespannt und von der Musik der Gandharvas begleitet, gehen sie zur Wohnstatt Yamas.
14.100.76
ये फलानि प्रयच्छन्ति पुष्पाणि सुरभीणि च ।
हंसयुक्तैर्विमानैस्तु यान्ति धर्मपुरं नराः ॥ १४.१००.७६ ॥
Wer Früchte und duftende Blumen gibt, fährt in mit Schwänen bespannten Vimānas zur Stadt des Dharma.
14.100.77
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यो विचित्रान्नं घृताप्लुतम् ।
ते व्रजनत्यमलाभ्राभैर्विमानैर्वायुवेगिभिः।
पुरं तत्प्रेतनाथस्य नानाजनसमाकुलम्। ॥ १४.१००.७७ ॥
Wer den Brahmanen vielfältige, in Ghee getränkte Speisen gibt, fährt in windschnellen Vimānas, hell wie makellose Wolken, zur Stadt des Herrn der Toten, die von vielen Menschen erfüllt ist.
14.100.78
पानीयं ये प्रयच्छन्ति सर्वभूतप्रजीवनम् ।
ते सुतृप्ताः सुखं यान्ति भवनैर्हंसचोदितैः ॥ १४.१००.७८ ॥
Wer Wasser gibt, das Leben aller Wesen, fährt glücklich und völlig gesättigt in von Schwänen gezogenen Palästen.
14.100.79
ये तिलं तिलधेनुं वा धृतधेनुमथापि च ।
श्रोत्रियेभ्यः प्रयच्छन्ति सौम्यभावसमन्विताः ॥ १४.१००.७९ ॥
Diejenigen, die mit sanfter Gesinnung Sesam, eine Kuh aus Sesam oder eine Kuh aus Ghee den gelehrten Brahmanen geben.
14.100.80
सूर्यमण्डलसंकाशैर्यानैस्ते यान्ति निर्मलैः ।
गीयमानैस्तु गन्धर्वैर्वैवस्वतपुरं नृप ॥ १४.१००.८० ॥
O König, in makellosen Fahrzeugen, gleich der Sonnenscheibe, von den Gandharvas besungen, ziehen sie zur Stadt Vaivasvatas, Yamas.
14.100.81
येषां वाप्यश्च कूपाश्च तटाकानि सरांसि च ।
दीर्घिकाः पुष्करिण्यश्च सजलाश्च जलाशयाः ॥ १४.१००.८१ ॥
Für die es Stufenbrunnen, Brunnen, Teiche, Seen, lange Wasserbecken, Lotusteiche und wasserreiche Becken gibt.
14.100.82
यानैस्ते यान्ति चन्द्राभैर्दिव्यघण्टानिनादितैः ।
चामरैस्तालवृन्तैश्च वीज्यमाना महाप्रभाः।
नित्यतृप्ता महात्मानो गच्छन्ति यमसादनम् ॥ १४.१००.८२ ॥
In Fahrzeugen, hell wie der Mond, widerhallend von göttlichen Glocken, mit Yakschweif-Fächern und Palmblatt-Fächern gekühlt, ziehen die Großseelen, immer zufrieden und von großem Glanz, zur Wohnstatt Yamas.
14.100.83
येषां देवगृहाणीह चित्राण्यायतनानि च ।
मनोहराणि कान्तानि दर्शनीयानि भान्ति च ॥ १४.१००.८३ ॥
Für die hier Göttertempel und wunderbare Heiligtümer stehen, die reizvoll, lieblich und sehenswert erstrahlen.
14.100.84
ते व्रजन्त्यमलाभ्राभैर्विमानैर्वायुवेगिभिः ।
पुरं तत्प्रेतनाथस्य नानाजनपदाकुलम् ॥ १४.१००.८४ ॥
Sie fahren in himmlischen Wagen, hell wie makellose Wolken und schnell wie der Wind, zur Stadt des Herrn der Toten, die von vielen Reichen und Völkern erfüllt ist.
14.100.85
वैवस्वतं च पश्यन्ति सुखचित्तं सुखस्थितम् ।
यमेन पूजिता यान्ति देवसालोक्यतां ततः ॥ १४.१००.८५ ॥
Sie sehen Vaivasvata Yama, froh im Herzen und in Glück verweilend; von Yama geehrt, erlangen sie danach den Zustand des Zusammenseins mit den Göttern.
14.100.86
देवानुद्दिश्य लोकेषु प्रपासु करकोद्धृतम् ।
शीतलं सलिलं रम्यं तृषितेभ्यो दिशन्ति ये।
ते तु तृप्ति परां यान्ति प्राप्य सौख्यं महापथम् ॥ १४.१००.८६ ॥
Wer den Durstigen an den Wasserstellen der Welt, den Göttern zu Ehren, kühles und angenehmes Wasser aus dem Krug reicht, erlangt höchste Sättigung und gewinnt den großen Pfad des Glücks.
14.100.87
काष्ठपादुकदा यान्ति तदध्वानं सुखं नराः ।
सौवर्णमणिपीठे तु पादं कृत्वा स्थोत्तमे ॥ १४.१००.८७ ॥
Menschen, die hölzerne Sandalen schenken, gehen jenen Weg in Bequemlichkeit; nachdem sie den Fuß auf einen trefflichen Sitz aus Gold und Edelsteinen gesetzt haben, stehen sie dort.
14.100.88
आरामान्वृक्षषण्डांश्च रोपयन्ति च ये नराः ।
संवर्धयन्ति चाव्यग्रं फलपुष्पोपशोभितम् ॥ १४.१००.८८ ॥
Die Menschen, die Gärten und Baumhaine pflanzen und sie unermüdlich pflegen, bis sie mit Früchten und Blüten geschmückt sind.
14.100.89
वृक्षच्छायासु रम्यासु शीतलासु स्वलङ्कृताः ।
यान्ति ते वाहनैर्दिव्यैः पूज्यमाना मुहुर्मुहुः। ॥ १४.१००.८९ ॥
Wohlgeschmückt im angenehmen, kühlen Schatten der Bäume fahren sie auf göttlichen Fahrzeugen, immer wieder geehrt.
14.100.90
सेव्यमानाः सुरूपाभिरुत्तमाभिः प्रयत्नतः ।
स्त्रीभिः कनकवर्णाभिर्यथाकामं यथासुखम् ॥ १४.१००.९० ॥
Von vortrefflichen, schönen, goldfarbenen Frauen sorgsam bedient, leben sie, wie sie wünschen, und in Behaglichkeit.
14.100.91
अश्वयानं तु गोयानं हस्तियानमथापि च ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यो विमानैः कनकोपमैः ॥ १४.१००.९१ ॥
Wer Brahmanen Wagen mit Pferden, Ochsen oder Elefanten schenkt, fährt in himmlischen Wagen, die dem Gold gleichen.
14.100.92
सुवर्णं रजतं वाऽपि विद्रुमं मौक्तिकं तथा ।
ये प्रयच्छन्ति ते यान्ति विमानैः कनकोज्ज्वलैः।
ते व्रजन्ति वरस्त्रीभिः सेव्यमाना यथासुखम् ॥ १४.१००.९२ ॥
Wer Gold, Silber, Korallen oder Perlen schenkt, fährt in himmlischen Wagen, die wie Gold leuchten; von vortrefflichen Frauen umsorgt, reist er mühelos.
14.100.93
भूमिदा यान्ति तं लोकं सर्वकामैः सुतर्पिताः ।
उदितादित्यसंकाशैर्विमानैर्वृषयोजितैः ॥ १४.१००.९३ ॥
Die Landspender gehen in jene Welt, völlig in allen Wünschen gesättigt, in himmlischen Wagen gleich der aufgehenden Sonne, mit Stieren bespannt.
14.100.94
कन्यां ये च प्रयच्छन्ति विप्राय श्रोत्रियाय च ।
दिव्यकन्यावृता यान्ति विमानैस्ते यमालयम् ॥ १४.१००.९४ ॥
Wer eine Jungfrau einem Brahmanen oder einem Veda-Kundigen gibt, fährt in himmlischen Wagen, umgeben von göttlichen Jungfrauen, zur Wohnstatt Yamas.
14.100.95
सुगन्धान्गन्धसंयोगान्पुष्पाणि सुरभीणि च ।
प्रयच्छन्ति द्विजाग्रेभ्यो भक्तया परमया युताः ॥ १४.१००.९५ ॥
Wer, von höchster Hingabe erfüllt, den Vorzüglichsten unter den Zweimalgeborenen Düfte, Duftmischungen und wohlriechende Blumen schenkt.
14.100.96
सुगन्धाः धर्मपुरं यानैर्विचित्रैरप्यलङ्कृताः ।
यान्ति धर्मपुरं यानैर्विचित्रैरप्यलङ्कृताः ॥ १४.१००.९६ ॥
Die Wohlduftenden gehen in die Stadt des Dharma, geschmückt mit wundersamen Fahrzeugen; geschmückt mit wundersamen Fahrzeugen gehen sie in die Stadt des Dharma.
14.100.97
दीपया यान्ति यानैश्च द्योतयन्तो दिशो दश ।
आदित्यसदृशाकारैर्दीप्यमाना इवाग्नयः ॥ १४.१००.९७ ॥
Sie ziehen mit Lampen und auf Fahrzeugen dahin, die zehn Himmelsrichtungen erhellend, von sonnengleicher Gestalt, leuchtend wie Feuer.
14.100.98
गृहावसथदातारो गृहैः काञ्चनवेदिकैः ।
व्रजन्ति बालसूर्याभैर्धर्मराजपुरं नराः ॥ १४.१००.९८ ॥
Menschen, die Häuser und Wohnstätten gaben, ziehen in die Stadt des Dharma-Königs, in Häusern mit goldenen Altären, leuchtend wie die Morgensonne.
14.100.99
जलभाजनदातारः कुण्डिकाकरकप्रदाः ।
पूज्यमाना वरस्त्रीभिर्यान्ति तृप्ता महागजैः ॥ १४.१००.९९ ॥
Die Spender von Wassergefäßen, Krügen und Wasserkrügen, von vortrefflichen Frauen verehrt, ziehen zufrieden auf großen Elefanten dahin.
14.100.100
पादाभ्यङ्गं शिरोभ्यह्गं पानं पादोदकं तथा ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यस्ते यान्त्यश्वैर्यमालयम् ॥ १४.१००.१०० ॥
Wer den Brahmanen Fußsalbung, Kopfsalbung, Trank und Waschwasser für die Füße spendet, zieht auf Pferden zur Wohnstatt Yamas.
14.100.101
विश्रामायन्ति ये विप्राञ्श्रान्तानध्वनि कर्शितान् ।
चक्रवाकप्रयुक्तेन यान्ति यानेन तेऽपि च ॥ १४.१००.१०१ ॥
Wer den auf dem Weg erschöpften und ermatteten Brahmanen Ruhe verschafft, fährt in einem mit Cakravāka-Vögeln bespannten Wagen, auch sie.
14.100.102
स्वागतेन च यो विप्रान्पूजयेदासनेन च ।
स गच्छति तदध्वानं सुखं परमनिर्वृतः ॥ १४.१००.१०२ ॥
Wer die Brahmanen mit Willkommensgruß und einem Sitz ehrt, geht diesen Weg glücklich und vollkommen zufrieden.
14.100.103
नमो ब्रह्मण्यदेवेति यो मां दृष्ट्वाऽभिवादयेत् ।
व्रतीवं प्रयतो नित्यं स सुखं तत्पदं व्रजेत् ॥ १४.१००.१०३ ॥
Wer mich erblickt und mit den Worten »Verehrung dem brahmaṇya-Gott« grüßt und stets gezügelt ist wie ein Gelübdeträger, der gelangt glücklich zu jenem Zustand.
14.100.104
नमः सर्वसहाभ्यश्चेत्यभिख्याय दिनेदिने ।
नमस्करोति नित्यं गां स सुखं याति तत्पथं ॥ १४.१००.१०४ ॥
Wer Tag für Tag spricht: »Verehrung der alles ertragenden Kuh«, und sich stets vor der Kuh verneigt, geht glücklich jenen Weg.
14.100.105
नमोस्तु प्रियदत्तायेत्येवंवादी दिनेदिने ।
भूमिमाक्रमते प्रातः सयनादुत्थितश्च यः ॥ १४.१००.१०५ ॥
Wer Tag für Tag spricht: »Verehrung sei der Geberin des Lieben«, und am Morgen vom Lager aufsteht und den Fuß auf die Erde setzt.
14.100.106
सर्वकामैः स तृप्तात्मा सर्वभूषणभूषितः ।
याति यानेन दिव्येन सुकं वैवस्वतालयम् ॥ १४.१००.१०६ ॥
Mit allen Wünschen zufrieden im Herzen und mit allem Schmuck geschmückt, fährt er glücklich auf einem göttlichen Gefährt zur Wohnstatt des Vaivasvata (Yama).
14.100.107
अनत्तराशिनो ये तु डंभानृतविवर्जिताः ।
तेऽपि सारसयुक्तेन यान्ति यानेन वै सुखम् ॥ १४.१००.१०७ ॥
Auch jene, die wenig essen und frei von Heuchelei und Lüge sind, fahren glücklich in einem Gefährt, das mit Kranichen bespannt ist.
14.100.108
ये चाप्येकेन भुक्तेन डंभानृतविवर्जिताः ।
हंसयुक्तैर्विमानैस्तु सुखं यान्ति यमालयम् ॥ १४.१००.१०८ ॥
Auch jene, die nur eine Mahlzeit essen und frei von Heuchelei und Lüge sind, gelangen glücklich in himmlischen Wagen, die mit Schwänen bespannt sind, zur Wohnstatt des Yama.
14.100.109
चतुर्थेन च भुक्तेन वर्तन्ते ये जितेन्द्रियाः ।
यान्ति ते धर्मनगरं यानैर्बर्हिणयोजितैः ॥ १४.१००.१०९ ॥
Jene, die ihre Sinne bezwungen haben und nur zur vierten Mahlzeit essen, gelangen in der Stadt des Dharma auf von Pfauen gezogenen Wagen.
14.100.110
तृतीयदिवसेनेह भुञ्जते ये जितेन्द्रियाः ।
तेऽपि हस्तिरथं यान्ति तत्पथं कनकोज्ज्वलैः ॥ १४.१००.११० ॥
Auch jene, die hier ihre Sinne bezwungen haben und nur alle drei Tage essen, ziehen auf jenem goldglänzenden Pfad in Elefantenwagen dahin.
14.100.111
षष्ठान्नकालिको यस्तु वर्षमेकं तु वर्तते ।
कामक्रोधवनिर्मुक्तः शुचिर्नित्यं जितेन्द्रियः।
स याति कुञ्जरस्थैस्तु जयशब्दरवैर्युतः ॥ १४.१००.१११ ॥
Wer, nur zur sechsten Mahlzeit essend, ein ganzes Jahr lebt, frei von Begierde und Zorn, stets rein und seiner Sinne Herr, der zieht unter Siegesrufen dahin, begleitet von jenen, die auf Elefanten stehen.
14.100.112
पक्षोपवासिनो यान्ति यानैः शार्दूलयोजितैः ।
धर्मराजपूरं रम्यं दिव्यस्त्रीगणसेवितम् ॥ १४.१००.११२ ॥
Jene, die in Halbmonatsfasten leben, fahren auf von Tigern gezogenen Wagen zur lieblichen Stadt des Dharma-Königs, die von Scharen göttlicher Frauen umsorgt wird.
14.100.113
ये च मासोपवासं वै कुर्वते संयतेन्द्रियाः ।
तेऽपि सूर्यादयप्रख्यैर्यान्ति यानैर्यमालयम् ॥ १४.१००.११३ ॥
Auch jene, die mit gezügelten Sinnen einen Monat fasten, fahren in Wagen, die wie die Sonne strahlen, zur Wohnstatt Yamas.
14.100.114
अग्निप्रवेशं यश्चापि कुरुते मद्गतात्मना ।
स यात्यग्निप्रकाशेन विमानेन यमालयम् ॥ १४.१००.११४ ॥
Wer, den Geist auf mich gerichtet, in das Feuer eingeht, gelangt in einem Lufwagen, der wie Feuer leuchtet, zur Wohnstatt Yamas.
14.100.115
गोकृते स्त्रीकृते चैव हत्वा विप्रकृतेऽपि च ।
ते यान्त्यमरकन्याभिः सेव्यमाना रविप्रभाः ॥ १४.१००.११५ ॥
Wer um der Kühe, um der Frauen oder um eines Brahmanen willen erschlagen wird, geht strahlend wie die Sonne, von den Jungfrauen der Unsterblichen bedient.
14.100.116
ये च कुर्वन्ति मद्भक्तास्तीर्थयात्रां जितेन्द्रियाः ।
ते पन्थानं महात्मानो यानैर्यान्ति सुनिर्वृताः ॥ १४.१००.११६ ॥
Die großherzigen, meiner ergebenen Anhänger, die mit bezwungenen Sinnen Pilgerfahrten unternehmen, ziehen auf jenem Pfad in Wagen dahin, vollkommen zufrieden.
14.100.117
ये यजन्ति द्विजश्रेष्ठाः क्रतुभिर्भूरिदक्षिणैः ।
हंससारससंयुक्तैर्यानैस्ते यान्ति तत्पथम् ॥ १४.१००.११७ ॥
Die Besten der Zweimalgeborenen, die mit Opfern und reichen Gaben opfern, ziehen auf jenem Pfad in Wagen, bespannt mit Schwänen und Kranichen.
14.100.118
परपीडामकृत्वैव भृत्यान्बिभ्रति ये नराः ।
तत्पथं ससुखं यान्ति विमानैः काञ्चनोज्ज्वलैः ॥ १४.१००.११८ ॥
Männer, die ihre Diener versorgen, ohne anderen Schmerz zuzufügen, ziehen glücklich auf jenem Pfad in himmlischen Wagen, die von Gold leuchten.
14.100.119
ये समाः सर्वभूतेषु जीवानामभयप्रदाः ।
क्रोधलोभविनिर्मुक्ता निगृहीतेन्द्रियास्तथा। ॥ १४.१००.११९ ॥
Jene, die allen Wesen gegenüber gleichmütig sind, den Lebewesen Furchtlosigkeit schenken, von Zorn und Gier befreit sind und deren Sinne gezügelt sind.
14.100.120
पूर्णचन्द्रप्रतीकाशैर्विमानैस्ते महाप्रभाः ।
यान्ति वैवस्वतपुरं देवगन्धर्वसेविताः ॥ १४.१००.१२० ॥
In Wagen, gleich dem Vollmond, von großem Glanz, ziehen sie zur Stadt des Vaivasvata, bedient von Göttern und Gandharvas.
14.100.121
ये मामेकान्तभावेन देवं त्र्यंबकमेव वा ।
पूजयन्ति नमस्यन्ति स्तुवन्ति च दिनेदिने।
धर्मराजपुरं यान्ति यानैस्तेऽर्कसमप्रभैः ॥ १४.१००.१२१ ॥
Wer mich oder den Gott mit den drei Augen mit ungeteilter Hingabe Tag für Tag verehrt, sich vor ihm verneigt und ihn preist, der gelangt in der Stadt des Königs der Dharma auf Fahrzeugen von sonnengleichem Glanz.
14.100.122
पूजितास्तत्र धर्मेण स्वयं माल्यादिभिः शुभैः ।
यान्त्येव धर्मलोकं वा रुद्रलोकमथापि वा ॥ १४.१००.१२२ ॥
Dort selbst von Dharma mit Girlanden und anderen verheißungsvollen Gaben geehrt, gehen sie in die Welt des Dharma oder auch in die Welt Rudras.