Mahābhārata · Adhyāya 14.101

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

14.101.1

श्रुत्वा यमपुराध्वानं जीवानां गमनं तथा ।
धर्मपुत्रः प्रहृष्टात्मा केशवं पुनरब्रवीत् ॥ १४.१०१.१ ॥

Nachdem er von dem Weg zur Stadt Yamas und vom Gang der lebenden Wesen dorthin gehört hatte, sprach der Sohn des Dharma, mit frohem Herzen, wieder zu Keśava.

14.101.2

देवदेवेश दैत्यघ्न ऋषिसङ्घैरभिष्टुत ।
भगवन्भवहञ्श्रीमन्सहस्रादित्यसन्निभ ॥ १४.१०१.२ ॥

O Gott der Götter, Töter der Daityas, von Versammlungen der Weisen gepriesen, gesegneter Herr, Zerstörer des weltlichen Daseins, Glorreicher, gleich tausend Sonnen!

14.101.3

सर्वसंभव धर्मज्ञ सर्वधरमप्रवर्तक ।
सर्वदानफलं सौम्य कथयस्व ममाच्युत ॥ १४.१०१.३ ॥

O Ursprung allen Seins, Kenner des Dharma, Förderer aller Dharmas, Sanfter, unvergänglicher Acyuta, sag mir die Frucht aller Gaben!

14.101.4

दानं देयं कथं कृष्ण कीदृशाय द्विजाय वै ।
कीदृशं वा तपः कृत्वा तत्फलं कुत्र भुज्यते ॥ १४.१०१.४ ॥

O Kṛṣṇa, wie soll eine Gabe gegeben werden, und an was für einen Brahmanen? Oder welche Art von Askese, einmal vollzogen, und wo wird ihre Frucht genossen?

14.101.5

एवमुक्तो हृषीकेशो धर्मपुत्रेण धीमता ।
उवाच धर्मपुत्राय पुण्यान्धर्मान्महोदयान् ॥ १४.१०१.५ ॥

Als der weise Sohn des Dharma so gesprochen hatte, lehrte Hṛṣīkeśa den Sohn des Dharma die verdienstvollen Dharmas von großem Ertrag.

14.101.6

शृणुष्वावहितो राजन्पूतं पापघ्नमुत्तमम् ।
सर्वदानफलं सौम्य न श्राव्यं पापकर्मणम् ॥ १४.१०१.६ ॥

Höre aufmerksam zu, o König: Dies ist rein, vernichtet die Sünde und ist das höchste, die Frucht aller Gaben. O Sanfter, es darf nicht dem vorgetragen werden, der sündige Taten begeht.

14.101.7

यच्छ्रुत्वा पुरुषः स्त्री वा नष्टपापः समाहितः ।
तत्क्षणात्पूततां याति पापकर्मरतोपि वा ॥ १४.१०१.७ ॥

Wer es hört, Mann oder Frau, mit getilgten Sünden und gesammeltem Geist, erlangt im selben Augenblick Reinheit, selbst wenn er an sündigen Taten Gefallen findet.

14.101.8

एकाहमपि कौन्तेय भूमावुत्पादितं जलम् ।
सप्त तारयते पूर्वान्वितृष्णा यत्र गौर्भवेत् ॥ १४.१०१.८ ॥

Sohn der Kuntī, Wasser, aus der Erde gegraben, auch nur für einen Tag, wo eine Kuh gestillt wird, rettet sieben Ahnen.

14.101.9

पानीयं परमं लोके जीवानां जीवनं स्मृतम् ।
पानीयस्य प्रदानेन तृप्तिर्भवति पाण्डव।
पानीयस्य गुणा दिव्याः परलोके गुणावहाः ॥ १४.१०१.९ ॥

In der Welt gilt Trinkwasser als das Höchste, das Leben der lebenden Wesen. Sohn Pāṇḍus, Sättigung kommt durch die Gabe des Wassers. Die göttlichen Tugenden des Wassers bringen im Jenseits Segen.

14.101.10

तत्र पुष्पोदकी नाम नदी परमपावनी ।
कामान्ददाति राजेन्द्र तोयदानां यमालये ॥ १४.१०१.१० ॥

Dort gibt es einen Fluss namens Puṣpodakī, höchst reinigend. O Herrscher der Könige, sie gewährt im Hause Yamas Wünsche denen, die Wasser geben.

14.101.11

शीतलं सलिलं ह्यत्र ह्यक्षय्यममृतोपमम् ।
शीततोयप्रदादॄणां भवेन्नित्यं सुखावहम् ॥ १४.१०१.११ ॥

Hier ist kühles Wasser wahrhaftig unerschöpflich, wie Nektar. Für jene, die kühles Wasser geben, bringt es stets Glück.

14.101.12

ये चाप्यतोयदातारः पूयस्तेषां विधीयते। ॥ १४.१०१.१२ ॥

Und für jene, die kein Wasser geben, ist eine mit Eiter gefüllte Hölle bestimmt.

14.101.13

प्रणश्यत्यंबुपानेन बुभुक्षा च युधिष्ठिर ।
तृपीषस्य न चान्नेन पिपासाऽपि प्रणश्यति।
तस्मात्तोयं सदा देयं तृषितेभ्यो विजानता। ॥ १४.१०१.१३ ॥

O Yudhiṣṭhira, der Hunger schwindet durch Wassertrinken, und auch der Durst schwindet bei dem, der mit Speise gesättigt ist. Darum soll der Wissende den Durstigen stets Wasser geben.

14.101.14

अग्नेर्मूर्तिः क्षितेर्योनिरमृतस्य स संभवः ।
अतोंभः सर्वभूतानां मूलमित्युच्यते बुधैः ॥ १४.१०१.१४ ॥

Das Wasser ist die Gestalt des Feuers, der Ursprung der Erde und die Quelle des Nektars. Daher nennen die Weisen das Wasser die Wurzel aller Wesen.

14.101.15

अद्भिः सर्वाणि भूतानि जीवन्ति प्रभवन्ति च ।
तस्मात्सर्वेषु दानेषु तोयदानं विशिष्यते ॥ १४.१०१.१५ ॥

Durch das Wasser leben alle Wesen und entstehen. Darum ragt unter allen Gaben die Gabe des Wassers hervor.

14.101.16

सर्वदानतपोयज्ञैर्यत्प्राप्यं फलमुत्तमम् ।
तत्सर्वं तोयदानेन प्राप्यते नात्र संशयः ॥ १४.१०१.१६ ॥

Alle höchste Frucht, die durch alle Gaben, Askesen und Opfer zu erlangen ist, wird durch die Gabe des Wassers erlangt. Daran besteht kein Zweifel.

14.101.17

ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यस्त्वन्नदातं सुसंस्कृतम् ।
तैस्तु दत्ताः स्वयं प्राणा भवन्ति भरतर्षभ ॥ १४.१०१.१७ ॥

Wer den Brahmanen wohlbereitete Speise als Gabe darbringt, der hat gleichsam sein eigenes Lebensatem gegeben, o Stier der Bharatas.

14.101.18

अन्नाद्रक्तं च शुक्लं च अन्ने जीवः प्रतिष्ठितः ।
इन्द्रियाणि च बुद्धिश्च पुष्णन्त्यन्नेन नित्यशः।
अन्नहीनानि सीदन्ति सर्वभूतानि पाण्डव ॥ १४.१०१.१८ ॥

Aus der Speise entstehen Blut und Samen, und in der Speise ist das Lebewesen gegründet. Die Sinne und der Verstand werden stets durch Speise genährt. O Sohn Pāṇḍus, alle Wesen ohne Speise verkümmern.

14.101.19

तेजो बलं च रूपं च सत्वं वीर्यं धृतिर्द्युतिः ।
ज्ञानं मेधा तथाऽऽयुश्च सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १४.१०१.१९ ॥

Glanz, Kraft, Gestalt, Wesenskern, Tatkraft, Standhaftigkeit, Strahlkraft, Wissen, Verstand und Lebensdauer – alles ist im Nahrungsmittel gegründet.

14.101.20

देवमानवर्तिर्यक्षु सर्वलोकेषु सर्वदा ।
सर्वकालं हि सर्वेषां सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् ॥ १४.१०१.२० ॥

Unter Göttern, Menschen, Tieren und Yakṣas, in allen Welten, immer und zu jeder Zeit – alles von allen Wesen ist im Nahrungsmittel gegründet.

14.101.21

अन्नं प्रजापते रूपमन्नं प्रजननं स्मृतम् ।
सर्वभूतमयं चान्नं जीवश्चान्नमयः स्मृतः ॥ १४.१०१.२१ ॥

Die Nahrung ist die Gestalt Prajāpatis, und Nahrung gilt als Zeugung. Die Nahrung besteht aus allen Wesen, und das Lebewesen gilt als aus Nahrung bestehend.

14.101.22

अन्नेनाधिष्ठितः प्राण अपानो व्यान एव च ।
उदानश्च समानश्च धारयन्ति शरीरिणम् ॥ १४.१०१.२२ ॥

Die Atemkräfte – prāṇa, apāna, vyāna, udāna und samāna –, von der Nahrung getragen, erhalten allein das verkörperte Wesen.

14.101.23

शयनोत्थानगमनग्रहणाकर्षणानि च ।
सर्वसत्वकृतं क्रम चान्नादेव प्रवर्तते ॥ १४.१०१.२३ ॥

Sich niederlegen, sich erheben, gehen, ergreifen und ziehen sowie der gesamte Ablauf der Handlungen aller Wesen gehen allein aus der Nahrung hervor.

14.101.24

चतुर्विधानि भूतानि जङ्गमानि स्थिराणि च ।
अन्नाद्भवन्ति राजेन्द्र सृष्टिरेषा प्रजापतेः ॥ १४.१०१.२४ ॥

Die vier Arten von Wesen, bewegliche und unbewegliche, entstehen aus der Nahrung, o König der Könige; dies ist die Schöpfung Prajāpatis.

14.101.25

विद्यास्थानानि सर्वाणि सर्वयज्ञाश्च पावनाः ।
अन्नाद्यस्मात्प्रवर्तन्ते तस्मादन्नं परं स्मृतम् ॥ १४.१०१.२५ ॥

Alle Wissenszweige und alle reinigenden Opfer entstehen aus der Speise; daher wird die Speise als das Höchste verkündet.

14.101.26

देवा रुद्रादयः सर्वे पितरोऽप्यग्नयस्तथा ।
यस्मादन्नेन तुष्यन्ति तस्मादन्नं विशिष्यते ॥ १४.१०१.२६ ॥

Alle Götter, angeführt von Rudra, die Ahnen und ebenso die Feuer werden durch die Speise zufriedengestellt; daher ragt die Speise hervor.

14.101.27

यस्मादन्नात्प्रजाः सर्वाः कल्पेकल्पेऽसृजत्प्रभुः ।
तस्मादन्नात्परं दानं न भूतं न भविष्यति ॥ १४.१०१.२७ ॥

Weil der Herr in jedem Kalpa alle Geschöpfe aus der Speise erschuf, hat es keine größere Gabe als die Gabe der Speise gegeben und wird es auch nicht geben.

14.101.28

यस्मादन्नात्प्रवर्तन्ते धर्मार्थौ काम एव च ।
तस्मादन्नात्परं दानं नामुत्रेह च पाण्डव ॥ १४.१०१.२८ ॥

Aus der Speise entstehen Dharma, Reichtum und Begierde; daher gibt es keine größere Gabe als die Gabe der Speise, weder in dieser noch in jener Welt, o Sohn Pāṇḍus.

14.101.29

यक्षरक्षोग्रहा नागा भूतान्यन्ते च दानवाः ।
तुष्यन्त्यन्नेन यस्मात्तु तस्मादन्नं परं भवेत् ॥ १४.१०१.२९ ॥

Yakṣas, Rākṣasas, Planetengeister, Schlangen, Wesen und zuletzt die Dānavas werden durch die Speise zufriedengestellt; daher soll die Speise das Höchste sein.

14.101.30

परान्नमुपभुञ्जनो यत्कर्म कुरुते शुभम् ।
तच्छुभस्यैकभागस्तु कर्तुर्भवति भारत ॥ १४.१०१.३० ॥

Von jeder verdienstvollen Tat, die jemand verrichtet, während er fremde Speise isst, fällt dem Täter nur ein Teil des Verdienstes zu, o Bhārata.

14.101.31

अन्नदस्य त्रयो भागा भन्ति पुरुषर्षभ ।
तस्यादन्नं प्रदातव्यं ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ॥ १४.१०१.३१ ॥

Der Spender von Speise erhält drei Anteile, o Stier unter den Menschen. Daher soll Speise besonders den Brāhmaṇas gegeben werden.

14.101.32

ब्राह्मणाय दरिद्राय योऽन्नं संवत्सरं नृप ।
श्रोत्रियाय प्रयच्छेद्वै पाकभेदविवर्जितः ॥ १४.१०१.३२ ॥

O König, wer ein volles Jahr lang einem armen, im Veda bewanderten Brāhmaṇa Speise gibt, frei von Unterschieden der Zubereitung...

14.101.33

डंभानृतविमुक्तस्तु परां भक्तिमुपागतः ।
स्वधर्मेणार्जितफलं तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.३३ ॥

Doch höre die Frucht, die durch die eigene Pflicht erworben wurde, und die Frucht des Verdienstes dessen, der frei von Heuchelei und Lüge höchste Hingabe erlangt hat.

14.101.34

शतवर्षसहस्राणि कामगः कामरूपधृत् ।
मोदतेऽमरलोकस्थः पूज्यमानोप्सरोगणैः।
ततश्चापि च्युतः कालान्नरलोके द्विजो भवेत् ॥ १४.१०१.३४ ॥

Frei umherziehend und jede beliebige Gestalt annehmend, weilt er hunderttausende von Jahren in der Welt der Unsterblichen, erfreut sich und wird von Scharen von Apsarasen verehrt. Danach, zu gegebener Zeit von dort gefallen, wird er in der Menschenwelt als ein Zweimalgeborener wiedergeboren.

14.101.35

अग्नभिक्षां च यो दद्याद्दरिद्राय द्विजातये ।
षण्मासान्वार्षिकं श्राद्दं तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.३५ ॥

Wer einem armen Zweimalgeborenen eine Speisegabe reicht, erwirbt das Verdienst, sechs Monate lang das jährliche Śrāddha zu vollziehen. Höre die Frucht dieses Verdienstes.

14.101.36

गोसहस्रप्रदानेन यत्पुण्यं समुदाहृतम् ।
तत्प्रण्यफलमाप्नोति नरो वै नात्र संशयः ॥ १४.१०१.३६ ॥

Das Verdienst, das für die Gabe von tausend Kühen verkündet wird, eben diese Frucht des Verdienstes erlangt der Mensch; daran ist kein Zweifel.

14.101.37

अथ संवत्सरं दद्यादग्रभिक्षामयाचते ।
प्रच्छद्यैव स्वयं नीत्वा तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.३७ ॥

Wer ein Jahr lang dem Bittenden die erste Gabe reicht und sie selbst verhüllt davonträgt — höre die Frucht seines Verdienstes.

14.101.38

कपिलानां सहस्रैस्तु यद्देयं पुण्यमुच्यते ।
तत्सर्वमखिलं प्राप्य शक्रलोके महीयते ॥ १४.१०१.३८ ॥

Hat er all das Verdienst erlangt, das vom Schenken tausender rötlicher Kühe gesagt wird, so wird er in Indras Welt geehrt.

14.101.39

स शक्रभवने रम्ये र्षिकोटिशतं नृप ।
यथाकामं महातेजाः क्रीडत्यप्सरसांगणैः ॥ १४.१०१.३९ ॥

Dort, o König, im herrlichen Haus Indras, spielt der Hochstrahlende nach Belieben mit hunderten Millionen Weisen und Scharen von Apsaras.

14.101.40

अन्नं च यस्तु वै दद्याद्द्विजाय नियतव्रतः ।
दशवर्षामि राजेन्द्र तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ १४.१०१.४० ॥

Und wer, fest in seinen Gelübden, zehn Jahre lang einem Brahmanen Speise gibt — o Herr der Könige, höre die Frucht seines Verdienstes.

14.101.41

कपिला शतसहस्रस्य विधिदत्तस्य यत्फलम् ।
तत्पुण्यफलमासाद्य पुरन्दरपुरं व्रजेत् ॥ १४.१०१.४१ ॥

Hat er die Frucht von hunderttausend rötlichen Kühen erlangt, die der Vorschrift gemäß gegeben wurden, geht er zur Stadt Purandaras.

14.101.42

स शक्रभवने रम्ये कामरूपी यथासुखम् ।
शतकोटिसमा राजन्क्रीडतेऽमरपूजितः ॥ १४.१०१.४२ ॥

Im herrlichen Haus Indras, jede Gestalt annehmend, nach Belieben, o König, von den Unsterblichen geehrt, spielt er hundert Millionen Jahre lang.

14.101.43

शक्रलोकावतीर्णश्च इह लोके महाद्युतिः ।
चतुर्वेदी द्विजः श्रीमाञ्जायते राजपूजितः ॥ १४.१०१.४३ ॥

Und wer, aus der Welt Indras herabgestiegen, hier in dieser Welt als Brahmane von großem Glanz geboren wird, Kenner der vier Veden, glanzvoll, wird von Königen verehrt.

14.101.44

अध्वश्रान्ताय विप्राय क्षुधितायान्नकाङ्क्षिणे ।
देशकालाभियाताय दीयते पाण्डुनन्दन ॥ १४.१०१.४४ ॥

O Sohn Pāṇḍus, dem vom Weg erschöpften, hungrigen, nach Speise verlangenden Brahmanen, der zur rechten Zeit und am rechten Ort gekommen ist, wird gegeben.

14.101.45

याचतेऽन्नं न दद्याद्यो विद्यामाने धनागमे ।
स लुब्धो नरकं याति कृमीणां कालसूत्रकम् ॥ १४.१०१.४५ ॥

Wer dem Bittenden keine Speise gibt, obwohl Reichtum vorhanden ist, dieser Geizige geht zur Hölle Kālasūtraka, voller Würmer.

14.101.46

तत्र नरके घोरे लोभमोहविचेतनः ।
दशरव्षसहस्राणि क्लिश्यते वेदनार्दितः ॥ १४.१०१.४६ ॥

Dort, in jener schrecklichen Hölle, von Gier und Verblendung verwirrt, leidet er zehntausend Jahre, von Schmerz gepeinigt.

14.101.47

तस्माच्च नरकान्मुक्तः कालेन महता हि सः ।
दरिद्रो मानुषे लोके चण्डालेष्वपि जायते। ॥ १४.१०१.४७ ॥

Und nach langer Zeit, aus jener Hölle befreit, wird er in der Menschenwelt als Armer geboren, selbst unter den Caṇḍālas.

14.101.48

यस्तु पांसुलपादश्च दूराध्वश्रमकर्शितः ।
क्षुत्पिपासाश्रमश्रान्त आर्तः खिन्नगतिर्द्विजः ॥ १४.१०१.४८ ॥

Doch der Brahmane, dessen Füße staubig sind, von der Mühsal eines weiten Weges ausgezehrt, von Hunger, Durst und Mühsal erschöpft, gequält, mit schwankendem Gang—

14.101.49

पृच्छन्वै ह्यन्नदातारं गृहमभ्येत्य याचयेत् ।
तं पूजयेत्तु यत्नेन सोऽतिथिः स्वर्गसंक्रमः।
तस्मिंस्तुष्टे नरश्रेष्ठ तुष्टाः स्युः सर्वदेवताः ॥ १४.१०१.४९ ॥

Wer, nachdem er den Speisespender gefragt hat, ins Haus kommt und bittet, soll mit Sorgfalt geehrt werden; jener Gast ist der Übergang zum Himmel. O Bester der Menschen, wenn er zufrieden ist, sind alle Götter zufrieden.

14.101.50

न तथा हविषा होमैर्न पुष्पैर्नानुलेपनैः ।
अग्नयः पार्थ तुष्यन्ति यथा ह्यतिथिपूजनात् ॥ १४.१०१.५० ॥

O Pārtha, die Feuer werden nicht so sehr durch Opfer von geklärter Butter und Brandopfer erfreut, noch durch Blumen oder Salben, wie durch die Verehrung eines Gastes.

14.101.51

कपिलायां तु दत्तायां विधिवज्ज्येष्ठपुष्करे ।
न तत्फलमवाप्नोति यत्फलं विप्रबोजनान्। ॥ १४.१०१.५१ ॥

Auch wenn in Jyeṣṭha-Puṣkara nach Vorschrift eine braune Kuh gegeben wird, erlangt man nicht die Frucht, die aus der Speisung eines Brahmanen kommt.

14.101.52

द्विजपादोदकक्लिन्ना यावत्तिष्ठति मेदिनी ।
तावत्पुष्करपत्रेण पिबन्ति पितरो जलम् ॥ १४.१०१.५२ ॥

Solange die Erde vom Wasser, das der Brahmanen Füße gewaschen hat, feucht bleibt, trinken die Ahnen Wasser mit einem Lotusblatt.

14.101.53

देवमाल्यापनयनं द्विजोच्छिष्टापमार्जनम् ।
श्रान्तसंवाहनं चैव तथा पादावसेचनम् ॥ १४.१०१.५३ ॥

Das Entfernen der Götterkränze, das Abwischen dessen, was Brahmanen übrig ließen, das Massieren des Erschöpften und ebenso das Waschen der Füße.

14.101.54

प्रतिश्रयप्रदानं च तथा शय्यासनस्य च ।
एकैकं पाण्डवश्रेष्ठ गोप्रदानाद्विशिष्यते ॥ १४.१०१.५४ ॥

Unterkunft gewähren, ebenso Bett und Sitz geben — O Bester der Pāṇḍava, jedes davon übertrifft die Gabe einer Kuh.

14.101.55

पादोदकं पादघृतं दीपमन्नं प्रतिश्रयम् ।
ये प्रयच्छन्ति विप्रेभ्यो नोपसर्पन्ति ते यमम् ॥ १४.१०१.५५ ॥

Wer den Brahmanen Wasser zum Waschen der Füße, Ghee für die Füße, eine Lampe, Speise und Unterkunft gibt, naht nicht Yama.

14.101.56

विप्रातिथ्ये कृते राजन्भक्त्या शुश्रूषितेऽपि च ।
देवाः शुश्रूषिताः सर्वे त्रयस्त्रिंशदरिन्दम ॥ १४.१०१.५६ ॥

Wenn den Brahmanen Gastfreundschaft erwiesen und ihnen mit Hingabe gedient wird, o König, o Feindebezwinger, werden alle dreiunddreißig Götter bedient.

14.101.57

अभ्यागतो ज्ञातपूर्वो ह्यज्ञातोऽतिथिरुच्यते ।
तयोः पूजां द्विजः कुर्यादिति पौराणिकी श्रुतिः ॥ १४.१०१.५७ ॥

Ein bereits bekannter Gast heißt abhyāgata, ein unbekannter atithi. Der Zweimalgeborene soll beide ehren, so lehrt die puranische Überlieferung.

14.101.58

पादाभ्यङ्गन्नपानैस्तु योऽतिर्थिं पूजयेन्नरः ।
पूजितस्तेन राजेन्द्र भवामीह न संशयः ॥ १४.१०१.५८ ॥

Der Mann, der einen Gast mit Salben für die Füße, mit Speise und Trank ehrt, o Herrscher der Könige, von ihm geehrt, zeige ich mich hier vor ihm; daran ist kein Zweifel.

14.101.59

शीघ्रं पापाद्विनिर्मुक्तो मया चानुग्रहीकृतः ।
विमानेनेन्दुकल्पेन मम लोकं स गच्छति ॥ १४.१०१.५९ ॥

Er wird rasch von der Sünde befreit und meiner Gnade teilhaftig; in einem dem Mond gleichenden himmlischen Wagen geht er in meine Welt.

14.101.60

अभ्यागतं श्रान्तमनुव्रजन्ति ।
देवाश्च सर्वे पितरोऽग्नयश्च।
तस्मिन्द्विजे पूजिते पूजिताः स्यु-
र्गते निराशाः पितरो व्रजन्ति ॥ १४.१०१.६० ॥

Alle Götter, die Ahnen und die heiligen Feuer folgen dem erschöpften Gast, der kommt. Wird jener Brahmane geehrt, so werden auch sie geehrt; geht er fort, ziehen die Ahnen enttäuscht davon.

14.101.61

अतिर्थिर्यस्य भग्नाशो गृहात्प्रतिनिवर्तते ।
पितरस्तस्य नाश्नन्ति दशवर्षणि पञ्च च ॥ १४.१०१.६१ ॥

Wenn ein Gast enttäuscht das Haus eines Mannes verlässt, essen seine Ahnen fünfzehn Jahre lang nicht.

14.101.62

वर्जितः पितृभिर्लुब्धः स देवैरग्निभिः सह ।
निरयं रौरवं गत्वा दशवर्षाणि पञ्च च।
ततश्चापि च्युतः कालादिह चोच्छिष्टभुग्भवेत् ॥ १४.१०१.६२ ॥

Der gierige Mensch, von den Ahnen, den Göttern und den Feuern verstoßen, geht in die Hölle Raurava und bleibt dort fünfzehn Jahre; dann, wenn seine Zeit vorüber ist, fällt er von dort und wird hier zu einem Esser von Speiseresten.

14.101.63

वैश्वदेवान्तिके प्राप्तमतिथिं यो न पूजयेत् ।
चण्डालत्वमवाप्नोति सद्य एव न संशयः ॥ १४.१०१.६३ ॥

Wer einen Gast, der zur Vaiśvadeva-Opfergabe kommt, nicht ehrt, erlangt sogleich den Zustand eines Kandāla; daran ist kein Zweifel.

14.101.64

निर्वासयति यो विप्रं देशकालगतं गृहात् ।
पतितस्तत्क्षणादेव जायते नात्र संशयः ॥ १४.१०१.६४ ॥

Wer einen Brahmanen, der zur rechten Zeit am rechten Ort gekommen ist, aus dem Haus weist, fällt in diesem Augenblick und wird als Gefallener wiedergeboren; daran ist kein Zweifel.

14.101.65

नरके रौरवे घोरे वर्षकोटिं स पच्यते ।
ततश्चापि च्युतः कालादिह लोके नराधमः।
श्वा वै द्वादशजन्मानि जायते क्षुत्पिपासितः ॥ १४.१०१.६५ ॥

Im schrecklichen Höllenort Raurava wird er zehn Millionen Jahre gebraten; dann, wenn diese Zeit vorüber ist, fällt er von dort und wird in dieser Welt als niedrigster Mensch geboren, und zwölf Geburten lang wird er als Hund geboren, von Hunger und Durst gequält.